ေၾကာ္ျငာထိုးခ်ိန္ ခဏနားတဲ့အခိုက္မွာေပါ့။ ပရမ္ကူးမား က ေထာင့္တစ္ေထာင့္မွာ

ပရိုဂ်ူဆာ ဆံရွည္ကိုယ္ေတာ္နဲ႔ ဘာေတြ ညွိႏိႈင္းတိုင္ပင္ေနသလဲ မသိပါဘူး။ စတူဒီယို

ထဲ ဟိုဟိုသည္သည္ မ်က္လံုးေဝ့ၾကည့္မိတယ္။ မ်က္ႏွာက်က္တို႔ တံခါးတို႔ ဘာညာ

ျပင္ဆင္မြမ္းမံထားတာ အမိုက္စားဗ်။ စေပါ့တ္လိုက္ေတြ၊ ကင္မရာေတြ၊ နည္းပညာ

ျမင့္ အသံထြက္ စနစ္ေတြ နဲ႔ တကယ့္ကို က်က်နန။ ပရိသတ္ကေတာ့ ကြ်န္ေတာ့္ကို

ေငးေနၾကတယ္။ သူတို႔က ဒီေကာင္ေလးစိတ္ထဲ ဘာမ်ားျဖစ္ေနသလဲ ဆိုျပီး စဥ္းစား

ေနမွာေပါ့။

ပရမ္ကူးမားက ဆံရွည္ကိုယ္ေတာ္နဲ႔ ပြားလို႔ျပီးေတာ့ ကြ်န္ေတာ့္ဘက္ ျပန္ေလွ်ာက္

လာတယ္။ မ်က္ႏွာမွာ မသမာတဲ့ အျပံဳးနဲ႔ ၊ရုပ္ကိုက။

“ေဟ့..ေသာမတ္စ္.. ေရွ႕ေမးခြန္း ဆယ့္တစ္ခုေတာ့ မင္းဘယ့္ႏွယ္လုပ္ ေျဖသြားသလဲ

တို႔မသိဘူး..၊ဒါေပမဲ့..    ေနာက္ဆံုး ေမးခြန္းေတာ့ မင္းေျဖႏိုင္မယ္ မထင္ဘူး”

“ၾကည့္ၾကတာေပါ့ဗ်ာ”

“ေဟ့ေအး..ၾကည့္မေနနဲ႔၊ ငါေတာ့ သိတယ္.. မင္း ဂြမ္း ဖို႔သာျပင္”

ေျပာရင္း သူ႔ခံုမွာ ဝင္ထိုင္လိုက္တယ္။

စတူဒီယို ဆိုင္းဘုဒ္မွာ ‘လက္ခုပ္တီးပါ’ ဆိုျပီး ေပၚလာေတာ့ ပရိသတ္ေတြက လက္ခုပ္တီး

ၾကတယ္။ တီးလံုးကလည္း စျပီေပါ့။ပရမ္ကူးမားက ကင္မရာဘက္လွည့္ျပီး –

“ဂုဏ္သေရရွိ ဧည့္ပရိသတ္မ်ားခင္ဗ်ာ…ခုအခ်ိန္ဟာ တကယ့္ကို ရာဇဝင္တြင္ေတာ့မည့္

အေနအထားကို ေရာက္ေနပါျပီ..ေဟာဒီပြဲမွာသာမက ေနာင္လာေနာက္သားမ်ား အတြက္

ပါ ေျပာစမွတ္ျပဳရေတာ့မည့္ အခ်ိန္ေပါ့ခင္ဗ်ာ..ေဟာဒီက ရမ္မိုဟာမက္ ေသာမတ္စ္ ဆိုတဲ့

မြမ္ဘိုင္း ျမိဳ႕က ဆယ့္ရွစ္ႏွစ္သား စားပြဲထိုးေကာင္ေလး တစ္ေယာက္ဟာ ဒီပြဲမွာ တျခား

ျပိဳင္ပြဲဝင္ေတြ ေရာက္ဖူးတဲ့အေနအထားထက္ အမ်ားၾကီး ေက်ာ္လြန္လို႔ ေရာက္ရွိလာခဲ့

ပါျပီ..။ သူက ေနာက္ထပ္ မွတ္တိုင္တစ္ခု စိုက္ထူဖို႔ လုပ္ေနျပီဗ်။ ေနာက္ဆံုးေမးခြန္းသာ

မွန္မွန္ကန္ကန္ ေျဖဆိုႏိုင္ခဲ့ရင္ေတာ့ သမိုင္းမွာ အမ်ားဆံုးဆုေၾကးျဖစ္တဲ့ ရူးပီး တစ္ဘီလ်ံ

ကို ဆြတ္ခူးႏိုင္မွာပါ။ အဲ..မွားရင္ေတာ့..ေနာ္..မွားရင္ေတာ့ ႏိုင္ထားတဲ့ ရူးပီးသန္းတစ္

ရာကို စကၠန္႔ေျခာက္ဆယ္အတြင္း တစ္ခါတည္းနဲ႔ ပမာဏအမ်ားဆံုး ဆံုးရႈံးရတဲ့သူျဖစ္

သြားမွာပါ..။ ဘယ္လိုျဖစ္ျဖစ္ဒါက ရာဇဝင္တြင္သြားေတာ့မွာေလ။ ဒါေၾကာင့္..ပရိသတ္

မ်ား စိတ္ကိုရွင္းရွင္းထားျပီး ကြ်န္ေတာ္နဲ႔အတူတူ ေဟာဒီကျပိဳင္ပြဲဝင္သူ မစၥတာ ရမ္

မိုဟာမက္ ေသာမတ္စ္ ကေလးကို တစ္ၾကိမ္ေလာက္ လိႈက္လိႈက္လွဲလဲွ ဂုဏ္ျပဳၾကပါစို႔..”

စတူဒီယို ဆိုင္းဘုဒ္မွာ ‘လက္ခုပ္တီးပါ’ ဆိုေတာ့ ပရိသတ္ အကုန္လံုးတင္မကဘူး ပရမ္ကူးမား

ေတာင္မတ္တပ္ရပ္လို႔႔ လက္ခုပ္တီးၾကတယ္။

W3B ရဲ႕အကြက္ကေလးကေတာ့ ေလးစားစရာေကာင္းပါ့ဗ်ာ။ ဒီပြဲကေန ပိုက္ဆံတစ္ျပားမွ

ရမသြားပဲ ကန္မထုတ္ခင္ ခပ္ပိုပိုေလး ဂုဏ္ျပဳလိုက္တာေပါ့ေလ။ သိုးကေလးမ်ားလိုေပါ့။

သတ္မစားခင္ ဝဝလင္လင္ေလး ေကြ်းထားတာ။ အဟား။ ခုေတာ့ ျပံဳးထား ေပ်ာ္ထားဦးေပါ့။

ေနာက္ဆံုးေမးခြန္းက်ကာမွ တစ္ခါတည္းနဲ႔ အျပတ္ေဆာ္ပစ္မယ္လို႔ ၾကံထားၾကတာေလ။

ကိုယ္ေစာင့္ခဲ့တဲ့ အခ်ိန္ေတာ့ ေရာက္ေပါ့။ စိုးတထိတ္ထိတ္ နဲ႔အခုမွ တကယ္ အပူေပြရျပီ။

အသက္ကို ျပင္းျပင္းရွဴ။ ကံၾကမၼာကို ရဲရဲသာရင္ဆိုင္ေပေရာ့ဟဲ့။

“ဟုတ္ကဲ့..ဂုဏ္သေရရွိ ဧည့္ပရိတ္သတ္မ်ား ခင္ဗ်ာ..အခု ေနာက္ဆံုး ေမးခြန္းျဖစ္တဲ့

ေမးခြန္းနံပါတ္ ဆယ့္ႏွစ္ကိုကြ်န္ေတာ္ ေျပာပါေတာ့မယ္..။ဆုေၾကးကေတာ့ ေဟာဒီ

ကမၻာရဲ႕သမိုင္းတေလွ်ာက္ အျမင့္ဆံုးဆုေၾကး ျဖစ္တဲ့ ရူးပီး တစ္ဘီလ်ံပါ။ အဲ..မွတ္

ထားရမွာက ကစားမလား၊ နားမလား အေျခအေနပါပဲ။ အဲဒီေတာ့ ႏိုင္ရင္ အကုန္ႏိုင္၊

ရႈံးရင္လည္း အကုန္ရႈံးေပါ့။ အိုေခ..အပိုေတြ ဆိုမေနေတာ့ပါဘူး၊ ေဟာဒီမွာ ေမးခြန္း

က..မစၥတာ ေသာမတ္စ္ ေရ..ရာဇဝင္ေၾကာင္းထဲကပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ သိၾကတဲ့အတိုင္း

မြမ္းတက္ဇ္ မဟယ္ ဆိုတာ အင္ပါယာျပည့္ရွင္ ရွားဂ်ဟန္ ရဲ႕ မိဖုရားၾကီးျဖစ္ျပီးေတာ့

ဘုရင္ၾကီးက မိဖုရားၾကီးအတြက္ ေအာက္ေမ့တဲ့ အထိမ္းအမွတ္အေနနဲ႔ တဂ်္မဟာကို

ေဆာက္လုပ္ခဲ့တာ။ ဟုတ္ပါျပီ..မြမ္းတက္ဇ္ မဟယ္ရဲ႕ ဖခင္အမည္က ဘယ္သူပါလဲ

တဲ့ဗ်ာ..အဲဒါ ရူးပီး တစ္ဘီလ်ံ ေမးခြန္းပါပဲ။ေရြးဖို႔က (က) မိရ္ဇ အလီ ကူလီ ဘဂ်္

(ခ) သီရဂ်္ ဥဒၵလာ (ဂ) အာဆြတ္ ဂ်ား (ဃ) အဗၺဒါ ရာဟင္ ခန္း ခနန္။”

“ေသခ်ာစဥ္းစားေနာ္ မစၥတာ ေသာမတ္စ္..၊ ခင္ဗ်ား အေနအထားက သမိုင္းတြင္မဲ့

လမ္းဆံု ကို ေရာက္ေနတာေနာ..။ အေျဖရဖို႔ အခ်ိန္တစ္ခုေတာ့ လိုဦးမွာပါ။ ဒါေၾကာင့္

ေၾကာ္ျငာထိုးခ်ိန္ ခပ္တိုတိုေလးေပးျပီး ခဏနားေပးလိုက္မယ္။ လူၾကီးမင္းမ်ား ဘယ္မွ

မသြားၾကဖို႔ ေမတၱာရပ္ခံပါတယ္ ခင္ဗ်ာ..။”

စတူဒီယို ဆိုင္းဘုဒ္ကေလးက ‘လက္ခုပ္တီးပါ’ ဆိုျပီးေျပာင္းသြားတယ္။ အစီအစဥ္ အဖြင့္

တီးလံုးေလး ျပန္ေက်ာ့ျပီ။

ပရမ္ကူးမားက ပါးစပ္ၾကီးျဖဲျပီး ကြ်န္ေတာ့္ကို ၾကည့္တယ္။

“ကိုင္း..ငါမေျပာလားကြ။ အလယ္ေခတ္ သမိုင္းမွာ မဟာဝိဇၨာေလာက္ရမွ ေျဖႏိုင္မွာေနာ္..၊

ႏို႔မို႔ရင္ ေဆာရီးပဲ။ဒီေတာ့..ႏိုင္ထားတဲ့ ရူးပီးသန္းတစ္ရာကို တာ့တာ သာလုပ္လိုက္ေတာ့

ေဟ့။ ျပီးရင္..စားပြဲျပန္ထိုးေပေတာ့။မနက္ျဖန္ေတာင္ မင္းတို႔ ဂ်င္မီ ဘားဆိုင္ ငါလာမလား

လို႔ ကြ။ ဘာေတြမ်ား ငါ့ကို မင္း တည္ခင္းဧည့္ခံမလဲေဟ? ေထာပတ္ ၾကက္သားလား၊

သိုးသားရယ္ ဗင္ဒါလူးရယ္လား အေဟးေဟး..”

(ဗင္ဒါလူးသည္ မန္က်ည္းမွည့္၊ ငရုတ္သီး၊ ဂ်င္း၊ ဇီယာ စသည္တို႔ျဖင့္လုပ္ေသာ

အခ်ည္ရည္ တစ္မ်ဳိး ျဖစ္သည္။)

အမယ္။ ကြ်န္ေတာ္လည္း ျပန္ ရီလိုက္ဦးမယ္။

“အေဟးေဟး..သမိုင္းမဟာဝိဇၨာေတြ ဘာေတြ ကြ်န္ေတာ္ မရပါဘူးဗ်ာ..။ဒါေပမဲ့ ဒီေမးခြန္းရဲ႕

အေျဖေတာ့ သိသဗ်..။”

“ဘာကြ..? မင္း ေနာက္ေနတာမို႔လား?”

“မေနာက္ေပါင္ဗ်ာ။ အေျဖက အာဆြတ္ဂ်ား တဲ့။”

ငတိက ပါးစပ္ၾကီးျပဲျပီး ကြ်န္ေတာ့္ကိုၾကည့္တယ္။

“ဘယ္..ဘယ္လိုလုပ္ အေျဖကိုသိသလဲ?”

“သိတာေပါ့ဗ်ာ..အရင္တုန္းက တဂ်္မဟာ မွာ ဧည့္လမ္းညႊန္ ႏွစ္ႏွစ္ေလာက္ လုပ္ခဲ့ဖူးတာကိုး။”

ငနဲၾကီး မ်က္ႏွာ ေဖြးဆြတ္သြားတယ္။ ပထမဆံုး အၾကိမ္အေနနဲ႔ သူ ကြ်န္ေတာ့္ကို ထိတ္လန္႔

တဲ့လကၡဏာ ေပၚလာတယ္။

“မင္း..မင္း..ေမွာ္ပညာ တစ္ခုခု သံုးေနတာမဟုတ္လား..ေသခ်ာတယ္။”

ေျပာျပီးေတာ့ ပရိုဂ်ူဆာဆီ ေျပးပါေလေရာ။ ေခါင္းျခင္းဆိုင္ျပီး ဘာေတြေျပာေနလဲေတာ့

မသိဘူး။ တိုးတိုး တိုးတုိးနဲ႔။ ပရမ္ကူးမားက ကြ်န္ေတာ့္ဘက္လက္ဟန္ေျခဟန္ ျပျပျပီး ေျပာ

ေနတာပဲ။ ေနာက္ေတာ့ တစ္ေယာက္က စာအုပ္ထူၾကီး တစ္အုပ္ယူလာျပီး ျပဴးျပဲၾကည့္ေန

ၾကေတာ့တာ။ ဆယ္မိနစ္ေလာက္ရွိေတာ့ ပရိသတ္လည္း ဂဏွာမျငိမ္ခ်င္ေတာ့ဘူး။ ေနာက္

ဆံုး ပရမ္ကူးမား သူ႔ထိုင္ခံုသူ ျပန္ထိုင္တယ္။ သူ႔ပံုစံက ပံုမွန္ျဖစ္သြားသဗ်။ ဒါေပမဲ့အတြင္း

မွာေတာ့ ေယာက္ယက္ခပ္ ေနမွာ။

စတူဒီယို ဆိုင္းဘုဒ္ကေလးက ‘လက္ခုပ္တီးပါ’ ဆိုျပီးေျပာင္းသြားတယ္။ အစီအစဥ္ အဖြင့္တီးလံုး

ေလး ဆက္ဖြင့္တယ္။

“ပရိသတ္မ်ားခင္ဗ်ာ..ေခတၱနားခ်ိန္ မတိုင္မီတုန္းက ေမးခြန္းတစ္ခုေမးခဲ့ပါတယ္။ မြမ္းတက္ဇ္

မဟယ္ ရဲ႕အေဖကဘယ္သူလဲ ဆိုျပီးေတာ့ေလ။ ပရိသတ္မ်ား..ဒါ ေနာက္ဆံုးေမးခြန္းလို႔

ထင္မွာေပါ့။ ဒါေပမဲ့ မဟုတ္ပါဘူး ခင္ဗ်ာ။”

ပရိသတ္ေတြ အံ့အားသင့္သြားၾကတယ္။ ကြ်န္ေတာ္လည္း ေတာင့္တင္း သြားတာေပါ့။ ဘုရား..

ေနာက္ေမးခြန္းတစ္ခုမ်ား လာဦးမွာလား။ ေလထုက တင္းမာျပီး ေစးပ်စ္ၾကပ္ခဲ လာသလိုပဲ။

ပရမ္ကူးမားက ဆက္ပြားတယ္။
“ ေနာက္ဆံုးေမးခြန္း မဟုတ္တဲ့အျပင္ ေမးခြန္းရယ္လို႔ကို မဟုတ္ပါဘူး။ မြမ္းတက္ဇ္

လက္ဘက္ရည္ ေၾကာ္ျငာအတြက္အသံသြင္းတာ သက္သက္ပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ မြမ္းတက္ဇ္

လက္ဘက္ရည္ က ဒီပြဲရဲ႕ စပြန္ဆာေတြထဲက တစ္ခုပါ။ အဲဒီ    ေၾကာ္ျငာအတြက္ ကြ်န္ေတာ္

တို႔ နမူနာေမးခြန္း တစ္ခု ထည့္လိုက္ရျခင္း ျဖစ္ပါတယ္ ခင္ဗ်ာ။”

နားေထာင္ေနတဲ့ ပရိသတ္ေတြလည္း ပြစိပြစိ ျဖစ္ကုန္ေတာ့တာေပါ့။ ရီသံေတြ ၊ ေအာ္သံေတြ

ထြက္လာတယ္။

“မင္း တို႔ကို တကယ္ အရူးလုပ္တာပဲ ကူးမား” ဆိုတဲ့ ေအာ္သံေတာင္ ၾကားလိုက္ရေသး။

တင္းမာမႈေတြ ေလ်ာ့ေပ်ာက္ကုန္ေတာ့ စတူဒီယို ဆိုင္းဘုဒ္မွာ ထံုးစံအတိုင္း ‘လက္ခုပ္တီးပါ’

ဆိုျပီး ျပျပန္တယ္။ လူေတြက ပရမ္ကူးမား ေျဖရွင္းခ်က္ကို လက္ခံျပီး ျပံဳးတဲ့သူျပံဳး ေပါ့။

မျပံဳးတာ ကြ်န္ေတာ္တစ္ေယာက္တည္း။ ဒီပြဲကို လုပ္တဲ့ငနဲဟာ တကယ့္ ကလိန္ကက်စ္

ေကာင္ ဆိုတာ ကြ်န္ေတာ္ သိလိုက္ျပီ။

စတူဒီယို ဆိုင္းဘုဒ္မွာ ‘ျငိမ္ပါ’ ဆိုျပီး ေျပာင္းသြားတယ္။ အဖြင့္တီးလံုးေလးလည္း စျပီ။

ပရမ္ကူးမား ကလည္း ခုနက ပံုစံအတိုင္း။

“ဟုတ္ကဲ့..ဂုဏ္သေရရွိ ဧည့္ပရိတ္သတ္မ်ား ခင္ဗ်ာ..အခု ေနာက္ဆံုး ေမးခြန္းျဖစ္တဲ့

ေမးခြန္းနံပါတ္ ဆယ့္ႏွစ္ကိုကြ်န္ေတာ္ ေျပာပါေတာ့မယ္..။ဆုေၾကးကေတာ့ ေဟာဒီ

ကမၻာရဲ႕သမိုင္းတေလွ်ာက္ အျမင့္ဆံုးဆုေၾကး ျဖစ္တဲ့ ရူးပီး တစ္ဘီလ်ံပါ။ အဲ..မွတ္ထား

ရမွာက ကစားမလား၊ နားမလား အေျခအေနပါပဲ။ အဲဒီေတာ့ ႏိုင္ရင္ အကုန္ႏိုင္၊ ရႈံးရင္

လည္း အကုန္ရႈံးေပါ့။ အိုေခ..အပိုေတြ ဆိုမေနေတာ့ပါဘူး။ မစၥတာ ေသာမတ္စ္ေရ

မင္းအတြက္ ေနာက္ဆံုးေမးခြန္းကေတာ့ အေနာက္တိုင္း ဂႏၳဝင္ေတးသြား အေၾကာင္း

ေတြထဲကပါပဲ။ ဘီသုိဗင္  ရဲ႕ စႏၵယားေတးသား ဆိုနားတားအမွတ္ ၂၉၊ ေတးလက္ရာ

အမွတ္စဥ္ ၁၀၆ (သို႔မဟုတ္)‘ဟမ္းမက္ခ္လဗီရာ ဆိုနားတား’ က ဘယ္ကီးနဲ႔ (သီဖြဲ႔ထား)

လဲတဲ့။ အဲဒါက (က)B flat major (ခ) G minor (ဂ) E flat major (ဃ) C minor။”

“ေသေသခ်ာခ်ာေလး စဥ္းစားေနာ္..မစၥတာ ေသာမတ္စ္။ ခင္ဗ်ား ဘဝမွာ အေရးၾကီးဆံုး

ဆံုးျဖတ္ခ်က္ကို ခ်ရမဲ့အခ်ိန္ဗ်။ အေျဖကို စဥ္းစားဖို႔ အခ်ိန္ေတာ့လိုမယ္ မို႔လား။ ကိုင္း..

ေနာက္ထပ္ ေၾကာ္ျငာခ်ိန္ အတိုေလးေပးျပီးခဏ နားလိုက္ၾကဦးစို႔။ ပရိသတ္မ်ား ဘယ္မွ

မသြားဖို႔ ေမတၱာရပ္ပါတယ္ ခင္ဗ်ာ။”

စတူဒီယို ဆိုင္းဘုဒ္မွာ ‘လက္ခုပ္တီးပါ’ လို႔ ေျပာင္းသြားတယ္။ ပရမ္ကူးမားက ဒီတစ္ခါ ဘယ့္

ႏွယ္တုန္္း ဆိုတဲ့ ပံုစံမ်ဳိးနဲ႔ ကြ်န္ေတာ့္ကို ျပံုးျဖဲျဖဲ လုပ္ျပသဗ်။ ပရိသတ္ကေတာ့ သူတို႔အခ်င္းခ်င္း

စကားေတြ စီစီညံေအာင္ ေျပာေနၾကျပီေပါ့။

ပရမ္ကူးမားက မတ္တပ္ရပ္ျပီး –

“ဟိုဘက္ ခဏသြားလိုက္ဦးမယ္..၊ျပန္လာမွာပါ။”

ကြ်န္ေတာ္လည္း ထရပ္ျပီး –

“ကြ်န္ေတာ္ အိမ္သာ သြားခ်င္လို႔။”

“ေအး..ငါ နဲ႔ လိုက္ခဲ့ေပေတာ့။ ျပိဳင္ပြဲဝင္သူ ကို တစ္ေယာက္တည္း ဘယ္မွ မသြားေစရဘူး လို႔

စည္းကမ္း သတ္မွတ္ထားသကြ။”

********************

ေရအိမ္ခန္းက ဖန္ေခ်ာင္းေတြ နဲ႔ ထိန္လို႔။ မတရား သန္႔ရွင္းလြန္းေနသလိုပဲ။ နံရံကပ္ ေၾကြျပား

ေတြကလည္း အျဖဴေရာင္၊ တဖိတ္ဖိတ္ေျပာင္လက္လို႔။မွန္ အၾကီးၾကီးေတြလည္း ရွိသဗ်။

နံရံေတြမွာလည္း ေပါက္ပန္းေစ်းေတြ ေရးထားတာ မရွိဘူး။

ေရအိမ္ခန္းထဲမွာ ပရမ္ကူးမားနဲ႔ ကြ်န္ေတာ္ ႏွစ္ေယာက္တည္းဗ်။ ဘဲၾကီးက ေသးေပါက္ရင္း

ေလေလးတခြ်န္ခြ်န္နဲ႔။ ေနာက္ေတာ့ ကြ်န္ေတာ္သူ႔ကို ၾကည့္ေနတာ သတိျပဳမိသြားတယ္။

ကြ်န္ေတာ္က အိမ္သာလည္း မဝင္၊ ေသးလည္း မေပါက္ဆိုေတာ့ သူက –

“ေဟ့..ဘာလို႔ ရပ္ေနတာလဲ? ေနာက္ဆံုးေမးခြန္းက ခက္လြန္းလို႔ ေသးေတာင္ မေပါက္

တတ္ေတာ့ဘူး မလုပ္နဲ႔ေနာ္..။အဟားဟား..။”

သူက ေခါင္းျပန္လွည့္သြားျပီးေတာ့ ဆက္ေျပာတယ္။

“ ဒီလို အဆံုးသတ္ရတာေတာ့ ေတာ္ေတာ္ဆိုးသကြာ..။ ေအး..ငါမကူရင္ မင္း ဒီ အဆင့္

ေတာင္ ေရာက္လာမွာမဟုတ္ဘူး။ အေစာၾကီးကတည္းက မင္း လစ္ရျပီ။ ဒုတိယ ေမးခြန္း

မွာတင္ေလ။ အဲ…တို႔ ဒီလိုလုပ္ၾကရေအာင္ကြာ၊ မနက္ျဖန္က်ရင္ မင္းတို႔ဆိုင္ကို ငါလာမယ္။

မင္းကို ေဘာက္ဆူး တစ္ေထာင္ ေပးမယ္ကြာ..ကတိေနာ္..ဟုတ္လား။ ငါတည္မွာပါကြ..။”

ငနာက ေစာက္ေက်ာၾကီးနဲ႔။ ကြ်န္ေတာ့္ဘက္လွည့္ျပီးေတာင္ စပ္ျဖဲျဖဲ လုပ္လိုက္ေသးတယ္။

“ခင္ဗ်ား..က်ဳပ္ကို ဒုတိယေမးခြန္းမွာ ဘာ မ်က္ႏွာသာေပးခဲ့လို႔တုန္း၊ ခင္ဗ်ား ဘာသာ

ခင္ဗ်ားပဲ မ်က္ႏွာရေအာင္လုပ္ခဲ့တာ။”

ပရမ္ကူးမား က ကြ်န္ေတာ့္ကို တည့္တည့္ ဖ်တ္ခနဲ လွည့္ၾကည့္လိုက္တယ္။

“မင္း ဘာ ေျပာခ်င္တာလဲ?”

“ကြ်န္ေတာ္ ေျပာခ်င္တာကေတာ့…ဒီမွာ မစၥတာ ပရမ္ကူးမား..၊က်ဳပ္ ဒီပြဲကို လာတာ ပိုက္ဆံ

လိုခ်င္လို႔ မဟုတ္ဘူးဗ်..။ ေဝးပါေသးရဲ႕ဗ်ာ။ က်ဳပ္ ဒီပြဲကို လာခဲ့တာ ရာဇဝင္ေၾကြးေလး

ဆပ္ခ်င္လို႔ဗ်..။”

ငတိ ေသးေပါက္တာေတာင္ တန္႔သြားတယ္။ ေဘာင္းဘီဇစ္ကို ျမန္ျမန္ ဆြဲတင္ျပီး ကြ်န္ေတာ့္ကို

ေဘးေစာင္းေလး ရိႈးလို႔ –

“ရာ..ရာဇဝင္ေၾကြးဆပ္ဖို႔..။ဘာလဲကြ..။ ဘယ္သူ႔ကို ဆပ္ခ်င္တာလည္း?”

“ခင္ဗ်ား ကိုေပါ့ဗ်ာ။”

ကြ်န္ေတာ္ ေနာက္ကို နည္းနည္း ဆုတ္ျပီး ေဘာင္းဘီ ခါးစည္းထဲ ထိုးထည့္ထားတဲ့ ေသနတ္ကေလး

ကို ဆြဲထုတ္လိုက္တယ္။ ေျပာင္းတို ေျခာက္လံုးျပူး ေသးေသးေလး။ တကယ့္ က်စ္က်စ္လ်စ္လ်စ္ေလး

ဗ်ာ၊ ကြ်န္ေတာ့္လက္သီးဆုပ္ထက္ မၾကီးဘူး။ ေသနတ္ကေလးကို လက္ထဲမွာ တင္းတင္းဆုပ္ျပီး သူ႔ကို

ခ်ိန္လိုက္တယ္။

သူ႔မ်က္ႏွာက ေသြးဆုတ္ျပီး ေဖြးဆြတ္သြားတာပဲ။

“မင္း…မင္း..မွားေနျပီေနာ္..ေသာမတ္စ္။ တို႔..တစ္ခါမွေတာင္ မေတြ႔ဖူးဘူး ေလကြာ..။”  အသံက

တိမ္သြားလိုက္တာ ေလသံေလးပဲၾကားရေတာ့တယ္။

“မဟုတ္ဘူး..၊ အမွားလုပ္တာ ခင္ဗ်ားဗ်။ က်ဳပ္တို႔ ေတြ႔ဖူးပါသေကာဗ်ာ။ နီးလိမာ ကုမၼာရီ ရဲ႕

တိုက္ခန္းေရွ႕မွာေပါ့။မနက္အေစာၾကီးေလ။ ခင္ဗ်ားက ဂ်င္းပင္ အျပာနဲ႔ ရွပ္အကႌ်အျဖဴကို

ဝတ္လို႔။ မ်က္လံုးက ရဲရဲ၊ ဆံပင္က ဖြာလန္က်ဲေနတာ။ လက္ထဲမွာလည္း နီးလိမာ ဆီက

အဓမၼယူလာတဲ့ ပိုက္ဆံေတြ ကိုင္လို႔။ လက္ေခ်ာင္းမွာလည္း ကားေသာ့ကို ရမ္းလာေသး

တယ္။ ခင္ဗ်ား..သူ႔ကို ဖ်က္ဆီးခဲ့တာဗ်။ ဒါေတာင္ ခင္ဗ်ား..အားမရေသးဘူး။ က်ဳပ္ရဲ႕

နီတာေလးကိုလည္း ခင္ဗ်ား..ယုတ္မာခဲ့တယ္။”

ပရမ္ကူးမားက မ်က္ခံုးပင့္ျပီး-

“နီတာ..? အဲဒီနာမည္ မသိပါဘူး”

“နီတာ ဆိုတာ အက္ဂရာမွာ ခင္ဗ်ား ေက်းဇူးေတာ္ေၾကာင့္ ေသလုေမ်ာပါး ျဖစ္သြား

တဲ့ ေကာင္မေလးဗ်။”

ကြ်န္ေတာ္ ေသနတ္ကို တင္းတင္းဆုပ္ျပီး –

“ဒီတစ္ခါ  ခင္ဗ်ား အလွည့္ပဲ။”

ပရမ္ကူးမားက ေသနတ္ကိုင္ထားတဲ့ ကြ်န္ေတာ့္လက္ကို စိုးရိမ္တၾကီး ၾကည့္ျပီး အခ်ိန္ဆြဲလို

ဟန္နဲ႔ –

“အက္ဂရာ..ဟုတ္လား..ငါမေရာက္တာေတာင္ ေတာ္ေတာ္ၾကာေရာေပါ့..။”

“ခင္ဗ်ား မွတ္ဥာဏ္ေလး ျပန္ေႏႊးေပးရေသးတာေပါ့။ လြန္ခဲ့တဲ့ ေလးလေလာက္တုန္းက ခင္ဗ်ား

ပဲေလ့စ္ ဟိုတယ္ မွား တည္းခဲ့တယ္။ ေနာက္ ေကာင္မေလးတစ္ေယာက္ ခင္ဗ်ား အခန္းကိုေခၚ

တယ္ဗ်ာ။ ျပီးေတာ့ သူ႔ကို ၾကိဳးနဲ႔ခ်ည္ျပီး  ရက္ရက္စက္စက္ ရိုက္ႏွက္ခဲ့တယ္။ စီးကရက္မီးနဲ႔

ထိုးတယ္။ ခင္ဗ်ား နီးလိမာကို လုပ္ခဲ့သလိုေပါ့။”

ငနဲၾကီး ႏႈတ္ခမ္းေတြ တဆတ္ဆတ္တုန္လာတယ္။ ေနာက္ တြန္႔လိမ္သြားေရာ။

“သူ..သူက ေၾကးစားမေလး တစ္ေယာက္ပဲဟာ..အမေလး..ငါ.. ငါ..သူ႔ ေခါင္း ကို ရူးပီး ငါးေသာင္း

ေတာင္ ေပးခဲ့တာေရာ..။ သူ႔နာမည္ေတာင္ ငါ မသိပါဘူးကြာ..။”

“သူ႔ နာမည္က နီတာ။”

ကြ်န္ေတာ္ ေသနတ္ေျပာင္းကို ပင့္တင္လိုက္တယ္။

About ေမာင္ဘလိူင္

has written 133 post in this Website..