ကီႏုိ ႏိုးေတာ့ မနက္အေစာႀကီးပဲရွိေသးတယ္။ ေကာင္းကင္မွာ ၾကယ္ေတြကို ျမင္ေနရတုန္းပဲ။

ၾကက္ေတြက တြန္စျပဳၿပီး ၀က္ေတြလည္း စားဖုိ႔ရွာေဖြေနၾကတယ္။ သစ္သားအိမ္ေလးရဲ႕ အျပင္မွာေတာ့

ငွက္ကေလးေတြ တစ္ကုိင္းကေနတစ္ကိုင္းကူးၿပီး သီခ်င္းသီက်ဴးေနၾကတယ္။

ကီႏုိ တံခါးကလာတဲ့ အလင္းေရာင္ဆီကို မ်က္စိဖြင့္ၾကည့္လိုက္တယ္။ ေနာက္ ..သားျဖစ္တဲ့ ကိုရိုတီတို အိပ္ေနတဲ့

ပုခက္ဘက္ကို လွမ္းၾကည့္လိုက္တယ္။ ပုခက္ႀကိဳးကို အိမ္ေခါင္မုိုးမွာ ခ်ိတ္ဆြဲထားတယ္။

ေနာက္ဆံုး သူ႔ေဘးနားက ဖ်ာေပၚမွာအိပ္ေနတဲ့ သူ႔ရဲ႕ မိန္းမျဖစ္တဲ့ ဂ်ဴနာဘက္ကို လွမ္းၾကည့္လိုက္တယ္။

တဘက္တစ္ထည္က ခႏၶာကိုယ္ေပၚတစ္၀က္ မ်က္ႏွာကိုတစ္၀က္ဖံုးထားတယ္။

ဂ်ဴနာရဲ႕ မ်က္လံုးက ပြင့္ေနတယ္။ ကီႏို ႏိုးတဲ့အခ်ိန္တိုင္း ဂ်ဴနာက အရင္ႏုိးေနၿပီ။ သူမရဲ႕မ်က္လံုးေတြက ၾကယ္ကေလးေတြလုိပဲ။

ကီႏို အိပ္ယာအႏိုးကို လွမ္းၾကည့္ေနတယ္။

ကီႏိုတစ္ေယာက္ ကမ္းေျခက လိႈင္းပုတ္သံိုေတာင္ ၾကားေနရတယ္။ အဲဒီ လိႈင္းပုတ္သံေတြဟာ မနက္ခင္းမွာ ၾကားရတဲ့ ေတးသံသာေတြလိုပဲ။ ကီႏိုတစ္ေယာက္ ေလေတြကေအးလြန္းလုိ႔ ေစာင္ကို ႏွာေခါင္းဖံုးေအာင္ထိျခံဳထားတယ္။

ကီႏို ထပ္ၾကည့္လိုက္ေတာ့ ဂ်ဴနာတစ္ေယာက္ အိပ္ယာကေန ကသတ္ကရက္ထၿပီး ကိုရိုတီတို အိပ္ေနတဲ့ ပုခက္ဆီသြားလို႔ ပုခက္ကိုလႊဲၿပီး ေခ်ာ့သိပ္ေနတယ္။ ကေလးေလးခဏႏိုးလာၿပီး မၾကာခင္ပဲ ျပန္အိပ္ေပ်ာ္သြားတယ္။

ဂ်ဴနာတစ္ေယာက္ မီးဖိုဆီသြားၿပီး စတင္မီးေမႊးတယ္။ကီႏုိတစ္ေယာက္လည္း ေစာင္ျခံဳထဲကထြက္လုိ႔ဖိနပ္စီးၿပီး အျပင္ကို စထြက္ေတာ့တယ္။ မတ္တပ္ရပ္ရင္း ေနအထြက္ကုိ ၾကည့္ေနတယ္။

ပင္လယ္နားမွာ ေပၚေနတဲ့ အနီေရာင္တိမ္တစ္စကို တံခါးေပါက္နားမွာထုိင္ၾကည့္ရင္းကေန ေစာင္ကိုေျခေထာက္အထိ ကီႏို ဆြဲတင္လုိက္တယ္။ ဆိတ္တစ္ောင္အနားေရာက္လာၿပီး ကီႏုိကို ၾကည့္ေနတယ္။ ကီႏိုတစ္ေယာက္ အိမ္ထဲက မီးဖိုထဲမွာ မနက္စာအတြက္ ေျပာင္းဖူးကိတ္လုပ္ရင္းအလုပ္ရႈပ္ေနတဲ့ ဂ်ဴနာကို တံခါးၾကားကျမင္ေနရတယ္။

ရုတ္တရက္ထြန္းလင္းလာတဲ့ ေနေရာင္ေၾကာင့္ ကီႏိုတစ္ေယာက္ မ်က္စိကိုပိတ္ပစ္လိုက္ရတယ္။ ကီႏုိတစ္ေယာက္ ေျပာင္းဖူးကိတ္မုန္႔ရဲ႕ အနံ႔ကိုပါရလာတယ္။ ေၾကာက္လန္႔ေနတဲ့ေခြးပိန္တစ္ေယာက္ေရာက္လာၿပီး ကီႏိုေဘးမွာ လာအိပ္ေနတယ္။

ယေန႔မနက္ခင္းကလည္း အျခားေန႔ေတြလိုပဲ လွပတဲ့ မနက္ခင္းတစ္ခုပဲ။

ဂ်ဴနာတစ္ေယာက္ ကိုရိုတီတိုကို ပုခက္ထဲကေန ထုတ္လာတယ္။ ကေလးကို မ်က္ႏွာသစ္ေပးၿပီး သူမရဲ႕ပ၀ါနဲ႔ျခံဳထားေပးလိုက္တယ္။ ကေလးကိုခ်ီရင္း အစားေကၽြးတယ္။ ဒါေတြကို ကီႏုိတစ္ေယာက္ လွည့္ၾကည့္စရာမလိုဘဲ အသံၾကားရံုနဲ႔သိေနတယ္။

ဂ်ဴနာတစ္ေယာက္သီခ်င္းေဟာင္းတစ္ပုဒ္ထဲကိုပဲ ပံုစံအမ်ိဳးမ်ိဳးနဲ႔ဆုိေနတယ္။ အဲသီခ်င္းက ကီႏုိကိုသာမကဘူး ကိုရိုတီတိုပါ သေဘာက်တယ္။

ကီႏိုအိမ္မွာ သစ္သားျခံစည္းရိုးတစ္ခုရွိတယ္။ အဲဒီျခံစည္းရိုးရဲ႕အေနာက္မွာ အျခားအိမ္ေလးေတြရွိေနေသးတယ္။ မီးခိုးေတြအဲဒီအိမ္ဘက္ကေနထြက္လာတယ္၊ ေနာက္ သူတုိ႔ေတြ မနက္စာစားေနၾကတဲ့အသံေတြပါ ၾကားေနရတယ္။

ဒါေပမယ့္ အဲဒီက အသံေတြဟာ ကီႏို႔အိမ္က အသံေတြလိုမဟုတ္ဘူး။ သူ႔အိမ္နီးခ်င္းေတြရဲ႕ ဇနီးေတြဟာလည္း ဂ်ဴနာလိုမ်ိဳးမဟုတ္ၾကဘူး။

မနက္ခင္းေလက သိပ္မေအးေတာ့တဲ့အတြက္ ကီႏုိတစ္ေယာက္ ေစာင္ကို မ်က္ႏွာေပၚကေနခြာခ်လိုက္တယ္။

ကီႏိုက ငယ္ရြယ္တယ္ ၊ သန္မာတယ္၊ သူ႔မွာ အားေကာင္းတဲ့မ်က္၀န္းတစ္စံုနဲ႔ သန္မာတဲ့ေမးရိုးေတြကို ပိုင္ဆိုင္ထားတယ္။

ေနေရာင္ျခည္က အိမ္ေပၚကို ထိုးက်လာတယ္။ ျခံစည္းရိုးနားမွာေတာ့ ၾကက္ဖႏွစ္ေကာင္ တစ္ေကာင္ႏွင့္တစ္ေကာင္ ခြပ္ဖို႔တာစူေနၾကတာကို ကီႏုိခဏေစာင့္ၾကည့္တယ္။ ေတာင္တန္းေတြဆီကို ပ်ံသန္းၾကတဲ့ငွက္ေတြကိုလည္း ခဏၾကည့္တယ္။

ကမၻာႀကီးႏိုးထလာတယ္။ ကီႏုိတစ္ေယာက္ သူ႔ရဲ႕ သစ္သားအိမ္ထဲကို ၀င္လာတယ္။ ဂ်ဴနာက မီးဖိုနားမွာထုိင္ေနဆဲပဲ။ ကီႏို၀င္လာတုန္းမွာပဲ ဂ်ဴနာတစ္ေယာက္ ကေလးကို ပုခက္ထဲျပန္ထည့္သိပ္လုိက္တယ္။ ေနာက္ေတာ့ သူမရဲ႕ နက္ေမွာင္လွတဲ့ဆံပင္ေတြကို စတင္ဖီးသင္ၿပီး အစိမ္းေရာင္ဖဲႀကိဳးတစ္စနဲ႔ခ်ည္လိုက္တယ္။ကီႏိုတစ္ေယာက္မီးဖိုေဘးမွာထုိင္ရင္း ေျပာင္းဖူးကိတ္ပူပူေလးစားေနတယ္။ မနက္စာကို ေျပာင္းဖူးကိတ္နဲ႔ႏြားႏို႔ပဲ ကီႏိုစားတယ္။ ကီႏိုစားၿပီးခ်ိန္မွာပဲ မီးဖိုနားကို ဂ်ဳနာျပန္ေရာက္လာၿပီး သူမရဲ႕ မနက္စာကို စ စားတယ္။ စကားမေျပာၾကေပမယ့္ ကီႏုိေရာ ဂ်ဴနာေရာ ႏွစ္ေယာက္စလံုး ေပ်ာ္ရႊင္ၾကတယ္။

ေနေရာင္ျခည္က အိမ္ထဲအထိ ပူေႏြးလာၿပီ။ ေနေရာင္ျခည္ဟာ ကိုရိုတီတို အိပ္ေနတဲ့ပုခက္ထဲထိ က်လာတယ္။ ပုခက္ႀကိဳးေပၚကေန

တစ္ခုခု ေရြ႕လ်ားလာတယ္။ ကီႏိုနဲ႔ဂ်ဴနာ ၿငိမ္သက္ၿပီးၾကည့္ေနတယ္။အၿမီးေထာင္ေနတဲ့ကင္းၿမီးေကာက္တစ္ေကာင္ တစ္ေရြ႕ေရြ႕ေျဖးေျဖးခ်င္းဆင္းလာေနတယ္။ ကင္းၿမီးေကာက္ရဲ႕အၿမီွးမွာ အဆိပ္ရွိတဲ့ အဆိပ္ဆူးရွိတယ္။အဲဒီအၿမီွးဟာ တစ္ခုခုကို ထိုးမယ္ဆိုရင္ ေခါင္းေပၚကေနေက်ာ္ၿပီး ထိုးတယ္။

ကီႏုိတစ္ေယာက္ အသက္ရွဴသံက်ယ္လြန္းတာေၾကာင့္ ႏွာေခါင္းနဲ႔မရွဴဘဲ ပါးစပ္ကိုဟလို႔ ရွဴေနရတယ္။ ကင္းၿမီးေကာက္ကေတာ့ ႀကိဳးေပၚကေန တစ္ေရြ႕ေရြ႕နဲ႔ ပုခက္ရွိရာကို သြားေနတယ္။ ဂ်ဴနာတစ္ေယာက္ အသက္မရွဴရဲဘဲ ဆုေတာင္းေနတယ္။ ကီႏို တစ္ေယာက္ အခန္းထဲကို ဖြဖြ၀င္လုိက္တယ္။ သူ႔ရဲ႕မ်က္လံုးေတြကေတာ့ ကင္းၿမီးေကာက္ကိုမလြတ္တမ္းၾကည့္ေနတယ္။ ကင္းၿမီးေကာက္ေအာက္က ပုခက္ထဲမွာေတာ့ ကုိရိုတီတိုတစ္ေယာက္ ရယ္ေမာရင္း သူ႔လက္ကိုေျမာက္ေနတယ္။ ကင္းၿမီးေကာင္ ေျမာက္ေနတဲ့လက္ကိုျမင္ေတာ့ ရပ္တန္႔သြားတယ္။ အဆိပ္ၿမွီးကို ေခါင္းေပၚေက်ာ္ၿပီးေကြးလိုက္တယ္။ အဆိပ္နဲ႔ေျပာင္လက္ေနတဲ့အၿမီးအဆံုးကို ကီႏုိျမင္ေနရတယ္။ ကီႏုိတစ္ေယာက္ ၿငိမ္ၿငိမ္သက္သက္နဲ႔ လက္ကိုျဖည္းျဖည္းခ်င္းတိုးေနတယ္။ကင္းၿမီးေကာက္ အၿမီွးကိုထပ္ေျမာက္လုိက္တယ္။ အဲဒီအခ်ိန္မွာပဲ ကိုရိုတီတိုတစ္ေယာက္ ႀကိဳးကိုထိလုိက္တာေၾကာင့္ ကင္းၿမီးေကာက္ ျပဳတ္ၾကလာတယ္။

ကီႏုိတစ္ေယာက္လက္ကိုအျမန္ေရွ႕ကိုေရြ႕လိုက္ေပမယ့္ ကင္းၿမီးေကာက္က ကီႏုိရဲ႕လက္ေခ်ာင္းေတြၾကားကေန ကေလးရဲ႕ ပုခံုးေပၚကိုက်သြားတယ္။ ကိုရိုတီတိုကို ကင္းၿမီးေကာက္ ကိုက္လုိက္ၿပီ။

ကီႏိုတစ္ေယာက္ တိရိစာၦန္တစ္ေကာင္လိုပဲ ေအာ္ဟစ္ၿပီး ကင္းၿမီးေကာက္ကိုကိုင္ၿပီး ေျမႀကီးပစ္ခ်ၿပီး ရိုက္သတ္ပစ္လုိက္တယ္။ ကိုရိုတီတိုကေတာ့ နာလြန္းလို႔ပုခက္ထဲမွာ ေအာ္ဟစ္ငိုယုိေနတယ္။ ဂ်ဴနာတစ္ေယာက္ကေလးကို အျမန္ေပြ႔ခ်ီလိုက္တယ္။ ပုခံုးေပၚက အနီေရာင္အကြက္ကိုေတြ႔ေတာ့ ႏႈတ္ခမ္းနဲ႔ အဆိပ္ေတြကိုစုပ္ထုပ္ဖုိ႔ ႀကိဳးစားတယ္။ ကိုရိုတီတိုတစ္ေယာက္ကေတာ့ နာလြန္းလို႔ ေအာ္ဟစ္ေနတယ္။ ကီႏုိ အဲဒီအျဖစ္အပ်က္ကို မတ္တပ္ရင္လုိ႔ၾကည့္ေနရတယ္။ သူ ဘာမွ မလုပ္ေပးႏုိင္ဘူး..

အိမ္နီးခ်င္းေတြ ကေလးရဲ႕ ေအာ္ဟစ္သံေၾကာင့္ ေရာက္လာၾကတယ္။ ကီႏုိရဲ႕အစ္ကို ေသာမတ္စ္ သူ႔ရဲ႕ ၀ဖိုင့္ဖိုင့္ဇနီးနဲ႔အတူ ကေလးေလးေယာက္ပါ တံခါး၀မွာရပ္ေနတယ္။ အားလံုးက အခန္းထဲကအျဖစ္အပ်က္ကိုၾကည့္ဖို႔ႀကိဳးစားေနၾကတယ္။ ခေလးေလးတစ္ေယာက္ဆိုရင္ ေျခေထာက္ေတြၾကားကေနလွမ္းၾကည့္ဖုိ႔ႀကိဳးစားေနတယ္။ အေရွ႕ကလူေတြက အေနာက္ကလူေတြကို လွမ္းေျပာတယ္။

“ကင္းၿမီးေကာက္၊ ကေလးကို ကင္းၿမီးေကာက္ကိုက္သြားလို႔”

ဂ်ဴနာတစ္ေယာက္ အဆိပ္စုပ္ေနတာကိုရပ္လိုက္တယ္။ ဒဏ္ရာဟာနီရဲလာၿပီး ပိုႀကီးလာတယ္။ ကင္းၿမီးေကာက္အေၾကာင္းကို ဒီကလူေတြအကုန္သိၾကတယ္။ အဆိပ္က လူႀကီးတစ္ေယာက္ကို ေတာ္ေတာ္ေနမေကာင္းျဖစ္ေစေသာ္လည္း ခေလးဆိုရင္ေတာ့ အဆိပ္ျပန္႔သြားရင္ လြယ္လြယ္ေသႏုိင္တယ္။

အဆိပ္ေၾကာင့္နာတာ နည္းနည္းသက္သာလာေတာ့ ကိုရိုတီတိုတစ္ေယာက္ ေအာ္ငိုေနရာကေန ငိုသံနည္းနည္းေလ်ာ့လာတယ္။

ဂ်ဴနာက ခပ္ငယ္ငယ္မိန္းကေလးေပမယ့္ သန္မာတယ္။ သူမဟာ ကီႏုိကိုျဖည့္ဆည္းေပးရတာကိုပဲ ေပ်ာ္ရႊင္ေနတတ္တယ္။

အလုပ္ကိုအရမ္းႀကိဳးစားတယ္။ ဂ်ဴနာတစ္ေယာက္ဖ်ားရင္ ဘယ္ေတာ့မွ ဆရာ၀န္ မျပဘူး။ ခုေတာ့ ဂ်ဴနာတစ္ေယာက္ ကီႏုိကိုေျပာလိုက္တယ္။

“ဆရာ၀န္ ၊ ဆရာ၀န္သြားရွာၿပီး ပင့္ခဲ့ပါ”

 

John Steinbeck ၏ The Pearl ကို ျမန္မာမႈျပဳပါသည္။

 

About မႏွင္းျဖဴ မွန္မွန္ေျပာ

Hnin Thae Phyu has written 32 post in this Website..