ဤၾသကာသ ေလာက၌လူသားတစ္ဦးရွင္သန္ၾကီးၿပင္းရာတြင္

ဖခင္၏ေမတၲာတရားမ်ားကိန္းဝပ္ေနသည္မွာ မထူးဆန္းလွပါ။ ထုိ႕ၿပင္လူသားတုိ႕၏ ဘဝသည္လည္း မခ်မ္းသာလွ်င္ေနဦးေတာ့ တင့္ေတာင္းတင့္တယ္ေနႏိုင္သည္။ ဘဝကို သတိၲ၊ တြန္းအားႏွင့္လုိအပ္ခ်က္မ်ားကို ၿဖည့္စြမ္းေပးႏိုင္သည့္ ဖခင္ရွိေသာ သားသမီးမ်ားသည္ ေလာကဓံကုိ ၾကံ႕ၾကံ႕ခံႏိုင္ၾက္သည္။ ကၽြန္မသည္လည္း လူသားတစ္ဦးပင္ၿဖစ္သည္။ လူသားတစ္ဦးၿဖစ္သည့္ ကၽြန္မ၌လညး္ဖခင္ရွိပါသည္။ သို႕ေသာ္ ကၽြန္မဘဝကအေဖေၾကာင့္မစုိၿပည္ႏုိင္ခဲ့ပါ။

၁။

ကၽြန္မကုိ လြယ္ထားရသည့္အေမကေဆးရုံေမြးခန္းထဲ၌ရွိေနသည့္အခ်ိန္တြင္ အေဖက ဖဲဝိုင္းထဲ၌ရွိေနခဲ့သည္။ ကၽြန္မကို ေမြးေနသည့္အခ်ိန္ႏွင့္ အေဖ၏ ဖဲရႈံးသည့္ အခ်ိန္ကအခ်ိန္ကုိက္ပဲမို႕ အေဖကကၽြန္မကုိ တစ္ႏွစ္ ေက်ာ္တဲ့အထိ

မခ်ီခဲ့ပါ။ ေပြ႕ပုိက္နမ္းၿမဴ ုဖုိ႕ဆိုတာ ကမၻာအေဝးပင္။ ထုိ႕ၿပင္ ကၽြန္မကုိ ဗိုင္းတာမေလး ဟုပင္ အမည္မွည့္ခဲ့ေသးသည္။ သည္အေၾကာင္းမ်ားကို ကၽြန္မအရြယ္ေရာက္မွၿပန္သိရေတာ့ ဝမ္းနည္းလုိက္တာအေဖရယ္။“ ေယာက္်ားေဖာင္စီး၊မိန္းမမီးေန” ဆိုသည့္အခ်ိန္သည္ အခန္႕မသင့္လ်ွင္ ဆိုးဝါးသည့္ အေၿခအေနကိုေတာင္ ေရာက္သြားႏိုင္သည္မဟုတ္ေပလား။ အခုေတာ့ အေဖက ဘုရားစာရြတ္ၿပီးုဆုေတာင္းေပးေနရမည့္အစား ဖဲဝိုင္းထဲမွာတဲ့။ ထုိ႕ၿပင္ကံအက်ိဳး ေပးနညး္လုိ႕ ရႈံးရသည္ကုိလညး္ အခုမွလူ႕ေလာကထဲကုိ

ဝင္ေရာက္လာခါစ ဘာမွမသိတတ္ေသးသည့္နီတာရဲေလးကၽြန္မကုိ အေဖက ဗိုင္းတာမ လုိ႕ေခၚရက္ေသးတယ္ေနာ္။

၂။

အေမတစ္ေယာက္တည္း ရွာေဖြေနရသည့္ အစိုးရအမႈထမ္းလစာေလးႏွင့္ ကၽြန္မတုိ႕မိသားစုေလာက္ငေသာ္လည္း ေခတ္ကာလအခ်ိန္အခါ ေၿပာငး္လဲလာသည္ႏွင့္အမ်ွ အေဖ၏ သုံးၿဖဳန္းမႈဒဏ္ကိုၾကာရွည္စြာ ခံႏုိင္ၿခင္းမရွိေသာေၾကာင့္ တၿဖည္းၿဖည္းအေနအထိုင္က်ပ္တညး္လာခဲ့ရသည္။ အေဖသည္ထုိအေၾကာင္းၿခင္းရာမ်ားကို

သိေသာ္လည္း အလုပ္လုပ္ရန္ ေဝလာေဝးစြ။ အရက္မေသာက္သည့္ ေန႕ခင္းဘက္တြင္ ဆုိလ်ွင္အိမ္မွာတေမ့တေမာၾကီးအိပ္တတ္သည္။ အေမကလည္း အလုပ္တစ္ဖက္ႏွင့္ကၽြန္မကို မထိန္းႏုိင္။ အေဖကလည္းသူဖဲရႈံးခဲ့ရၿခင္းသည္ ကၽြန္မေၾကာင့္ဟု အၿငိဳးအေတးထားကာ သူစိမ္းတရံဆံတုိ႕၏ အရိပ္ေအာက္၌ထမင္းဘူးေလး

ၾကြပ္ၾကြပ္အိတ္စြပ္ၿပီး ေၿခာက္လသားအရြယ္ကပင္ ကၽြန္မမူၾကိဳတက္ခဲ့ရသည္။

အေဖ႔အတြက္ ဖဲမရိုက္ရလ်ွင္အလုပ္ဟူသည္ အရက္ဆိုင္မွာ

တစ္ေနကုန္တစ္ေနခန္းမေမာပန္းဘဲ အရက္ထိုင္ေသာက္ ၿခင္းပငၿ္ဖစ္သည္။ မည့္သည့္အလုပ္ကိုမ်ွလက္ေၾကာတင္းေအာင္ မလုပ္ခ်င္သည့္အေဖ့ကို

မည္သူကေရာအလုပ္ခန္႕မည္နည္း။အရက္ေသာက္ရန္ အသၿပာဆိုလည္း အေမကေပးရသည္။ မေပးလ်ွင္ ဆူ၊ဆဲ၊ ရိုက္ႏွက္ၿပီး အေမ့ခမ်ာ မရိွမဲ့ရွိမဲ့ရွာေဖြၿခစ္ၿခဳတ္ထားသည့္ ေငြအသၿပာကုိ အတင္းရွာေဖြလုယူသြားသည္။ ေပးစရာမရွိလ်ွင္ အေမအလုပ္သြားေနစဥ္ အေမအၿမတ္တႏိုးသိမ္း

ထားတတ္သည့္ စာအုပ္မ်ားကုိ ေငြအသၿပာႏွင့္ လဲလွယ္ေရာင္းစားတတ္သည္။ ဤသို႕အေဖ၏ ဆိုးသြမ္းမႈမ်ားေၾကာင့္အေမ………….ကၽြန္မကြယ္ရာ၌တိတ္တိတ္ကေလးငုိခဲ့ရေၾကာငး္ကိုသိၿမင္ခဲ့ရသည့္အခ်ိန္မွာ ကၽြန္မအသက္သုံး၊ေလးႏွစ္ပင္ ရွိေနေပၿပီ။

၃။

        ကၽြန္မအရြယ္ေရာက္လာသည့္အခ်ိန္အထိ အေဖ့အခ်ဳိးေတြက ေၿပာင္းလဲမသြားခဲ့ပါ။ သူမ်ားသားသမီးမ်ားလက္၀ါးၿဖန္႕ကာ မိဘဆီကမုန္႕ဖိုးေတာင္းေကာင္းၿပီးေလွ်ာက္လည္ေနသည့္ အခ်ိန္တြင္ ကၽြန္မကကိုယ့္ပညာေလးႏွင့္ အားသည့္အခ်ိန္၌စာၿပရင္း အခ်ိန္ကုန္ဆုံးခဲ့ရသည္။ ကၽြန္မေငြလုိသည့္အခ်ိန္ အေဖ့့ဆီမွာေတာင္းရန္ေနေနသာသာ ကၽြန္မဆီကပင္ ၿပန္ေတာင္းေနေသးသည္။ မေပးလွ်င္ထုံးစံအတုိင္း ဆူဆဲၿပီး

`ငါနင့္ကုိေမြးထားတာပဲ၊ ငါ့ေမြးေက်းဇူးေတြ…နင့္မွာအမ်ားၾကီးရွိတယ္။ နင္ကမေပးရေအာင္…..၊နင္ကဘာေကာင္မမုိ႕လုိ႕လဲ´တဲ့။

ထုိေန႕ကအေဖလာေတာင္းသည့္အခ်ိန္သည္ ကၽြန္မေက်ာင္းခန္းထဲ၌စာသင္ေနခ်ိန္ၿဖစ္သည္။ ကၽြန္မကသိနားလည္ေနသည့္အရြယ္ေရာက္ေနၿပီၿဖစ္ေသာေၾကာင့္၊သူငယ္ခ်င္းေတြ၏ေမးေငါ့ၾကည့္ေနသည့္အၾကည့္ရဲရဲတုိ႕ေၾကာင့္ ရွက္စိတ္ၿဖင့္မ်က္ရည္ေတြပုိးပုိးေပါက္ေပါက္က်လာခဲ့သည္။ သူငယ္ခ်င္းေတြက `နင့္အေဖဘာလုပ္လဲ´လုိ႕ ေမးလာခဲ့လ်ွင္ ကၽြန္မမည္သုိ႕ေၿဖရမည္နည္း။ ကၽြန္မရွစ္ပါးသိီလမလုံႏုိင္လွ်င္ေတာင္မွ ငါးပါးသီလေတာ့လုံခ်င္ပါသည္အေဖ။

၄။

       `လင္ဆိုးမယားတဖားဖား´တဲ့။ အေဖ့အၿပဳအမူေတြေၾကာင့္ အေမပါအရွက္ရသည္ဆိုတာကုိေရာ အေဖတစ္ခါတစ္ရံမွ်ပင္မစဥ္းစားခဲ့မိေပဘူးလား။ ကၽြန္မကုိမခ်စ္လ်ွင္ေနဦးေတာ့ အေမ့ကိုအေဖခ်စ္၍သာ လက္ထပ္ခဲ့ၿဖစ္သည္ မဟုတ္ေပလား။

စင္စစ္ခ်စ္ရိုးအမွန္ဆိုလွ်င္ အိမ္ေထာင္တစ္ခုၿပည့္စုံေအာင္ ထူေထာင္ႏုိင္ရန္

အေဖ့တြင္လညး္တာဝန္ရွိသည္ မဟုတ္ေပလား။

အဓိကအခ်က္ကတင့္ေတာင္းတင့္တယ္ေနႏိုင္ေအာင္ အေဖၾကိဳးစားရမည္ၿဖစ္သည္။ အေဖအလုပ္မလုပ္ဘဲႏွင့္ အေမ့ဝန္ထမ္းလစာေလးႏွင့္ ကၽြန္မတုိ႕မည္သုိ႕ ေရရွည္စားေသာက္ႏုိင္မည္နည္း။ အသက္ငါးဆယ္ေက်ာ္အရြယ္ခ်င္းတူေသာ္ အေမ့သူငယ္ခ်င္းမ်ားကႏုဖတ္ၾကြရြလုိ႕။ အေမ့ခမ်ာသာ ဟိုနားဆံပင္ၿဖဴက်ဳိးတုိးက်ဲတဲ၊ သည္နားဆံပင္ၿဖဴက်ဳိးတုိးက်ဲတဲႏွင့္ အလွမ ဆင္ႏုိင္ဘဲ အဖြားအိုပင္ၿဖစ္ေနေပၿပီ။ မနက္အိပ္ယာထကတညး္က

`ငါေငြရွာမွၿဖစ္မယ္။ ေငြရွိမွ ဝမ္းဝမယ္ ´ လုိ႕ သံမိႈရိုက္သြင္းထားသကဲ့သုိ႕ စြဲေနသည့္ဦးေႏွာက္ထဲမွာေငြကလြဲၿပီး ဘာဆိုဘာမွမသိေတာ့သည့္ ဘဝကုိေရာက္ရေတာ့သည္။

အေမ့ကုိ ကၽြန္မကမုိက္မဲစြာၿဖင့္

`ဘာၿဖစ္လုိ႕မ်ား……..ဒီေလာက္သည္းခံေနရတာလဲ။ အၿပတ္လုပ္လုိက္ပါလား။ ၿပတ္ခ်င္ရင္…..ခုေခတ္မွာနည္းေပါင္းစံုရွိတာပဲ´

ဟုေၿပာေတာ့ အေမကခပ္ေအးေအး။ ၿပီးေတာ့မွ စကားတစ္ခြန္းထြက္လာသည္။

` ဝဍ္ရွိလုိ႕ခံရတာေပါ့….သမီးရယ္´တဲ့။

ကၽြန္မသည္ အေမ့ကုိသနားလညး္သနား။ အားမလုိအားမရၿဖစ္မိရသည္မွာလည္း အမွန္ပင္။ အေမ…..အေဖ့ကိုမည္သည့္အေၾကာင္းေၾကာင့္မခြဲမခြာႏိုင္ၿဖစ္ေနရပါသနည္း။ အေဖက ေတာသား။ အေဖ့မိဘမ်ားက ရြာ၌ လယ္စုိက္ရင္းအသက္ေမြးဝမ္းေက်ာင္းေနရသည့္ သူေတြၿဖစ္သည္။ (အခုေတာ့ ဆံုးသြားပါၿပီ။) အေဖကဘုန္းၾကီးေက်ာင္းသားၿဖစ္ေသာ္လည္း ဘြဲ႕ရ

ပညာတတ္တစ္ေယာက္။ မည္သည့္ကိစၥမ်ဳိးက ကံၾကမၼာတစ္ပတ္လည္ၿပီး အေဖ့ကိုပ်က္စီးေအာင္ လုပ္လုိက္ေလသနည္းဟုကၽြန္မနားမလည္ႏုိင္။ အေပါင္းအသင္းမ်ားေၾကာင့္လား။ အေဖက အေပါငး္အသင္းခုံမင္တတ္သူမဟုတ္။ မည္သည့္အေၾကာင္းကိစၥမ်ဳိးႏွင့္ပင္ၿဖစ္ပါေစ။ အေဖ့ကုိ အရက္သမားၾကီးတစ္ေယာက္မၿဖစ္ေစခ်င္တာ ကၽြန္မဘ၀ရဲ႕ဆႏၵတစ္ခုပါ။ အေဖ…..အေမ့

ကုိလက္မထပ္ခင္ကစာၿပသည္ဟု ေၿပာၾကပါသည္။ အေဖ့ကုိ

မာစီဒီးကားေပၚကအေနာက္တုိင္း၀တ္စုံေလး၀တ္ၿပီးဟိတ္ၾကီးဟန္ၾကီးႏွင့္ လက္ကုိင္အိတ္ေလးဆြဲၿပီး ဆင္းလာသည္ကုိမၿမင္ရသည့္ုတိုင္ အေမမီးပူတုိက္ေပးေသာၿပန္႕ၿပဴးသည့္တုိက္ပုံအက်ႌေလးကုိ ေသသပ္က်နစြာ ၀တ္ဆင္ၿပီးသပ္သပ္ရပ္ရပ္ရွိလွသည့္ပုဆိုးေလးႏွင့္စာသြားသင္တာကုိၿမင္ခြင့္ရခ်င္လုိက္တာအေဖရယ္။

၅။

         ကၽြန္မသည္ အေဖ့အေပၚကၽြန္မၿဖစ္ေစခ်င္ေသာေမ်ွာ္မွန္းခ်က္မ်ား

(မၿဖစ္ႏိုင္မွန္းသိေသာ္လညး္) ထားရွိခဲ့ၿခင္းေၾကာင့္ကၽြန္မဘ၀၏ညရက္တုိင္း၌ မ်က္ရည္မ်ားၿဖင့္ၿပည့္ႏွက္ေနခဲ့ရသည္။ ကၽြန္မသူငယ္ခ်င္းမ်ားတကၠသိုလ္တက္ေတာ့ေဒါက္ၿမင့္

ဖိနပ္ေလးအခန္႕သားစီးၿပီး ကားအေကာငး္စားေပၚကေရေမႊးန႕ံသင္းသင္းေလးႏွင့္ ဆင္းလာပုံမ်ား ရႈမၿငီးစရာပင္။ ကၽြန္မခမ်ာၿပည္သူပုိင္က်ပ္ညွပ္ေနေသာ ဘတ္စ္ကားကုိ အသက္ထြက္မတတ္တုိးစီးၿပီး ဆံပင္ဖြာလန္က်ဲႏွင့္ မႏြမ္းရုံတမယ္အက်ႌေလး

၀တ္ကာဘတ္စ္ကားေပၚကဆင္းလာပုံမ်ားႏွင့္မႏႈိင္းသာမ၀ံ႕သာ။ ႏိုင္ငံၿခားစံခ်ိန္မီအက်ႌတစ္ထည္သိန္းဂဏန္းထိေပးရသည့္

အ၀တ္မ်ားႏွင့္ လွပေနၾကသည့္ သူငယ္ခ်င္းမိန္းကေလးေတြၾကားမွာ

ကၽြန္မရဲ႕ဒီဇုိင္းကဘယ္ေလာက္ေအာက္လုိက္သလဲ။သူမ်ားေတြကကဲန္တင္းမွာေထာင္ခ်ီေပးၿပီးမုန္႕စားေနၾကေတာ့သူတုိ႕အတြက္ကၽြန္မရဲဲ႕ထမင္းခ်ဳိင့္ကဟာသတစ္ခုၿဖစ္ေနၿပန္

သည္။

သားသမီးတစ္ေယာက္ေမြးဖြားလာလ်ွင္တာ၀န္အရွိဆုံးက မိဘပင္မဟုတ္ပါလား။

ကၽြန္မအက်ႌအသစ္ကေလးတစ္ထည္ေလာက္အေဖ့ဆီမွာ ပူဆာၾကည့္သည္။ အေဖ ၀ယ္မေပးခဲ့ပါ။ အသက္ဆုံးသြားသည့္တုိင္ အေဖကၽြန္မကုိမည္သည့္လြမ္းရစ္

ပစၥည္းတစ္ခုတစ္ေလမ်ွ၀ယ္မေပးခဲ့ဖူးပါ။

တိရစၧာန္ၿဖစ္သည့္ငွက္မိဘမ်ားပင္ငွက္ကေလးမ်ား အေတာင္အလက္စုံလာလ်ွင္အပ်ံသင္ေပးၾကသည္မဟုတ္ေပလား။လူသားမိဘၿဖစ္သည့္အေဖက ကၽြန္မကုိအဘယ့္ေၾကာင့္မ်ား လူလားေၿမာက္ေအာင္မေကၽြးႏုိင္ခဲ့ရပါသနညး္။

တစ္ခါတစ္ေလက်ေတာ့လည္း ကၽြန္မအေဖ့ကိုေမးခ်င္စရာအေၾကာင္းမ်ားရွိေနခဲ့သည္။ ဘာေၾကာင့္မ်ားကၽြန္မအေပၚရက္ရက္စက္စက္ဥေကၡာၿပဳခဲ့ရပါသနည္း။အေဖကိုယ္တုိင္နွစ္သက္လုိ႕ ေမြးထားတဲ့ငါးကန္ထဲက

ငါးမေလးကုိဘယ္ေသာအခါမွအေဖကိုယ္တုိင္အစာေကၽြးဖုိ႕စိတ္ကူးမရွိခဲ့လ်ွင္ဘာေၾကာင့္မ်ားသမုဒၵရာထဲကုိမလႊတ္ပစ္လုိက္္

သနညး္။

၆။

              အေဖ့အေလာင္းေၿမခ်သည့္ေန႕တြင္ကၽြန္မမ်က္ရည္တစ္စက္ကေလးမွမထြက္ခဲ့ပါ။ကၽြန္မမ်က္ရည္မ်ားအေဖ့အတြက္

ကုန္ခန္းသြားခဲ့သည္မွာ ၾကာလွၿပီၿဖစ္သည္။ သုိ႕ေသာ္အေမ့မွာေတာ့

မ်က္ရည္ေတြ၀ုိင္း၊ႏွာရည္တရႈံ႕ရႈံ႕။ ေဆြမ်ဳိးမ်ားက `မငိုဘူးလား၊ကိုယ့္အေဖ့ေသတာေလ´ ဟု ၀ိုင္းေၿပာၾကေသာ္လည္းစိတ္အၿပင္အသည္းထဲကပါနာလြန္း၍ မ်က္ရည္မက်ခဲ့ပါ။ မိသားစု

ေကာင္းရာေကာငး္က်ဳိး၊ခ်မ္းသာဖို႕အေရးအတြက္မည္သည့္အလုပ္မွမယ္မယ္ရရမလုပ္ခဲ့သည့္အေဖ၊အေမဘယ္ေလာက္ပဲ

ရန္လုပ္ရန္လုပ္၊ဘယ္ေလာက္ပဲတားတားသူလုပ္ခ်င္တာကုိၿပန္မေၿပာနားမေထာင္လုပ္တတ္တဲ့အေဖ……..ကၽြန္မေတြးၾကည့္

ရသေလာက္ကၽြန္မအေတြးပ ုံရိပ္ထဲမွာေပၚလာတဲ့အေဖသည္ကၽြန္မအတြက္သိပ္ခ်စ္စရာမေကာငး္သကဲ့သုိ႕ေသသြားသည့္

အတြက္္လြမ္းစရာလည္းေကာငး္မည္မထင္ပါ။

အေလာင္းေၿမခ်ခါနီးေနာက္ဆုံးအေနၿဖင့္ အေဖ့ကုိသြားၾကည့္လုိက္သည္။

တစ္ခါမွအေဖ့မ်က္ႏွာကိုေစ့ေစ့မၾကည့္ဖူးခဲ့ သည့္ကၽြန္မ

သည္တစ္ခါအေဖ့မ်က္ႏွာကုိေငးၿပီးၾကည့္ေနလုိက္သည္။ထုိအခ်ိန္မွာပင္ ေလၿပည္တစ္ေပြ႕ေၾကာင့္ကၽြန္မသည္ မ်က္ႏွာေပၚတြင္လာေရာက္ေနရာယူေနေသာဆံပင္မ်ားကိုဖယ္ရွားလုိက္စဥ္မွာပင္ပါးၿပင္ေပၚ၌မည္သည့္အခ်ိန္ကတည္းက

စိုစြတ္ေနခဲ့ၿပီးေသာမ်က္ရည္တုိ႕ကခန္းေၿခာက္ေနမွန္းမသိခန္းေၿခာက္ေနခဲ့ၾကသည္။

(၁.၁၁.၁၁)

 

Shar Thet Man

About Shar Thet Man

Shar Thet Man has written 235 post in this Website..