“ေတာ္သင္႔ျပီလုိ႔ထင္ပါရဲ႕”

 

 

 

 

ဟုိတစ္ရက္က ဖြဘုတ္စာမ်က္နွာမွာဖတ္လုိက္ရတာေလးတစ္ခုေၾကာင္႔

ငယ္ဘ၀ကုိ ျပန္သတိရသြားမိပါတယ္။

ျပီးခဲ႔တဲ႔ရက္က စေန တနဂၤေႏြ အာဇာနည္ ၀ါဆုိလျပည္႔ အဲဒီပိတ္ရက္

ေလးရက္ရွိတဲ႔အခ်ိန္ေလးမွာလူၾကီးလာမယ္ဆုိတဲ႔အတြက္ စတင္းဘုိင္

သတိဆြဲေနရေတာ႔ ဟုိလဲမသြားရ ဒီလဲမသြားရနဲ႔ အခ်ိန္ေတြအလဟႆ

ျဖစ္သြားတယ္ဆုိတာေလးကို ပါ။

၀န္ထမ္းဥပေဒထဲမွာ အစုိးရ၀န္ထမ္းတစ္ေယာက္က(၂၄)နာရီတာ၀န္ရွိ

တယ္လုိ႔ သိဘူးေပမယ္႔ နားရမယ္႔အခ်ိန္ေလးမွာ မနားလုိက္ရတာကိုေတာ႔

ကိုယ္ခ်င္းစာမိပါတယ္။

 

က်ေနာ္တုိ႔နုိင္ငံမွာ လူၾကီးလမ္းေၾကာင္းရွိတယ္တုိ႔ ဟိုိဟာလာမယ္ဒီဟာ

လာမယ္ဆုိရင္ ထြက္ထြက္ျပီးၾကဳိေပးရတာ အလုပ္တစ္ခုပါဘဲ။

လူၾကီးေတြက ဘဲ ၾကဳိေစခ်င္တာလား သူ႔ေအာက္က လူေတြကဘဲ

ၾကဳိေစခ်င္လားေတာ႔ မသိဘူးေပါ႔ဗ်ာ။

 

မွတ္မွတ္ရရ က်ေနာ္ခပ္ငယ္ငယ္ေက်ာင္းသားဘ၀က မန္းေလးျမဳိ႔ကို

ျပည္ေထာင္စုအလံေတာ္လာမယ္ဆုိေတာ႔ ၾကဳိရမယ္လုိ႔ဆရာမေတြက

ေျပာပါတယ္။

အလံေတာ္က ဘယ္အခ်ိန္လာမယ္ဆုိတာမသိေပမယ္႔ ဆရာမေတြက

မနက္ငါးနာရီအေရာက္လာခုိ္င္းပါတယ္။

ဒါနဲ႔ဘဲမနက္လာ ေက်ာင္းကေကြ်းတဲ႔မုန္႔စား ျပီး က်ေနာ္တုိ႔ၾကဳိ႔ရမယ္႔

ရန္ကုန္မန္းေလးလမး္ေပၚက ေလယာဥ္ပ်ံကြင္းနားက ဗာကင္စည္သြတ္

ဘူးစက္ရုံေရွ႔မွာ အလံေလးကိုယ္စီနဲ႔ရပ္ေစာင္႔ရတာေပါ႔။

ေစာင္႔သာေနရတယ္ အလံေတာ္က ဘယ္ဆီေနမွန္းမသိ။

တကယ္လာေတာ႔ မနက္ ရွစ္နာရီေက်ာ္ေက်ာ္။

က်ေနာ္တုိ႔မွာေျခေထာက္ေတြကိုေညာင္းလုိ႔။

အခ်ိန္ေတြအလဟႆကုန္သြားတာပါ။

၀န္ထမ္းဘ၀ေရာက္ေတာ႔ လဲ စတင္းဘုိင္တုိ႔ၾကဳိဆုိေရးတုိ႔ဆုိတာ

အျမဲလုိလုိၾကဳံခဲ႔ရတာပါ။

ဒီလုိၾကဳိဆုိရတာေလးကို စိတ္ထဲမွာစြဲေနမိတဲ႔ျမင္ကြင္းေလးကိုေတာ႔

ျပန္ေျပာျပခ်င္ပါေသးတယ္။

၂၀၀၅ခုႏွစ္ေလာက္က ျဖစ္မယ္ထင္ပါတယ္။

အဲဒီအခ်ိန္အခုလုိ ဇူလုိင္လ မုိးတြင္းၾကီးမေကြးကို အလုပ္ကိစၥနဲ႔သြားရပါတယ္။

က်ေနာ္ေရာက္တဲ႔ရက္မွဘဲ မေကြးမွာမုိးေတြရြာေတာ႔ ေဒါငး္ေနေခ်ာင္းက

ေတာင္ေပၚေရက်ေနခ်ိန္ဆုိေတာ႔ ျဖတ္လုိ႔မရ။

ျပန္မယ္႔ေန႔မွာလဲ ေခ်ာင္းေရက်ေနေတာ႔ မေကြးဘက္ကမး္ကေနေရအက်

ေစာင္႔ေနရပါတယ္။

တကယ္ျဖတ္လုိ႔ရတဲ႔အခ်ိန္က ညဆယ္နာရီေလာက္ရွိပါျပီ။

က်ေနာ္တုိ႔ကားျဖတ္ျပီးခ်ိန္ေလာက္မွာ မုိးက တဖြဲဖြဲျပန္က်လာပါတယ္။

မုိးရြာေတာ႔ ကားကိုျဖည္းျဖည္းေမာင္းေနရေတာ႔ ခရီးမတြင္ပါဘူး။

မုိးရြာေနေတာ႔ ဆုိင္ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားလဲတံခါးေတြပိတ္လုိ႔ေပါ႔။

ဒါေပမယ္႔ က်ေနာ္တုိ႔ျဖတ္လာခဲ႔တဲ႔ ျမဳိ႔တုိင္းမွာ အျဖဴအစိမ္း၀တ္နဲ႔

ေရာ ဌာနဆုိင္ရာ ယူနီေဖာင္းနဲ႔ေရာ လူအေတာ္မ်ားမ်ား ကုိ ထီးကိုယ္စီနဲ႔ရုံးစုရုံးစု ျမင္ေနရပါတယ္။

မေနနုိင္ေတာ႔ ကားစပယ္ယာေလးကိုေမးၾကည္႔ေတာ႔ လူၾကိးလမ္း

ေၾကာငး္ရွိလုိ႔ ၾကဳိဆုိဘုိ႔ ေစာင္႔ၾကရတာပါတဲ႔။

လူၾကီးက ဘယ္အခ်ိန္လာမွာလဲဆုိေတာ႔ မသိဘူးတဲ႔ လာေတာ႔လာမွာတဲ႔။

တကယ္႔ ဒုကၡလုိ႔သာဆုိခ်င္ပါတယ္။

အိပ္ရမယ္႔အခ်ိန္ အနားယူရမယ္႔အခ်ိန္မွာ ရပ္ေစာင္႔ေနရတဲ႔ဒုကၡက

တကယ္မေသးပါဘူး။

 

ဒါကေတာ႔လူၾကီးလာတဲ႔အခါေအာက္လူေတြမွာဒုကၡအေတာ္ေရာက္တဲ႔ အေၾကာင္းကို စာအုပ္တစ္အုပ္ထဲမွာဖတ္ဘူးခဲ႔တာပါ။

အတိအက်ေတာ႔ မဟုတ္ေပမယ္႔ မွတ္မိသေလာက္ေလးေပါ႔။

တစ္ခါကအေရးပိုင္မင္းတစ္ေယာက္ကေတာျမဳိ႔ေလးကိုလာမယ္လုိ႔ အေၾကာင္းၾကားပါသတဲ႔။

အေရးပုိင္မင္းလာမယ္ဆုိေတာ႔ ရြာမွာရွိတဲ႔လူေတြက ျပင္ၾကဆင္ၾကရေတာ႔တာေပါ႔

ဘုိတဲကိုရွင္းလင္းေဆးေၾကာ။

ဘုိတဲတ၀ုိက္က ျခံဳႏြယ္ပိတ္ေပါငး္ေတြကိုရွင္း။

အပင္ေတြေရႊ႔စုိက္နဲ႔ အျမင္လွေအာင္ဖန္တီးၾကရပါသတဲ႔။

ဒါနဲ႔ဘဲအေရးပုိင္မင္းေရာက္လာတဲ႔အခါ ညေနခင္းေလးမွာ

ဘုိတဲ ေေရွ႔ကသစ္ပင္ရိပ္ကေလးမွာထုိင္ျပီး အပန္းေျဖပါသတဲ႔။

ရွင္းလင္းထားေတာ႔ ေနရာေလးက သန္႔သန္႔ျပန္႔ျပန္႔သာသာယာယာေပါ႔။၏

အဲဒီမွာ အေရးပုိင္မင္းက “ေမာင္မင္းတုိ႔ရြာေလးက တယ္သာယာပါလားကြဲ႔”

လုိ႔ ေျပာလုိက္တဲ႔အခါ မေနနုိင္တဲ႔ ရြာသားတစ္ေယာက္က

“ဒီလုိသာယာတယ္လုိ႔ေျပာဘုိ႔အေရး ကြ်န္ေတာ္မ်ဳိးတုိ႔မွာ တစ္ပါတ္လုံးလံုး

မအားရေအာင္လုပ္ထားရတာပါဗ်ာ” လုိ႔ျပန္ေျပာလုိက္ပါသတဲ႔။

 

ဟုိးေရွးေခတ္က စလုိ႔အခုထိလူၾကီးလာမယ္ လူၾကီးလမ္းေၾကာငး္ရွိတယ္ဆုိတာနဲ႔

ေအာက္က၀န္ထမး္ေတြမွာ ၾကဳိဆုိဘုိ႔ျုပင္ရဆင္ရ အခ်ိန္ေတြေပးရနဲ႔ အေတာ္ေလးကုိ ကသီလင္တ နုိင္ပါတယ္။

ေငြကုန္သံျပာဆုိတာ နဲ႔ခပ္ဆင္ဆင္ပါဘဲ။

အဲေတာ႔ တုိင္းျပည္အတြက္ အလုပ္လုပ္ဘုိ႔ လုိအပ္ေနတဲ႔ အခ်ိန္မွာ

လူၾကီးလာမယ္ဆုိတာနဲ႔အလုပ္ေတြရွုပ္ျပရတာမ်ဳးိကေတာ႔

ေတာ္သင္႔ပါျပီ လုိ႔ဘဲဆုိခ်င္ပါတယ္။

 

ကိုေပါက္လက္ေဆာင္အေတြးပါးပါးေလး

30-7-2013

 

About ကိုေပါက္(မႏၱေလး)

ko pauk mandalay has written 1612 post in this Website..

အေတြးပါးပါးေလးကေန ထူသြားျပီထင္ေတာ႔ အရင္ေလာက္ေတာ႔ စာမေရးျဖစ္ေတာ႔ဘူး။