မ်က္၀န္းေတြထဲမွာအရိပ္ေတြရွိေနတယ္။

ႏွလုံးသားမွာေတာ့ေပ်ာက္ဆုံးေနခဲ့တဲ့ အရိပ္က

လမ္းခုလပ္တစ္၀က္မွာ

ေက်ာခုိင္းသြားေလရဲ႕….။

(၁)

မ်က္လုံးခ်င္းဆုံလုိက္တယ္။ဖ်တ္ခနဲပဲ။ ၿပီးေတာ့ အၾကည့္ေတြလႊဲသြားတယ္။ လွ်င္လြန္းတဲ့ ကုိယ့္အၾကည့္ေတြက သူမရဲ႕မ်က္၀န္းေထာင့္ကေလးကုိလစ္ခနဲျမင္ျဖစ္ေအာင္ ျမင္လိုက္မိေသးရဲ႕။ သူမမွာ မ်က္မွန္  ေလးေတာင္ မပါလာေတာ့ပါလား။ နာက်ည္း မုန္းတီးမႈေတြေၾကာင့္ဖယ္ရွားပစ္လုိက္တဲ့ မ်က္မွန္ေလးမွာ သမုိင္းေတြရွိတယ္ဆုိတာ သူမ ေမ့သြားၿပီလား။ ကုိယ္အဲဒီေနရာေလးကေန သူမရဲ႕ေက်ာျပင္ကုိ လုိက္ၾကည့္ေနမိတယ္။

ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္တစ္စုံတစ္ရာကလည္းကိုယ့္မွာရွိေနတယ္ေလ။ သူမမ်ား လွည့္ၾကည့္လာဦးမလားလုိ႕။ ေျခလွမ္းေလးေတြက ခပ္သြက္သြက္ကေလးလွမ္းျမဲ။လွည့္ၾကည့္လုိက္ပါေတာ့လား။ လွည့္ၾကည့္လုိက္ပါေတာ့လား။

ခ်က္ခ်င္းကိုယ္ေမ့ေနတဲ့သူမရဲ႕အက်င့္ကုိ ခုမွသတိရတယ္။ သူမက ေက်ာခုိင္းၿပီးရင္ ဘယ္ေတာ့မွ လွည့္မၾကည့္တတ္တာ ခုထက္ထိေအာင္ပါပဲလား။သူမလွည့္ၾကည့္လာရင္ေရာ ကုိယ္ သူမကုိ လုိက္ၾကည့္ေနတယ္ဆုိတာ အသိခံလုိ႕ျဖစ္ပါ့မလား။ ဟင္သူမ ကုိယ္ေလး ကုိယ့္ဘက္လွည့္လာေတာ့မယ္။

ဒါနဲ႕ကုိယ့္ရဲ႕ဦးတည္ရာလမ္းဘက္ကုိ ဆတ္ခနဲလွည့္လုိက္တယ္။

ဟူး…… သက္ျပင္းရွည္ကုိခ်လုိက္ၿပီး ၿပီးခဲ့တဲ့ အတိတ္ကုိ ျပန္ေတြးရင္း လမ္းေလွ်ာက္လာခဲ့တယ္။

(၂)

သူပါလား။

သူမ ခ်က္ခ်င္းအၾကည့္ေတြကုိ လႊဲလုိက္တယ္။ သူမရဲ႕မ်က္၀န္းထဲကအေဆြးရိပ္ေတြ သူေတြ႕လုိ႕မျဖစ္ဘူးေလ။ သြက္သြက္လက္လက္နဲ႕ သူ႕ကုိေက်ာခုိင္းျဖတ္ေက်ာ္ၿပီး လာခဲ့တယ္။ သူ သူမကုိၾကည့္ေနမလား။ဘုရားေရ ။ ရုတ္တရက္ သူမ လန္႕သြားတယ္။ သူမရဲ႕ မ်က္ႏွာထက္မွာ မ်က္မွန္ကေလးမရွိေတာ့ဘူး။သူကေတာ့ ထင္လိမ့္မယ္။ သူမ နာနာက်ည္းက်ည္းနဲ႕ အမွတ္တရေတြ ခုတ္ေမာင္းဖူးတဲ့ မ်က္မွန္ေလးကုိခၽြတ္သိမ္းလုိက္ၿပီလုိ႕။ သူမရဲ႕ ထုံးစံအတုိင္းပဲ ေမွ်ာ္လင့္တဲ့ေန႕ေတြဆုိ ဘာမွမျဖစ္လာဘူး။တစ္စုံတစ္ခုကုိ လုံး၀မေမွ်ာ္လင့္မိေတာ့မွာ ဘြားခဲျဖစ္လာတတ္တာ။

သူမခု မ်က္ကပ္မွန္ေလးတပ္ထားတယ္။ မ်က္နာမွာ အစားထုိးလုိက္တဲ့ မ်က္ကပ္မွန္ေလးရွိေနတယ္ဆုိတာသူသိခ်င္မွသိမွာပါ။ အရင္တုန္းက  သူအၾကံေပးဖူးတဲ့အတုိင္းသူမ မ်က္ကပ္မွန္ေလးတပ္ထားျဖစ္ၿပီ။ သူ႕ေပးတဲ့ ေမြးေန႕လက္ေဆာင္ မ်က္မွန္ေလးကုိ သူမ သိမ္းထားတယ္လုိ႕ေျပာခြင့္မရရွိေတာ့ဘူး။

သူ သူမကုိ ရပ္ၾကည့္ေနမလား။ သူမရဲ႕ေက်ာခုိင္းရာအရပ္မွာ သူရွိေနတယ္ဆုိတဲ့အသိက ႏွလုံးအိမ္ကုိေႏြးေနသလုိ ၀မ္းနည္းမႈကုိလည္း ျဖစ္ေနေစတယ္။ သူ ရပ္ၾကည့္ေနမလား။ သူမ သူ႕ကုိလွည့္ၾကည့္ခ်င္ေနတယ္။ဒါေပမယ့္ သူနဲ႕မ်က္ႏွာခ်င္းဆုိင္ျဖစ္သြားတဲ့ အခါမွာဘယ္လုိမ်က္ႏွာထားမ်ိဳးနဲ႕ ရင္ဆုိင္ရမလဲသူမ မသိဘူး။

သူမစြန္႕စားလုိက္ပါတယ္။ ဆတ္ခနဲ သူမ သူ႕ဘက္အလွည့္မွာ ခ်က္ခ်င္း ၀မ္းနည္းသြားရတယ္။ သူက ေခါင္းကေလးငုံ႕ကာထုံးစံအတုိင္း လက္ႏွစ္ဘက္ကုိ ေဘာင္းဘီအိပ္ကပ္ထဲႏွိဳက္ၿပီး ငုိက္စုိက္ ငိုက္စုိက္ထြက္သြားေနတာ။

တခ်ိန္ကသူမ ဆုိတာ လမ္းခုလတ္မွာေတြ႕ခဲ့တယ္လုိ႕ေတာင္မွ မေတြးေတာ့ဘူးလား။

~~~~~~~~~~

အိပ္တန္းျပန္ငွက္ေတြပ်ံလာၾကၿပီ

ဂီတာေပၚမွာနားတဲ့ ငွက္ေတြေရ

ခါတုိင္းလိုအလြမ္းေတးသြားေလး တီးခတ္ေပးစမ္းပါ

ငါ

ဒီည

ပန္းသီးတစ္လုံးကုိတမ္းတမ္းတတ ကုိက္စားခ်င္ေနလုိ႕

(၃)

Happy Birthday ဆုိတဲ့ Message ကေလးတစ္ေစာင္ကုိၾကည့္ၿပီး ကုိယ္ရင္ေတြခုန္ေနတယ္။ ဖုန္းနံပါတ္က ကုိယ္မသိတဲ့ နံပါတ္အစိမ္းတစ္ခု။ စိတ္ထဲမွာအလုိလုိသိေနတာရွိေနတယ္။ခ်က္ခ်င္းပဲ ဖုန္းေခၚမိေနရင္းက ကုိယ္လက္ေတြ ရပ္တန္႕သြားရျပန္တယ္။ ေျပာခဲ့ဖူးတဲ့စကားေတြကုိ လြန္ခဲ့ၿပီလုိ႕ထင္တဲ့ အတိတ္တစ္ခုမွာ ထားခဲ့ၿပီးၿပီ။ စကားေလး တစ္ခြန္းျပန္ေျပာၿပီး ရင္ေတ ြပရမ္းပတာျဖစ္ေစေအာင္ ကိုယ္ကုိယ္တုိင္က မလုပ္ခ်င္ဘူး။ ေန႕လည္က သူမနဲ႕ ဆုံတဲ့အခုိက္အတန္႕မွာကုိယ္ တစ္ေန႕လုံးဘာမွမလုပ္ခ်င္ပဲ ၀မ္းနည္းေနခဲ့တယ္။ မလန္းမဆန္းတဲ့မ်က္ႏွာမွာ ခံစားခ်က္ေတြက ေပၚေပၚထင္ထင္နဲ႕ဆုိေတာ့ သတိထားမိတဲ့သူေတြက ဘာျဖစ္လာတာလဲတဲ့။

အခ်ိန္က ေလးငါးလေက်ာ္လာၿပီ။ ခုဆုိရင္ ေဆာင္းအရိပ္ေတြပါးပါးေလး ညကေလးေတြကုိ ျခံဳလာၾကၿပီ။ ခ်မ္းလာရင္ အနာေဟာင္းေတြက ျပန္နာလာတတ္တယ္လုိ႕ ကုိယ္ၾကားဖူးတယ္။ေသခ်ာတယ္ ခုညမွ ကုိယ္ အနာက တဆစ္ဆစ္နဲ႕ျပန္နာလာေနၿပီ။

ကုိယ့္လက္ေတြ စာလုံးေလးေတြကုိတစ္ခ်က္ခ်င္းျပန္ရုိက္တယ္။ ဒါေပမယ့္ၾကက္ေျခခတ္ Back Keyေလးနဲ႕ အလုိလုိျပန္ဖ်က္မိသြားတယ္။

ကုိယ္ေျပာခဲ့ဖူးတဲ့ ငါက စိတ္ျပတ္တယ္ကြ။ ေက်ာခုိင္းၿပီးရင္ ျပန္လွည့္မၾကည့္တတ္ဘူးဆုိတဲ့စကားကုိ ျပန္အမွတ္ရတယ္။

နာရီကုိၾကည့္ေတာ့ တစ္နာရီ။ သူမ အိပ္ေနေလာက္ပါၿပီေလ။

(၄)

သူ အိပ္ေနေလာက္ပါၿပီေလ။

ခ်က္ခ်င္းမေတြ႕ႏုိင္ေပမယ့္သူမလက္ေတြ သိပ္တုန္တာပဲ။ ရင္ထဲမွာလည္း ခ်ားရဟက္ၾကီးစီးရသလုိ တလွပ္လွပ္နဲ႕ ေနလုိ႕ထုိင္လုိ႕မေကာင္းဘူး။ ဖုန္းကုိ ကုတင္ေပၚျပစ္တင္လုိက္ရင္း လက္လြန္သြားတဲ့ Message တစ္ေစာင္ကုိRecall ျပန္လုပ္ခ်င္တယ္။

ဒါေတာင္စာက ရုိးရုိးေလး။ သူမသိတဲ့ သူမရဲ႕ဖုန္းအသစ္နဲ႕ပုိ႕လုိက္တာေတာင္ သူက သိခ်င္သိေနႏုိင္တာပဲ။ဒါလည္း ေသခ်ာခ်င္မွ ေသခ်ာမွာပါ။ သူက စိတ္ျပတ္တယ္ဆုိေတာ့  ၿပီးခဲ့တဲ့ ဇာတ္လမ္းအက်ဥ္းကုိ ျပန္ၿပီး ဖတ္ေနမယ့္သူမဟုတ္ဘူး။သူမကသာ စိတ္ေတြ ဒီေန႕တစ္ေန႕လုံး သူ႕ဆီကိုပါသြားခဲ့တယ္။

ဒီေန႕သူ႕ေမြးေန႕ဆုိတာကုိလည္း သူမ သူနဲ႕ဆုံတဲ့အခ်ိန္မွာပဲ အမွတ္ရသြားမိတယ္။ ေျခလွမ္းေတြ ကလွမ္းေနေပမယ့္ ေနာက္ေက်ာဆီမွာ က်န္ခဲ့တယ္။

အရင္တစ္ႏွစ္ဒီကေန႕လုိမ်ိဳးမွာ သူမ သူ႕အတြက္ ဘာေတြေပးဆပ္ဖူးခဲ့သလဲ။ သူကေရာ သူမကုိ ဘာေတြေပးဆပ္ခဲ့ဖူးသလဲ။အံဆြဲကေလးကုိဖြင့္ေနတဲ့ၾကားက ဒုိင္ယာရီစာအုပ္အစြန္းကေလးကုိ ျမင္လုိက္ရရင္ပဲ ျပန္ပိတ္ပစ္လုိက္တယ္။

ဒဏ္ရာေတြကုိတစ္ရြက္ခ်င္းလွန္ၾကည့္မလုိလား။

သူမပါးျပင္ေလး ေႏြးေနတယ္။ ႏွဳတ္ခမ္းကေလးေတြ ေႏြးေနတယ္။ ဒါ သူမ ဒုိင္ယာရီကုိမဖတ္မိေသးဘူး..။

~~~~~~~~~~~

မွန္ရာကုိဆုိမယ္ စကားေလးရယ္

ေလညွင္းေတြကုိယ့္ကုိနမ္းသြားတုန္းက

ေႏြးေတးေတးေလး

ဖ်တ္ခနဲကုိယ့္လက္ထဲက

ပန္းသီးကုိငုံ႕ၾကည့္မိေတာ့

တစ္ျခမ္းကပဲ့ေနတယ္

(၅)

မီးပိြဳင့္မွာမီးစိမ္းေနၿပီ။ သူ ထြက္သြားေတာ့ သူမ မွာ ဟာခနဲရင္ဘတ္ထဲမွာ ခုန္ဆင္းသြားၿပီးက်န္ခဲ့တယ္။သူ မျမင္ရွာဘူးကုိး။ လမ္းသြားရင္ ဘယ္ေနရာကုိမွ ေလွ်ာက္မၾကည့္တတ္တဲ့ သူ႕အက်င့္ေတြက အရင္လုိပဲလား။တကယ္ဆုိ သူ သူမကုိ ျမင္သြားေစခ်င္တယ္။

ဒီေတာ့ေရာ သူမက ႏွဳတ္ခမ္းထက္မွာ အျပံဳးတစ္ခုကုိခ်က္ခ်င္းတပ္ဆင္ၿပီးျပံဳးျပႏုိင္ပါ့မလား။ သူကေရာ သူမကုိ စကားတစ္ခြန္းျဖစ္ျဖစ္

“ဘယ္လာတာလဲ“လုိ႕ေမးလာခဲ့ရင္သူမရဲ႕အသံေတြကုိ အဖ်ားေတြ မလွဳပ္ခတ္ေစပဲ တည္တည္ၿငိမ္ၿငိမ္နဲ႕

“ဒီနားေလးပါပဲ“လုိ႕ သူမ ျပန္ေျပာႏုိင္ပါ့မလား။

သူမဟန္ေဆာင္မေကာင္းပါဘူး။ ခံစားခ်က္ကုိ ရင္ထဲမွာ ၿမိဳသိပ္မထားတတ္ပါဘူး။ ခုရက္ပုိင္းေတြမွာသူမ သူ႕ကုိ လြန္လြန္က်ဴးက်ဴး သတိေတြရေနတယ္။ အိပ္မက္ထဲမွာေတာင္ သူက သူမ နဖူးေလးကုိ လာနမ္းသြားခဲ့ေသးတာ။ဒီမနက္မွာေတာ့ အိပ္မက္ဆုိတာ သိလုိက္ရေတာ့ ေၾကကြဲမုိးတိမ္ေတြ တရိပ္ရိပ္တက္လာၿပီး လြမ္းမုိးေတြေစြေနမိတာခုထက္ထိ။

ေရွ႕က သူထြက္သြားရာလမ္း တစ္ေလွ်ာက္ သူမ ဆုိင္ကယ္ေလးတျဖည္းျဖည္း လိမ့္ထြက္လာၿပီး ေလထဲမွာလႊင့္ပ်ံ႕လာတဲ့သူ႕ေရေမႊးနံ႕ကုိ ရွဴရွိဳက္မိေနတယ္။

ေဟာေလညွင္းေလးေတြ ပါးျပင္မွာ တုိးေ၀ွ႕ထိသြားေတာ့ ေရေမႊးနံ႕က သင္းေနတယ္။ ဒါ ကုိ သူ႕အနမ္းလုိ႕သူမ ယူဆပစ္လုိက္ရင္ သူမ ရူးေနသလားလုိ႕ေျပာၾကမလား ဟင္။

(၆)

ဟင္သူမ က်န္ရစ္ခဲ့ၿပီ။ မီးစိမ္းေလးေပၚလာေတာ့ ခ်က္ခ်င္းထြက္လုိက္ရေတာ့ ကုိယ္က ဆုိင္ကယ္နဲ႕မလုိက္ခ်င္သလုိလို။ ေနာက္ၾကည့္မွန္ထဲမွာ သူမက ကုိယ့္ကုိေငးေနတာလား။ မေသခ်ာပါဘူး။ သူမကအာရုံတစ္ခုခုကုိအဲလုိပဲ တစ္ေနရာတည္းမွာ အၾကာၾကီးေငးေနတတ္တာပဲေလ။ သူမက သူ႕ကုိမွတ္မိရင္ေတာင္တစ္ေန႕ကလုိ မ်က္ႏွာလႊဲသြားမွလား။ ကုိယ့္ရင္ဘတ္ထဲမွာေတာ့ ေလေပြေတြက တုိက္ေနဆဲပါပဲ။

တစ္ခါတစ္ရံေတာ့ရူးရူးမုိက္မုိက္နဲ႕ သူမကုိ ႏုတ္ဆက္ပစ္ခ်င္ စိတ္ေတြျဖစ္ေပၚတတ္တယ္။ ကုိယ္က သူမကုိ

“ဘယ္လာတာလဲ“လုိ႕ေမးလုိက္ရင္ သူမက

“ဒီနားေလးပါပဲ“လို႕ျပန္မေျဖရင္ ဘယ္လုိရင္ဆုိင္ရမလဲ။ အဲလုိအခါမ်ိဳးမွာ ကိုယ္က ရွက္ကုိးရွက္ကန္းနဲ႕ လွည့္ထြက္သြားမိရင္သူမက ျပံဳးသြားခဲ့မယ္ဆုိရင္ ရင္ဘတ္ၾကီးကလက္ခံႏုုိင္ပါ့မလား။

သူမမ်က္လုံးေတြကုိ ကုိယ္မေန႕ညကေတာင္ ျမင္ေနမိေသးတာ။ မ်က္၀န္းညိဳေလးေတြက မ်က္မွန္ေအာက္မွာအသက္၀င္ခဲ့ဖူးတယ္။ အဓိပၸါယ္ဖြင့္ဆုိခ်က္ေတြနဲ႕ ကုိယ့္လက္ကုိကုိင္ၿပီး တစ္ခ်ိန္က်ရင္ဆုိတဲ့စကားမ်ိဳးေတြ သူမေျပာခဲ့ဖူးတယ္။ ဒါေပမယ့္ ခုက်ေတာ့ အဲဒီ ထင္ျမင္ခ်က္ေတြက အခ်စ္မွာ ကြဲအက္သြားတဲ့ေၾကြထည္ပစၥည္းတစ္မ်ိဳးလိုပဲ ျပန္ၿပီး ဆက္စပ္ခြင့္မရွိေတာ့ဘူး။

ကုိယ္ပန္းသီးေတြၾကိဳက္ပါတယ္။ ေနာက္ၾကည့္မွန္ကေန ျမင္ေနရတဲ့ သူမ ဆုိင္ကယ္ေလးကုိၾကည့္ရင္း  ကုိယ့္ပန္းသီးေလး ပဲ့သြားၿပီဆိုတာ သိလုိက္ရျပန္တယ္။

~~~~~~~~~~~~~~

 

(က)

ႏွဳတ္ခမ္းဖူးဖူးေလးေတြ ရြာတယ္

ေဆာင္းပါးပါးျခံဳလုိက္ေတာ့ ရပ္စဲသြားတဲ့မပြင့္ေတာ့တဲ့ပန္း

ညေတြမွာ အိပ္တန္းျပန္ငွက္ေတြ

တီးမယ့္ ဂစ္တာမွာ ၾကိဳးႏွစ္ေခ်ာင္းက ျပတ္သြားတယ္…..။

ကုိယ့္ ေဘာလ္ပန္ကေလးခ်လိုက္ေတာ့ညက တိတ္ဆိတ္ေနတယ္။ ရင္ဘတ္ထဲမွာေတာ့ ေအာင့္ေနသလုိပါပဲ။

(ခ)

မ်ဥ္းၿပိဳင္ေတြ ဆုံမွတ္မရွိဘူး

မုိးကုတ္စက္၀ုိင္းက်ယ္ၾကီးမွာ

တလက္လက္ေလးပြင့္ခ်င္မိေတာ့

အရိပ္မွာ အေမွာင္ေတြ ၾကီးစုိးေနျပန္တယ္

မဆုံႏုိင္ေတာ့ဘူးဆုိတာသူမ ေသခ်ာ ယုံၾကည့္လုိက္ခ်င္ၿပီ။ တိတ္ဆိတ္လြမ္းေနရတဲ့အျဖစ္ကေန ရပ္တန္႕လုိက္ခ်င္ၿပီ။ဒါေပမယ့္လည္း သူမ ဘာေၾကာင့္ ေဘာလ္ပန္ေလးကုိင္ၿပီး ဒိုင္ယာရီကုိ ဖြင့္မိရျပန္ပါလိမ့္။

(ဂ)

ေလညွင္းေလး ခပ္ပါးပါးနမ္းပါ

ခုိတြယ္ခဲ့ဖူးတဲ့ ရင္ခြင္ထဲက သင္းပ်ံ႕တဲ့ရနံ႕ေတြနဲ႕အိပ္စက္ဖုိ႕

ႏွလုံးသားမွာ ၾကင္နာမႈကုိျပန္ရွာတယ္

ေအးပါတယ္

စိမ့္ခနဲ႕ နာက်ည္းမႈေအာက္မွာ

ေသဆုံးသြားတဲ့ အပင္ကသီးတဲ့ အသီးကေလးရွိတယ္….။

 ဘာ့ေၾကာင့္ဆုိတဲ့ ေမးခြန္းမေမးလုိက္ရခင္မွာပဲ

ပန္းသီးကေလး ပဲ့သြားခဲ့တယ္….

တကယ္ေတာ့

လက္တစ္စုံရဲ႕ ၾကမ္းတမ္းမႈေအာက္မွာ ပန္းသီးကေလးဟာ…။

(၇)

ကုိယ္ ဆက္မေရးႏုိင္ေတာ့ဘူး။ဒုိင္ယာရီစာအုပ္ကုိပိတ္လုိက္ေတာ့ ညတစ္နာရီ။

သူမ…………အိပ္ေနေလာက္ၿပီထင္တယ္..။

(၈)

သူမ ဆက္ၿပီးမေရးႏုိင္ေတာ့ဘူး။ဒုိင္ယာရီစာအုပ္ကုိအံဆြဲေလးထဲထည့္သိမ္းလုိက္ေတာ့ စားပြဲတင္နာရီက ညတစ္နာရီ။

သူ……အိပ္ေနေလာက္ၿပီထင္တယ္။

 

ေသာ္ဇင္(လြိဳင္ေကာ္)

About ေသာ္ဇင္ (လြိဳင္ေကာ္)

ေသာ္ဇင္ (လြိဳင္ေကာ္) has written 191 post in this Website..

ရင္ဘတ္နဲ႕ခံစားၿပီးေရးတဲ့ စာေတြ တင္ျပပါရေစခင္ဗ်ား