“စြဲလမ္းတဲ႔သံေယာဇဥ္”

 

 

မေန႔ညေနခင္းက မိသားတစ္စု လမး္ေလ်ာက္ထြက္ၾကတဲ႔အခါ အေနာက္က်ဳံးလမ္းမွာ ခုိေလးေတြကိုအစာေကြ်းေနၾကတာကုိျမင္ေတာ႔ က်မသားေလးက ခုိစားေကြ်းခ်င္တယ္လုိ႔

ပူဆာပါတယ္။

ဒါနဲ႔ဘဲ ခုိစာငါးရာဘုိး၀ယ္။

ခြက္ကေလးကိုသားလက္ထဲ ထည္႔လုိက္ေတာ႔သားေလးက ခုိေတြကုိအစာေကြ်းရင္း ေပ်ာ္ရႊင္လုိ႔ေနပါတယ္။

သားေလးခုိစာေကြ်းေနတာကိုၾကည္႔ေနတဲ႔ေနရာနဲ႔မနီးမေ၀း

က်ဳံးနံေဘးနားက သံတုိင္ေလးေပၚမွာ အညဳိႏုႏုေလးနည္းနည္းစြက္ထားခုိျဖဴေလးတစ္ေကာင္

နားေနတာေတြေတာ႔ လြန္ခဲ႔ေသာ အနွစ္ႏွစ္ဆယ္ေလာက္က

ခုိျဖဴေလးတစ္ေကာင္က်မတုိ႔အိမ္ ျခံစည္းရုိးေပၚမွာေန႔စဥ္ေန႔တုိင္းလာနားေနတာကို ျပန္ျမင္ေယာင္မိပါတယ္။

အဲဒီခုိျဖဴေလးက က်မတုိ႔ ဘ၀နဲ႔ဆက္စပ္ေနခဲ႔တာအမွန္ပါဘဲ။

 

ဇာတ္ေၾကာင္းလွန္ရရင္ျဖင္႔ က်မတုိ႔ေမြးရာဇာတိကေတာ႔

ျမစ္ၾကီးနားရထားသံလမး္ရုိး နံေဘးက ရြာမကျမဳိ႔မက်ေဒသေလးကဘဲဆုိပါစုိ႔။

က်မတုိ႔ ေမေမရဲ႕အေမ က်မတုိ႔ဖြားဖြားကရွမး္လူမ်ုိးပါ။

ဖြားဖြားက အိမ္ေထာင္ေရးကံဆုိးပါတယ္။

သားသမီးေလးေယာက္အရမွာ အင္မတန္မွစိတ္သေဘာထားေကာင္းမြန္တဲ႔က်မတုိ႔အဖုိးက

ယာခုတ္ရင္းေျခေထာက္ကိုငုတ္စူးရာကေန ပိုး၀င္ျပီးအနာၾကီးျဖစ္လာပါတယ္။

အဲသဟာကိုေဆးျမီးတုိနဲ႔ကုရင္း ဟိုအရြက္ေလးအုံဒီအရြက္ေလးအုံကေန                ျဗဳန္းဆုိဆုံးသြားခဲ႔တာပါ။

ေတာအရပ္ေတာေဒသဆုိေတာ႔ေမးခုိင္ပုိးေတြဘာေတြနားမလည္တာလဲပါတာေပါ႔။

အဖုိးဆုံးေတာ႔  သားသမီးေလးေယာက္က်န္ခဲ႔ပါတယ္။

ကံဆုိးခ်င္ေတာ႔ ပထမဆုံးသားဦးကလဲ အဖုိးဆုံးျပီးမၾကာခင္မွာ ေက်ာက္တူးမယ္ဆုိသြားလုိက္တာ

ေက်ာက္ေတာ႔ ရမလာဘဲ ငွက္ဖ်ားေရာဂါဘဲပါလာျပီး ကြယ္လြန္သြားပါေလေရာ။

အဲဒီမွာ အပ်ဳိေဖာ္၀င္စမိန္းကေလးတစ္ေယာက္

သူ႔ေအာက္ကေက်ာင္းေနတဲ႔အရြယ္ေယာက်ာ္းေလးနဲ႔ သမီးမိနး္ခေလးတစ္ေယာက္ဘဲက်န္ခဲ႔ပါတယ္။

လူမမယ္ကေလးသုံးေယာက္နဲ႔ က်န္ခဲ႔တဲ႔အဖြားခင္ဗ်ာ သမိီးအၾကီးကိုေက်ာင္းထုတ္အိမ္မူ႔ကိစၥလုပ္

အငယ္နွစ္ေကာင္ကိုေက်ာင္းဆက္တက္ဘုိ႔အတြက္ မန္းေလး-နဘားအစုန္အဆန္ရထားၾကီး

နဲ႔ကယ္ရီသယ္တဲ႔အခါသယ္ ကိုယ္ပုိင္ေငြေလးနဲ႔လုပ္တဲ႔အခါလုပ္။

အရင္းျပဳတ္ရင္ကယ္ရီျပန္သယ္နဲ႔ မန္းေလးနဲ႔က်မတုိ႔ရြာ အစုန္အဆန္သြားရင္း

မန္းေလးသားတစ္ေယာက္နဲ႔ဒုတိယအၾကိမ္အိမ္ေထာင္ျပဳလုိ္က္ပါတယ္။

ေနာက္ထပ္ထူေထာင္လုိက္တဲ႔အိမ္ေထာင္ဖက္ကလဲ မန္းေလးသား မုဆုိးဖုိမွာလဲ သားၾကိးသမီးၾကီးေတြရွိပါတယ္။                                                                                      ပထမ မိန္းမဆုံးသြားေတာ႔ အဖြားနဲ႔ဒုတိယအိမ္ေထာင္ထူေထာင္ၾကတာပါ။

အဲဒီလူကလဲ အဖြားတုိ႔လုိ ကယ္ရီတစ္ပိုင္းကုန္သည္တစ္ပုိင္းပါဘဲ။

သူနဲ႔အိမ္ေထာင္က်ေတာ႔ အဖြားကို အိမ္မွာဘဲအေနခုိင္းျပီး သူဘဲ အစုန္အဆန္သြားပါေတာ႔တယ္။

အဖြားေနာက္အိမ္ေထာင္ထူေထာင္ျပီးတဲ႔အခ်ိန္အရြယ္ေရာက္ေနတဲ႔သမီးအၾကီးဆုံးျဖစ္သူ

(က်မအေမျဖစ္လာမယ္႔သူ)ကုိ အဖြားကရြာထဲကသင္႔ေတာ္သူနဲ႔ေနရာခ်ေပးလုိက္ပါတယ္၊

ပေထြးနဲ႔ သမီးပ်ဳိ မသင္႔ေတာ္ဘူူးဆုိတဲ႔ ရည္ရြယ္ခ်က္နဲ႔ေပါ႔။

သိပ္မၾကာခင္မွာဘဲ အဖြားေနာက္အိမ္ေထာင္ ဘုိးေတာ္က  အဖြားအရင္အိမ္ေထာင္နဲ႔ပါလာတဲ႔ကေလးေတြကို သူရွာမေကြ်းနုိင္ေတာ႔ဘူးဆုိျဖစ္လာပါတယ္။

ဒါနဲ႔ဘဲ အရင္အိမ္ေထာင္နဲ႔ေနခဲ႔တဲ႔ အိမ္မွာ ကေလးေတြနဲ႔ အိမ္ေထာင္သည္သမီးၾကီးကိုထားခဲ႔

ျပီးအဖြား ေတာ႔ေနာက္အိမ္ေထာင္နဲ႔လိုက္ေနရပါတယ္။

က်မတုိ႔အိမ္နဲ႔ အေတာ္ေ၀းေ၀းမွာအိမ္ငွားျပီးေနၾကတာပါ၊

ေနာက္ပိုင္းမွာ တစ္ျမဳိထဲေနေပမယ္႔ အဖြားနဲ႔သူ႔သားသမီးေတြဆက္ဆံတာကိုမၾကဳိက္ဘူးဆုိျပီး

ကန္႔သတ္လာပါတယ္။

သူရွိေနခ်ိန္္ဆုိရင္ကေလးေတြကုိ အိမ္အလာမခံပါဘူး၊

ေနာက္ေတာ႔ သူရွိ ရွိ မရွိရွိ ကေလးေတြနဲ႔အဖြားလုံး၀မဆက္ဆံရေတာ႔ပါဘူး။

အဖြားမွာေတာ႔ သူခရီးတစ္ေခါက္ျပန္လာရင္ သူၾကဳိက္တတ္တဲ႔ဒူးယားဘူးေလးကုိ

ဘုရားစင္မွာအဆင္သင္႔တင္ေပးရ။

သူ႔သမီးၾကီးေမြးထားတဲ႔ႏြားမၾကီးဆီကို ႏြားႏုိ႔ေတြယူ မလုိင္ေတြပ်စ္ႏွစ္ေနေအာင္

ၾကဳိျပီးတုိက္ရနဲ႔ ျပဳစုယုယလုိက္ရတာ။

သူေရာက္ျပီဆုိတာနဲ႔သူၾကဳိက္တတ္တဲ႔ အမဲသားေလးဘယ္ရြာမွာေပၚသတုံးဆုိ

ေမးျမန္းျပီး တခုတ္တရ၀ယ္ခ်က္ေကြ်းရနဲ႔တာ၀န္ေက်ရွာပါတယ္။

က်မတုိ႔ အေမတုိ႔ တေတြကလဲ အေမ႔မ်က္နွာေထာက္ျပီး ဘုိးေတာ္ေရာက္တယ္

အသံၾကားတာနဲ႔ ရာသီစာ အသီးအႏွံေလး ပုိ႔ရဟုိဟာေလးပုိ႔ရ ဒီဟာေလးပုိ႔ရ။

တာ၀န္ေက်ၾကပါတယ္။

သူကေတာ႔ မန္းေလးက တစ္လတစ္ခါျပန္ရင္ အရင္အိမ္ေထာင္နဲ႔ရတဲ႔ သားသမီးေတြရဲ႕

အ၀တ္အေဟာင္းအစုတ္ေတြကို သယ္လာျပီး မယားပါသားသမီးေတြကို ဇြတ္၀တ္ခုိင္းပါတယ္။

ႏွိ္မ္ထားတဲ႔သေဘာေပါ႔။

ဒီေလာက္က်မတုိ႔အေမတုိ႔က အလုိက္တသိေနတာေတာင္က်မတုိ႔အေမရဲ႕ေမာင္ႏွမေတြသူ႔အိိ္မ္လာရင္လုံး၀မၾကဳိက္တဲ႔အျပင္

ဘာမ်ားလာယူၾကတာလဲဆုိတဲ႔ အေတြးနဲ႔ မယုံသကၤာၾကည္႔ရုံတင္မကဘူးထုတ္ေဖာ္လုိ႔ေတာင္

ေျပာလာပါတယ္။ ေနာက္တစထက္တစ ပုိပုိဆုိးလာတာက

သားသမီးေတြနဲ႔ေခၚတာေျပာတာေတြ႔ရင္ အဖြားကိုရုိက္ေမာင္းပုတ္ေမာင္းလုပ္လာတာပါ။

အဲေတာ႔ အဖြားခမ်ာ ကုိေမြးထားတဲ႔သားသမီးေတြေတာင္ လူျမင္ေအာင္မေခၚ၀ံ႔တဲ႔ဘ၀ကို

ေရာက္လာပါတယ္။                                                                                                    ဒါေပမယ္႔ အဖြားရဲ႕သားသမီးေတြကေတာ႔ အေမေယာက်ာ္းဘဲဆုိေမတၱာမပ်က္ဆက္ဆံၾကပါတယ္။

သူေရာကိုယ္ပါ သားၾကီးသမီးၾကီးရွိပါလ်က္နဲ႔ ေနာက္အိမ္ေထာင္ျပဳမိတဲ႔အတြက္ကေတာ႔ ဘာေကာင္းက်ဳိးမွာမရွိခဲ႔တာအမွန္ပါဘဲ။

ၾကာေတာ႔ အဖြားမွာ သားသမီးေတြနဲ႔တစထက္တစ ေ၀းကြာလာပါတယ္။

အရင္အိမ္ေထာင္နဲ႔ရတဲ႔သားသမီးေတြကို မေခၚမေျပာရ ပိတ္ပင္ထားတာခံရေပမယ္႔

သားသမီးေတြကလည္း အေမဆုိေတာ႔ ေခၚေျပာ မပ်က္ပါဘဲ။

အဲဘုိးေတာ္ျပန္ေရာက္လာခ်ိန္ေတာ႔အနားမကပ္ရဲဘူးေပါ႔။

 

အဲဒီလူနဲ႔ အဖြား က သားတစ္ေယာက္ထဲဘဲ ထြန္းကားပါတယ္။

သူနဲ႔အဖြား ပထမ သားဦးေလးရတဲ႔အခ်ိန္မွာ အဖြားရဲ႕ သမီးၾကီး က်မအေမ ကလဲ သမီးဦးေလးေမြးတယ္ဆုိေတာ႔ ဦးေလးနဲ႔ တူမ တစ္လဘဲကြာပါတယ္။

အဲဒီလူ ဆုိးခ်က္ကေတာ႔ လက္လန္ပါတယ္ စိတ္မွ မွန္ရဲ႕လားလုိ႔ေတာင္တစ္ခါတစ္ခါေတြးမိပါသတဲ႔။

သူနဲ႔ အဖြားရတဲ႔သားေလးကို  ၁၀ ႏွစ္သားအေရာက္မွာရွင္ျပဳေပးပါတယ္။

အဲဒီလုိအလွဴလုပ္တဲ႔အခ်ိန္မွာ တစ္နယ္လုံးမွာရွိေနတဲ႔ ရပ္ေ၀းရပ္နီးက အသိမိတ္ေဆြေတြကို ဖိတ္ေပမယ္႔အဖြားအရင္အိမ္ေထာင္နဲ႔ရတဲ႔ သားသမီးေတြဆီကိုေတာ႔                    ဖိတ္စာမေပးတဲ႔အျပင္လာစရာမလုိဘူးလုိ႔လဲလူၾကဳံနဲ႔ ေျပာခုိင္းပါသတဲ့။

အဲလုိျဖစ္ေတာ႔ အေမတူ အေဖကဲြေမာင္ေလးရွင္ျပဳကို မလာရေတာ႔ ၀မး္နညး္ၾကတာေပါ႔။

က်မတုိ႔ျမန္မာေတြဆုိတာ အေမ႔ဘက္က အမ်ဳိးဆုိရင္ ပုိးျပီး ေသြးနီးတယ္ထင္ၾကတာကိုး။

 

ဒီရွင္ျပဳပြဲလဲျပီးေရာ အဲဒီသားေလးကို လဲ မန္းေလးေခၚသြားပါတယ္။

ဟုိမွာေက်ာင္းထားမယ္ရြာမွာဆုိရင္ မျဖစ္ထြနး္ဘူးဆုိတဲ႔အေၾကာင္းျပခ်က္နဲ႔ေပါ႔။

မန္းေလးဘူတာၾကီးနားက သူ႔ညီမအိမ္မွာေနတယ္ေျပာပါတယ္။                                                     အစကေတာ႔ တစ္လတစ္ခါ ေက်ာင္းပိတ္ရက္ဆုိရင္ ရြာျပန္လာခဲ႔ၾကေပမယ္႔ ေနာက္ေတာ႔ျပန္မလာေတာ႔ပါဘူး။

အဖြား ကိုလဲ မန္းေလးကုိ လာခြင္႔မျပဳပါဘူး။

ဘုိးေတာ္ကလဲ အစက က်မတုိ႔ရြာနဲ႔မန္းေလးကို ကူးခ်ည္သန္းခ်ည္ေနေပမယ္႔

ေနာက္ပုိင္း မလာေတာ႔ပါဘူး။

တစ္ခါတစ္ခါမွသာ လူၾကဳံနဲ႔ မေသရုံတမယ္စားရဘုိ႔ ေငြပါးေပးပါတယ္။

အတိအက်မသိေပမယ္႔ ဘုိးေတာ္က မန္းေလး ဘူတာၾကီးက ေခါင္းရြက္ေစ်းသည္

ကိုထပ္ျပီးယူထားသလုိလို သတင္းေတာ႔ သဲ႔သဲ႔ေလးထြက္လာပါတယ္။

အဖြား က ေတာ႔ သူ႔သားေလးကိုေမွ်ာ္ေနေပမယ္႔သားေလးကေတာ႔ေပၚမလာပါဘူး။

အရင္အိမ္ေထာင္နဲ႔ရတဲ႔သားကလဲေသအရင္အိမ္ေထာင္နဲ႔  ရွိတဲ႔သားနဲ႔လဲေပးမေတြ႔ ဘုိးေတာ္နဲ႔ ရတဲ႔သားနဲ႔လဲအေ၀းပုိ႔ျပီး ရွင္ခြဲထပ္အခြဲခံရေတာ႔ သားစိတ္သမီးစိတ္နဲ႔ဘဲ အိပ္ယာထဲလဲပါေတာ႔တယ္။

က်မတုိ႔အေမက သူ႔အိမ္လာေနပါလုိ႔ေခၚလဲ ဘုိးေတာ္နဲ႔သူသားေလးျပန္လာမွာဆုိတဲ႔ေမ်ွာ္လင္႔ခ်က္နဲ႔

ဘူတာနဲ႔ နီးတဲ႔အိမ္မွာဘဲေနပါတယ္၊

ရထားဥၾသသံက ၀င္တာထြက္တာၾကားေနရတဲ႔အိမ္ေလးမုိ႔လဲေနခ်င္တာပါ ပါလိမ္႔မယ္။

 

အိပ္ယာထဲဘုံးဘုံးလဲခ်ိန္မွာ တစ္ရြာထဲေနတဲ႔က်မတုိ႔  သားသမီးေတြကဘဲ လာျပီး ျပဳစုရေတာ႔တာေပါ႔၊

ခက္တာက ေရာဂါကလဲ ဘာမွေရေရရာရာရွာမရ။

ရြာနီးခ်ဳပ္စပ္မွာရွိတဲ႔ အဂၤလိပ္ဆရာ၀န္ေရာ ျမန္မာသမားေတာ္ေရာ ဓါတ္ကု နတ္ကု ဘုရားကု စုံေနေအာင္ကုေပမယ္တေရွာင္ေရွာင္နဲ႔ဘာမွထူးမလား။

ေနာက္ေတာ႔ လူနာစိတ္ထဲမွာဘာရွိေနလဲသိေအာင္ေမးေတာ႔လုိ႔ဆုိတာနဲ႔ ၀ိုင္းေမးေတာ႔

သူ႔သားအေထြးဆုံးေလးကိုေတြ႔ခ်င္တယ္လုိ႔ဆုိလာပါတယ္။

သားသမီးေတြကလူၾကဳံလႊတ္ျပီးအေခၚခုိင္းေပမယ္႔ ေတာ္ေတာ္နဲ႔ေရာက္မလာ.။

အဲဒီေခတ္က အခုေခတ္လုိဆက္သြယ္ေရးကလဲမလြယ္။

အေခၚလႊတ္လုိက္သူသာျပန္လာတယ္ သူေမွ်ာ္တဲ႔သားကလဲမလာ သူ႔အိမ္သားကလဲမလာ။

မေနသာတဲ႔အဆုံးအရင္အိမ္ေထာင္ကပါတဲ႔မန္းေလးမွာေနတဲ႔ သားၾကီးကိုအကူအညီေတာင္းျပီးအေခၚခိုင္းရပါေတာ႔တယ္၊

အဲဒီအခါမွာေတာင္ သူ႔အေဖက ဘာေတြေျပာထားတယ္မသိဘူး မလုိက္ခ်င္ဘူးလုိ႔ျငင္းပါသတဲ႔။

အဲဒီမယ္သူ႔အကို က စိတ္ေတြဆုိးျပီး ထုိးမယ္ၾကိတ္မယ္လုပ္မွလုိက္လာပါသတဲ႔။

အဲဒီလူက သိပ္မၾကာခင္လာလိမ္႔မယ္သူေသခ်ာေျပာထားျပီးသားဆုိတဲ႔စကားကိုၾကားတဲ႔ေန႔ကစျပီး

အိပ္ယာထဲလဲေနတဲ့အဖြားက ရထားသံၾကားတုိင္းမ်က္လုံးေလးဖြင္႔ၾကည္႔ ။

ရထားျပန္ထြက္သြားလုိ႔အေတာ္ၾကာမွ ေမွ်ာ္သူပါမလာဘူးဆုိတာသိရင္မ်က္လုံးေလးျပန္မွိတ္လုိ႔အိပ္။

မ်က္လုံးအစုံမွာမ်က္ရည္စေတြ တြဲံလြဲခုိေနတာျမင္ရသူတုိင္းကစိတ္မေကာင္းၾက။

လူကလဲ အစာမ၀င္ေတာ႔ တရက္ထက္တရက္ ခ်ိနဲ႔လုိ႔လာပါတယ္။

သူမဆုံးခင္မနက္ခင္းကေတာ႔ ေလသံေလးနဲ႔ ဒီေန႔လာၾကမွာလားလုိ႔ေမးပါတယ္။

လာမွာလုိ႔ေျပာေတာ႔ ေခါင္းေလးျငိမ္႔ျပီး ျပဳံးေနတဲ႔မ်က္ႏွာေပးေလးနဲ႔ မွိန္းေနပါတယ္။

သိပ္မၾကာခင္ရထားဆုိ္က္ခါနီးဥၾသသံၾကားေတာ႔ ေခါင္းေထာင္ထလာျပီးလွဲေနရာက

ေနသူ႔ကိုထူေပးဘုိ႔ လက္ဟန္ေျခဟန္နဲ႔ျပေတာ႔ ၀ုိင္းထူ ေခါင္းအုံးေတြခံ ေစာင္ေတြခံနဲ႔

မတ္မတ္ကေလးေနနုိင္ေအာင္လုပ္ေပးရပါတယ္။

ေနာက္ေတာ႔ အစာစားမယ္လုိ႔ အမူအယာျပေတာ႔ ဆန္ျပဳတ္ကုိဇြန္းေသးေသးေလးနဲ႔

တုိက္ေပးေတာ႔ ခါတုိင္းလုံး၀မစားတဲ႔လူက ဆယ္ဇြန္းေလာက္စားေတာ႔အားလုံးမွာ၀မး္သာ။

ေနာက္သူ႔ဆံပင္ကိုဖီးခုိင္းျပီးသပ္ရပ္ေအာင္လုပ္ခုိင္းပါတယ္။

ေနာက္ဘုရားစင္ဘက္ကို ေခါငး္ေလးလွည္႔ျပီး ဘုရားကုိအာရုံျပဳေနတာျမင္ရေတာ႔

အားလုံးမွာ မ်က္ရည္စုိ႔လုိ႔ေတာင္လာပါတယ္။

တေအာင္႔ေနလုိ႔ ရထားထြက္မယ္႔ဥၾသဆြဲသံၾကားေတာ႔                        “မလာၾကေသးပါလားဘယ္မွာလဲ”ဆုိတဲ႔ ပုံစံနဲ႔

ေခါငး္ေလးဆတ္ျပီးေမးတဲ႔အခါ မပါဘူးလုိ႔ဘဲေခါင္းရမ္းျပလုိက္ရပါတယ္.။

အဲဒီအခ်ိန္ ျငဳးိက်သြားတဲ႔အဖြားရဲ႕မ်က္နွာကို ဘယ္လုိပုံေဖာ္ျပရမွန္းမသိနုိင္ေအာင္ပါဘဲ။

ခဏေနေတာ႔သူကိုျပန္လွဲေပးခုိ္င္းတာနဲ႔ျပန္လွဲေပးလုိက္ေတာ႔ နံရံဘက္ကုိ မ်က္ႏွာမူျပီးေဘး

တေစာင္းေလးအိပ္ေနပါတယ္။

အေတာ္ေလးၾကာေတာ႔ရွုိက္သံတစ္ခ်က္ၾကားလုိက္ရျပီး ျငိမ္ေနတယ္လုိ႔ၾကည္႔လိုက္ေတာ႔အ

အသက္မရွိေတာ႔ပါဘူး။

မ်က္လုံးေဒါင္႔မွာေတာ႔မ်က္ရည္စေတြနဲ႔။

ျမင္ရသူအေပါငး္ေရာ သားသမီးေတြေရာ ငုိလုိက္ၾကတာ အုံးအုံးထ။

ေနာက္ရက္မနက္ ရထားဆုိက္ခ်ိန္ သူေမ်ွာ္တဲ့သားေလးရယ္ သူအိမ္သားရယ္

ေရာက္လာေတာ႔ အဖြားကကုတင္ေပၚအိပ္ရက္အေနအထားနဲ႔ဆံပင္ဖားလ်ားခ်ျပီး

သူခ်စ္တဲ႔သားေလးကိုၾကဳိေနပါတယ္။

အဖြားဆုံးတဲ႔အခါ ရြာထဲကလူေတြေရာေဆြမ်ုိးသားခ်င္းေတြကပါနာေရးကို၀ုိင္းကူ

ျပီးအလွဴေငြထဲ႔ၾကေပမယ္ ဘုိးေတာ္ကေတာ႔ တျပားတခ်ပ္မွမထုတ္ဘဲ                              မသိခ်င္ေယာင္ခ်င္ေဆာင္လုိ႔ေနပါတယ္။

အဖြားရဲ႕အသုဘကေတာ႔ ေျပာစမွတ္ျဖစ္ေအာင္ အလြန္စည္ကားလွပါတယ္။

ေနာက္မွသိရတာေတာ႔ မုိက္လွတဲ႔သားနဲ႔ဆုိး၀ါးလြန္းတဲ႔ ေယာက်ာ္းကိုၾကည္႔ခ်င္လုိ႔

ရြာနီးခ်ဳပ္စပ္ကလူေတြေတာင္လာၾကည္႔ၾကလုိ႔စည္ကားတာပါတဲ႔။

ေနာက္အဖြားရက္လည္ျပီးတဲ႔ေန႔မွာေတာ႔ ဘုိးေတာ္က သူသားအငယ္ကိုေခၚျပီး မန္းေလးကိုျပန္သြားပါေတာ႔တယ္။

အဲဒီအခ်ိန္ကစျပီး အဖြားရဲ႕ေနာက္အိမ္ေထာင္နဲ႔ က်မတုိ႔ နဲ႔လုံး၀အဆက္ျပတ္သြားေတာ႔တာပါဘဲ။

ဘုိးေတာ္လဲ သိပ္မၾကာခင္မွာ အရက္ေတြအေသာက္လြန္ျပီး မုိးရြာထဲအိပ္တာကေနဆုံးသြားတယ္

လို႔သတင္းၾကားရပါတယ္။

ဒါကေတာ႔ က်မ မသိမမွီလုိက္တဲ႔ကာလက အေၾကာင္းေတြကို က်မေမေမက အိပ္ယာ၀င္ပုံျပင္လုိ႔

ေျပာခဲ႔လုိ႔သိေနတရတာပါ။

က်မေမေမက အဖြားရဲ႕ပထမသမီးၾကီးပါဘဲ။

က်မကေတာ႔ေမေမ႔ရဲ႕သမီးအေထြးဆုံးေလးေပါ႔။

&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&

 

အဖြားဆုံးျပီးသိပ္မၾကာခင္မွာ က်မတုိ႔ ရြာဦးဘုန္းၾကီးေက်ာင္းမွာခုိေလးေတြေရာက္လာပါတယ္။

အရင္ကမရွိပါဘူး။

ခုိေလးေတြထဲမွာ အျဖဴေရာင္ခုိေလးတစ္ေကာင္က ထူးထူးျခားျခား။

က်မတုိ႔၀င္းထရံမွာလာျပီးအၾကားၾကီးနားပါတယ္.။

က်မအေမကထမင္းလုံးေလးေတြကို ခုိစာေကြ်းဘုိ႔လုပ္ထားတဲ႔ စင္ေလးေပၚမွာတင္ေပးျပီး

မွ ထမင္းေစ႔ေလးေတြကိုလာစားတာေန႔စဥ္ေန႔တုိင္းပါဘဲတဲ။

တစ္ႏွစ္က်မတုိ႔အေမတုိ႔က ေကာက္ညွငး္ေတြေအာင္ပါသတဲ႔။

အဲဒါနဲ႔ က်မတုိ႔အမအၾကီးဆုံးရယ္ က်မရယ္ကို နားသ က်မအထက္က အကိုကိုရွင္ျပဳဆုိျပီး

အလွဴၾကီးေပးပါေတာ႔တယ္။

က်မတုိ႔အေမကလဲ မန္းေလးမွာေနတဲ႔သူ႔ေမာင္၀မး္ကြဲေတြကိုပါလွမ္းဖိတ္ပါသတဲ႔။

အလွဴလုပ္တဲ႔ရက္ကေတာ႔ အားလုံးတျပဳံးျပဳံးေပါ႔။

ကြဲကြာေနတဲ႔ေမာင္နွမတစ္ေတြျပန္ဆုံၾကရတာကုိး ။

အလွဴရက္မွာ ေမာင္ရင္ေလာင္းေတြကေနကုိရင္ဘ၀သြတ္သြင္းျပီးခ်ိန္အလွဴတရားနာေနခ်ိန္မွာ

အိမ္မွာေန႔စဥ္လာေနတဲ႔ခုိျဖဴေလးက အလွဴမ႑ပ္အတြင္းထဲမွာ၀င္နားပါသတဲ႔။

က်န္တဲ႔ခုိေတြကလဲ အလွဴမ႑ပ္နားမွာ အုပ္လုိက္ၾကိး၀ဲေနေတာ႔ ဆရာေတာ္ကေတာင္

“ထူးဆန္းလွသကြယ္”လုိ႔ မိန္႔ပါသတဲ႔။

ဒါနဲ႔ဘဲ အလွူေရစက္ခ်ျပီးလုိ႔အမွ်ေ၀ခ်ိန္က်မအေမက

အဖြားနာမယ္ကို တတဲ႔ျပီး  အေမေရအမွ်အမွ် အမွ်

သုံးၾကိမ္လဲရြတ္အျပီး အလွဴပရိသတ္ကလဲ သာဓု သာဓု သာဓု လုိ႔ ရြတ္လုိ႔အဆုံးမွေတာ႔              မ႑ပ္ထဲမွာ နားေနတဲ႔ ခုိျဖဴေလးက အေမ႔ပုခုံးေပၚမွာလာနားျပီး

အေမ႔ပါးေလးကို နုတ္သီးေလးနဲ႔ထုိးထုိးျပိးနမ္းပါတယ္။

အဲဒီအခါျမင္ရသူအေပါငး္မွာ ထူးဆန္းအံ႔ၾသလုိ႔ေနပါတယ္။

ခုိျဖဴေလးက အေမ႔ပုခုံးေပၚမွာဟုိဘက္ေျပာင္းလုိက္ဒိဘက္ေျပာငး္လုိက္

ပါးကိုႏုတ္သီးေလးနဲ႔နမး္လုိက္လုပ္ေနတာအၾကိမ္ၾကိမ္ပါဘဲတဲ႔၊

ဆယ္မိေနာက္အၾကာမွာ ခုိေလးလဲပ်ံထြက္အသြားမွာ အျပင္မွေစာင္႔ေနတဲ႔ခုိေတြကလဲ

ေ၀ါကနဲအုပ္လုိက္ၾကီးပ်ံထြက္သြားလုိက္တာ ဖုံေတြေတာင္ေထာင္းေထာင္းထက်န္ပါသတဲ႔။

ခုိျဖဴေလးလဲထြက္သြားေရာ က်မအေမက “အေမေရ အေမရဲ႕ ” လုိ႔ေအာ္ရင္းငုိရင္းနဲ႔ သတိလစ္သြားလုိက္တာ၀ုိင္းျပီးေျခမခ်ဳိးၾက နွာႏွပ္ၾကမွျပန္သတိရလာပါသတဲ႔။

“အဲဒါ က်မအေမ အခုမွကြ်တ္ရွာတာပါ က်မတုိ႔ သံေယာဇဥ္ေနရွာတာပါ။

က်မကိုေန႔တုိင္းညတုိင္းအိပ္မက္ေပးမနက္ဆုိအိမ္လာက်မအစာေကြ်းမွျပန္တာပါ။

မယုံမွာစုိးလုိ႔မေျပာရဲတာပါ” ဆုိျပီးေျပာရင္းငိုပါသတဲ႔။

ထူးဆနး္တာက အဲဒီေန႔ကစျပီးရြာဘုန္းၾကီးေက်ာင္းမွာခုိတစ္ေကာင္မွ မရွိေတာ႔တာပါဘဲ။–

 

တစ္ခါတစ္ခါေလာကၾကီးမွာဆနး္က်ယ္တဲ႔ျဖစ္ရပ္ေတြက မယုံနုိင္စရာပါ။

က်မတုိ႔ကေတာ႔ကိုယ္ေတြ႔မုိ႔ယုံၾကည္ပါတယ္။

အဲဒီအခ်ိန္ကစလုိ႔ ခုိျဖဴေလးေတြျမင္ရင္ က်မစိတ္ထဲမွာ သံေယာဇဥ္ၾကိးလြန္းရွာတဲ႔

သြားေလသူအဖြားရဲ႕ သံေယာဇဥ္ၾကီးမားပုံေတြကိုေအာက္ေမ႔တသရင္းနဲ႔ ၀မ္းနည္းမိပါတယ္။

တစ္ခါတစ္ခါမွာ စြဲလမး္တဲ႔သံေယာဇဥ္ၾကဳးိဆုိတာ ေႏွာင္ဖြဲ႔မိရင္ ရုန္းထြက္ဘုိ႔

ခက္တယ္ဆုိတာကုိေတာ႔ တျဖည္းျဖည္းနဲ႔သေဘာေပါက္လာသလုိပါဘဲ။

ဒါေပမယ္႔ သံေယာဇဥ္ဆုိတာကေတာ႔ ျဖတ္ဘုိ႔အခက္သားလားေနာ္။

 

 

 

ကိုေပါက္(မႏၱေလး)

ကိုေပါက္လက္ေဆာင္အေတြးပါးပါးေလး

15-9-2013

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

About ကိုေပါက္(မႏၱေလး)

ko pauk mandalay has written 1607 post in this Website..

အေတြးပါးပါးေလးကေန ထူသြားျပီထင္ေတာ႔ အရင္ေလာက္ေတာ႔ စာမေရးျဖစ္ေတာ႔ဘူး။