ၾကာေတာ့ၾကာခဲ့ပါျပီ…..

ဘ၀ရဲ ့အလွည္းအေျပာင္းေတြနဲ ့အတူ ၊ ေလာကကို ေလဆန္ပ်ံခဲ့တဲ့ ငွက္ကေလး တစ္ေကာင္လို

ပ်ံသန္းရင္း ၀မ္းတစ္ထြာအတြက္ ၁၆ႏွစ္သားေလာက္ အရြယ္မွာ
ဇာတ္သဘင္အဖြဲ ့ၾကီး တစ္ခုရဲ ့ပင္တိုင္ပန္းခ်ီ သမားအျဖစ္ လိုက္တုန္းကေပါ့

ေတာင္ၾကီး တန္ေဆာင္တိုင္ပြဲကို ၁၃ည ကျပျပီး နမ့္ဆန္မွာကေတာ့….ပြဲၾကည့္ ပရိတ္သတ္ကလည္း မ်ားမွမ်ား..

တိုင္းရင္းသားေတြေလ..ရွမ္း၊ပအို ့ေတာင္သူေတြေပါ့
ဒါနဲ ့ျပဇာတ္ျပီး ႏွစ္ပါးခြင္ကေနတုန္း ဇာတ္ဆရာက ေျပာပါတယ္ပန္းခ်ီဆရာရုံ၀င္ေပါက္ကိုသြားျပီး မန္ေနဂ်ာ ေဂ်ာ္နီ ကိုေျပာေပးပါ..လူပါးေနရင္ ရံုဖြင့္လိုက္ေတာ့ေပါ့

ဒါနဲ ့သြားေျပာတာေပါ့ကိုယ့္ဆရာက ဖြင့္လိုက္ျပီလို ့ဇာတ္ဆရာကို သတင္းေပးျပီး၊ရံုမဖြင့္ဘဲေအာက္ဆိုက္

ရွာေနတုန္းရတဲ ့ေငြ သူ ့အတြက္ေပါ့..

က်ေနာ့္ကိုေတာင္ ခဏေစာင့္ေပးပါ..ပါဆင့္နစ္ေပးမယ္..ငါအေပါ့အပါးသြားမလို ့ဆိုျပီး ထြက္သြားပါေလေရာဗ်ာ….
ခ်မ္းတာကလည္း အေတာ္ခ်မ္းတာအေႏြးထည္ကို တင္းတင္းဆြဲျပီး ၀တ္ရသည္

အဲလို ေစာင့္ေပးေနတုန္းမွာ ရံုအ၀င္၀ကို ေတာင္းေလးေတြ ဗန္းေလးေတြနဲ ့ေရာက္လာတာ
တိုင္းရင္းသူ အဖြားၾကီးေတြေရာ ခေလးေတြေရာ ၁၅ေယာက္ေက်ာ္မယ္
ခေလးမေလးေတြက ဆံပင္ညိဳလဲ့လဲ့..ဆံပင္ဖြာဖြာ..ပါးေလးေတြကလည္း ရဲေနတာဘဲ

မ်က္လံုးေတြက အညိဳလိုလို အျပာလိုလိုပါ….ခ်စ္စရာေလးေတြ
က်ေနာ္သိလိုက္တာက….သူတို ့မ်က္ႏွာေလးေတြ အရမ္းရိုးသားတာကိုပါ
က်ေနာ္ၾကည့္ေနတုန္းဘဲ အုပ္စုလိုက္ၾကီး အနားကပ္လာတယ္ျပီးေတာ့ က်ေနာ့္ကိုလည္း စကားေတြေျပာတယ္..ကိုယ္ကလဲ နားမလည္..ဘာေျပာရမွန္းလည္း မသိ.
သူတို ့ကလည္း ေျခဟန္လက္ဟန္ေတြနဲ ့ေျပာေပါ့ေဂ်ာ္နီ ကလည္း မလာေသး..လာလည္း သူလဲနားလည္မွာမဟုတ္ပါဘူး..
ေျပာေနတာ ၅ မိနစ္ေလာက္ၾကာမယ္ေနာက္မွ သူတို ့မ်က္ႏွာေလးေတြ ကို ၾကည့္ျပီး အေတြးတစ္ခု ၀င္လာတာပြဲမ်ား၀င္ၾကည့္ခ်င္လို ့လားေပါ့

က်ေနာ္အေမကရွမ္းမို ့ရွမ္းေသြးတစ္၀က္ပါေပမယ့္ .ရွမ္းစကားကလည္း တစ္လံုးမွမတတ္ေတာ့..
ပြဲၾကည့္ခ်င္လို ့လားလို ့ေမးဘို ့အေရး ၊ ေခါင္းခါခါလည္ခါခါနဲ ့ ကိုယ့္ကိုကိုယ္ေလသင္တုန္းဆြဲေနသလားေတာင္ထင္ရတယ္..
(
အမူအယာကို မ်က္ေစ့ထဲမွာသာ ပံုေဖၚၾကည့္ေပေတာ့)….
အမူအယာ သေကၤတ မွန္သြားတယ္ဗ်သူတို ့ပြဲၾကည့္ခ်င္ေနတာ…….
ကိုယ္ကလည္း လက္ညိဳးေလးနဲ ့လက္မေလး ၀ိုင္းျပေတာ့အားလံုးေခါင္းခါၾကတယ္
တစ္ခ်ိဳ ့ကလည္း ပါသေလာက္ထုတ္ျပပါတယ္….ဒါေပမယ့္ အားလံုးေပါင္းရင္ေတာင္ ၁၅ ေယာက္စာ မေျပာနဲ ့ ၃ ေယာက္စာေတာင္ မျပည့္ပါဘူး….က်ေနာ္ ေတာ္ေတာ္စိတ္မေကာင္းျဖစ္သြားတာေပါ့ဘယ္လိုလုပ္ရမလဲ စဥ္းစားရင္း
ဇာတ္ဆရာ ေျပာတာ သတိရသြားတယ္အေျခအေန ၾကည့္ျပီး ရံုကို ဖြင့္လိုက္ေတာ့ ဆိုတာဒါနဲ ့ကဲ ျဖစ္ခ်င္ရာျဖစ္ကြာဆိုျပီ
လာ..လာ..၀င္ၾက” ဆိုျပီးအကုန္လံ ုး ရံုထဲ သြင္းပစ္လိုက္တာေပါ့…..။ 
ၾကီးၾကီးက်ယ္က်ယ္ေျပာရမယ္ဆို “ ေသြးက စကားေျပာတာေပါ့” ေလ..
………..
ေသြးကစကားေျပာျပီး မၾကာပါဘူး….မန္ေနဂ်ာ စကားေျပာေတာ့တာဘဲ
ခုန က လူ၁၅ ေယာက္ေက်ာ္ မင္း သြင္းလိုက္တာ ငါျမင္လိုက္တယ္….ဘယ္ေလာက္ရလဲ” တဲ ့.
တစ္ျပားမွ မယူလိုက္ဘူးဆိုေတာ့ သူ ့ဂြင္ပ်က္သြားလို ့မႊန္သြားတယ္….ျပသနာကဒီေလာက္နဲ ့မျပီးပါဘူးဗ်ာ….
ေရႊကိုယ္ေတာ္က ဇာတ္ဆရာဆီသြားျပီး လိုတိုးပိုေလွ်ာ့နဲ ့ လုပ္ၾကံခ်ဲ ့ကားျပီး ေျပာေနလိုက္တာ….ဇာတ္စင္မွာငိုခ်င္းခ်ေနတဲ့
ေနာက္ပိုင္းမင္းသားေတာင္ ၾသခ်ေလာက္တယ္….ေျပာၾကရွင္းၾကယင္းနဲ ့ဘဲ……
ဇာတ္ေတာ္ေပါင္းလိုက္ေတာ့ က်ေနာ္ရပိုင္ခြင့္ေငြထဲက ၁၆ ေယာက္စာ ျဖတ္တယ္ေပါ့ဗ်ာ….
က်ေနာ္ေတာ္ေတာ္အီသြားတယ္….ဘာမွေတာ့ေျပာမေနေတာ့ပါဘူး……
မေျပာနိုင္ဆို မိုးလင္းရင္ထုတ္ေပးေနၾက အသံုးေငြေတာင္ ထုတ္မေပးေတာ့..ေရေသာက္ဗိုက္ေမွာက္အိပ္ေပါ့..
………….
ညေနဘက္ၾက ဇာတ္ရံုေဘးမွာထိုင္ျပီး ေတာင္တန္းေတြကို ေငးေနတာေပါ့
အဲဒီမွာဘဲ ၁၁ႏွစ္အရြယ္ေလာက္ရွိမယ့္ ခေလးမေလးတစ္ေယာက္ ေျပာင္းဖူးေလး၂ဖူးကိုင္ျပီး ေရာက္လာတယ္..စကားေျပာေတာ့ဘယ္နားလည္မွာလဲ..

က်ေနာ့္စိတ္ထဲမွာ ေျပာင္းဖူးလာေရာင္းတယ္ထင္တာေပါ့….က်ေနာ္ေခါင္းရမ္းျပလဲ၊ မသြားဘူး…..
ေငြမရွိဘူးလို ့လက္ဟန္ေျခဟန္ျပလည္း မရဘူး….က်ေနာ့္ကိုဘဲစိုက္ၾကည့္ေနတာ…..
ေနာက္ မေျပာမဆို ငိုျပီးထြက္သြားေရာ
ကိုယ့္မွာလည္းဘာမွန္းမသိ ညာမွန္းမသိမစဥ္းစားတတ္ဘူး….
ခဏေနေတာ့ ခုနက ခေလးမရယ္၊အဘြားအိုတစ္ေယာက္ရယ္..ေထာင္ေထာင္ေမာင္းေမာင္းလူတစ္ေယာက္ရယ္

ျပန္ေရာက္လာတယ္.
အဲဒီလူကိုေတာ့ က်ေနာ္သိတယ္ ။ဇာတ္ရံုေရွ ့မွာ အရက္ေရာင္းတဲ ့လူဗမာစကားနည္းနည္းတတ္တယ္
ကိုယ္လည္း ျပသနာ၀င္ျပီထင္တာေပါ့….
ကိုယ္ကဘဲ အရင္ေျပာျပလိုက္တယ္က်ေနာ္ညီမငယ္ကို ဘာမွမလုပ္ဘူး သူငိုသြားတာလို ့ေျပာတာေပါ့
ေနာက္မွ အဲဒိလူကျပန္ရွင္းျပတာ
ဒီခေလးေျမးအဘြားကို ညက ခင္ဗ်ား ရံုထဲမွာ ပြဲေပးၾကည့္တယ္တဲ့….သူရံုထဲေရာက္ေတာ့ ၀င္၀င္ခ်င္း ဘာမွမျမင္လို ့အေပါက္နားမွာရပ္ေနတုန္း သူတို ့ကို ပြဲေပးမၾကည့္တဲ ့အရင္လူနဲ ့ခင္ဗ်ား စကားမ်ားေနတာေတာ့ သူျမင္တယ္တဲ ့သူစကားနားမလည္ေပမယ့္ သိတယ္တဲ ့…..။သူတို ့မွာလဲပိုက္ဆံေပးစရာ မရွိဘူတဲ ့….
ဒါေၾကာင့္ ခင္ဗ်ားကို သူ ့ျခံကထြက္တဲ ့ ေျပာင္းဖူးေလး ေကၽြးခ်င္တယ္တဲ ့။ ။
ဟာ…..က်ေနာ္ဗ်ာ ဘယ္လို ျဖစ္သြားမွန္း မသိဘူး….
မယူပါရေစနဲ ့လို ့ေျပာေတာ့ ခေလးမေရာ သူ ့အဖြားပါ မ်က္ရည္ေတြက်ေနတာ။သူတို ့ဘာသာစကားေတြလည္း ဟိုလူကို ေျပာရင္းေပါ့…….ေနာက္ေတာ့ ဘာသာျပန္ေပးတဲ့ လူက ေျပာတယ္..
ခင္ဗ်ား သူတို ့ကို သနားရင္ ယူလိုက္ပါဗ်ာ” ဆိုေတာ့ က်ေနာ္လည္း မျငင္းရက္ေတာ့ပါဘူး….ယူထားလိုက္ပါတယ္။
သူတို ့ေရွ ့မွာဘဲ စားျပလိုက္ပါတယ္….
အို….ကမၻာမွာ….အခ်ိဳဆံုး ေျပာင္းဖူးေလးပါ
က်ေနာ္တစ္ထိုင္ထဲ စားလို ့မကုန္ပါဘူး….
ခုခ်ိန္ထိ အဲဒီေျပာင္းဖူးေလးဟာစားလို ့မကုန္ေသးပါဘူး….
က်ေနာ္စိတ္ထဲမွာ ယံုၾကည္တာ တစ္ခုရွိေနပါတယ္..သိေနတာပါ..
လြန္ခဲ ့တဲ ့ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာက လက္ခံခဲ ့တဲ့လက္ေဆာင္ေလးက
တစ္သက္လံုး စားမကုန္တဲ့ ေျပာင္းဖူးေလး” ပါ။

က်ေနာ္တို ့တိုင္းျပည္က အစားအေသာက္ေလးေတြမွာ တိုင္းရင္းသားေတြရဲ ့ႏွလံုးေသြးေတြပါေနခဲ့တယ္ဆိုတာ…..

အဲဒီအခ်ိန္ကတည္းက က်ေနာ္ခံစားသိရွိခဲ့ရတယ္..

……………………………..

……………………………..

 

လူအခ်င္းခ်င္း ခြဲျခားျခင္း…… ကင္းရွင္းၾကပါေစ

ေက်ာ္စြာေခါင္

 

About ေက်ာ္စြာေခါင္

kyaw swar kaung has written 80 post in this Website..

ပန္းခ်ီကို လူမွန္းသိတတ္စကတည္းက အရိုက္ႏွက္ခံျပီး သင္ယူဆည္းပူးခဲ့ပါတယ္.. 3D Animation အတြက္ ပန္းပုရုပ္ေလးေတြ ဖန္တီးပါတယ္..။ ကဗ်ာေရးတယ္..စာေရးပါတယ္..။ ထမင္းေမ့ ဟင္းေမ့ စာကို အသည္းအသန္ဖတ္ပါတယ္..။