ေန႔လည္ထမင္းစားၿပီးရံုးေပၚျပန္အတက္ လမ္းမွာဓားမေရာင္းတဲ့လူရယ္၊ ေဘးမွာလူတစ္ေယာက္ရယ္ ထိုင္ေနတဲ့နားကျဖတ္အသြား၊ သူတို႔ေျပာေနတာနားစြန္နားစၾကားလိုက္ရတယ္။
“အရင္တုန္းကတစ္ေန႔လံုးမွ၇၀၀၊ ၈၀၀၊ ၁၀၀၀ပဲရတာ၊ ေလွ်ာက္ရတာေနပူစပ္ခါးႀကီး၊ ဘယ္လိုလုပ္စားရမလဲ”
ၾကားသမွ် နား၀မွာမခ်မ္းသာ။

ခုတေလာ လမ္းခ်ဲ႕၊ ပလက္ေဖာင္းျပင္ေတာ့ လမ္းေလွ်ာက္ရတာ ကပ္သီးကပ္သပ္ရယ္။
ရံုးဆင္းလမ္းေလွ်ာက္ေနတုန္း နံေဘးမွာေျမတူးေနတဲ့အလုပ္သၼားေတြကိုေတြ႔လိုက္ရတယ္။
ဖိနပ္မပါေျခဗလာနဲ႔ေျမတူးေနတာ၊ ေသခ်ာထပ္ၾကည့္မိေတာ့ အလို၊ ေအာက္မွခဲလံုးေတြ ခဲလံုးေတြ။ ခၽြန္တာေတြေရာ လံုးတာေတြေရာ။ သူတို႔ေျခဖ၀ါး မနာရွိရိုးလား။ လက္ကလည္း ေပါက္တူးကိုင္ၿပီးေပါက္ေနရတယ္။
ျမင္သမွ် မ်က္ေစ့မခ်မ္းသာ။

ရံုးေရွ႕လမ္းေဘးေရာင္းတဲ့မုန္႔တီအထမ္းသည္။ အိမ္မွာဟင္းရည္အိုးခ်က္မလာ။ ေရာင္းတဲ့ေနရာေရာက္မွ ကပ္သီးကပ္သပ္ခ်က္တယ္။ ေဆးေၾကာဖို႔ေရလံုေလာက္ပါ့မလား။
လွီးတဲ့ဓားနဲ႔ စဥ္းႏွီတံုးကေဆးလည္းမေဆး၊ ထည့္မည့္အမယ္ေတြကိုေရာ။ ဘုရား ဘုရား ရႊံ႕အထပ္ထပ္ေပေနတဲ့ ထိုင္ခံုေတြကိုအေပၚဆံုးမွာတင္လာတယ္။ ေအာက္မွာစားမယ့္ပန္းကန္ေတြ၊ ပိုဆိုးတာက ေအာက္မွနံနံပင္ေတြ၊ ငရုပ္သီးေတြ၊ ဘာေတြ ညာေတြ။ တေန႔က၀ယ္စားလိုက္မိၿပီ။
စားသမွ် ခံတြင္းမွာမသက္သာ။

ရံုးဆင္းခ်ိန္ဆိုေတာ့ ဒီလိုပဲကားက်ပ္တာပါပဲ။ အထူးကားေတြကလည္း မတ္တပ္ရပ္ရရင္ တစ္ေယာက္နဲ႔တစ္ေယာက္ တင္ပါးပြတ္တာနဲ႔ ရင္ဘတ္ထိတာနဲ႔။ ထိုင္ရတဲ့လူကေရာ၊ ဒူးကက်ပ္ေသး၊ အစြန္ကလူက ဖင္တျခမ္းစာေနရာကိုေျခတစ္ေခ်ာင္းေထာက္ၿပီး တင္းခံေနရတာမ်ိဳး။ ကားရဲ႕အက်ယ္အ၀န္း၊ ျပတင္းေပါက္ေတြကရတဲ့ေလ၊ အထဲရွိတဲ့လူဦးေရနဲ႔ရႈမယ့္ႏွာေခါင္းေတြ။ ေလမလံုေလာက္ပါလား။ လမ္းေပၚမွာကားေတြကလည္းထူထပ္လာလိုက္တာ ၀င္လာတဲ့ေလကလည္း မလတ္ဆတ္ပါဘူး။ အဲ့ထဲတခါတခါအတြင္းေလကလည္း ညစ္တစ္တစ္။
ရႈသမွ် ႏွာေခါင္းမွာမသက္သာ။

About panpan

chit has written 61 post in this Website..