Normal
0

false
false
false

EN-US
X-NONE
X-NONE

/* Style Definitions */
table.MsoNormalTable
{mso-style-name:”Table Normal”;
mso-tstyle-rowband-size:0;
mso-tstyle-colband-size:0;
mso-style-noshow:yes;
mso-style-priority:99;
mso-style-qformat:yes;
mso-style-parent:””;
mso-padding-alt:0in 5.4pt 0in 5.4pt;
mso-para-margin-top:0in;
mso-para-margin-right:0in;
mso-para-margin-bottom:10.0pt;
mso-para-margin-left:0in;
line-height:115%;
mso-pagination:widow-orphan;
font-size:11.0pt;
font-family:”Calibri”,”sans-serif”;
mso-ascii-font-family:Calibri;
mso-ascii-theme-font:minor-latin;
mso-hansi-font-family:Calibri;
mso-hansi-theme-font:minor-latin;
mso-bidi-font-family:”Times New Roman”;
mso-bidi-theme-font:minor-bidi;}

ေကာင္ေလးေတြက အေတာ္ေလးၾကီးတဲ့ ႏွစ္ထပ္အိမ္တစ္လံုးထဲ ဝင္သြားေတာ့ ကြ်န္ေတာ္လည္း သူတို႔နဲ႔

အတူတူလာတယ္ဆိုတာသိရေအာင္ ကပ္ျပီး လိုက္ဝင္လိုက္တယ္။ ဒီအိမ္ကေတာ့ တျခားဟာေတြေလာက္

ႏုတ္ႏုတ္စုတ္စုတ္မရွိဘူး။ ေကာ္ရစ္ဒါ က်ဥ္းက်ဥ္းကေလးကသြားလိုက္ရင္ အခန္းငယ္ေလးေတြ ဆီကို

ေရာက္ႏိုင္သဗ်။

 

            လူတစ္ေယာက္က ကြ်န္ေတာ္တို႔ကိုေတြ႔တယ္။ လူက ခပ္ငယ္ငယ္ပဲ။မ်က္ႏွာမွာ အမာရြတ္ၾကီးနဲ႔။

မ်က္လံုးေတြကလည္း ဂဏွာမျငိမ္ဘူး။

သူက –

            “ ၾကိဳဆိုပါတယ္..လူၾကီးမင္းမ်ား..ခင္ဗ်ားတို႔ ေနရာမွန္ကို ေရာက္လာတာပဲ..အက္ဂရာ က အငယ္ဆံုး

              အေကာင္းဆံုးကေလးမေတြ က်ဳပ္တို႔ဆီမွာ ရွိပါ့ဗ်ား”

ေကာင္ေလးေတြက အဲဒီလူနဲ႔ ေခါင္းခ်င္းဆိုင္ျပီး ေစ်းညွိၾကတယ္။ ေဈးတည့္ေတာ့ ပိုက္ဆံေတြေပးလိုက္ျပီး ကြ်န္ေတာ့္ကို –

            “ေဟ့ ရာဂ်ဴး.. မင္းအတြက္လည္း ပါတယ္ေနာ္..တို႔ ဒကာခံတာေလးနဲ႔ ေပ်ာ္လိုက္ဦးကြ”

ျပီးေတာ့ ကေလးမကိုယ္စီနဲ႔ ငတိေလးေတြက အခန္းေတြထဲ ဒြိယံ ဒြိယံ ဝင္သြားၾကပါေရာ။ အဲဒီေတာ့ ကြ်န္ေတာ္

တစ္ေယာက္တည္း ေငါင္စင္းစင္းနဲ႔ က်န္ရစ္တယ္။ ခဏေနေတာ့ ကြမ္းတဝါးဝါးနဲ႔ အဘြားၾကီးတစ္ေယာက္ေရာက္

လာျပီး ကြ်န္ေတာ့္ကို အေပၚထပ္ေခၚသြားတယ္။ အဘြားၾကီးက အစိမ္းေရာင္ သစ္သားတံခါးတပ္ထားတဲ့ အခန္းေရွ႕

မွာ ရပ္ျပီး ကိုင္း..ဝင္သြားေတာ့ လို႔ ေျပာတယ္။ သူကေတာ့  တုန္ခ်ိခ်ိနဲ႔ ပဲ ေအာက္ထပ္ျပန္ဆင္းသြားတာ။

 

            ကြ်န္ေတာ္လည္း တံခါးဝမွာ ဝင္ရ ေကာင္းႏိုး၊ ကားေပၚ ျပန္ေနရ ေကာင္းႏိုးနဲ႔ ခ်ီတံု ခ်တံုျဖစ္ေနတယ္။

စိတ္ႏွစ္ခြေပါ့။ တစ္စိတ္က လစ္ကြာ..ျမန္ျမန္။ ေနာက္ တစ္စိတ္က ဘာလို႔လစ္မလဲ ေနေပါ့ကြာ..ဝင္သြားလိုက္ကြာ

ဆိုျပီး လံႈ႕ေဆာ္ေနသေယာင္ေယာင္။ အဲ…စူးစမ္း စပ္စုခ်င္စိတ္ကလည္း ေတာ္ေတာ္ေလး ျပင္းထန္ေနသဗ်..အဟီး။

ဟိႏၵဴ ရုပ္ရွင္ေတြထဲမွာဆို ျပည့္တန္ဆာလုပ္တဲ့ ဇာတ္လိုက္မင္းသမီးဟာ အင္မတန္ စိတ္ေကာင္းႏွလံုးေကာင္းရွိ

သကိုး။ အဲဒီအလုပ္ကိုလည္း သူစိတ္မပါဘဲ အတင္းအၾကပ္ေစခိုင္းတာခံရတယ္ေလ။အဲ…ဇာတ္လမ္းဆံုးတဲ့အ

ခါက်ေတာ့ျပည့္တန္ဆာ မင္းသမီးဟာ အဆိပ္ေသာက္ျပီး ကိုယ့္ကိုယ္ကို သတ္ေသ။ ဒါမ်ဳိးပဲ။ ဒီလိုပဲ ဇာတ္သိမ္း

တာ။ ကြ်န္ေတာ္ကေရာ ေဟာဒီေဆာင္ၾကာျမိဳင္ကို ဘယ္လိုအေၾကာင္းအဆက္ရွိလို႔ ေရာက္လာပါလိမ့္။ (ျဖစ္လာမဲ့)

အေၾကာင္းတစ္ခုခု ရွိလို႔ပဲလား။ ေဟာဒီတံခါးေနာက္မွာ ဇာတ္လိုက္မင္းသမီးက ေစာင့္ေနမလား။ ကြ်န္ေတာ္က

သူ႔ဘဝကို ကယ္တင္မဲ့ သူ႔ ဟီးရိုးမ်ား ျဖစ္လိမ့္မလား။ ဇာတ္သိမ္းခန္းမွာ သူ႔ကိုယ္သူ သတ္မေသေအာင္

ကြ်န္ေတာ္က ေျပာင္းလဲ ေပးႏိုင္မလား။ ဟား….ကြ်န္ေတာ္လည္း ေပါက္တီးေပါက္ရွာေတြ ေလွ်ာက္ေတြးေန

မိတယ္။

 

            ေနာက္ဆံုး တံခါးကို တြန္းဖြင့္ျပီး အခန္းထဲ ဝင္လိုက္ေတာ့တယ္။

 

            အခန္းက်ဥ္းေလးပါ။ အလယ္ေခါင္မွာ ခုတင္တစ္လံုးရွိတယ္။ အဲဒီအခ်ိန္ အခန္းထဲတျခားဘာရွိေသး

လဲ ကြ်န္ေတာ္ သတိမမူမိေတာ့ဘူး။ဆာရီပန္းေရာင္ေလး ဝတ္ျပီး ခုတင္ေပၚထိုင္ေနတဲ့ မိန္းကေလးကိုပဲ

ကြ်န္ေတာ့္ မ်က္လံုးက စြဲေနမိတယ္။ အသားကေလးေတာ့ အေတာ္ညိဳရွာေပမဲ့ အလွသား။ ညိဳေခ်ာေလး

ဆိုပါေတာ့ ခင္ဗ်ာ။ မ်က္လံုးမွာ ကာျခယ္တို႔၊ အိုင္းလိုင္းနာ တို႔ တင္ထားသဗ်။ ႏႈတ္ခမ္းနီဆိုးထားတဲ့ ႏႈတ္

ခမ္းေလးကလည္း ဆြဲေဆာင္မႈရွိသဗ်ဳိ႕။ က်စ္ဆံျမီးက်စ္ထားတဲ့ ဆံပင္ေတြၾကားမွာ အနံ႔တသင္းသင္းနဲ႔

ပန္းျဖဴျဖဴေလးေတြ ဆင္ထားေသးတယ္။ မိတ္ကပ္ကေတာ့ ပိန္းလို႔ေပါ့ေလ။ လည္ပင္းတို႔ လက္တို႔မွာေတာ့

ဆြဲၾကိဳး၊ လက္ေကာက္ အစရွိသျဖင့္ စံုပလံုထေအာင္ ဝတ္ထားတယ္။

 

            “ဟယ္လို..လာပါရွင္..ကြ်န္မနဲ႔ လာထိုင္လွည့္”

 

အိုး..ႏႈတ္ခမ္းက  ထြက္လာတဲ့ အသံေလးဟာ စႏၵယားတီးလိုက္သလို ဂီတသံ ပါေနပါေရာ့လား။

            ကြ်န္ေတာ္လည္း တြန္႔ဆုတ္ တြန္႔ဆုတ္နဲ႔ သူ႔နားကပ္သြားေတာ့ သူက ျပံဳးျပီး –

            “မေၾကာက္ပါနဲ႔..ဒီက ကိုက္မစားပါဘူးေနာ္”

သူ႔ေဘးနား ဝင္ထိုင္မိေတာ့ ညစ္ပတ္ စြန္းကြက္ေနတဲ့ အိပ္ယာခင္း ကို သတိျပဳမိလိုက္ေသးတယ္။ သူက –

            “ရွင္က အစိမ္းပဲေနာ.. နာမည္ကေရာ”

            “ရမ္ မိုဟာမက္ ေသာ..ေအာ္..ဟုတ္ဘူး…ရာဂ်ဴး ရွာမား ပါ”

မနည္းေတာင္ ထိန္းေျပာလိုက္ရတယ္။

“ကိုယ့္နာမည္ ကိုယ္ေတာင္ ေမ့သြားသေပါ့ေလ..”

            “မဟုတ္ပါဘူးဗ်ာ..ဒါနဲ႔ ဒီကေရာ..နာမည္ ဘယ္လိုေခၚလဲ..”

            “နီတာ တဲ့”

            “နီတာ..ဘာလဲ”

            “နီတာ ဘာရမွာတုန္း..”

            “ဟုတ္ဘူးေလ..နာမည္အရွည္ကို ေျပာတာပါ..မ်ဳိးရိုး နာမည္တို႔ ဘာတို႔ေပါ့..”

သူက ရီတယ္။

            “ဒီမယ္..ရွင္ေရာက္ေနတာ ေဆာင္ၾကာျမိဳင္ေနာ္..ဖူးစာ အက်ဳိးေဆာင္ လုပ္ငန္းကို ေရာက္ေနတာ မဟုတ္ဘူးရွင့္..

            ကြ်န္မတို႔လို ဇိမ္မယ္ေတြမွာ ဘယ့္ႏွယ္လုပ္ ဒီနာမည္ေတြ ရွိမလဲ။ ေခြးေလး ေၾကာင္ေလးမ်ားလို ေပါ့..လြယ္ရာ

            မွည့္ၾကတာပဲ။ နီတာ..ရီတာ..အက္ရွာ..ခ်မ္ပါ..မီနာ..လီနာ အဲဒီလိုေပါ့။

ေလသံကေတာ့ ေအးေဆး ရွင္းျပတဲ့သေဘာပါပဲ။

 

            “ဒါျဖင့္ မင္းက ေၾကးစား ဇိမ္မယ္ေပါ့ေနာ္”

 

ဒီတစ္ခါ ရီတာ ပိုေတာင္က်ယ္သြားတယ္။

 

            “အမေလး..ရွင္က အက်ဳိးနည္း ဆန္း ေရာပဲ..အေရး..ဘာဘာ…၊ဘဆိုင္း မိုဟယ္လာ လမ္းေဘးက

ေဆာင္ၾကာျမိဳင္ေတြလာမွေတာ့ ဖာ နဲ႔ မေတြ႔ပဲ ဘာနဲ႔ ေတြ႔မတုန္းရွင့္..ရွင့္အေမေတြ ရွင့္ညီမေတြနဲ႔ ဒီေနရာမွာ

မေတြ႔မွာေတာ့ ေသခ်ာသေလာက္

            ပါပဲရွင္..အဟားဟား..”

ကြ်န္ေတာ္လည္း ရွက္သလိုလိုျဖစ္သြားျပီး စကားလႊဲရတယ္။

 

 “ဒါနဲ႔..မင္း အသက္ကေရာ..ဘယ္ေလာက္ရွိျပီလဲ..”

           

“ဒီေမးခြန္းကမွ နည္းနည္း ဆက္စပ္ဦးမယ္..ကြ်န္မ ဆယ့္ခုနစ္ႏွစ္ ရွိျပီ..ဒီထက္ငယ္တာလိုခ်င္ပါတယ္ေတာ့

မေျပာနဲ႔ေနာ္..ရွင္လည္း ဆယ့္ေျခာက္ႏွစ္ေအာက္ ေရာက္ဖို႔မရွိဘူး ထင္တာပဲ..”

           

“ငါလည္း ဆယ့္ခုနစ္ႏွစ္ ပါပဲ..ေနပါဦး..ဒီအလုပ္လုပ္ေနတာ ဘယ္ေလာက္ၾကာျပီတုန္း..”

           

“ဘာသေဘာလည္းရွင့္..ဘာထူးမွာ မို႔လုိ႔လဲ…ကြ်န္မကို အပ်ဳိစစ္စစ္လားလို႔ သိခ်င္တာလား…ေကာင္းပါျပီရွင္..

            ကြ်န္မက ဘယ့္ႏွယ္လုပ္ အပ်ဳိျဖစ္ရမွာလဲ..အပ်ဳိစစ္နဲ႔မွ အိပ္ခ်င္တယ္ဆိုရင္ေတာ့ ခုထက္ ေလးဆေလာက္ထပ္ေပး

            ရလိမ့္မယ္..ဒါေပမဲ့..ကြ်န္မက အပ်ဳိထက္ သာေစရမယ္…ဟုတ္လား..ရွင့္ကို စိတ္မပ်က္ေစရပါဘူးေနာ..”

 

            “ေရာဂါေတြ ဘာေတြ ကူးမွာ စက္မွာ မေၾကာက္ဘူးလား..ေအအိုင္ဒီအက္စ္ တို႔ ဘာတို႔ေလ..”

 

သူက ထပ္ရီတယ္။ ဒီတစ္ခါရီတာကေတာ့ အသက္မပါဘူး။

 

            “ဒီမယ္…ဒီအလုပ္က ကြ်န္မ အေပ်ာ္လုပ္ေနတာမဟုတ္ဘူး…ဝမ္းေရးအတြက္ အသက္ေမြးမႈအေနနဲ႔ လုပ္ေနတာ..ကြ်န္မ

            မလုပ္ဘူးဆိုရင္ ကြ်န္မ မိသားစု ငတ္ေသတာ ၾကာလွေပါ့…ကြ်န္မတို႔ ေၾကးစားေတြလည္း ေအအိုင္ဒီအက္စ္ ရဲ႕ ေၾကာက္

            စရာ ေကာင္းပံုကို သိတာေပါ့.. ဒါေပမယ့္ရွင္…ကေန႔ငတ္ေသမွာထက္ မနက္ျဖန္က်မွ ေရာဂါရေသတာ သာေကာင္းဦး

            မယ္ ထင္တာပဲ..သိလား..ကိုင္း ရွင္ ေမးခြန္းေတြပဲ ေမးေနေတာ့မွာလား..တျခားဟာ လုပ္ဖို႔ မစဥ္းစားေတာ့ဘူးလား..

            အခ်ိန္ကုန္မွ ကြ်န္မ လာ အျပစ္မတင္နဲ႔ေနာ္..ရွရမ္က ေနာက္တစ္ေယာက္ ထပ္လႊတ္မွာ…ကြ်န္မကို သိပ္ျပီး ပြဲေတာင္း

            ၾကတာေနာ္..ဟင္းဟင္း..”

 

            “ရွရမ္ ဆိုတာက…?”

           

“ကြ်န္မ ေခါင္း ေလ..ရွင္ ပိုက္ဆံေပးလိုက္တဲ့လူေပါ့..ကဲလာ..ကြ်န္မ ဆာရီ ခြ်တ္ျပီေနာ္..”

 

            “ေန..ေန..ေနပါဦး…ေနာက္တစ္ခုေလာက္ ေမးခ်င္လို႔…”

           

“ေအာင္မေလး…ေသာက္က်ဳိးနည္း…ဒီကို ရွင္..ဟိုဒင္းျပဳဖို႔လာတာလား..စကားေျပာဖို႔လာတာလား..

သတင္းေထာက္တစ္ေယာက္ဟာေလ..ကြ်န္မဆီကို အသံဖမ္းစက္ေလးတစ္လံုးရယ္..ကင္မရာေလးတစ္

                လံုးရယ္နဲ႔ လာဘူးပါသေကာ…သူက ကြ်န္မနဲ႔ ဟိုဒင္းပဳဖို႔ စိတ္မဝင္စားဘူးတဲ့..သူ႔မယ္..စာတမ္းလားဘာ

               လား အဲဒါလုပ္ဖို႔ပါဆိုလား..အေျပာၾကီးတဲ့ေမာင္ဟာေလ..ကြ်န္မ ဆာရီေအာက္က အတြင္းခံ ခ်ဳိလီလည္း

              ခြ်တ္ျပီးေရာ.. သူ႔ကိစၥေတြ အကုန္ေမ႔သြားေတာ့တာပဲ…သူ႔အသံဖမ္းစက္မွာ ဘာရလိမ့္မတုန္း..သူ႔ေအာ္သံ

            ညည္းသံေတြပဲ ရလိမ့္မေပါ့..အဟီဟီ..ကိုင္း..ရွင္လည္း ဘယ့္ႏွယ္ေနမလဲ ၾကည့္စမ္းတာေပါ့”

 

            သူ႔ဘေလာက္စ္ အက်ႋၤကို ေထာက္ဆို တစ္ခ်က္ထဲနဲ႔ ဆြဲခြ်တ္လိုက္ေတာ့ ဘရာစီယာအကာအကြယ္မရွိတဲ့

ရင္သားႏွစ္မႊာက ရုတ္ခနဲခုန္ထြက္လာတာမ်ား တဂ်္မဟာရဲ႕ ေခါင္မိုးခံုးခံုးေတြေတာင္ ေယာင္ရမ္း သတိရမိတယ္။

အျဖဴေရာင္ေတာ့ မဟုတ္ဘူး။အညိုေရာင္အမိုးခံုးေတြေပါ့။ လံုးဝန္းျပီး လွပေခ်ာေမြ႔လိုက္တာဗ်ာ။ႏို႔သီးေခါင္းေလးေတြ

ဆိုတာျဖင့္ ႏို႔အံုေပၚမွာ လက္ရာေျမာက္ အထြတ္တင္ထားသလိုကိုး ခင္ဗ်။ဒါနဲ႔ကြ်န္ေတာ္လည္း အာေခါင္ေတြေျခာက္ျပီး

..အသက္ရွဴရတာ တစ္မ်ဳိးျဖစ္လာတယ္။ ႏွလံုးကလည္း တဒိတ္ဒိတ္ခုန္ေပါက္လာတာ နံရိုးေတြေတာင္လာေဆာင့္ေန

သလားမွတ္ရတယ္။ သူက ျပံဳးျပီး ကြ်န္ေတာ့္ ကိုယ္ကို သူ႔လက္နဲ႔ ဟိုေရႊ႕သည္ပြတ္လုပ္ရင္း ခ်က္ေအာက္ေရာက္ေတာ့

ထရီပါေလေရာ..။ေၾသာ္..မာတာ တစ္ခုခုစမ္းမိလို႔ေလ။

 

            “ရွင္တို႔ေယာက်္ားမ်ားဟာ အတူတူပဲ ..မိန္းမတစ္ေယာက္ရဲ႕ ရင္သားကိုျမင္မိရင္ျဖင့္..ကိုယ္က်င့္တရားတို႔

လူ႔က်င့္ဝတ္တို႔ဆိုတာေတြကို ျပတင္းေပါက္ကေန လႊင့္ပစ္လိုက္ေတာ့တာပဲ..ကဲလာ..”

 

ကြ်န္ေတာ့္ကို သူ႔ဆီ ဆြဲေခၚျပီး ကြ်န္ေတာ့္ရဲ႕ ပထမဆံုးအေတြ႔အၾကံဳကို စတင္လိုက္ေတာ့တယ္။ အဲဒီအခ်ိန္ကေလး

ဟာ တကယ္ကို ေက်နပ္ႏွစ္သက္စရာသက္သက္ပဲ။ တျခားဘာမွ မေရာတဲ့..ေသာမနႆ စစ္စစ္ ခံစားမႈပဲၾကီး

စိုးေနတာ။ လွ်ပ္စီးေၾကာင္းတစ္ခုက ခႏၶာကိုယ္ထဲျဖတ္စီးျပီးက်ဥ္ခနဲျဖစ္သြားတာ ဓာတ္လိုက္တာထက္ေတာင္ပိုေသး။

ေနာက္ေတာ့ ကြ်န္ေတာ္လည္း ေက်နပ္ အားရ ႏွစ္သိမ့္မႈ နဲ႔အတူ တုန္တက္သြားတယ္။

 

ေနာက္ဆံုး တကြ်ီကြ်ီျမည္ေနတဲ့ ပန္ကာေအာက္က ကုတင္ေပၚမွာ ႏွစ္ေယာက္သားလွဲေနမိတယ္။ ေဟာ..

ကြ်န္ေတာ့္ေၾကာင့္ ဒီအိပ္ယာခင္းဟာလည္း ေနာက္ထပ္ စြန္းကြက္ရျပန္ျပီေပါ့။ သူ႔ပိတုန္းေရာင္ေကသာက ပန္း

န႔ံေလးေတြ ရွဴရႈိက္ရင္း တတ္သေလာက္ မွတ္သေလာက္ သူ႔ကို ကစ္စ္ေပးလိုက္မိတယ္။

 

            “ ပထမဆံုး အၾကိမ္ဆိုတာ ဘာလို႔မေျပာတာလဲ…ႏို႔မို႔ သာသာယာယာေလး ျဖစ္ေအာင္ လုပ္ေပးမွာေပါ့..

ကဲပါေလ..သြားေတာ့..ရွင့္အခ်ိန္ကုန္ျပီ…”

 

သူက ျဖဳန္းခနဲ ထျပီး အက်ႋၤေတြဝတ္ေတာ့တာပဲ။ သူ႔ေလသံေရာ အမူအရာပါ ရုတ္ျခည္းေျပာင္းလဲသြားေတာ့

ကြ်န္ေတာ့္မွာ ကေမာက္ကမနဲ႔ ဖီးလ္ငုပ္သြားသလိုလို။ ဝမ္းနည္းသြားသလိုလို။ လြန္ခဲ့တဲ့ ငါးမိနစ္တုန္းက

ကြ်န္ေတာ္က သူ႔ခ်စ္သူ။ အခုေတာ့ အခ်ိန္ကုန္သြားတဲ့ ေဖာက္သည္။ ၾကည္ႏူးရတဲ့အခ်ိန္ခဏေလးဟာ

တကယ္ပဲ ကုန္သြားျပီဆိုတာ ကြ်န္ေတာ္သေဘာေပါက္လိုက္ပါတယ္။ ေမွာ္ဆန္တဲ့အခ်ိန္ေလး နိ႒ိတံသြားျပီ

ဆိုေတာ့ ကြ်န္ေတာ့္အျမင္ေတြ ျပန္ျပီး ၾကည္လင္လာတယ္။ ခုမွ ဒီအခန္းကို ေသေသခ်ာခ်ာ သတိျပဳျပီး

ၾကည့္မိေတာ့တယ္။ ေဘးက စားပြဲခံုေလးေပၚမွာ ေရွးေဟာင္းကက္ဆက္ကေလးတစ္လံုးဟာ ပံုဆိုးပန္းဆိုး

အနက္ေရာင္ပလပ္ၾကိဳးနဲ႔ နံရံမွာ ထိုးသြယ္ထားတယ္။ ေဆးေတြက ကြာက်ေနျပီးေတာ့ ေအာက္ကအို

မင္းေဆြးေျမ႕ေနတဲ့ နံရံက အထင္းသား။ ျပတင္းေပါက္မွာ တပ္ထားတဲ့ လိုက္ကာအနီေရာင္က မွိန္ေဖ်ာ့ျပီး

စုတ္ျပဲေနေသးတယ္။ အခင္းေပၚက အစြန္းအကြက္ေတြ၊ ေပါက္ျပဲစုတ္ျပတ္ေနတဲ့ ဖ်ာ အဲဒါေတြၾကည့္ျပီး

ဟိုက ယားသလို ဒီက ယားခ်င္သလိုေတာင္ျဖစ္လာတယ္။ အေဆြးအျမည့္နံ႔၊ မိႈနံ႔၊ေအာက္သိုးသိုးအနံ႔ေတြ

ႏွာေခါင္းမွာ ထင္ထင္ရွားရွားရလာတယ္။ ေလွးေတြ၊ မႊားေတြ ခႏၶာကိုယ္ေပၚေရာက္ေနျပီလား မသိဘူး။

တဆစ္ဆစ္၊ တရြရြ ျဖစ္လာသလိုပဲ။ အကုန္လံုးကို ၾကည့္ရတာ ညစ္ပတ္စုတ္ျပတ္သတ္ေနတာပဲ။ ဟို

ညစ္စုတ္စုတ္ အိပ္ယာေပၚမွာ အိပ္ခဲ့လို႔ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုေတာင္မသန္႔ေတာ့သလို၊ မသတီေတာ့သလို

ျဖစ္လာတယ္။ အဲဒါနဲ႔ ကြ်န္ေတာ္လည္း ကြ်န္ေတာ့္အဝတ္ကေလးေတြ ေကာက္ျပီး ျမန္ျမန္စြပ္လိုက္တယ္။

 

            “အပိုေၾကးေလး ဘာေလးေရာ ရွင့္”

 

ရူးပီး ငါးဆယ္တန္ေလးတစ္ရြက္ ကြ်န္ေတာ့္ပိုက္ဆံအိတ္ထဲက ထုတ္ျပီး သူ႔ကိုေပးလိုက္ေတာ့ ဘေလာက္စ္

အက်ႋၤထဲ ထိုးထည့္လိုက္တယ္။

 

            “ဘယ့္ႏွယ္လဲ..ေပ်ာ္ရဲ႕မဟုတ္လား…ေနာက္လာဦးမလား..”

 

ကြ်န္ေတာ္ သူ႔ကို တစ္ခ်က္ၾကည့္ျပီး ဘာမွမေျပာဘဲ ခပ္သုတ္သုတ္ ထြက္လာခဲ့ေတာ့တယ္။

 

            ေနာက္..ျမိဳ႕ထဲ အျပန္ကားစီးရင္း ကြ်န္ေတာ္ေတြးေနမိတယ္။ သူ႔ေမးခြန္းေတြကိုေပါ့။ ကြ်န္ေတာ္ ေပ်ာ္ရဲ႕

လားတဲ့…ဟုတ္ကဲ့ ေပ်ာ္ပါတယ္။ကြ်န္ေတာ္လာဦးမွာလားတဲ့..ဟုတ္ကဲ့..လာဦးမွာ..။ ႏွလံုးသားမွာ ဘယ္လိုခံစား

ခ်က္ေၾကာင့္လို႔မဆိုတတ္ဘူး..ဆို႔တက္လာသလိုပဲ..။ ဒါ အခ်စ္ပဲလားလို႔ ကြ်န္ေတာ္ ဂေယာင္ေခ်ာက္ျခားေတြး

မိျပန္တယ္။ အေျဖေတာ့ ေသခ်ာမထြက္ဘူး။ တစ္ခုေတာ့ သိတယ္။ မီးနီဧရိယာကို ကြ်န္ေတာ့္သေဘာနဲ႔

ကြ်န္ေတာ္ဝင္သြားခဲ့တယ္။ ငါးမွ်ားသူတစ္ေယာက္နဲ႔ေတြ႔ျပီး..ပထမဦးဆံုးအၾကိမ္..ဟိုဒင္းျပဳခဲ့တယ္။ ခုေတာ့

ကြ်န္ေတာ္ဟာ ငါးမွ်ားခ်ိတ္မွာ မိေနတဲ့ ငါးတစ္ေကာင္။

About ေမာင္ဘလိူင္

has written 133 post in this Website..