ဆရာမ –ဆရာမ –နဲ ့
ပု၀ါ ႏွစ္စ အသာခ်လို ့
ကိုယ္—-
ျကြ ျကြေလး ေန ေနရတယ္ မွတ္လား—-

မနက္ေလးနာရီ တံုး ေခါက္ေတာ့
ေပ ႏွစ္ရာေလာက္ေ၀းတဲ့ ကေလးေဆာင္သြား
မမုန္းေလာက္စရာ စကားနဲ ့
ကလိုင္ကေလးေခါက္နုိွးရတယ္–
တစ္ေယာက္တစ္ေလ မထရင္ ေငါက္ေနရေသးတာ
ေစာေစာစီးစီး——-။

ဓမၼာရံုေပၚေရာက္ေတာ့လည္း
ေပးေနတဲ့ ျသ၀ါဒမွတ္သားရင္း
ငိုက္ေနျကတဲ့ ကေလးေတြကို
သနားရက္ ရဲ့ နိုွးရခက္တယ္——။

ငါးနာရီ ထိုးေတာ့
အမ်ားစာခ်က္ ထမင္းပြဲမွာ
အေတြးမမ်ားရဲဘူး
ကေလးမ်ားနဲ ့တေျပးညီ စားရတာ—-.။

မနက္ခုႏွစ္နာရီခြဲ–
ေက်ာင္းထဲေရာက္ေတာ့
ေက်ာင္း၀င္းအႏွံ လမ္းေလ်ာက္
ကေလးမ်ားနဲ ့ အမွဳိက္ေကာက္ရတယ္—-။

ေက်ာင္းတက္ကထည္းက—စ–
ေန ့တစ္၀က္ စာသင္
လွ်ာေတာင္ ထြက္ခ်င္ေနျပီ——။

ဒါေပမယ့္ — မနက္ခင္း ေန သစ္နဲ ့
ကိုယ္–သူတို ့ကို ခ်စ္ တတ္ပါတယ္—-။

ညေန ေလးနာရီကေန
တန္းစံု အုပ္ခ်ဳပ္ေရး—-စ-
ည ဆယ့္တစ္နာရီမွ
လေရာင္ေအာက္မွာ လမ္းေလ်ွာက္–ျပန္–
ဒါေပမယ့္—
မနက္ျဖန္ အတြက္ ကိုယ့္–အားေတြ က်န္ေသးတယ္—။

ပရဟိတ ဆရာမ–တဲ့
အသျပာ မျကည့္ အားပါဘူး
သနားစရာ မ်က္ႏွာေလးေတြ– ျကည့္
ရင္မွာ မခ်ိ လုိ ့ပါ—-။

ဆရာ—ဆိုတာ
တပည့္ မရွား — တစ္ျပား မရွိ
ပီတိ ကိုစား — အားကမရွိ
နံုး –ခ်ိ –ခ်ိ ——။

အျပံဳးေတာ့ မေပ်ာက္ကြယ္ေသးပါဘူး
နံုး ခ်ိ ခ်ိ —ျဖစ္ရံုေလာက္ပါ–ဟာ—–။

 

ကုမာရီ

 

 

(ဘက  ပညာေရးေက်ာင္းမွ  ဆရာမတစ္ဦးခံစားခ်က္)

About Mahar Myanmar

Mahar Myanmar has written 16 post in this Website..

   Send article as PDF