“ႏြဲ႔ယိမ္းဖြဲ႔ေႏွာင္လွဳိင္းကေလးရဲ႕ေသာင္ “(အခန္းဆက္၀တၱဳရွည္)

အပုိင္း သုံး ေနရာေဟာင္းဆီသုိ႔အျပန္
ထမင္းဆုိင္ေရာက္ေတာ႔ ေဒသထြက္ပင္လယ္စာေရာ တရုပ္အစားအစာရတဲ႔ဆုိင္ေလးျဖစ္ေနပါတယ္။
မီးႏူးၾကည္႔ျပီး အငယ္ေလးမွာ မမ မွာ ဆုိျပီးလုပ္ေနေတာ႔ အနားမွာရပ္ေနတဲ႔ ေကာင္မေလးကရီပါတယ္။
ေနာက္ေတာ႔ ပုစြန္မီးဖုတ္သုတ္တာေကာငး္တယ္လုိ႔ ေကာင္မေလးကေျပာပါတယ္။
က်မက ပုစြန္သုပ္ရယ္ အစိမ္းေၾကာ္ ရယ္တစ္ပြဲမွာလုိက္ပါတယ္။
ေနာက္ပင္လယ္စာ စားမယ္လုပ္ေတာ႔ အမ်ားၾကီးဆုိကုန္မွာမဟုတ္ဘူးေနာ္လုိ႔ က်မက ေျပာေတာ႔ ဆုိင္က ကေလးမေလးက ႏွစ္ေယာက္ထဲဆုိ ပြဲ၀က္လုပ္ေပးမယ္ေျပာတာနဲ႔
ျပည္ၾကီးငါး တစ္ပြဲ ကင္းမြန္ သုတ္တစ္ပြဲမွာလုိက္ပါတယ္။
အဲဒီမွာ အငယ္ေလးက “ မမ က်ေနာ္ဘီယာတစ္လုံးေလာက္ေသာက္မယ္ေနာ္”လုိ႔ေျပာေတာ႔
က်မက ေခါငး္ျငိမ္႔ျပလုိက္တဲ႔အခါ ဆုိင္က ကေလးမေလးကို သူက “က်ားစီးမယ္”လုိ႔ေျပာလုိက္ ပါတယ္။
ထုိင္ေနရင္း က်မတုိ႔ႏွစ္ေယာက္သူ႔အေၾကာင္းကိုယ္အေၾကာင္းေျပာၾက
ေခတၱေ၀းကြာေနတဲ႔ကိုယ္႔ျမဳိ႔အေၾကာင္းေျပာၾက၊
အေစာက ဓါတ္ပုံရုိက္တုံးက ဖီလင္ေတြေျပာလုိ႔မွ မ၀ခင္ ထမင္းေတြဟငး္ေတြေရာက္လာပါတယ္။
ထမင္းမစားခင္မွာ က်မအတြက္တစ္သွ်ဴးေလးေတြေခါက္ေပး၊
တူေတြကို ခြာေပး။
က်မအတြက္ ေသာက္ေရကုိ အဆင္သင္႔ထည္႔ေပး။
ထမင္းဟင္းေတြေရာက္လာျပန္ေတာ႔လဲ က်မကုိ ဂရုတစိုက္ထည္႔ေပးနဲ႔ ၾကည္ႏူးေပ်ာ္ရႊင္စရာ
ထမင္းပြဲေလးျဖစ္ခဲ႔ပါတယ္။
သူကေတာ႔ ဘီယာေလးေသာက္လုိက္အျမည္းစားလုိက္။
ဘီယာတစ္လုံးကုန္သြားတဲ႔အခါ ထပ္ယူအုံးမလားလုိ႔က်မက ေမးတဲ႔အခါ
သူက ေခါငး္ခါျပပါတယ္။
ထမင္းစားျပိး ပိုက္ဆံရွင္းတဲ႔အခါ ဇြတ္လုျပီးရွင္းေနေတာ႔
“လူျမင္မေကာငး္ဘူးေနာ္”ဆုိတဲ႔ပုံစံနဲ႔ မ်က္ေမွာင္ကုတ္ျပမွ သူရပ္သြားပါတယ္။
ပုိက္ဆံရွင္းျပီးမွ “ညစာ မမ ေကြ်းမယ္ မနက္စာ ဘရိတ္ဖတ္စ္မင္းတာ၀န္”လုိ႔
ေျပာမွ ျပဳံးေတာ္မူပါတယ္။

က်မတုိ႔နွစ္ေယာက္ထမင္းစားျပီးလုိ႔ျပန္အထြက္မွာ သူ႔သူငယ္ခ်င္းေတြဆီက ဖုနး္လာပါတယ္။
သူတုိ႔ကမး္ေျခေရာက္ေနျပီ။
ကမး္ေျခက ဘုရားနားမွာရွိမယ္။ မီးပုံပြဲလုပ္မယ္။
မီးရွုးပန္းေဖာက္မယ္။ စားစရာေသာက္စရာလဲအျပည္႔အစုံ။
အဲဒီကိုလာခဲ႔ဘုိ႔ေပါ႔။
က်မတုိ႔နွစ္ေယာက္လဲ ေမွာင္မဲမဲ ထဲမွာ စကားတေျပာေျပာနဲ႔ လမ္းေလ်ာက္လာခဲ႔ၾကပါတယ္။
ကမး္ေျခေရာက္ေတာ႔ သူတုိ႔ အဖြဲေတြက မီးရွဳးပန္းေတြလႊတ္ေနၾကပါျပီ။
က်မတုိ႔လဲေရာက္ေရာ ၀ိုင္းနူတ္ဆက္ၾကတာ ဆူညံလုိ႔သြားပါတယ္။
ေနာက္ေတာ႔ အငယ္ေလးက က်မကုိ သူတို႔အဖြဲေတြနဲ႔ မိတ္ဆက္ေပးပါတယ္။
သူကေတာ႔ မီးပန္းကို ဓါတ္ပုံရုိက္ဘုိ႔ ထရုိင္ေပါ႔ေထာင္ျပီး အသင္႔ျပင္ေနပါတယ္။
က်မကိုလဲ မီးရွူးပန္းတစ္ေခ်ာင္းလာေပးပါတယ္။ ျပီးေတာ႔ သူလုိခ်င္တဲ႔ပုံစံရေအာင္က်မကို ဟုိနားရပ္ေပး ဒီနားရပ္ေပးနဲ႔ေမာ္ဒယ္လုပ္ခုိ္ငး္ပါေတာ႔တယ္။
မီးလုံးတစ္လုံးတက္သြားတုိ္င္းကေလးေတြလုိေအာ္ဟစ္ လြတ္လပ္ေပါ႔ပါးစြာေပ်ာ္ခဲ႔ၾကတဲ႔ညပါဘဲ။
ညဥ္႔နက္ေလ ကမး္ေျခမွာ လူနည္းေလပါဘဲ။
က်မတုိ႔အဖြဲ႔လဲ မီးပန္းေတြေဖာက္လုိ္က္ၾက ေသာက္လုိက္စားလုိက္ၾကစကားေတြေျပာလုိက္ၾက ေအာ္လုိက္ဟစ္လုိက္ၾကနဲ႔ လြတ္လပ္မူ႔ကိုအျပည္႔အ၀ခံစားခဲ႔ၾကရပါတယ္။
ကိုးနာရီခြဲခါနီးေလာက္မွာေတာ႔ မုိးေလးတဖြဲဖြဲက်လာပါတယ္။
က်မတုိ႔အဖြဲလဲ ဖိနပ္ေတြခြ်တ္ျပီး ေရစပ္စပ္ေသာင္ျပင္မွာလမး္ေလ်ာက္ျပန္လာခဲ႔ၾကပါတယ္။
အငယ္ေလးက က်မထီးရိပ္ေအာက္မွာ ခုိျပီး လုိက္လာပါတယ္။
သူတုိ႔ထဲက ေကာင္မေလးတစ္ေယာက္က
“ ၾကည္႔စမ္း လင္းေျမြ တုိ႔မ်ားေကာင္းစားေနလုိက္တာ “ လုိ႔ အငယ္ေလးနဲ႔ က်မကို ၾကည္႔ျပီး
ေျပာသံၾကားေတာ႔ ရွက္ေသြးေတြဖ်န္းကနဲထသြားပါတယ္။
ခက္ပါ႔ ရင္ခုန္ရမယ္႔ အရြယ္မွ မဟုတ္ေတာ႔တာဘဲကြယ္။

ကမး္ေျခတစ္ခုလုံးကေတာ႔ ေမွာင္မဲမဲ။
လျပည္႔ခါနီးရက္ျဖစ္ေပမယ္႔ မုိးသားေတြေၾကာင္႔ ပင္လယ္ျပင္ၾကီးကလဲ ေမွာင္မဲ။
ေန႔လည္ကထက္ပုိျပီး ျပင္းထန္တဲ႔ပင္လယ္လွဳိင္းသံက တိတ္ဆိတ္တဲ႔ညမွာ
တ၀ုန္း၀ုန္းနဲ႔ဆူညံေနပါတယ္။
ေခ်ာင္းသာ က လွ်ပ္စစ္မီး အခ်ိန္ျပည္႔မရ။
ညေန(၇)နာရီကေန(၉)နာရီထိဘဲေပးပါတယ္။
ဟုိတယ္ၾကီးေတြကေတာ႔ မီးစက္ေတြနဲ႔ မီးေပးပါတယ္။
ေခ်ာငး္သာရြာတစ္ရြာလုံးကေတာ႔ ေမွာင္မဲမဲ။
က်မတုိ႔ကမး္ေျခကျပန္လာခ်ိန္မွာေတာ႔လမး္ေပၚမွာ က်မတုိ႔ အဖြဲ႔ဘဲရွိပါေတာ႔တယ္၊
တည္းခုိခနး္ပုိင္ရွင္ဦးေလးၾကီးက” ျပန္လာၾကျပီလား”လုိိ႔နုတ္ဆက္ရင္း
က်မတုိ႔အတြက္ LED မီးအိမ္ေလးရယ္ ျခင္ေဆးေခြေတြရယ္လာေပးပါတယ္။
မန္းေလးကလာတဲ႔လူအဖုိ႔ ေခ်ာင္းသာမွာျခင္ကိုက္တယ္ဆုိတာ
စာမဖြဲ႔ေလာက္ပါဘူး။
အခန္းထဲမ၀င္ခင္ မနက္အာရုံတက္ဓါတ္ပုံသြားရုိက္မယ္လုိ႔ ေျပာေတာ႔
က်မက သြားမယ္ေလ လုိ႔ ေျပာလုိက္ပါတယ္။
ဒါနဲ႔ဘဲ က်မလဲေရခ်ဳိးဘုိ႔ျပင္ဆင္။
အ၀တ္အစားလဲ ျပီးအိပ္မယ္လုပ္ေတာ႔ ည ဆယ္႔တစ္နာရီထုိးေနပါျပီ၊။
နာရီကို မနက္ေလးနာရီခြဲနုိးစက္ေပးထားပါတယ္။
အဲဒီအခ်ိန္ မုိးေတြက တေ၀ါေ၀ါနဲ႔ရြာလာျပန္ပါတယ္။
က်မကုတင္ေပၚလဲရင္း အိပ္ေပ်ာ္ခါနီးအခ်ိန္မွာ အခနး္တံခါးေခါက္သံလုိလုိၾကားမိေပမယ္႔
က်မ မထေတာ႔ပါဘူး။ အိပ္လဲအရမး္အိပ္ခ်င္ေနသလုိ ဘယ္သူနဲ႔မွလဲ မေတြ႔ခ်င္ေတာ႔တာအမွန္ပါဘဲ။
အပူေတာက လာတဲ႔ က်မအဘုိ႔ မုိးေတြရြာေနတဲ႔ ေခ်ာင္းသာညက ခ်မ္းစိမ္႔စိ္မ္႔။
ျခံဳစရာေစာင္လဲမရွိ။
အဲေတာ႔ တစ္ဘက္တစ္ထည္ကို ဘဲ ျခဳံထားလုိက္ရပါတယ္။
ပင္ပန္းလြန္းေတာ႔ ခဏအတြင္းမွာအိပ္ေပ်ာ္လုိ႔သြားပါတယ္။
***************************************************
“ကေတာ္ ကေတာ္ ကေတာ္ “
ၾကက္ေအာ္သံၾကားလုိက္လုိ႔ က်မနုိးသြားပါတယ္။
က်မဟန္းဖုန္းရဲ႕ ႏူိးစက္က ျမည္တဲ႔အသံပါ။
မ်က္ႏွာသစ္ ကိုယ္လက္သန္႔ရွင္း အ၀တ္အစားလဲျပီး အခန္းတံခါးဖြင္႔ခ်ိန္မွာေတာ႔
အငယ္ေလး တစ္ေယာက္ ၀ရန္တာကေနထြက္ေစာင္႔လုိ႔ေနပါတယ္။
နာရီၾကည္႔လုိက္ေတာ႔ မနက္ငါးနာရီထုိးဘုိ႔ မိနစ္ ၂၀ လုိပါေသးတယ္။
က်မတုိ႔နွစ္ေယာက္တည္းခုိခနး္ကေနထြက္ျပီး ကမး္ေျခကိုသြားၾကပါတယ္။
မေန႔ကဓါတ္ပုံရုိက္ခဲ႔တဲ႔ ဘုရားနားဘဲသြားမယ္ဆုိသြားၾကပါတယ္။
“ မမ မေန႔ညက မခ်မး္ဘူးလား ၊
မုိးေအးေအးနဲ႔ခ်မ္းေနမွာဘဲလုိ႔ေတြးမိတာနဲ႔
ဦးေလးၾကီးဆီကေန ေစာင္ေတာင္းျပီး မမ ကိုလာေပးေသးတယ္
အခနး္ တံခါးေခါက္ၾကည္႔ေတာ႔ အသံမၾကားတာနဲ႔ အိပ္ ေနျပီဆိုျပီး
ဆက္မေခၚေတာ႔တာ”လုိ႔ ေျပာသံအၾကား ေလမတုိက္ပါဘဲ ရင္ထဲမွာစိမ္႔ေအးလုိ႔သြားပါတယ္။ က်မကုိအဲလုိဂရုတစိုက္နဲ႔ ေစာင္႔ေရွာက္မယ္႔သူနဲ႔ေ၀းေနတာၾကာျပီေလ။

တည္းခုိခနး္၀ရန္တာက ၾကည္႔တုံးက ေကာငး္ကင္မွာ လျပည္႔၀န္းၾကီးကျပည္႔ျပည္႔၀၀။
က်မတုိ႔လဲကမး္ေျခေရာက္ေရာ လမင္းက မုိးတိမ္ေအာက္ကုိ ပုန္းကြယ္လုိ႔သြားပါတယ္။
ကမး္ေျခတစ္ခုလုံး မွာအေမွာင္လြမး္ေနသလုိလုိရွိေနေပမယ္႔ အျပာေရာင္နုေရာင္ေလးေတာ႔ သမ္းေနပါတယ္။
က်မတုိ႔ုရုိက္ခ်င္တဲ႔ ပင္လယ္နဲ႔လမင္းကေတာ႔ မရနုိ္္င္ေတာ႔ပါဘူး။
မနက္ခင္းရဲ႕လွုိင္းပုတ္သံက ညကထက္စာရင္နည္းနည္းေပ်ာ႔သလုိ ေရလည္းနည္းေနသလုိပါဘဲ။
ဘုရားအေရွ႔ဘက္တည္႔တည္႔မွာေက်ာက္ေဆာင္ၾကီးေတြကို ျမင္ေနရပါတယ္။
မေန႔ညေနကေတာ႔ ဒီေက်ာက္ေဆာင္ေတြကို ေရေတြကလႊမ္းထားလုိ႔ မျမင္ခဲ႔ရ။
အခုမွ တကယ္႔ေက်ာက္ေဆာင္အၾကီးၾကီးဆုိတာသိရေတာ႔တယ္။
က်မက အဲဒီေက်ာက္ေဆာင္ေပၚတက္မယ္အလုပ္
“ မတက္နဲ႔ ေခ်ာ္က်လိမ္႔မယ္”ဆုိျပီး က်မလက္ကို ဆြဲထားပါတယ္။
ဒါနဲ႔ဘဲ ကမး္ေျခအတုိင္းလမ္းေလ်ာက္လာခဲ႔ၾကပါတယ္။
က်မလက္ကေလးကို သူလႊတ္မေပးဘဲ ဆက္ကိုင္ထားေပမယ္႔ က်မလဲမရုန္းမိ။ ဒါေပမယ္႔ ပူေလာင္ေသာတပ္မက္စိတ္မရွိ ေအးျငိမး္ေနတာကေတာ႔အမွန္ပါဘဲ။

လူိင္းပုတ္သံရယ္ ငါးဖမး္ထြက္ေတာ႔မယ္႔စက္ေလွေတြရဲ႕စက္သံရယ္
ကလြဲရင္ ကမ္းေျခတစ္ခုလုံးတိတ္ဆိတ္ျငိမ္သက္လုိ႔ေနပါတယ္။
က်မတုိ႔လမ္းေလ်ာက္ေနတုနး္မွာဘဲ ေကာငး္ကင္ကအေရာင္စုံေျပာင္းလုိ႔လာျပန္ပါတယ္။
လွပစုံလင္တဲ႔ အေရာင္ေတြကပင္လယ္ျပင္ေပၚမွာေရာင္စုံျဖန္းပက္ထားပုံက လွပေသာ အေရာင္စုံေကာ္ေဇာတစ္ခ်ပ္ကို ခင္းထားသလုိပါဘဲ။ အဲေတာ႔ က်မတုိ႔ နွစ္ေယာက္ ကင္မရာကုိယ္စီနဲ႔အလုပ္ေတြရွုပ္ၾကပါေတာ႔တယ္။
က်မတုိ႔ႏွစ္ေယာက္ကမ္းေျခမွာလမး္ေလ်ာက္ျပီးဓါတ္ပုံရုိက္ေနတုနး္မွာဘဲ ကမ္းေျခမွာ
တစထက္တစ လူစည္ကားလုိ႔လာပါတယ္။
က်မတုိ႔ႏွစ္ေယာက္လဲ ဓါတ္ပုံရုိက္လုိ႔ ၀ေတာ႔ မွ ဗုိက္ဆာရေကာငး္မွန္းသိလာပါတယ္၊
က်မတုိ႔ေရာက္ေနတာ ကမး္ေျခရဲ႕ ညာဘက္ျခမ္း စားေသာက္ဆုိင္ေတြရွိတာက ကမ္းေျခရဲ႕ဘယ္ဘက္ျခမ္း။
အဲဒါနဲ႔ က်မတုိ႔ေရာက္တဲ႔ေနရာနဲ႔ နီးတဲ႔ လက္ဖက္ရည္ဆုိင္ေလးထဲကို၀င္လုိက္ၾကပါတယ္။
ဧည္႔သည္ပါးတဲ႔ရာသီမုိ႔ ဆုိင္ေလးမွာစားစရာဘာမွမရွိ။
ယမ္ယမ္ေခါက္ဆြဲေျခာက္နဲ႔ ေကာ္ဖီမစ္ဘဲရပါတယ္။
ဗိုက္ဆာေနေတာ႔လဲ ဘာဘာညာညာမေရြးနုိ္င္ရွိတာဘဲစားၾကရပါတယ္။
က်မတုိ႔စားေသာက္ေနတုန္း သူ႔သူငယ္ခ်င္းေတြဆီက ဖုန္းလာပါတယ္။
သူတုိ႔ေက်ာက္ေမာင္ႏွမကုိ သြားမယ္ က်မတုိ႔ လုိက္ မလုိက္ေပါ႔။
သူက မမ လုိက္မွာလား ေမးေတာ႔ ေခါင္းခါျပလုိက္ပါတယ္။
က်မ ဆယ္နာရီကားနဲ႔ျပန္မွာဆုိေတာ႔ သိပ္အေ၀းၾကီး မသြားခ်င္ေတာ႔ပါဘူး။
က်မ ကင္မရာဓါတ္ခဲကုန္ခါနီးေနပါျပီ။
က်မက ေစ်းသည္ေလးေတြကို ဓါတ္ပုံရိုက္ခ်င္ပါေသးတယ္။
ေက်ာက္ေမာင္နွမသြားမယ္ဆုိရင္ အနည္းဆုံးအခ်ိန္တစ္နာရီေလာက္ေတာ႔ကုန္မွာပါ။
အခုကို ခုႏွစ္နာရီခြဲေနပါျပီ။
အဲေတာ႔ အခုစားေသာက္ျပီးရင္ကမ္းေျခမွာ ဓါတ္ပုံရုိက္။
ကိုးနာရီထုိးရင္ တည္းခုိခန္းျပန္ ေရခ်ဳးိျပီး ျပန္ဘုိ႔ ျပင္ရမွာပါ။
ဒါေၾကာင္႔ မလုိက္ေတာ႔ဘူးလုိ႔ဆုံးျဖတ္လုိက္တာပါ။
အငယ္ေလးတုိ႔က ေန႔လည္ (၁၂)နာရီကားနဲ႔ျပန္မွာဆုိေတာ႔ အခ်ိန္ရပါေသးတယ္။
က်မက ပုသိမ္ျပန္ျပီး ကုိတင္႔နဲ႔ ဘုရားဖူးရအုံးမွာဆုိေတာ႔ေစာျပန္မွ ျဖစ္မွာပါ။
“အငယ္ေလး လုိက္ခ်င္ လုိက္သြားေလ သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔ အတူလာျပီး မမ နားဘဲကပ္ေနလုိ႔
ေျပာစရာျဖစ္ေနအုံးမယ္”
“မလုိက္ေတာ႔ပါဘူး မမရာ။ မမနဲ႔က်ေနာ္က ၀ါသနာတူခ်င္းဆုိေတာ႔
မမနဲ႔ကမွ က်ေနာ္အေဖာ္ရေသးတယ္ သူတုိ႔ စုံတြဲေတြၾကားထဲမွာ
က်ေနာ္က လြတ္ျပီး ေငါင္ေနတာ”လုိ႔ေျပာပါတယ္။
သူက ေက်ာက္ေမာင္နွမ မလုိက္ေတာ႔ဘူး၊
ျပန္လာရင္သူကမး္ေျခမွာရွိေနမယ္လုိ႔ ျပန္ေျပာလုိက္ပါတယ္။
“သူတုိ႔ကလဲ က်ေနာ္ပါရင္ မလြတ္လပ္ဘူး ျဖစ္ေနမွာ”လုိ႔ေျပာပါတယ္။
အငယ္ေလးနဲ႔ ေကာင္ေလးေတြက သိပ္မခင္ဘူး။
ေကာင္မေလးနွစ္ေယာက္က အငယ္ေလးနဲ႔ေက်ာင္းေနဘက္ေတြ
ကုမၼဏီတစ္ခုထဲမွာ အလုပ္လုပ္ေတာ႔မွျပန္ဆုံတာ။
အခုအငယ္ေလးက ေခ်ာင္းသာသြားမယ္ဆုိေတာ႔သူတုိ႔စုံတြဲေတြကလဲ
လုိက္မယ္ဆုိ ပါလာၾကတယ္လုိ႔ ရွင္းျပေနပါတယ္။
အငယ္ေလး မေျပာဘဲသိလုိက္တာကေတာ႔သူတုိ႔စုံတြဲေတြက
လက္မထပ္ရေသးဘူးဆုိတာကိုပါ။
ဒါနဲ႔ဘဲစားေသာက္ျပီး ကမး္ေျခကုိျပန္ဆင္း ေစ်းသည္ေလးေတြကို
ဓါတ္ပုံလုိက္ရုိက္ၾကပါတယ္။
ဂဏန္းေကာင္အရွင္လႊတ္ဘုိ႔လုိက္ေရာင္းတဲ႔ကေလးေတြကေတာ႔အမ်ားၾကီး။
ခရုပုတီးနဲ႔ အုနး္လက္ခေမာက္ေရာင္းတဲ႔ ေကာင္မေလးေတြကလဲ ေနရာအႏွ႔ံမွာေတြ႔ရပါတယ္။
ဓါတ္ပုံဆရာသုံးေလးေယာက္လဲ ကမ္းေျခမွာလမ္းေလ်ာက္ေနတာကိုေတြ႔ရပါတယ္။ စိတ္မေကာင္းစရာတစ္ခုက အခုေခတ္မွာ ဟန္းဖုနး္ကလဲ ဓါတ္ပုံရုိက္လု႔ိရ တက္ဘလက္ကလဲ ဓါတ္ပုံရိုက္လုိ႔ရ အိမ္သုံးကင္မရာေလးေတြကလဲေစ်း ေပါမွေပါ ဆုိေတာ႔ ဓါတ္ပုံဆရာေတြဆီမွာဓါတ္ပုံရုိက္သူနည္းသြားပါတယ္။
ဇြဲအရမး္ ေကာင္းတဲ႔သူေတြကေတာ႔ ပုစြန္ တုိ႔ ျပည္ၾကီးငါးတုိ႔ ကင္းမြန္တုိ႔ ကို ကင္ေရာင္းတဲ႔အသယ္ေတြပါ.။
သြားေလရာကို တေကာက္ေကာက္လုိက္ျပီး မ၀ယ္မခ်င္းလုိက္ေရာင္းေနတာပါ။
ေနာက္မွ၀ယ္မယ္အခုဓါတ္ပုံရုိက္အုံးမယ္ဆုိတာေတာင္မွ ျပီးရင္၀ယ္ေနာ္ဆုိျပီး စာခ်ဳ႔ပ္သြားပါေသးတယ္။
ဒါနဲ႔ဘဲ ကမး္ေျခကုိ ေနာက္တစ္ေခါက္ထပ္ဆင္း ျပီး အစုန္အဆန္ဓါတ္ပုံရုိ္က္ၾကပါတယ္။
က်မဓါတ္ပုံရုိက္ေနတုနး္မွာဘဲ အငယ္ေလးေပ်ာက္သြားပါတယ္။
ခဏေနေတာ႔ “မမေရ………………..” လုိ႔ေအာ္သံၾကားလုိက္ၾကည္႔လုိက္ေတာ႔
အငယ္ေလးက ပုစြန္ကင္ေတြထည္႔ထားတဲ႔ ပုဂံျပားကိုေျမွာက္ျပေနပါတယ္။
သူ႔အနားသြားလုိက္ေတာ႔ ေသာင္ျပင္မွာခ်ထားတဲ႔ ေရဇလုံထဲမွာ ကင္းမြန္ေတြ ပုစြန္ေတြ။
မီးတရဲရဲနဲ႔ဖုိေပၚမွာေတာ႔ ပုစြန္ေတြကင္လက္စ။
သူ႔လက္ထဲက ပုဂံျပားထဲမွာေတာ႔ ကင္ျပီးသား ပုစြန္ေတြ။
သူက ပုစြန္အခြံေတြခြာျပီး က်မစားဘုိ႔ လုပ္ေနပါတယ္။
“အေကာင္၂၀ ပါတဲ႔ တစ္ဗန္းလုံး ရွစ္ေထာင္တဲ႔ မမရာ။
အဲဒါ က်ေနာ္တုိ႔ နွစ္ေယာက္စားဘုိ႔ ဆယ္ေကာင္ကို ေလးေထာင္နဲ႔ကင္ခိုင္းတာ။
မမ ၾကဳိက္တယ္မလား တစ္ေယာက္ငါးေကာင္စီစားမယ္ေနာ္”လုိ႔ အေသးစိတ္ရွင္းျပေနပါေသးတယ္။
လတ္လတ္ဆတ္ဆတ္ကိုမီးကင္စားေတာ႔ ခ်ဳိပါတယ္။
ဒါေပမယ္႔ ဆီမပါ ဆားမပါ အခ်ဥ္ရည္မပါ ဆုိေတာ႔ စားရတာ သိပ္႔ေတာ႔ မျပည္႔စုံသလုိ။
ပုစြန္ကင္ေတြက်မတုိ႔စားေနတာျမင္ေတာ႔ အေစာက က်မ၀ယ္မယ္လုိ႔ေျပာတဲ႔ေစ်းသယ္ ေလးေတြက ၀ုိင္းလာပါတယ္၊
သူတုိ႔ဆီက ၀ယ္ဘုိ႔ဇြတ္ေျပာေနပါတယ္။
က်မလဲအားနာနာနဲ႔ဇြတ္ျငင္းရပါတယ္။
ေနာက္ေတာ႔ ပုစြန္ကင္ကို အုန္းသီးစိမ္းေရနဲ႔ ေမ်ာခ်ျပီး ကမး္စပ္မွာခုံေလးေတြနဲ႔ထုိင္ၾကပါတယ္။
မနက္ခင္းေရကအေစာကထက္စာရင္ တစ္စထက္တစ္စ မ်ား မ်ားလာပါတယ္။
က်မတုိ႔ ထုိင္ေနတဲ႔ ခုံေပၚထိပင္လယ္ေရေတြက တက္လာေတာ႔ က်မရဲ႕ေဘာင္းဘီေအာက္ေျခထိ စုိရႊဲလုိ႔သြားပါတယ္။
“လျပည္႔ရက္က ေရမ်ား တယ္ ကေလးမရဲ႕။
လျပည္႔ေက်ာ္သုံးေလးရက္ဆုိ အခု က်ဳပ္တုိ႔ထုိင္ေနတဲ႔ ေနရာထိေရအျပည္႔။
ကမး္ေျခေပ်ာက္သြားေအာင္ေရတက္တာ”လုိ႔ အုနး္သီးသည္အေဒၚၾကီးကရွင္းျပေနပါတယ္။
ကိုးနာရီထုိးခါနီးေတာ႔ က်မတုိ႔ကမ္းေျခကေနတည္းခုိခန္း ကိုျပန္ခဲ႔ပါတယ္။
လမး္တစ္ေလ်ာက္မွာရွိတဲ႔ အမွတ္တရဆုိင္ေလးေတြက ပိတ္ထားပါတယ္။
တည္းခုိးခန္းအ၀င္လမး္မွာရွိတဲ႔ အမွတ္တရဆုိင္ကိုခဏ၀င္။
သူ႔အတြက္ရယ္ က်မအတြက္ရယ္ ေခ်ာင္းသာေရာက္အမွတ္တရတီရွပ္ေလးႏွစ္ထည္၀ယ္လုိက္ပါတယ္။
အျဖဳေရာင္ဆင္တူေလးပါ.။
ေနာက္မွ သတိရလုိ႔ ကိုတင္႔အတြက္သူၾကိဳက္တဲ႔ အ၀ါေရာင္ေလး တစ္ထည္ထပ္၀ယ္ရပါတယ္။
ျပီးေတာ႔မွာ တည္းခုိခန္းကိုျပန္ခဲ႔ၾကပါတယ္။
“ မမ ကို က်ေနာ္ကားဂိတ္လုိက္ပုိ႔ေပးမယ္”လုိ႔ေျပာျပီးအခန္းထဲ၀င္သြားပါတယ္။
က်မလဲ ပစၥည္းေတြသိမး္ ေရခ်ဳိး အျပီးမွာေတာ႔ ဂ်င္းေဘာင္းဘီအျပာနုနဲ႔ အေစာက၀ယ္ခဲ႔တဲ႔
တီရွပ္ကေလးကို ၀တ္ျပီး အျပင္ထြက္လုိက္တဲ႔အခါ
အခန္းေပါက္၀မွာရပ္ေစာင္႔ေနတဲ႔ အငယ္ေလးကလဲ က်မနဲ႔ဆင္တူ ၀တ္ထားတာကို တုိက္တုိက္ဆုိင္ဆုိင္ေတြ႔လုိက္ရေတာ႔ ႏွစ္ေယာက္သားျပဳိင္တူျပဳံးမိပါတယ္။
ဒါနဲ႔ဘဲ တည္းခုိးခန္း ေသာ႔အပ္ အခန္းခနဲ႔လက္မွတ္ဘုိးရွင္းျပီး အတူထြက္ခဲ႔ၾကပါတယ္။
သူကေတာ႔ က်မအထုပ္ေတြ ဇြတ္ဆြဲမယ္လုပ္ေပမယ္႔ က်မကျငင္းလုိက္ပါတယ္။
ကားက ဆယ္နာရီမွလာမယ္ဆုိတာနဲ႔ နာရီ၀က္ေလာက္အခ်ိန္ရတာနဲ႔ အင္တာနက္ဆုိင္
ရွိမရွိေမးေတာ႔ ေရႊေခ်ာင္းသာ ဟုုိတယ္မွာသုံးလုိ႔ရတယ္လုိ႔ ေျပာတာနဲ႔ အဲဒီကိုသြားၾကပါတယ္။ အသုံးျပဳခကေတာ႔ တစ္နာရီကို ငါးရာက်ပ္။ ဘာဘဲေျပာေျပာတန္ပါတယ္။
ေကာ္နက္ရွင္မဆုိးတာနဲ႔ ေခ်ာင္းသာမွာရုိ္္က္ထားတဲ႔ပုံေတြကုိ တင္ၾကပါတယ္။
ဆယ္နာရီထုိးခါနီးေတာ႔ ထြက္ခဲ႔ပါတယ္။
ကားမလာခင္ေလးမွာ အငယ္ေလးက “မန္းေလးေရာက္ရင္ ေတြ႔ၾကမယ္ေနာ္ က်ေနာ္ဖုန္းဆက္လုိက္မယ္”လုိ႔ဆုိပါတယ္။
က်မလဲသူ႔ကိုေခါင္းဘဲျငိမ္႔ျပလုိက္ပါတယ္။
သူကို႔ ဖုနး္နံပါတ္ အီးေမးလ္အေကာင္႔ ေတြေပးထားေပမယ္႔ ရုံးလိပ္စာနဲ႔ အိမ္လိပ္စာ ေတာ႔ ေပးမထားပါဘူး ။ ဒါနဲ႔ဘဲကားဆုိက္လာေတာ႔ က်မကားေပၚထုိင္ျပီးလုိ႔ ကားအထြက္မွာသူ လက္ျပ လုိ႔က်န္ခဲ႔ပါတယ္.။
က်မနဲ႔သူ အင္တာနက္ဆုိင္ထုိင္ေနတုံးက “မမ မွာလက္ထပ္မယ္႔သူရွိတယ္ “ဆုိတဲ႔ စာပုိ႔ထားခဲ႔တာကုိ ျမင္ရင္ ေဒါမ်ားပြေနမလားလုိ႔ေတြးျပီး ျပဳံးမိပါတယ္။
ခဏေလးေတြ႔ဘူးသူနဲ႔ ထပ္ျပီး မႏြယ္ခ်င္ေတာ႔တာလဲအမွန္ပါဘဲ။ မနး္ေလးျပန္ေရာက္တဲ႔အခါၾကလဲ သူနဲ႔ထပ္ေတြ႔မယ္လုိ႔ မထင္သလုိ ထပ္ေတြ႔ဘုိ႔ စိတ္ကူးထဲမွာသိပ္မရွိတာေတာ႔အမွန္ပါဘဲ။ တုိးတက္တဲ႔ေခတ္ၾကီးမွာ ေလထဲမွာလြင္႔ေနတဲ႔အသံေတြ စကားလုံးေတြနဲ႔ ေတြ႔ရတယ္ဆုိရင္ လုံေလာက္ျပီထင္ပါတယ္ေနာ္။
&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&
ေခ်ာင္းသာကေနပုသိမ္အျပန္လမး္ကေတာ႔ အသြားတုံးကေလာက္မၾကာသလုိပါဘဲ။
ကားထြက္လာလာျခင္းကို ကုိတင္႔ဆီဖုနး္ဆက္လုိက္ပါတယ္။
ျပန္လာျပီဆုိတဲ႔အေၾကာင္းကို။
အသြားတုနး္ကေတာ႔ မသိမျမင္ဘူးတာေတြကို သိခ်င္ျမင္ခ်င္ေတာ႔ ေငးေမာလုိ႔မဆုံး။
အျပန္လမး္မွာေတာ႔ စိတ္ထဲမွာထူးဆန္းတာမရွိေတာ႔သလုိ။
က်မေရွ႔မ်က္ေစာင္းထုိးက ခုံမွာထုိ္္င္ေနတဲ႔ အတြဲကလဲ ကဲလြန္းပါတယ္။
ေလာကၾကီးမွာသူတုိ႔နွစ္ေယာက္ထဲဘဲရွိေနသလုိလုိ။
အဲေတာ႔ က်မလဲ မ်က္ေစ႔မွိတ္ျပီး လုိက္လာလုိက္တာ အိပ္ေပ်ာ္လုိ႔သြားပါတယ္။
စပယ္ယာေလးရဲ႕ ေအာ္သံၾကားမွ က်မနုိ္းသြားပါတယ္။
အလာတုနး္က ကားပ်က္ တဲ႔ ေနရာမွာကားရပ္ျပီး လူေတြကုန္ေတြတင္တာပါ။
သိပ္မၾကာခင္ကားျပန္ထြက္ပါတယ္။
လမး္မွာေတာ႔ မုိးက မတိတ္ဘဲတအိအိရြာလုိ႔ေနပါတယ္။
က်မလဲအစေတာ႔ ဟုိေငးဒီေငး ေနာက္ေတာ႔လဲ ျပန္အိပ္ေပ်ာ္လုိ႔သြားပါတယ္။
ၾကဳိးတံတားနားအေရာက္ ကားဆီထည္႔ဘုိ႔ရပ္ေတာ႔ က်မလဲအိပ္ယာကျပန္နုိးလာပါတယ္။
ပုသိမ္ျမဳိ႔ထဲ၀င္ခါနီးေတာ႔ မုိးကတိတ္သြားပါတယ္။
ကိုတင္႔ဖုန္းကိုဆက္ေတာ႔ လူၾကီးမင္း နဲ႔ေတြ႔ေနပါတယ္။
သိပ္မၾကာခင္မွာဘဲ ကားက ေခ်ာင္းသာကားဂိတ္ဆုိတဲ႔နားမွာကားအရပ္
စပယ္ယာေလးက ဂိတ္ဆုံးျပီ လုိ႔ေအာ္ေနေပမယ္႔ ကုိတင္႔ကုိအခုထိေခၚလုိ႔မရေသး။
လုိင္း၀င္ျပီး ျပဳတ္ျပဳတ္က်သြားပါတယ္။
ေသခ်ာၾကည္႔မွ က်မဖုန္းက ဘက္ထရီကုန္ေနတာပါ။

စိတ္ေတာ႔ အေတာ္ေလးညစ္သြားပါတယ္။
ကုိတင္႔ ဖုနး္နံပါတ္သာ သိတာ သူဘယ္မွာေနတယ္ဆုိတာ က်မ လုံး၀မသိ။
ထမင္းကလဲဆာေနေတာ႔ ဆုိက္ကားတစီးငွားျပီး ခခၾကီး ထမင္းဆုိင္ကို ဘဲ ေရာက္ေအာင္သြားလုိက္ပါတယ္။
ဆုိင္က ေကာင္ေလးေတြကို ဖုနး္ဘက္ထရီအားသြင္းခ်င္တယ္ေျပာေတာ႔ ပလပ္ေပါက္နဲ႔နီးတဲ႔
ခုံမွာစီစဥ္ေပးပါတယ္။
အဲေတာ႔မွ အထုပ္အပုိးေတြခ်ျပီး စိတ္ေအးလက္ေအးထမင္းစားရပါေတာ႔တယ္။
ထမင္းစားေနတုနး္ဖုန္းျမည္သံၾကားလုိ႔ ကိုတင္႔ဆုိျပီး၀မ္းသာသြားေပမယ္
တကယ္ဖုန္းပုိင္ရွင္က အငယ္ေလးျဖစ္ေနပါတယ။္
သူတုိ႔ကားလဲထြက္လာျပီဆုိတဲ႔အေၾကာင္း ပုသိမ္ကေနမန္းေလးကို(၃)နာရီမွာထြက္မယ္႔ကား
နဲ႔ျပန္မယ္႔အေၾကာငး္
ကားတစ္စီး တည္းျဖစ္ခ်င္ျဖစ္နုိင္တယ္လုိ႔ ေျပာပါတယ္။
ဒီကလဲထမငး္အားရပါးရ စားရင္း တအင္းအင္းဘဲေျဖနုိ္င္ပါတယ္။
သူဖုန္းေျပာေနတုနး္ မုိးေတြတ၀ုန္း၀ုန္းရြာျပန္ပါတယ္။
မုိးသံနဲ႔ ဆုိေတာ႔သိပ္မၾကားရ သူလဲဖုနး္္ခ်သြားပါတယ္။
မုိးေလးက တေအးေအးနဲ႔ဆုိေတာ႔ ေကာ္ဖီေသာက္ခ်င္လာျပန္ေရာ။
အျပင္မွာလဲမုိးေတြကရြာဘယ္မွသြားမရတဲ႔အတူူတူေကာ္ဖီတစ္ခြက္မွာေသာက္ရင္း
ရုိက္လာတဲ႔ဓါတ္ပုံေတြကုိျပန္ၾကည္႔ေနလုိက္ပါတယ္။
ခုံေရႊ႔သံၾကားလုိ႔ေမာ႔ၾကည္႔လုိက္ေတာ႔ ကိုတင္႔ျဖစ္ေနပါတယ္။
က်မအရမး္ကုိ၀မ္းသာသြားပါတယ္။
“မိနဒီရယ္ ဖုနး္ဆက္လုိ႔မရေတာ႔ စိတ္ေတြပူသြားတာ။
တစ္နာရီေက်ာ္လုိ႔ကားဂိတ္လုိက္သြားေတာ႔ ကားဆုိက္သြားျပီ။
အဲဒါနဲ႔နင္႔ပုံသ႑ာန္ေမးေတာ႔ ဆုိက္ကားနဲ႔ထြက္သြားတယ္လုိ႔ေျပာတာ။
အဲေတာ႔ ေသခ်ာတာကေတာ႔ နင္ ခခၾကိးဘဲသြားမွာဘဲေတြးမိတာနဲ႔
အဲဒီကို လုိက္မလုိ႔လုပ္တုန္းအလုပ္ကဖုန္းလွမ္းဆက္လုိ႔ခဏျပန္သြားရျပန္ေရာ။
ျပီးလုိ႔လာမယ္လုပ္ေတာ႔မုိးကရြာျပန္ေရာေမာတာဟာ” လုိ႔ေျပာေတာ႔
က်မက လက္ကိုင္ပု၀ါေလးနဲ႔သူ႔ကုိယပ္ခပ္ေပးသလုိလုပ္ေတာ႔ ျပဳံးေနပါတယ္။
အျပင္မွာလဲမုိးကမတိတ္ေသးတာနဲ႔ ကိုတင္႔နဲ႔ထုိင္ျပီးေရွးေဟာင္းေနွာင္းျဖစ္ေတြ
ေျပာေနၾကပါတယ္။
(၂)နာရီထုိးခါနီးေလာက္ေတာ႔မုိးတိတ္သြားပါတယ္။
ဒါနဲ႔ဘဲ သြားၾကဘုိ႔ျပင္ပါတယ္။
ဓါတ္ပုံရုိက္လုိ႔လဲမရ ဘယ္ဘုရားမွလဲသြားဖူးလုိ႔မရနုိ္င္ေတာ႔ပါဘူး။
အဲဒါနဲ႔အမွတ္တရလက္ေဆာင္၀ယ္မယ္ဆုိတာနဲ႔ ကိုတင္႔ က သူ႔အသိဆုိင္လုိက္ပုိ႔မယ္ဆုိတာနဲ႔ ထြက္ခဲ႔ၾကပါတယ္။
အဲဒါနဲ႔ဘဲ ျမဳိ႔ျပင္ဘက္ကုိ ကားေမာင္းထြက္လာခဲ႔ပါတယ္။
အိမ္အတြက္ပုစြန္ေျခာက္ ဟာလ၀ါအကြ်တ္ေတြ၀ယ္ပါတယ္။
ပုိက္ဆံရွင္းမယ္လဲလုပ္ေရာ ကုိတင္႔ရွင္ျပီးသားပါတဲ႔။
နာရီၾကည္႔ေတာ႔ ႏွစ္ခ်က္ခြဲေနတာနဲ႔ ကားဂိတ္ဘက္ကို သြားခဲ႔ၾကပါတယ္။
ျဖတ္သန္းရာလမ္းမွာေတာ႔ ဆားကြင္းေတြလဲျမင္ရ စိမး္စုိစုိလယ္ကြငး္ေတြလဲေတြ႔ရနဲ႔
သာယာေအးခ်မး္လွပါတယ္။
ကိုတင္႔က ကားကိုျဖည္းျဖည္းေမာင္းေနရင္းက
“နဒီ ငါတုိ႔အသက္ေတြၾကီးျပီေနာ္။
ငါဘယ္ေလာက္ၾကာေအာင္ေစာင္႔ရအုံးမွာလဲ”လုိ႔ေမးလာပါတယ္။
ဒီေမးခြန္းကိုေျဖရမွာက်မအေၾကာက္ဆုံးပါဘဲ။
“ငါစိတ္ထဲမွာရွိေနတဲ႔စုိးရိမ္စိတ္ေတြမေပ်ာက္ေသးဘူးဟာ”
“နင္နဲ႔ငါက အေၾကာင္းသိသူငယ္ခ်င္းေတြေတြဘဲဟာ”
“ အဲလုိ႔ သိေနလုိ႔ ပုိေတြးေနရ တာေပါ႔။အခုအဆင္ေျပေပမယ္႔ ေနာက္
တစ္ခ်ိန္က်ရင္ ဆုိတဲ႔ အေတြးက ငါ႔ကို ပုိေျခာက္လွန္႔တယ္ ကိုတင္႔ ရာ“
ႏွစ္ေယာက္သားၾကားမွာ ခဏေတာ႔တိတ္ဆိတ္လုိ႔သြားပါတယ္။
ဒါနဲ႔ဘဲက်မတုိ႔ ကား၀င္း ထဲကိုေရာက္လာပါတယ္။
ပုသိမ္ကား၀င္းထဲက ေဆာက္လက္စအေဆာက္အဦးၾကီးက ခန္႔ခန္႔ထည္ထည္။
ဒါနဲ႔ဘဲ အထုပ္အပုိးေတြေအာက္ခ်ျပီးကားေပၚတင္ျပီးျပန္ဆင္းလာပါတယ္။
“ကုိတင္႔ရာ ငါလဲခဲမွန္ဘူးတဲ႔စာသူငယ္လုိ႔ ထပ္အမွန္ခံရမွာေၾကာက္ေနတာကို
ေတာ႔ နားလည္ေပးေစခ်င္ပါတယ္”
“မိနဒီရာ နားလည္ေပးနုိင္လြန္းလုိ႔ဒီေလာက္ထိေစာင္႔ေနတာ နင္မေပါက္တာခက္တယ္”
က်မတုိ႔နွစ္ေယာက္ၾကားမွာ ေျပာစရာစကားေတြ ရုတ္တရက္ေပ်ာက္ဆုံးသြားသလုိတိတ္ဆိတ္။
သုံးနာရီထုိးဘုိ႔ ဆယ္ငါ႔မိနစ္အလုိမွာ ခရီးသည္ေတြတက္ခုိင္းပါေတာ႔တယ္။
က်မက ကားေပၚတက္ခါနီး
“သြားမယ္ေနာ္”လို႔ေျပာတဲ႔အခါ ကိုတင္႔ကေခါင္းျငိမ္႔လုိ႔ျပပါတယ္။
ကားေပၚေရာက္တဲ႔အခါမွာေတာ႔ စိတ္ထဲမွာငုိခ်င္သလုိလုိ။
က်မအေပၚအလုိက္သိလြန္းခြင္႔လႊတ္တတ္လြန္းတဲ႔ကိုတင္႔ေၾကာင္႔ပါ။ ကားေပၚအတက္မွာမ်က္လုံးေ၀႔ၾကည္႔လုိက္ေတာ႔ အငယ္ေလးတုိ႔ အုပ္စုကုိမျမင္မိပါဘူး။

(ဆက္လက္ေဖာ္ျပပါမည္)
ကိုေပါက္လက္ေဆာင္အေဆြးပါးပါးေလး
24-10-2013

***************************************************************
“ႏြဲ႔ယိမ္းဖြဲ႔ေႏွာင္လွဳိင္းကေလးရဲ႕ေသာင္ “(အခန္းဆက္၀တၱဳရွည္)

အပုိင္းေလး အတိတ္သု႔ိ လညျ္ပန္
ကားဘီးစလွိမ္႔လုိ႔ထြက္ခ်ိန္မွာေတာ႔ ျပံဳးျပလုိ႔ေနေပမယ္႔ မ်က္၀န္းေတြကရီေ၀ေနသလုိရွိေနတဲ႔ ကိုတင္႔ကိုလွမး္လက္ျပလုိက္ပါတယ္။ အျပန္လမး္မွာေတာ႔ ဟုိေတြးဒီေတြးနဲ႔ငယ္ဘ၀ကိုိ ေရာက္သြားပါတယ္။
က်မငယ္ဘ၀က အေဒၚအပ်ဳိၾကီးေတြနဲ႔ အတူေနရတာပါ။ မ်ဴိးရုိးဂုဏ္ေစာင္႔ထိန္းေသာ ဗုိင္းေကာင္းေက်ာက္ဖိဆုိေသာစကားလုံးမ်ားေအာက္မွာ မလူးသာမလြန္႔သာနဲ႔ေနခဲ႔ရတယ္ဆုိလဲမမွားပါဘူး.။ က်ယ္၀န္းေသာျခံ၀န္းၾကီးထဲမွာ အေဒၚေတြနဲ႔ အိမ္မွာ ကူတဲ႔ ကေလးမေလးကလြဲျပီး ေခၚေျပာဆက္ဆံစရာလူမရွိ။ အတူေဆာ႔ကစားစရာ သူငယ္ခ်င္းမရွိ။ ေက်ာင္းဖြင္႔ခ်ိန္မွာေတာ႔အတန္းတူ သူငယ္ခ်င္းမ်ားရွိေပမယ္႔ သူတုိ႔နဲ႔အျပဳိင္မေဆာ႔နုိင္ မကစားနုိင္တဲ႔ က်မကို ကစားဖက္အျဖစ္မသတ္မွတ္ၾကပါဘူး။ အဲေတာ႔ စာအုပ္တစ္အုပ္ကုိမ်က္နွာနဲ႔မခြာဘဲ ေနတတ္တဲ႔ စာဂ်ပုိးေလးအျဖစ္ကုိ ေရာက္မွန္းမသိေရာက္ခဲ႔ပါတယ္။ အပူအပင္မဲ႔ေသာ အေျပာင္းအလဲနည္းပါးေသာ ထူးျခားစြာေပ်ာ္ရႊင္စရာမရွိေသာ စိတ္ဆင္းရဲစရာမရွိေသာ ေသာ ျပည္႔စုံေသာ ဘ၀မွာ က်င္လည္ေနထုိင္ခဲ႔ရပါတယ္။ ထူးျခားတဲ႔ ဂုဏ္ပုဒ္တစ္ခုကိုထပ္ျဖည္႔ရင္ေတာ႔ ေလာကၾကီးအေၾကာင္း ဘာမွ မသိေသာလုိ႔ ထည္႔မွျပည္႔စုံမွာပါ။ အိမ္မွာေကာင္းတဲ႔တစ္ခ်က္က အျပင္စာဖတ္တာကို ခြင္႔ျပဳထားသလုိ တစ္ပါတ္တစ္ခါရုပ္ရွင္လုိက္ျပတယ္ဆုိတဲ႔အခ်က္ကေတာ႔ က်မအဖုိ႔ အင္မတန္စိတ္ေက်နပ္စရာေကာင္းတဲ႔ ခြင္႔ျပဳမူ႔တစ္ရပ္ပါဘဲ။ အဲေတာ႔လည္း က်မဘ၀က စာေလးဖတ္လုိက္ သီခ်င္းေလးနားေထာင္လုိက္ စိတ္ကူးေလးယဥ္လုိက္ဆုိတဲ႔ ဘ၀ထဲမွာေပ်ာ္ေမာရင္း ဆယ္တန္းလြန္ေျမာက္ျပီး တကၠသုိလ္ကိုေရာက္လာခဲ႔ပါတယ္။
တကၠသုိလ္ေက်ာင္းသူဘ၀မွာေတာ႔ အရင္က မရဘူးတဲ႔လြတ္လပ္မူ႔ အနည္းအက်ဥ္းရလုိ႔လာခဲပါတယ္။ အိမ္ကလူမပါဘဲ သူငယ္ခ်င္းမ်ားနဲ႔လည္ပါတ္ခြင္႔ ရုပ္ရွင္ၾကည္႔ခြင္႔ရလာခဲ႔တာပါ။ ဒါေပမယ္႔ ေယာက်္ားေလးသူငယ္ခ်င္းမ်ားနဲ႔သြားလာခြင္႔ကိုေတာ႔လုံး၀ပိတ္ပင္ထားခဲ႔ပါတယ္။ တကၠသိုလ္ဆုိတဲ႔နယ္ေျမမွာ မိန္းခေလး ေယာက်္ားေလးမ်ားအတြက္ သူငယ္ခ်င္းျဖစ္ဘုိ႔လြယ္ကူလြတ္လပ္တဲ႔ေနရာဆုိျပန္ေတာ႔ ေယာက်္ားေလး သူငယ္ခ်င္းကေတာ့ ရွိတာအမွန္ပါဘဲ။ ဒါေပမယ္႔ က်မအိမ္က မၾကဳိက္မွန္းသိေတာ႔ ေယာက်္ားေလးသူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔ သိပ္ရင္းရင္းႏွီးနွီးေတာ႔မရွိပါဘူး။ သူငယ္ခ်င္းေတြဆုိျပန္ေတာ႔လဲ ေက်ာင္းေရာက္တာနဲ႔ လည္ၾကပါတ္ၾက အတူသြားၾကဆုိတာေတြရွိလာတာပါဘဲ။ ေက်ာင္းအားခ်ိန္ေတြမွာ ေတာင္သမန္အင္းမွာအေၾကာ္စား ဦးပိန္တံတားေပၚလမ္းေလ်ာက္ မယ္ဇယ္ပင္ေတြေအာက္မွာထုိင္ တစ္ေယာက္နဲ႔တစ္ေယာက္စေနာက္ေနရင္းက ခ်စ္သူေတြျဖစ္သြားၾကတာကို အျပစ္လုိ႔ေျပာမရတာလဲအမွန္ပါဘဲ။ ဒီလုိသြားလာေနရင္းကေမာင္နဲ႔က်မရဲ႕ အိမ္က အသိမခံရဲတဲ႔ အခ်စ္ဇာတ္လမ္းေလးစတင္ခဲ႔ပါတယ္။ ေမာင္နဲ႔က်မက ေမဂ်ာမတူပါဘူး။ သူ႔ညီမ၀မး္ကြဲ “ေကသီ”နဲ႔က်မက ခုံနံပါတ္ျခင္းကပ္ေနေတာ႔ အတူတြဲျဖစ္ရာကေန က်မတုိ႔အုပ္စုထဲကို “၀င္းေအာင္” ဆုိတဲ႔ေကသီ႔ အကို အလုိလုိေရာက္လာခဲ႔ပါတယ္။ က်မတုိ႔သြားေလရာကို အေဖာ္အျဖစ္လုိက္ေနရင္းကေန သူက က်မရဲ႕ သီးသန္႔ကိုယ္ရံေတာ္ေလးျဖစ္သြားခဲ႔တာပါ၊ ေယာက်္ားေလးေတြနဲ႔သိပ္ရင္းရင္းႏွီးႏွီးမေနဘူးတဲ႔ က်မအတြက္ ေမာင္က ပထမဆုံးေသာနီးကပ္စြာရွိေနသူျဖစ္သလုိ ပထမဦးဆုံးေသာခ်စ္သူလဲျဖစ္ခဲ႔ျပန္ပါတယ္။ အမ်ဳိးနည္းပါးျပီး သီးသန္႔ဆန္လြန္းတဲ႔ က်မတုိ႔အသိုင္းအ၀ုိင္းမွာ ရွားရွားပါးပါးေမာင္ႏွမဆုိလို႔ အစုိးရ၀န္ထမ္းမိဘသြားရာေနာက္ကုိ အျမဲလုိက္ေျပာင္းေနရတဲ႔ က်မနဲ႔ တစ္ႏွစ္ေလာက္ဘဲကြာတဲ႔ ေမာင္၀မး္ကြဲေလး တစ္ေယာက္ဘဲရွိပါတယ္။ ေမာင္နဲ႔က်မ ခ်စ္သူျဖစ္ေပမယ္႔ အိမ္ကသိေအာင္ေတာ႔ မေနရဲပါဘူး။ ေက်ာင္းထဲမွာအျမဲေတြ႔ျဖစ္ေနေတာ႔ အျပင္မွာေတြ႔တယ္ဆုိတာမရွိသေလာက္။ ေက်ာင္းပိတ္ရက္မွာရုပ္ရွင္သြားမယ္ဆုိရင္လဲ ေကသီက အိမ္လာေခၚ။ ေမာင္က ရုပ္ရွင္ရုံကေစာင္႔ဆုိေတာ႔ အိမ္က မရိပ္မိၾကပါဘူး။ ကံဆုိးတဲ႔ေန႔ကေတာ႔ ဒုတိယႏွစ္ေနာက္ဆုံးစာေမးပြဲေျဖတဲ႔ေန႔ပါဘဲ။ စာေမးပြဲအျပီး ေက်ာင္းသူေက်ာင္းသားမ်ားထုံးစံအတုိင္းရုပ္ရွင္သြားၾကပါတယ္ ။ ရုပ္ရွင္ရုံကအထြက္မွာ ေဒၚေလးငယ္တုိ႔ကလဲရုပ္ရွင္ၾကည္႔ဘုိ႔အလာနဲ႔ တည္႔တည္႔တုိးပါေတာ႔တယ္။ က်မကလဲ ေမာင္႔ လက္ေမာင္းကို တြဲခုိျပီးလုိက္လာတာကို ျမင္သြားပါတယ္။ က်မကိုလွမး္ၾကည္႔ေနတဲ႔ေဒၚေလးငယ္ရဲ႕ေဒါသေတြအျပည္႔နဲ႔မ်က္၀န္းေတြ ကုိ က်မအေတာ္ေလးေၾကာက္သြားပါတယ္။ ေဒၚေလးက ရုပ္ရုင္ရုံထဲကေန ျပန္ထြက္သြားပါတယ္။ က်မကို ဘာမွ မေျပာေပမယ္႔ သူ႔အၾကည္႔ထဲမွာ အိမ္ေရာက္ရင္သိမယ္ဆုိတဲ႔ အသံတိတ္စကားလုံးေတြကုိ က်မျမင္ေနရပါတယ္။ ဒါနဲ႔ဘဲ အနီးဆုံးမွာရွိတဲ႔ အေအးဆုိ္္င္ထဲကို ၀င္ထုိင္လုိက္ပါေတာ႔တယ္။ က်မအေဒၚငယ္ရဲ႔ ရွက္ေဒါသကုိ ရင္မဆုိင္ရဲေတာ႔ တာအမွန္ပါဘဲ။ အဲေတာ႔ ေမာင္နဲ႔ႏွစ္ေယာက္ထြက္ေျပးၾကဘုိ႔ေျပာရင္ေကာငး္မွာလုိ႔ေတြးမိေနတဲ႔အခ်ိန္ “နဒီ အိမ္မျပန္ရဲရင္ ေမာင္တုိ႔ ခုိးေျပးၾကစုိ႔” လုိ႔ဆုိလာတဲ႔စကားကုိအလုိလုိ ေခါင္းျငိမ္႔ျပီးသားျဖစ္သြားပါတယ္။ “နင္တုိ႔သြားရင္ ငါလဲ တစ္ေယာက္ထဲ မေနရဲဘူး လုိက္ခဲ႔မယ္” လုိိေကသီက ငုိမဲ႔မဲ႔နဲ႔ေျပာလာပါတယ္။ ဒါနဲ႔ဘဲ ေမာင္တုိ႔ ဦးေလးေတြအေဒၚေတြရွိတဲ႔” မေကြးျမဳိ႔“ကုိ ညေနကားနဲ႔ သုံးေယာက္သား ထြက္ေျပးျဖစ္ၾကပါတယ္။ လူၾကီးေတြစိတ္ပူေနမွာစုိးလုိ႔ ေကသီအိမ္ကုိေတာ႔ ကားထြက္ခါနီးမွာ အက်ဳိးအေၾကာင္းဖုန္းဆက္ျပီးလွမ္းေျပာျဖစ္ပါတယ္။ ေနာက္မွသိရတာကေတာ႔ က်မအေဒၚေတြက ေကသီအိမ္ကိုဖုန္းဆက္ေမးပါတယ္ က်မအိမ္ျပန္မလာေသးလုိ႔ေကသီတုိ႔အိမ္မွာရွိမလားေပ႔ါ။ ညေနက က်မတို႔နဲ႔အတူ ေကသီလဲရုပ္ရွင္ရုံကထြက္လာတာေတြ႔လုိက္လုိိ႔ပါ ဆုိျပီးေမးေတာ႔ ေကသီတုိ႔အိမ္ကလဲ ညာမေျပာခ်င္ေတာ႔ အမွန္အတုိင္း ေျပာျပလုိက္တဲ႔အခါ “က်မတုိ႔ဘက္ကေတာ႔ နဒီ နဲ႔ပါတ္သက္တာအားလုံးျပီးသြားျပီလုိ႔ မွတ္ထားလုိက္ျပီ ဘာအေၾကာင္းနဲ႔ မွ ဆက္သြယ္မလာနဲ႔ေတာ႔လုိ႔ ေျပာလုိက္ပါဆုိျပီး” ဖုန္းခ်သြားပါသတဲ႔။
က်မတုိ႔မေကြးေရာက္ျပီး ေနာက္တစ္ရက္ မနက္မွာေတာ႔ ေကသီတုိ႔အိမ္ကေရာ ေမာင္႔အိမ္ကပါလုိက္လာပါတယ္။ ေမာင္႔ေမေမ က” မုိက္လုိက္တဲ႔ကေလးေတြ”ဆုိျပီးငုိပါတယ္။ ေမာင္႔ေဖေဖက ေတာ႔ “ျဖစ္ျပီးမွေျပာမေနနဲ႔ ကေလးမေလးကို မိဘလက္ျပန္အပ္ လက္ထပ္ေပးဘုိ႔ စီစဥ္ရမယ္” ေမာင္႔ ကိုေတာ႔ တစ္ခြန္းထဲဘဲေမးပါတယ္။ “ပညာတစ္ပုိင္းတစ္နဲ႔ ဘာလုပ္စားမွာလဲ”လုိ႔။ ေမာင္လဲ ဘာမွျပန္မေျဖနုိင္ေတာ႔ မေကြးမွာေနတဲ႔ ဦးေလးက “ဘာသိမွာလဲကြာ သူတုိ႔လက္ထပ္ေပးျပီးရင္ ငါ႔ဆီမွာလာေနခုိင္း ငါ႔ ဆီစက္ထဲမွာ၀င္လုပ္ ငါလခေပးထားမယ္” လုိ႔ဆုိပါတယ္။ သူတုိ႔လူၾကီးေတြက်မတုိ႔ကိစၥကို ဆက္တုိင္ပင္ေနၾကတာကိုသိေပမယ္႔ က်မကေတာ႔ အခန္းထဲက မထြက္ရဲပါဘူး ။ အားလုံးကုိေၾကာက္ေတာ႔ မ်က္ေစ႔သူငယ္နားသူငယ္နဲ႔ေနရတာပါ။ မဆင္မျခင္ဘဲ လုပ္မိတာကိုေတာ႔ ေနာင္တရေပမယ္႔ အင္မတန္တင္းက်ပ္တဲ႔စည္းကမ္းေအာက္မွာေနရတာထက္စာရင္ စိတ္ထဲမွာလြတ္လပ္ေပါ႔ပါးေနသလုိလုိပါဘဲ။ မေကြးကေမာင္႔အေဒၚက က်မအေပၚသေဘာေကာငး္လြန္းတာလဲ ပါမယ္ထင္ပါတယ္။ က်မကိုေတြ႔ကတည္းက “သမီးေလး သမီးေလး”ဆုိတာ ပါးစပ္ဖ်ားကမခ်ေတာ႔တာလဲက်မစိတ္ကုိ ၾကည္ႏူးေစတာအမွန္ပါဘဲ။
က်မဇာတ္ေၾကာင္းျပန္ရရင္ တစ္ဦးတည္းေသာသမီး (တေကာင္ၾကြက္ဆုိရင္ပုိမွန္ပါမယ္) ေဖေဖရဲ႔ အမအပ်ဳိၾကီးေတြနဲ႔ေနရတာပါ။ ေမေမကေတာ႔ အိမ္မွာအတူေနေပမယ္႔ တကယ္႔ကို စက္ရုပ္လုိေနသူပါ။ မနက္အေစာၾကီးအိပ္ယာထမယ္။ ဆြမး္ခ်က္မယ္ ဆြမး္ေလာငး္မယ္။ ျပီးရင္ေဒၚေလးငယ္၀ယ္လာတဲ႔ ဟင္းခ်က္စရာေတြကို တစ္အိမ္လုံးအတြက္ခ်က္မယ္..။ ေနာက္ေန႔လည္စာစားေသာက္ျပီးရင္ ဘုရားခန္းထဲမွာ စိတ္ပုတီးတေခ်ာက္ေခ်ာက္္စိပ္္မယ္။ ေန႔လည္ခင္းတစ္ေရးတေမာအိပ္။ ေနာက္အိမ္ယာထရင္ ညေနစာအတြက္ခ်က္မယ္ျပဳတ္မယ္။ ည(၇)နာရီေလာက္ရင္ရင္ ဘုရားခန္း၀င္ ဘုရား၀တ္ျပဳ ပုတီးစိပ္မယ္။ ည(၈)နာရီအိပ္မယ္။ ေနာက္ေန႔မနက္အေစာၾကီးအိပ္ယာထမယ္။ ဆြမ္းခ်က္မယ္။ ဒါကေတာ႔ က်မသိတတ္စအရြယ္ကတည္းက ျမင္ေတြ႔ေနရတဲ႔ ပုံရိပ္ပါဘဲ။ က်မကိုလဲ သမီးရယ္လုိ႔ သိပ္ျပီး ယုယုယယမေနပါဘူး။ က်မသိတတ္စ ငယ္ငယ္ေလးကတည္းက က်မကို အျမဲျပဳစုယုယေနတာ ၾကီးေမပါဘဲ။ မနက္ေရခ်ဳိးျပီးရင္ သနပ္ခါးလိမ္းေပးမယ္။ အ၀တ္အစားဆင္မယ္ ။ ေက်ာင္းလုိက္ပုိ႔မယ္ၾကဳိမယ္။ မနက္မုန္႔စားေက်ာင္းဆင္းခ်ိန္မွာ က်မစားဘုိ႔ မုန္႔ဘူးေလးကိုင္ျပီး ေက်ာင္းတံခါး၀နားကေစာင္႔ေနမယ္။ ညအိပ္ခါနီးရင္ အိပ္ယာ၀င္ပုံျပင္ေတြေျပာျပမယ္။ ေႏြညပူပူမ်ားမွာက်မမအိပ္မျခငး္ယပ္ခပ္ေပးေနမယ္။ အဲဒါေတြအားလံုးၾကီးေမရဲ႕အလုပ္ေတြပါဘဲ။ ဒါေပမယ္႔ က်မကိုေခၚေျပာဆက္ဆံတဲ႔အသံကမာဆတ္ဆတ္။ ဒါကလဲ အျပစ္လုိ႔ေျပာလုိ႔မရပါဘူး က်မတုိ႔ အေဖဘက္က အမ်ဳးိေတြ အက်င္႔လုိ႔ေျပာရပါမယ္။ ေမာင္နွမ တစ္ေတြ တုန္ေနေအာင္ခ်စ္ၾကေပမယ္႔ တစ္ေယာက္နဲ႔တစ္ေယာက္ ဆက္ဆံေျပာဆုိပုံေတြက ခပ္မာမာခပ္စိမး္စိမး္။ ေမာင္အငယ္ဆုံးျဖစ္တဲ႔က်မရဲ႕အေဖကေတာ႔ အားလုံးနဲ႔ဆန္႔က်င္စြာ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ေနတတ္သူ အေပါင္းအသင္းမ်ားသူျဖစ္ပါသတဲ႔။ က်မခ်စ္တဲ႔အေဖက က်မတို႔မိသားစုၾကီးကို က်မေက်ာင္းမေနေသးခင္အရြယ္ကတည္းက ခြဲခြာသြားခဲ႔တာပါ။ အခုအခ်ိန္မွာေတာ႔ ဘယ္ဆီမွာမွန္း မသိတဲ႔ ေနရာကိုေရာက္ေနပါတယ္။ အရင္ကအေဖ႔သူငယ္ခ်င္းေတြအိမ္လာရင္ ေျပာၾကတဲ႔ “ယုံၾကည္ခ်က္” ဆုိတဲ႔စကားလုံးေနာက္ကို ေကာက္ေကာက္ပါေအာင္လုိက္သြားသူထဲက တစ္ဦးေပါ႔။ အေဖ႔ အခုလုိျဖစ္ရတာ အေပါင္းအသင္းမ်ားလုိ႔ ဆုိတဲ႔အေၾကာင္းျပခ်က္နဲ႔ ငယ္ငယ္ေလးကတည္းက က်မကိုလူမ်ားမ်ားနဲ႔ ေပါ္င္းသင္းတာကုိ မၾကဳိက္လုိ႔ အခုလုိ သိီးသန္႔ျဖစ္ေအာင္ထားခဲ႔တာေပါ႔။ အဲလုိေနခဲ႔ရျခင္းရဲ႕ ရလာဒ္ကေတာ႔ အေဖာ္မက္ရုံမကဘူး ကုိယ္႔ကိုပစ္သြားမွာထားခဲ႔မွာ ကို အရမး္စုိးရိမ္တဲ႔သူတစ္ေယာက္အျဖစ္ဘ၀ကုိ ရပ္တည္ခဲ႔ရတာပါဘဲ။ အဲေတာ႔ က်မရဲ႕စိတ္ေတြက ေမာင္႔ဆီမွာအျမဲရွိေနတာ ေမာင္နဲ႔ အတူူတူေနခ်င္မိတာ က်မမမွားဘူးလုိ႔ထင္မိပါတယ္။ ေနာက္ေမာင္က က်မဘ၀မွာ အနီးကပ္ေတြ႔ဆုံဘူးတဲ႔ ပထမဦးဆုံးေသာ တစိမး္ေယာက်္ားေလးလဲျဖစ္ပါတယ္။ ဒါေၾကာင္႔လဲ က်မ ေမာင္႔ေနာက္ကို လုိက္သြားရဲတဲ႔သတၱိေတြရွိေနတာလုိ႔ ထင္မိပါတယ္ ။ ေနာက္ေန႔ မနက္မွာေတာ႔ မေကြးအိမ္က ဦးေလးေတြရယ္ က်မတုိ႔ မနး္ေလးကလူေတြရယ္မန္းေလးကုိျပန္လာခဲ႔ၾကပါတယ္။ က်မတုိ႔အိမ္နဲ႔ ရင္းႏွီးကြ်မး္၀င္တဲ႔လူေတြကတစ္ဆင္႔ က်မကုိျပန္အပ္ဘုိ႔ လက္ထပ္ေပးဘုိ႔ကမး္လွမး္တဲ႔ အခါ လုံး၀ ခါးခါးသီးသီးျငင္းပယ္ရုံတင္မကဘဲ “နဒီကိစၥနဲ႔ဆုိရင္ က်မတုိ႔ိအိမ္ကိုေနာက္မလာပါနဲ႔”လုိ႔တင္းမာစြာေျပာခဲ႔ပါသတဲ႔။ အဲေတာ႔ ေမာင္တုိ႔အိမ္နဲ႔သိပ္မေ၀းတဲ႔ ဘုန္းၾကီးေက်ာင္းမွာ မဂၤလာဆြမ္းကပ္တာနဲ႔လက္ထပ္တာ တစ္ခါထဲေပါငး္ျပီးက်င္းပေပးပါတယ္။ က်မတုိ႔မဂၤလာပြဲမွာ ေ၀ဖန္သံေတြကေတာ႔ အမ်ဳိးမိ်ဳးပါဘဲ။ က်မဘက္က လုံး၀မလာခဲ႔ၾကတာလဲလူေတြစိတ္၀င္စားစရာတစ္ခုပါဘဲ။ ဒါေပမယ္႔ မဂၤလာလက္ဖြဲဆုိျပီးေတာ႔ ေငြႏွစ္သိနး္ကိုလူၾကဳံနဲ႔ပုိ႔ေပးလုိက္ပါတယ္။ တနည္းေျပာရင္ေတာ႔ အေမြျပတ္တယ္လုိ႔ အသံတိတ္ေၾကညာလုိက္သလုိပါဘဲ။

(ဆက္လက္ေဖာ္ျပပါမည္)
ကိုေပါက္လက္ေဆာင္အေဆြးပါးပါးေလး
28-10-2013

About ကိုေပါက္(မႏၱေလး)

ko pauk mandalay has written 1612 post in this Website..

အေတြးပါးပါးေလးကေန ထူသြားျပီထင္ေတာ႔ အရင္ေလာက္ေတာ႔ စာမေရးျဖစ္ေတာ႔ဘူး။