“ေဘာပြဲမွာ ရန္မျဖစ္ေအာင္……………………….”

 

 

ျပီးခဲ႔တဲ႔ရက္ပိုင္းက ေနျပည္ေတာ္နဲ႔ရန္ကုန္ေဘာ႔လုံးပြဲကေန ဖုိက္တင္ပြဲျဖစ္သြားတဲ႔သတင္းေလးကို

ဖတ္ရေတာ႔ ငယ္ငယ္က က်ဳပ္တုိ႔ၾကဳံခဲ႔ရတဲ႔ ေဘာ႔လုံးပြဲေလးအေၾကာင္းကိုသြားသတိရမိသဗ်ာ။

က်ဳပ္ငယ္ငယ္ ေက်ာင္းသားဘ၀ကေပါ႔။

အဲဒီတုံးက က်ဳပ္တုိ႔ေနတဲ႔ အမွတ္(၉)အထက ဒါေပမယ္႔ စိန္ပီတာလုိ႔ဘဲေခၚၾကပါတယ္။

က်ဳပ္တုိ႔ေက်ာငး္ရဲ႕ေျမာက္ဘက္ က အမွတ္(၁၀)အမ်ားအေခၚ ဒုိင္အုိေက်ာင္းလဲေခၚ

သံတဲေက်ာင္းလဲေခၚသေပါ႔။

အဲဒီေခတ္ေတြက တစ္ေက်ာင္းနဲ႔တစ္ေက်ာင္း  ဘာမဆုိအျပဳိင္အဆုိင္ဗ်။

ေကာင္းတဲ႔ဘက္က ျပဳိင္ၾကတာကိုေျပာတာပါ။

ဆယ္တန္းမွာေအာင္ခ်က္ေကာင္းတာျပဳိင္တယ္။

ဂုဏ္ထူးမ်ားမ်ားရတာျပဳိင္တယ္။

ေဆးေက်ာင္းတုိ႔ စက္မူ႔တုိ႔ေရာက္တာျပဳိင္တယ္။

လူရည္ခြ်န္ရတာျပဳိင္တယ္။

စာစီစာကုံးျပဳိင္ပြဲေတြမွာဆုရတာျပဳိင္တယ္။

အဲဒီတုံးကေက်ာင္းသားအားကစားပြဲေတြလဲရွိတယ္ဗ်။

ၾကဳံတုံးၾကြားရရင္ အဲဒီေခတ္က ဘင္ခရာဆုိတာ က်ဳပ္တုိ႔စိန္ပီတာကဗုိလ္ဗ်ာ။

ဆရာေဒးဗစ္ကိုယ္တုိင္ သင္ေပးထားတာ။

ဒေရျပတဲ႔ပုံစံေတြဆုိ အမ်ဳိးမ်ဳိးေျပာင္း ။

ဆုိက္ဒရမ္ရုိက္တဲ႔သူေတြကလဲ ဒရမ္ရုိက္တဲ႔ တုတ္ေခ်ာင္းေတြကို အမ်ဳးိမ်ုဳိးကစားျပီးရုိ္က္ျပ။

ဘင္အၾကီးထုတဲ႔သူကလဲ   တဒုန္းဒုန္းထုရင္းလက္ကိုင္ဘုၾကီးကိုေလထဲပစ္လုိ႔ပစ္။

ေနာက္ ေမဂ်ာ(ေရွ႔ကေနတုတ္လုံးၾကီးကိုင္လွည္႔တဲ႔သူကိုေျပာတာ)

ကလဲ ဘုလုံးပါတဲ႔ တုတ္ၾကီးကုိေလထဲေျမာက္လုိ႔ေျမာက္။

သြားေနရင္းကေန တစ္ဖြဲ႔လုံးစက္ရုပ္မ်ားလုိ တိကနဲရပ္လုိ႔ရပ္ျပ ဆုိေတာ႔

က်ဳပ္တုိ႔မ်က္ေစ႔ထဲမွာေတာ႔ အေတာ္ကို ၾကည္႔လုိ႔ေကာင္းသဗ်ာ။

ေမဂ်ာလုပ္တဲ႔သူေတြကလဲေတာင္႔ေတာင္႔ေျဖာင္႔ေျဖာင္႔ ရုပ္ေခ်ာေခ်ာေတြပါ။

က်ဳပ္မွတ္မိသေလာက္ က်ေနာ္တုိ႔ေက်ာင္းသားဘ၀တုံးကေမဂ်ာေတြက

ကိုဆန္းထြန္းနဲ႔ကိုတင္ထြဋ္ ေပါ႔။

ေျပာရရင္ေတာ႔ က်ုဳပ္တုိ႔ေက်ာင္းက လဲ ေနတာထုိင္တာနည္းနည္းေလးေတာ႔မာန္ပါသဗ်ာ။

အဲေတာ႔ က်န္နဲ႔ေက်ာင္းေတြနဲ႔ က သိပ္ေတာ႔ မတည္႔ဘူးလုိ႔ေျပာရင္ ရပါတယ္။

ကဲ ထားလုိက္ပါေတာ႔။

တစ္ေက်ာင္းနဲ႔တစ္ေက်ာင္းအျပဳိင္အဆုိင္ရွိတဲ႔အထဲမွာအားကစားပြဲဆုိရင္ပုိဆုိးတယ္။

အျပဳိင္အဆုိင္အားေပးၾကတာကုိးဗ်။

အဲႏွစ္ က်ဳပ္ ရွစ္တန္းနွစ္ျဖစ္မယ္ထင္ပါတယ္။

ေက်ာင္းသားပြဲေတာ္ ေဘာ႔လုံးပြဲဖုိ္င္နယ္မွာက်ဳပ္တုိ႔ေက်ာင္းရယ္

ဒုိင္အုိရယ္ ဗုိလ္လုၾကတာေပါ႔။

ကန္ရတာ က်ဳပ္တုိ႔ေက်ာင္းက ကြင္းမွာကန္ၾကရတာပါ။

က်ဳပ္တုိ႔ကအိမ္ကြင္းဆုိေတာ႔လဲနည္းနည္းေတာ႔ ပုိစြာတာေပါ႔။

ေက်ာင္းနွစ္ေက်ာင္းကလဲ လမ္းေလးတစ္လမး္ဘဲျခားတာဆုိေတာ႔

ဟုိဘက္ကေက်ာင္းသားေရာ က်ဳပ္တုိ႔ဘက္ေက်ာင္းသားေရာ ကြင္းလုံးျပည္႔ပါဘဲ။

ဆရာေတြက က်ဳပ္တုိ႔ကိုေက်ာင္းမဆင္းခင္အတန္းထဲမွာကတည္းက ရန္မျဖစ္ဘုိ႔

ကိုယ္႔ေက်ာငး္မွာလာကစားတာကို ေကာင္းေကာင္းဧည ္႔ခံဘုိ႔မွာပါတယ္။

တကယ္ကန္ၾကတဲ႔အခါမွာေတာ႔လဲ ပြဲၾကီးပြဲေကာင္းပါဘဲ။

က်န္တဲ႔ေဘာသမားေတြမမွတ္မိေပမယ္႔ ဂိုးဖမး္တဲ႔ေကာင္ကေတာ႔က်ဳပ္တုိ႔ ေဘာ္ဒါ ငၾကြက္။

ေနာက္ေတာ႔ ထုံးစံအတုိင္း ညိျပီး ခ်ၾကေတာ႔တာေပါ႔။

က်ဳပ္တုိ႔ဘက္ကလဲေဆာ္ ဟုိဘက္ကလဲျပန္ေဆာ္ေပါ႔။

ျဖစ္ခ်င္ေတာ႔ ဟုိဘက္က ထုလုိက္တဲ႔ခဲလုံးက က်ဳပ္တုိ႔ေက်ာင္းကဆရာ

(ခ်စ္စနိးေခၚတဲ႔နာမယ္က ဂ်ိမ္းစဘြန္း ရင္ဘတ္မွာအေမႊးေတြပါလုိ႔)ကိုမွန္ေတာ႔

ေခါငး္ကြဲေရာ။

အဲဒီမွာပြဲက ပုိၾကမး္လာေတာ႔ က်ဳပ္တုိ႔ဘက္ကလုိက္ရုိက္ေတာ႔ ဟုိဘက္ကေကာင္ေတြကထြက္ေျပးေရာ။

က်ုဳပ္တုိ႔ကလဲ ေက်ာင္း၀င္းအျပင္ထိထြက္လုိက္ျပိးရုိက္တာေပါ႔။

ေနာက္ဆုံး က်ဳပ္တုိ႔ေက်ာင္းအေရွ႔ဘက္ 84လမး္မက ေညာင္ပင္နားမွာ အဲဒီေက်ာငး္က

ေက်ာင္းအုပ္ဆရာမၾကီးအိမ္ရွိေတာ႔ အဲ႔ဒီအိမ္ကို သြားျပီးခဲ႔နဲ႔ထုၾကတာဗ်ာ။

အဲဒီမွာေက်ာင္းနဲ႔ရဲစခန္းနဲ႔ကပ္ေနေတာ႔ ရဲေတြနဲ႔ေက်ာင္းကဆရာေတြလုိက္လာျပိး

က်ဳပ္ တုိ႔ကိုဖမ္းေတာ႔တာပါဘဲ။္ဆရာေတြေကာင္းေတာ႔ အခ်ဳပ္ထဲေတာ႔ မေနရပါဘူး ညတြင္းခ်င္းဘဲ အိမ္ကုိအခ်ဳပ္ကားနဲ႔လုိက္ပုိ႔ေပးတာ။

အဲဒီေန႔က ဒါးတန္းဘုရားပြဲေန႔နဲ႔ တေန႔ထဲဘဲထင္တာပါဘဲ။

အိမ္ေရွ႔ကို အခ်ဳပ္ကားရပ္ျပီး ဆရာေတြက မိဘေတြလက္ထဲအပ္ေပးတာကိုးဗ်။

အဲဒီမွာ အိမ္က ဆက္ျပီးေဆာ္ပေလာ္တီးေတာ႔ပါဘဲ။

ေနာက္ရက္ ေက်ာင္းေရာက္ေတာ႔ ဆရာၾကီးဦးလွ က ၾကိမ္စာထပ္ေကြ်းပါတယ္။

 

မျပီးဆုံးတဲ့ေဘာလုံးပြဲကိုဆက္က်င္းပမယ္လုိ႔သတင္းၾကားရပါတယ္။

ေနာက္ထပ္ရန္မျဖစ္နုိင္ေအာင္ ၾကားကြင္းျဖစ္တဲ႔နန္းတြင္းကြင္း မွာကန္မယ္လုိ႔ဆုိပါတယ္။

တကယ္ကန္မယ္႔ရက္လဲေရာက္ေရာ ေဘာလုံးပြဲလုိက္ၾကည္႔မယ္လူေတြကို စာရငး္ေပးခုိင္းပါတယ္။

ေက်ာင္းကေနကားနဲ႔လုိက္ပုိ႔ေပးမယ္လုိ႔စီစဥ္ထားတယ္ေပါ႔။

အဲဒီအခ်ိန္က နန္းတြင္းဆိုတာလူတုိင္းလြယ္လြယ္ကူကူ၀င္လုိ႔မရပါဘူး။

၀င္ထြက္ခြင္႔ကဒ္ရိွမွ စစ္ေဆးျပီး၀င္လုိ႔ရတာပါ။

ညေနေက်ာင္းလဲဆင္းေရာ လုိက္မယ္႔သူေတြအားလုံးေက်ာင္းက

ဆရာၾကီးရုံးခန္းေရွ႔မွာစုရပါတယ္။

ျပီးရင္နာမယ္တစ္ေယာက္ခ်င္းေခၚျပီးတန္းစီခိုင္းထားပါတယ္။

ခဏေနေတာ႔ က်ဳပ္တုိ႔ကိုလုိက္ရမယ္႔ ဘတ္စ္ကားၾကီးလဲေရာက္လာပါတယ္။

ကားလဲေရာက္ေရာ က်ဳပ္ တုိ႔တန္းစီေနတဲ႔ထိပ္ကို စားပြဲတစ္လုံးလာခ်ပါေလေရာ။

စားစရာေသာက္စရာ ဘာမ်ားေ၀မလုိ႔လဲဆုိျပီး ေပ်ာ္ေနၾကတာေပါ႔။

ျပီးေတာ႔ ဆရာေတြနဲ႔အတူ သူနာျပဳဆရာမအဖြဲ႔ေရာက္လာပါတယ္။.

၂၄လမ္း၈၄လမ္းေဒါင္႔က ဒါးတန္းေဒသႏၱရအဖြဲ႔ကပါ.။

ေနာက္ဆုံးေတာ႔ ကားေပၚမတက္ခင္ က်ဳပ္တုိ႔လက္ေမာင္းကို ၀မ္းေရာဂါကာကြယ္ေဆး

ဆုိျပီးထုိးေပးလုိက္ပါတယ္။

ေဆးလဲထုိးျပီးေရာ က်ဳပ္တုိ႔လက္ေမာင္းေတြ နာလဲနာ က်ဥ္လဲက်ဥ္နဲ႔ အဲဒီေဆးထုိး

ထားတဲ႔လက္ကေျမွာက္လုိ႔မရေတာ႔ပါဘူး။

ေဆးလဲထုိးျပီးေရာ ေဘာ႔လုံးကြင္း ဆီကိုခ်ီတက္ၾကပါေတာ႔တယ္။

ကြင္းထဲေရာက္လုိ႔ၾကည္႔လုိက္ေတာ႔ ဟုိဘက္ေက်ာင္းကေက်ာင္းသားေတြလဲ

က်ဳပ္တုိ႔လုိဘဲ ေဆးထုိးေပးထားပုံရပါတယ္။

လက္တစ္ဖက္က ေျမွာက္လုိ႔မရ။

ပြဲစကတည္းက အားပါးတရေအာ္ၾကဟစ္ၾကတာေပါ႔။

 

ဆရာၾကီးက ဂုိးတစ္ဂုိင္းသြင္းရင္တစ္ခါ ဆုခ်မယ္ေျပာထားေတာ႔

ကစားတဲ႔ေကာင္ေတြကလဲ မီးကုန္ယမ္းကုန္တြယ္ၾကတာေပါ႔။

က်ဳပ္ တုိ႔လဲအားပါးတရအားေပးၾကတာပါ။

ပါးစပ္နဲ႔ဘဲေအာ္နုိင္ပါတယ္။

လက္တစ္ဖက္က နာေနေတာ႔ လက္ခုပ္ေတာင္မတီးနုိင္ပါဘူး။

ေနာက္ဆုံးေတာ႔ ေဘာ႔လုံးပြဲၾကီးကေအာင္ျမင္စြာျပီးဆုံးသြားတယ္ဆုိပါေတာ႔။

 

 

ေပါက္ကရေျပာတယ္လုိ႔ ေတာ႔ မထင္ပါနဲ႔။

က်ဳပ္ေတြးၾကည္႔မိတာေလးပါ။

မၾကာခင္မွာ စီးဂိမ္းဆုိတာၾကီးကလဲလာေတာ႔မွာ။

နုိင္ငံတကာကလူေတြလဲလာၾကမွာေလ။

အဲဒီအခ်ိန္မွာ က်ဳပ္တုိ႔ဆီကပရိသတ္ေတြက

ဖိနပ္နဲ႔ပစ္ ေရဘူးနဲ႔ပစ္ ဆုိရင္

ကိုယ္႔အသင္းမနုိင္ရင္ ခုံေတြရုိက္ခ်ဳိးတာေတြလုပ္ရင္

က်ဳပ္တုိ႔နုိင္ငံက အၾကိးအက်ယ္အရွက္ကြဲမွာအေသအခ်ာ။

ဘယ္သူမွလဲ ပရိတ္သတ္ကို မထိန္းနုိ္င္မွာေသခ်ာတယ္ေလ။

အဲေတာ႔ ကြငး္၀င္ေပါက္ကေနေစာင္႔ျပီး လာသမွ်ပရိသတ္ကို

လက္တစ္ဖက္မလွဴပ္နုိ္င္ေအာင္ေဆးထုိးေပးလုိက္ရင္

ပြဲမဖ်က္နုိ္င္ေအာင္ကာကြယ္ေပးျပီးသားျဖစ္မလားလုိ႔ ေတြးၾကည္႔တာပါ။

ကဲ က်ဳပ္ေတြးတာ ေနရာက်မက် ၀င္ျပီး ငံေပးလုိက္ၾကပါအုံးဗ်ာ။

 

 

ကိုေပါက္လက္ေဆာင္အေတြးပါးပါးေလး

8-8-2013

 

 

About ကိုေပါက္(မႏၱေလး)

ko pauk mandalay has written 1612 post in this Website..

အေတြးပါးပါးေလးကေန ထူသြားျပီထင္ေတာ႔ အရင္ေလာက္ေတာ႔ စာမေရးျဖစ္ေတာ႔ဘူး။