ေက်ာင္းျပီးသြားလုိ့အိမ္ မွာလည္ရာျပန္စားေရးရာထူးရေနတုန္းမွာအသိအစ္မခင္ခင္ေက်းဇူးနဲ့ ဒီအလုပ္ကုိရခဲ့တယ္။ဒီအလုပ္ဆုိတာကစကားျပန္ပါကုိရီးယားစကားျပန္ေပါ့။စသင္တုန္း ကေတာ့ဒီအတုိင္းသြားသင္လုိက္ေပမဲ့ဒီဟာနဲ့အလုပ္လုပ္ရလိမ့္မယ္လုိ့မထင္ခဲ့မိပါဘူး။မထင္လုိ့လဲအကုိ ရဲ့အေျပာအဆုိခံခဲ့ရတာကုိအမွတ္ရေနေသးတယ္။စသင္တုန္းကအကုိကသေဘာမတူပါဘူး။သူ ကအဂၤလိပ္စာသင္ေစခ်င္ေပမဲ့က်ြန္မကဇြတ္သင္ခဲ့ပါတယ္။အဲ့ေက်းဇူးနဲ့အခုအလုပ္ရပါျပီး။ အ ထည္ခ်ဳပ္မွာMDနဲ့လက္ေအာက္ကလူေတြကုိဘာသာျပန္ေပးရပါတယ္။္စက္ရုံမွာအစ္မမီမီနဲ့အစ္မေယာင္းနာ ရယ္mrlimနဲ့ဆရာမတုိ့ရွိပါတယ္။ဆရာမကေတာ့MDပါ။ပထမဆုံးအလုပ္ ဆင္းတဲ့ေန့မွာေတာ့နည္းနည္းေၾကာက္ေနခဲ့ေပမဲ့အားလုံကသေဘာေကာင္းျပီေပ်ာ္ ဖုိ့ေကာင္းတယ္လုိ့ခံစားမိတယ္။၂ရက္ေလာက္ၾကာ  ေတာ့ ဒုကၡနဲ့လွလွနဲ့ေတြပါျပီကုိယ္သင္ထားတာကရုိးရုိးစကားေျပာလက္ေတြ့ကစက္ရုံသုံးဆုိေတာ့ဘာကို  ဘယ္လုိေျပာရမွန္းေတာင္မသိပါဘူး။ဒါေပမဲ့ဆရာမကသင္ေပးပါတယ္သူကေျပာလုိက္ေသးတယ္ အစကဒီလုိပဲေျဖးေျဖးသင္ပါတဲ့။၄ေယာက္လုံးအရမ္းသေဘာေကာင္းၾကလုိ့က်ြန္မကံေကာင္း  တယ္လုိ့ေတြးမိပါေသးတယ္။မသိလုိ့ေမးရင္လည္းလုပ္ေနတဲ့အလုပ္ေတာင္ရပ္ျပီးေသခ်ာ ရွင္းျပေပးတယ္။အဲ့ဒါေတာင္နားမလည္ရင္ပုံေတြနဲ့ထပ္ရွင္္းျပပါတယ္။ဆရာမကသေဘာေကာင္းေပမဲ့ လက္ေအာက္က၀န္ထမ္းေတြနဲ့အဆင္မေျပပါဘူး။က်ြန္မမေရာက္ခင္ကတည္းကအဆင္မေျပတာ ဆုိေတာ့ဘယ္ကစလဲမသိခဲ့ရုိးအမွန္ပါ။သူတုိ့အဆင္မေျပေတာ့ၾကားထဲကက်ြန္မကဘယ္ကလာလုိ့ အဆင္ေျပပါေတာ့မလဲ။အစကေတာ့ေပ်ာ္ေနေပမဲ့၁ပတ္ေလာက္ေနေတာ့ထြက္ေျပးခ်င္  စိတ္ေတာင္ေပါက္လာေတာ့ပါသည္။၁ေန့၁ေန့ျပသာနာမရွိတဲ့ေန့မရွိ။က်ြန္မအလုပ္၀င္ျပီးမၾကာပါဘူးဆရာ မကသူ့တပည့္ကုိေအးခ်မ္းကုိေခၚလုိက္ပါတယ္။သူကလုပ္သက္၁နွစ္ေလာက္ရွိျပီးဆုိေတာ့လုပ္ငန္းနဲ့ ပတ္သက္ျပီးေတာ္ေတာ္ေလးလည္းနားလည္ပါတယ္။က်ြန္မကုိလည္းအမ်ားၾကီးသင္ေပးပါတယ္။ အလုပ္လုပ္ရင္းနဲ့ကူညီေပးတဲ့လူနဲ့လည္းေတြ့သလုိလုပ္သက္ရင့္ေနလုိ့မာန္မာနတက္တဲ့သူ ကုိယ္ သိတာကိုသူမ်ားကုိမေျပာခ်င္တဲ့သူမသင္ေပးနဲ့သူမ်ားနဲ့လည္းေတြ့ခဲ့ရပါသည္။ကုိေအးခ်မ္းေရာက္ လာေတာ့က်ြန္မပညာလည္းရသလုိအနည္းငယ္လည္းသက္သာသြားပါသည္။ စိတ္သက္သြားတာပါ။အဲ့အခ်ိန္မွာစက္ရုံမွာကုိရီးယားပုိ့မဲ့ေအာ္ဒါခ်ဳပ္ေနတဲ့အခ်ိန္ပါ။export ပုိ့ရမွာကုိအထည္ေတြကမျပီးေသးေတာ့ဒုကၡေရာက္ေနပါျပီး။ျပီးေတာ့စက္လုိင္းထဲ ကခ်ဳပ္ျပီးတာနဲ့ခ်က္ခ်င္းမျပီးပါဘူး။ခ်ဳပ္ျပီးခ်ည္ေမြးညုပ္ ၊အထည္ကုိစစ္ရပါတယ္။အထည္စစ္တယ္ ဆုိတာအရည္အေသြးမေကာင္းေကာင္းစစ္ရတာပါ။မေကာင္းရင္ျပန္ျပင္ရပါတယ္။ျပီးရင္မီးပူ တုိက္ ရ၊ျပီးရင္တံဆိပ္ခ်တ္ျပီးအိတ္ထဲထည့္ျပီးboxထဲထည့္ရပါတယ္။ျပီးမွထြက္လုိ့ရပါတယ္။အဲ့လုပ္ငန္း အ တြက္အခ်ိန္၃ရက္ေလာက္ေပးရပါတယ္။လုိင္းထဲကေနာက္က်ေတာ့ဘယ္လုိမွလုပ္လုိ့မရပါဘူး။ထြက္ဖုိ့ေန့မွာမထြက္နုိင္ဖု့ိမ်ားေနပါတယ္။ အဲ့ေတာ့လုပ္တတ္တာကုိ၀ုိင္းလုပ္ရပါတယ္။hand tagတြဲလုိက္အထည္ေခါက္လုိက္၊အထည္မွာကပ္ေနတဲ့ခ်ည္ေမြးေတြခါလုိက္နဲ့ရက္ဆက္ဆုိေတာ့လက္ေမာင္းေတြေတာင္ေအာင့္လာပါတယ္။အမွတ္ တရေပါ့ရွင္။ေနာက္အမွတ္တရကေတာ့သၾကၤန္ပိတ္ရက္မတုိင္ခင္၁ရက္ေပါ့မွတ္မွတ္ရရအဲ့ေန့ ကေဘာနပ္ေပးပါတယ္။အဲ့ေန့မွာပဲကားဖယ္ရီအတြက္ပုိက္ဆံေပးရပါတယ္။ဆရာကေမးခုိင္းပါတယ္ တ၀က္ေပးပါမယ္ရမလားလုိ့အဲ့ခ်ိန္မွာမေျပာဘဲညေနမွအျပည္မရရင္မျပန္ဘူးလုပ္ပါတယ္ ေပးရမွာက သိ္န္း၆၀ေက်ာ္ပါတယ္။တ၀က္ဆုိေတာ့၃၀ေလာက္ကုိညေနမွာဘယ္ရရွာမလဲေစာေစာေျပာရင္ေဘာနပ္ မေပးပဲေပးလုိ့ရပါတယ္။အခုေတာ့သူတုိ့ကလည္းမရရင္မျပန္ဘူးဆုိျပီးဖယ္ရီေတာင္လုိက္မပုိ့ပါဘူး။  ကားေတြအားလုံးစက္ရုံေရွ့မွာရပ္တားပါတယ္။ေနာက္ဆုံးေတာ့ဆရာဟုိဟုိဒီဒီသြားျပီးေခ်းေပးလုိက္ ရပါတယ္။ေပးျပီးဆရာကဒီေန့ကားချဖတ္မယ္လုိ့ေျပာေတာ့စိတ္ဆုိးျပီးစကားမ်ားၾကပါတယ္။ဆရာ ကလည္းေဒါသထြက္ေနေတာ့က်ြန္မတုိ့ကေခၚျပီးထြက္လာလုိက္ပါတယ္။ကားေပၚတက္ျပီးျပန္မယ္ လုပ္ေတာ့ ေရွ့ကေနကားကုိေခါင္းခ်င္းဆုိင္ျပီးထြက္လုိ့မရေအာင္ပိတ္ထားလုိက္တယ္။ျပီးေတာ့အျပင္ ကကားေတြကလည္းစက္ရုံတံခါးေရွ့မွာပိတ္ရပ္ထားပါသည္။အဲ့ေန့ကေတာ့တကယ့္ကုိရုပ္ရွင္ဆန္ ဆန္ပါ။တခါမွမၾကဳံဘူးေတာ့ေၾကာက္လုိက္တာေျပာမေနပါနဲ့၊အဲ့ေန့ကကုိေအးခ်မ္းကရြာျပန္သြားလုိ့  က်ြန္မပဲရွိပါတယ္ေၾကာက္ေပမဲ့လည္းၾကားကေနေျပာရတာေပါ့ဆရာမနဲ့မမမီမီတုိ့ကလည္းၾကား ကေနေျပရာေျပေၾကာင္းေျပာေပးၾကပါတယ္။ခဏေနေတာ့အဆင္ေျပျပီးနွစ္ေယာက္လုံးအျပန္ အ လွန္ေတာင္းပန္ရင္းေျပလည္သြားပါတယ္။က်ြန္မတုိ့မွာၾကားကအရူးေတြလုိပါပဲေျပရာေျပေၾကာင္း ေျပာ ရတာေတာင္းပန္ရတာနဲ့။အဲ့ေန့ကေတာ့တကယ္ကုိအမွတ္တရအျပင္မေန့ကလုိပါပဲ။သၾကၤန္ျပီးအ လုပ္ျပန္ဆင္းေတာ့ဆရာမကမရွိေတာ့ပါဘူးကုိရီးယားကုိျပန္သြားပါသည္။အဲဒီဖယ္ရီကုိလည္းမငွားေတာ့ဘဲအသစ္ငွားလုိက္ပါ ေတာ့ သည္။ မငွားေတာ့တာကအဲ့ျပသာနာေၾကာင့္မဟုတ္ပါဘူး။သူက၁လကုိ၇၂သိန္းေတာင္းလုိ့ပါဖယ္ရီ က၁လကုိအလြန္ဆုံး၆၅သိန္းေလာက္ပဲက်ပါသည္။အဲ့ဒါနဲ့မငွားျဖစ္ေတာ့ပါဘူး။ပထမဦးဆုံးအလုပ္ရဲ့ အေတြ့အၾကဳံေတြပါ။အဲ့တုန္းကေတာ့ေၾကာက္ခဲ့ေပမဲ့အခုေတာ့ရယ္ေမာစရာအမွတ္တရအျဖစ္က်န္ခဲ့ ေတာ့ ပါသည္။

A mar nyo

About A mar nyo

A mar nyo has written 9 post in this Website..