“ဆရာ၀န္က လာမွာမဟုတ္ဘူး” လို႔ တံခါးေပါက္ကလူေတြက ေျပာၾကတယ္။

“ဟုတ္တယ္” “ဆရာ၀န္က ငါတို႔ပင့္လည္း လာမွာ မဟုတ္ဘူး” လို႔ ဂ်ဴနာကို ကီႏုိလွမ္းေျပာတယ္။

ဂ်ဴနာတစ္ေယာက္ ေအးစက္စက္မ်က္၀န္းေတြနဲ႔ ကီႏုိကိုလွမ္းၾကည့္တယ္။ ကိုရိုတီတိုဟာ ဂ်ဴ႕နာ့ရဲ႕ သားဦးေလး..

သားဟာ သူမဘ၀အတြက္ အေရးအႀကီးဆံုးပဲ။

“သူမလာရင္ ငါတို႔ သူ႔ဆီကုိသြားမယ္” လုိ႔ ဂ်ဴနာေျပာလိုက္တယ္။

တဘက္တျခမ္းကို ပုခံုးေပၚတင္ၿပီး တျခမ္းကိုေတာ့ ကေလးရဲ႕ မ်က္ႏွာေပၚကို လြမ္းျခံဳလိုက္တယ္။ တံခါးနားက လူေတြကို တြန္းေ၀ွ႔ၿပီး ဂ်ဴနာ အိမ္ျပင္ကိုထြက္လုိက္တယ္။ ကီႏိုနဲ႔ဂ်ဴနာ ထြက္သြားတဲ့အေနာက္ကို အိမ္နီးခ်င္းေတြပါ လိုက္ၾကတယ္။ သူတုိ႔အားလံုးလည္း ကီႏုိတို႔နဲ႔အတူတူ ဆရာ၀န္ဆီကိုလိုက္လာၾကတယ္။

အားလံုးဟာ ေျခလွမ္းသြက္သြက္နဲ႔ ၿမိဳ႕လယ္ကို ေလွ်ာက္လာၾကတယ္။ ဂ်ဴနာနဲ႔ကီႏုိကေတာ့ ေရွ႕ဆံုးကေနေပါ့။

အိမ္နီးခ်င္းေတြေရာ ကေလးေတြပါ သူတို႔အေနာက္ကေန လိုက္လာၾကတယ္။ ေနေရာင္ျခည္ေၾကာင့္ လူေတြနဲ႔အတူ အရိပ္မည္းေတြ ပါလိုက္ၿပီး အျမန္ေရႊ႕လ်ားေနသလိုျဖစ္ေနတယ္။

သူတုိ႔အုပ္စုဟာ သစ္သားအိမ္ေတြအလြန္ ေက်ာက္တံုးနဲ႔ေဆာက္ထားတဲ့အိမ္ေတြအစပ္ကို ေရာက္လာၿပီ။

ၿမိဳ႕ႀကီးရဲ႕ အိမ္ေတြဟာ တိုက္အိမ္ေတြျဖစ္ၿပီး လွပတဲ့ ပန္းျခံေတြနဲ႔ တည္ေဆာက္ထားတယ္။ အျဖဴေရာင္၊ အနီေရာင္ရွိတဲ့ ပန္းပင္ေတြဟာ နံရံမွာ တြဲလႊဲက်ေနၿပီး ေလွာင္အိမ္ထဲက ငွက္ကေလးေတြရဲ႕ ေတးဆုိသံကိုပါ ၾကားေနရတယ္။

ဆင္းရဲသားတစ္သိုက္ဟာ လမ္းကိုျဖတ္လုိ႔ ဘုရားေက်ာင္းနားအထိေရာက္လာၾကၿပီ။ ကီႏိုတို႔ေနာက္ကို လိုက္ေနတဲ့ လူစုဟာ ပိုမ်ားလာၿပီး သူတို႔ေတြဟာ ကိုရိုတီတို ကင္းၿမီးေကာက္ ကိုက္ခံရတဲ့အေၾကာင္းကို ေျပာဆုိေနၾကတယ္။ ကီႏိုတို႔ဟာ သူတုိ႔သားေလးကို ဆရာ၀န္ဆီေခၚသြားေနတာကို တစ္ေယာက္ကေနတစ္ဆင့္ လူစုထဲက လူတုိင္းသိသြားၾကတယ္။

ဘုရားေက်ာင္းအေရွ႕က သူဖုန္းစားေတြက ကီႏုိနဲ႔ ဂ်ဴနာကို လွမ္းၾကည့္ေနၾကတယ္။ ဂ်ဴနာ၀တ္ထားတဲ့ ေဟာင္းႏြမ္းေနတဲ့စကပ္အျပာေရာင္၊ သူမလႊမ္းျခံဳထားတဲ့ အေပါက္ေတြျပည့္ေနတဲ့ တဘက္၊ ကီႏုိရဲ႕ ေဟာင္းႏြမ္းေနတဲ့ျခံဳထည္ ..ဒါေတြကိုၾကည့္ရံုနဲ႔ သူတို႔ရဲ႕ ဆင္းရဲႏြမ္းပါးတဲ့အသြင္ဟာ ေပၚလြင္ေနတယ္။ သူဖုန္းစားေတြပါ ဘာျဖစ္လဲ ဆိုတာကို သိခ်င္စိတ္နဲ႔ ကီႏုိတို႔ေနာက္ကိုလိုက္လာၾကတယ္။

ဘုရားေက်ာင္းထဲမွာေပါ့ တစ္ေယာက္မွ မရွိေတာ့ဘူး။ သူေ႒းေတြမရွိၾကဘူး။ သူေတာင္းစားေတြဟာ ၀ဖိုင့္ဖိုင့္နဲ႔ အပ်င္းႀကီးတဲ့ ဆရာ၀န္ လူ၀ႀကီးဟာ ဒီ ဆင္းရဲတဲ့ ကေလးေလးရဲ႕ ကင္းၿမီးေကာက္အနာကို ဘာဆက္လုပ္မလဲဆိုတာ သိခ်င္စိတ္နဲ႔ ဆက္လိုက္လာၾကတယ္။

လူစုႀကီးဟာ ဆရာ၀န္ရဲ႕ျခံတံခါးအနားကိုေရာက္လာၾကၿပီ။ အိမ္ထဲက လႊင့္ပ်ံလာတဲ့ ဟင္းနံ႔ကိုပါ သူတုိ႔ရေနရၿပီ။ ကီႏုိတစ္ေယာက္ ဆရာ၀န္ႀကီးအေၾကာင္းကို စဥ္းစားလုိက္တယ္။ အဲဒီဆရာ၀န္ဟာ ကီႏုိတို႔နဲ႔ လူမ်ိဳးစု မတူၾကဘူး။ သူတုိ႔လူမ်ိဳးစုဟာ ကီမိုတုိ႔မ်ိဳးႏြယ္ကို အႏုိင္က်င့္ႏွိပ္စက္လာခဲ့တာ ႏွစ္ေပါင္း ၄၀၀နီးပါးရွိေနၿပီ။ ဆရာ၀န္တို႔လို လူမ်ိဳးစုေတြအနားကိုေရာက္တုိင္း ကီႏုိဟာ ေဒါသစိတ္အျပင္ ေၾကာက္လန္႔စိတ္ပါျဖစ္ေပၚတတ္တယ္။ ကီႏုိအဖို႔ ဆရာ၀န္ကို စကားေျပာဖုိ႔အတြက္က  သူ႔ကို သတ္ပစ္တာထက္ခက္ခဲတယ္လို႔ ခံစားရတယ္။ ေဒါက္တာရဲ႕လူမ်ိဳးစုေတြကလည္း ကီႏိုတို႔လူမ်ိဳးစုကို တိရိစာၦန္ေတြလိုပဲ ဆက္ဆံၾကတယ္။

ကီႏုိတစ္ေယာက္ တံခါးကိုေခါက္ဖုိ႔ လက္ေျမွာက္လုိက္တယ္။ သူ ေဒါသထြက္လြန္းလို႔ အံကိုတင္းတင္းႀကိတ္ထားတယ္။ ဒါေပမယ့္လည္း ကီႏုိ ဦးထုပ္ကို ဘယ္ဘယ္လက္နဲ႔ခၽြတ္လိုက္ၿပီးေနာက္ တံခါးကို ေခါက္လိုက္တယ္။ခဏေစာင့္ေနတုန္းမွာပဲ ဂ်ဴနာလက္ေပၚက ကိုရိုတီတိုဟာ ငိုေၾကြးလာတယ္။ ဂ်ဴနာ ကေလးကို တုိးတိုးေလး ကပ္ၿပီး တစ္ခုခု ေျပာလုိက္တယ္။ လူစုဟာ သူမကို ျမင္ေတြ႔ႏုိင္ဖို႔ ေရွ႕ကိုနည္းနည္း ထပ္တိုးေ၀ွ႕လာတယ္။

ခဏၾကေတာ့ ႀကီးမားလွတဲ့ တံခါးႀကီးဟာ လက္မ အနည္းငယ္ေလာက္ ဟ လာတယ္။ တံခါးကိုဖြင့္လုိက္တဲ့လူကေတာ့ ကီႏုိတို႔အႏြယ္၀င္ လူမ်ိဳးတစ္ေယာက္ပဲ။ ကီႏုိတစ္ေယာက္ အိႏၵိယဘာသာစကားနဲ႔ လွမ္းစကားေျပာလုိက္တယ္။

“ကၽြန္ေတာ့္သားေလးကို ကင္းၿမီးေကာက္ ကိုက္သြားလုိ႔ပါ”

အေစခံဟာ အိႏၵိယစကားနဲ႔ ျပန္မေျပာခ်င္ဘူး။ “ခဏေစာင့္ဦး” လို႔ စပိန္ဘာသာစကားနဲ႔လွမ္းေျပာၿပီး တံခါးကို ျပန္ပိတ္လုိက္တယ္။

ဆရာ၀န္ဟာ အခန္းထဲက ကုတင္ေပၚမွာထိုင္ေနတယ္။ သူဟာ ပဲရစ္ကလာတဲ့ အေကာင္းစား အနီေရာင္ပိုးသားအက်ီရွည္ကို၀တ္ဆင္ထားတယ္။ သူဟာ တန္ဖိုးၾကီးလွတဲ့ ခြက္ထဲက ေခ်ာကလက္တစ္ခြက္ကိုေသာက္ေနတယ္။ သူ႕ၾကည့္ရတာ ၀ ဖိုင့္ဖိုင့္နဲ႔ ေပ်ာ္ရႊင္ပံုလည္း မရွိဘူး။

ဆရာ၀န္ရဲ႕ေဘးက စားပြဲေပၚမွာေတာ့ ေခါင္းေလာင္းငယ္ေလးတစ္လံုးနဲ႔ ေဆးလိပ္အခ်ိဳ႕တင္ထားတယ္။ အခန္းထဲက လိုက္ကာနဲ႔ ပရိေဘာကပစၥည္းေတြဟာ ခမ္းနားလွၿပီး အခန္းက ေမွာင္သေယာင္ျဖစ္ေနတယ္။ အခန္းထဲက ဘာသာေရးဆုိင္ရာ ပန္းခ်ီကားေတြအျပင္ ဆရာ၀န္ႀကီး ရဲ႕ဆံုးသြားတဲ့ ဇနီးရဲ႕ႀကီးမားလွတဲ့ ေရာင္စံုဓါတ္ပံုႀကီးတစ္ပံုကိုပါ ခ်ိတ္ဆြဲထားတယ္။

ဆရာ၀န္ဟာ ေနာက္ထပ္ေခ်ာကလက္တစ္ခြက္နဲ႔ဘီစကစ္အခ်ိဳ႕ကို ဆက္စားေနတယ္။ တံခါးေစာင့္အေစခံဟာ အခန္းတံခါးေပါက္မွာ လာရပ္တယ္။

“ဘာလဲ” ေဒါက္တာလမ္းေမးလိုက္တယ္။

“ကေလးငယ္နဲ႔ အိႏၵိယအမ်ိဳးသားတစ္ေယာက္ ေရာက္ေနပါတယ္”

“အဲကေလးကို ကင္းၿမီးေကာက္ ကိုက္ခံရလုိ႔ပါ” လို႔ ျပန္ေျဖတယ္။

ေဒါက္တာဟာ ေခ်ာကလက္ခြက္ကိုအသာခ်ၿပီး ေဒါသျဖစ္ျဖစ္နဲ႔လွမ္းေအာ္လိုက္တယ္။

“ငါ့မွာ အဲဒီအိႏိၵယကေလးကို ကုေပးတာထက္ ေကာင္းတဲ့အလုပ္ လုပ္စရာမရွိလို႔လား၊ ငါတိရိစာၦန္ကုဆရာ၀န္မဟုတ္ဘူးကြ”

ေနာက္ ေဒါက္တာဟာ ခဏစဥ္းစားလိုက္ၿပီး ဆက္ေျပာလိုက္တယ္။

“အဲဒီ အိႏိၵယေတြက ဘယ္ေတာ့မွ ပိုက္ဆံမရွိဘူး” “ျပန္ သြားၾကည့္ခ်ည္ သူတို႔မွာ ပိုက္ဆံပါသလားဆုိတာကို”

“ဟုတ္ကဲ့ပါ သခင္” လုိ႔ အေစခံက ေျပာလိုက္တယ္။

အေစခံဟာ တံခါးကိုအနည္းငယ္ဟၿပီး ေစာင့္ေနတဲ့လူစုကို လွမ္းၾကည့္လိုက္တယ္။

ဒီတစ္ေခါက္ေတာ့သူဟာ အိႏိၵယလို လွမ္းေမးလိုက္တယ္။

“မင္းမွာ ပိုက္ဆံပါသလား”

ကီႏိုတစ္ေယာက္ ျခံဳေစာင္ေအာက္ကို ႏိႈက္လိုက္တယ္။ စကၠဴထုပ္တစ္ထုပ္ ပါလာတယ္။

သူဟာ စကၠဴထုပ္ကို ျဖည္းျဖည္းခ်င္းဖြင့္ျပလုိက္တယ္။ အထုပ္ထဲက ပုလဲရွစ္လံုးကို အေစခံလွမ္းျမင္ေနရတယ္။

ပုလဲေတြဟာ အညိဳေရာင္ရွိၿပီး အညံ့စားပုလဲေတြ။ အေစခံဟာ ပုလဲေတြကုိ ယူလိုက္ၿပီး တံခါးကိုျပန္ပိတ္လိုက္တယ္။ ဒီတစ္ႀကိမ္ေတာ့ သူခ်က္ခ်င္းပဲျပန္ေရာက္လာတယ္။ တံခါးကိုဖြင့္လုိက္ၿပီး ကီႏုိကို ပုလဲေတြျပန္ေပးလိုက္တယ္။

“ေဒါက္တာ အျပင္ထြက္သြားတယ္ မရွိဘူး” “ေနမေကာင္းျဖစ္ေနတဲ့ လူနာတစ္ေယာက္ဆီပင့္လုိ႔လိုက္သြားတယ္”

ခ်က္ျခင္း စကားဆံုးတာနဲ႔ အေစခံဟာ ရွက္စိတ္နဲ႔ တံခါးကိုအျမန္ျပန္ပိတ္လိုက္တယ္။

လူစုေ၀းႀကီးဟာလည္း ကီႏုိကို မကူညီႏုိင္တဲ့အတြက္ စိတ္မေကာင္းစြာနဲ႔ လူစုခြဲသြားၾကတယ္။ သူေတာင္းစားေတြလည္း ဘုရားေက်ာင္းက ေလွကားထစ္ေတြဆီကို ျပန္သြားၾကတယ္။ ကီႏုိရဲ႕သူငယ္ခ်င္းေတြဟာလည္း အိမ္ျပန္ၿပီး ကီႏုိတို႔အေၾကာင္းကို မသိခ်င္ေယာင္ေဆာင္ဖုိ႔ ႀကိဳးစားၾကတယ္။

ကီႏိုနဲ႔ဂ်ဴနာ တံခါးေပါက္ေရွ႕မွာ အခ်ိန္ေတာ္ေတာ္ၾကာၾကာထိ ရပ္ေစာင့္ေနဆဲပဲ။ ကီႏုိတစ္ေယာက္ဦးထုပ္ကို ျပန္ေဆာင္လုိက္ၿပီး ရုတ္တရက္ တံခါးကို လက္သီးနဲ႔ ထိုးထည့္လုိက္တယ္။ သူ႔ရဲ႕ လက္ေခ်ာင္းေတြၾကားက စီးၾကလာတဲ့ ေသြးေတြကုိ သူ ထူးဆန္းသလို ၾကည့္ေနမိတယ္။

John Steinbeck ၏ The Pearl ကို ျမန္မာမႈျပဳပါသည္။

 

 

About မႏွင္းျဖဴ မွန္မွန္ေျပာ

Hnin Thae Phyu has written 32 post in this Website..