မရွှေပုဟာ ကျမထက် အသက်၂နှစ်ခွဲကြီးတဲ့ အမဖြစ်ပါတယ်။
ဒါပေမယ့် ငယ်ငယ်ကတည်းက သူ့ကို နင်ငါနဲ့ပဲ ပြောဖြစ်လာပါတယ်။
သူတို့ အသက်တန်းတွေမှာ အပုဆိုတဲ့ နာမည်တွေ သိပ်ခေတ်စားခဲ့ပါတယ်။
ယောကျင်္ားလေးတွေလည်း အပု၊မောင်ပု၊ကိုပုတွေ အများကြီးပါ။
မိန်းကလေးတွေထဲလည်း အပု၊အပုလေး၊မိပု လို့ ချစ်စနိုးခေါ်ခံရတဲ့ နာမည်ရှင်တွေ တော်တော်ပေါပါတယ်။
ကျမတို့ အိမ်နားမှာကို သူနဲ့ရွယ်တူ ကျား ၁၊ မ ၁၊ အပုတွေရှိပါတယ်။
အဲတော့ သူများနဲ့ကွဲအောင် ကျမအမကို ကျမတို့အိမ်က မရွှေပုလို့ ခေါ်ကြပါတယ်။
သူက ကျမနဲ့ မတူ၊အလွန် သဘောကောင်း သည်းခံတတ်တဲ့သူပါ။
ကျမလည်း ခပ်အအ ထဲပါပေမယ့် ကိုယ်အတာ လူမသိအောင် ဟန်လုပ်တတ်ပါတယ်။
သူကတော့ သူအတဲ့အကြောင်း မဖုံးမဖိတတ်ပါဘူး။
ငယ်ငယ်တုံးက ကျမတို့ အဖေက ကုန်ဖိုးပိုက်ဆံတွေရေခိုင်းပါတယ်။သူက ၅တန်း၊ကျမက ၃တန်းလောက်ရှိမှာပေါ့။
သူရေနေတာကြည့်ပြီး အဖေက `အပုရယ်၊နင်ရေတာ မှန်ရဲ့လား´ ဆိုတော့
သူက `မှန်ပါတယ်၊ပါပါးရဲ့၊ဒီမှာကြည့်လေ´ဆိုပြီး
၅ကျပ်တန် အရွက် ၁၉ရွက်ကို ၁ရွက်အုပ်ထားတဲ့ ပိုက်ဆံ၁၀ဝ အုပ်ကို ပါးစပ်က ၁၊၂၊၃၊…၁၊၂၊၃..၁၊၂၊၃ ဆိုပြီး ရေပြပါတယ်။
ကျမတို့ဆိုတာ အူတက်အောင်ရယ်ကြရပါတယ်။
နောက်ပြီး ရန်ကုန်က ဖုန်းနဲ့ ကုန်ဈေးနှုန်းတွေ ပြောတဲ့အခါ လိုက်မှတ်ရပါတယ်။
ရန်ကုန်က ကုန်သည်က ဈေးကို တရုတ်လိုပြောတာပါ။
အဲဒါကို သူကလိုက်မှတ်တော့ နင်တရုတ်လို ပြောတာ နားလည်ရဲ့လားအပု လို့ အဖေက မေးပါတယ်။
နားလည်ပါတယ် ပါပါးရဲ့ဆိုပြီး သူရေးထားတဲ့ စာကိုဖတ်တော့
ထညက် စန်စဂေါ်
ကြံသကာ ကျစန်တွန့်
မကျည်းသီး လပ်တွန့် စသဖြင့် ဗမာအသံထွက်နဲ့ လိုက်ရေးထားတော့ အော် သူတရုတ်လို နားလည်တယ်ဆိုတာ ဒါကိုးဆိုပြီး ရယ်ကြရပြန်ပါတယ်။
သူက အားငယ်တတ်ကြောက်တတ်ပါတယ်။ငယ်ငယ်က သူ့ကို အိမ်မှာ တယောက်တည်းထားခဲ့ရင် မနေရဲပါဘူး။
ကျမကျ အကြောခပ်မာမာဆိုတော့ တယောက်တည်း ထားခဲ့လည်း နေတာပါပဲတဲ့။
ကျမတို့ ငယ်ငယ်က မိန်းကလေးတွေ မွေးလာရင် ရရက်လောက်ဆို အပ်နဲ့ပဲ နားဖောက်လိုက်တတ်ကြပါတယ်။
ကွန်မြူနစ်အဖေက သမီးအကြီးတွေတုံးက အမေ့ဆန္ဒကို မလွန်ဆန်နိုင်လို့ နားဖောက်ပေးရပေမယ့်
သူ့အလှည့်ကျတော့ ငါ့သမီးနားမဖောက်ရဘူးလို့ ဇွတ်တားတာကြောင့် အိမ်မှာ သူတယောက်တည်း နားပေါက်မပါပဲ ခေတ်မီသူဖြစ်ရပါတယ်။
ကျမအလှည့်ကျတော့ အမေ့ဗီတိုအာဏာက အဖေ့ကို ဖီဆန်ပြီး နားဖောက်ခံလိုက်ရပါတယ်။
ငယ်ငယ်က ဓာတ်ပုံတွေမှာ မရွှေပုနဲ့ ကျမခွဲရင် နားပေါက်ပါမပါကြည့်ပြီးခွဲကြပါတယ်။
အဖေချန်ပေးတဲ့ ခေတ်မီတဲ့ နားလေးကို သူစေ့စပ်လည်းပြီးရော ယောက္ခမက စိန်နားကပ်ဆင်မယ်ဆိုတာနဲ့ ရန်ကုန်မှာ သေနတ်နဲ့ နားဖောက်လာပါတယ်။ကျမဆိုတာ နှမျောစိတ်ဆိုးလိုက်တာ။
ကျမက အငယ်၊သူက အကြီးပေမယ့် သူကအေးပြီး ပျော့စိစိ။ကျမက စိတ်လည်းကောက်တတ်၊အကြောလည်းမာဆိုတော့ သူနဲ့ကျမရန်ဖြစ်ရင် သူပဲအရှုံးပေးရတာပါပဲ။
ကျမရှစ်တန်းဖြေအပြီး သူဆယ်တန်းစာမေးပွဲဖြေရခါနီးမှာတော့ သူအားငယ်တာ အပေါ်လွင်ဆုံးဖြစ်လာပါတယ်။
စာမေးပွဲတွက် စိုးရိမ်စိတ်တွေများပြီး စာဖတ်လို့မရတော့ဘူးဖြစ်ပါတော့တယ်။
သူ့ဘေးမှာ ကျမက အမြဲနေပေးရပါတယ်။
ကျမလည်းဝတ္ထုတအုပ်နဲ့ စောင့်ပေးတာပေါ့။
ကျမတို့ ၈တန်းစာမေးပွဲကပြီးပြီဆိုတော့ ဖရီးရိုက်နေတဲ့အချိန်လေ။
ညဆို မီးတွေကလည်းမလာတော့ ရေနံဆီမီးအိမ်နဲ့ စာဖတ်ရပါတယ်။
ကျမအိပ်ငိုက်လို့ သွားအိပ်ရင် သူမနေရဲတော့ဘဲ လာနှိုးတော့တာပါပဲ။
`မအိပ်ပါနဲ့၊ထပါဟယ်၊ငါနဲ့ အသားချင်းထိထားပါ´လို့ ပြောရင် ကျမလည်း သူစိတ်ချမ်းသာအောင် သူ့နားကပ်ပြီး သူ့အသားနဲ့ထိအိပ်လိုက်တာပါပဲ။
အဲသလိုနဲ့သူ ဆယ်တန်းစာမေးပွဲ ဖြေပြီးသွားပါတယ်။
တရက်ဖြေနေရင်း ဂုဏ်ထူးမထွက်နိုင်လို့ ခြစ်ချမယ်၊နောက်နေ့ မဖြေတော့ဘူး လုပ်တာနဲ့ မနည်း ဖြောင့်ဖျလိုက်ရပါတယ်။
ဆယ်တန်းအောင်စာရင်းထွက်တော့ သူ ၃ဘာသာ ဂုဏ်ထူးနဲ့အောင်ပါတယ်။
ကျမက အဲဒီနှစ် ၈တန်းကို ၆ဘာသာ ဂုဏ်ထူးထွက်တော့ (၈တန်းအောင်စာရင်းက အရင်ထွက်တာပါ)
သူ့ကို ငါ့အမပဲ ငါ့တဝက်တော့ ထွက်မှာပေါ့လို့ မာနနဲ့ ပြောလိုက်မိသေးတယ်။
မရွှေပုကတော့ စိတ်မဆိုးခဲ့ပါဘူး။
(ကျမအဲဒီကိစ္စကို အသက် ၄ဝကျော်ဖြစ်မှ နောင်တရပြီး တောင်းပန်ရပါတယ်။သူက မှတ်တောင်မမှတ်မိပါဘူးတဲ့၊အဲသလို အေးချမ်းတာပါ)
ဒေသကောလိပ် ၂နှစ်နဲ့ ဆေးကျောင်းတလျှောက်လုံးမှာလည်း စာမေးပွဲနီးပြီဆိုရင် နယ်က အမေလည်းလိုက်လာစောင့်ရတယ်။ကျမလည်း ဘေးမှာအမြဲနေပေးရတယ်။
အင်္ဂလိပ်စာ အက်ဆေးလိုမျိုးဆိုရင် ကျမကူရေးပေးရတယ်။
သူစာကျက်၊စာဆိုရင် ကျမက ကြည့်ပေးရတယ်။
အဲသလို လုပ်ပေးရတော့ နဂိုကတည်းက ခပ်ဆိုးဆိုးဖြစ်တဲ့ ကျမက အငယ်ပေမယ့် သူ့ကို နိုင်စားတော့တာပေါ့။
အမြဲတမ်း ကျမက ဆရာကြီးလုပ် ၊အထက်စီးကပြောတာ။
မရွှေပုကတော့ သူ့ကို ကျမဆူရင်လည်း ပြုံးပြုံးပါပဲ။
အမအလတ်ရဲ့သူငယ်ချင်းတွေက မရွှေပုကို ခပ်တည်တည်မျက်နှာပေးနဲ့၊ကျမကတော့ တွေ့ရင် ခပ်သွက်သွက်နှုတ်ဆက်တတ်တဲ့ ဆတ်စလူးဆိုတော့ နင့်ညီမအငယ်မလေးက မျက်နှာချိုတယ်သဘောကောင်းမယ်။ညီမအကြီးက သဘောမကောင်းဘူးလို့ မှတ်ချက်ချကြတယ်တဲ့။
အမအလတ်က ဘယ်ကလာ၊အိ်မ်မှာဆို ပြောင်းပြန်၊
ညီမအကြီးက သဘောကောင်း၊ပြောသမျှခံပြီး အငယ်မလေးက စိတ်ကောက်ချိတ်နေတာလို့ ပြန်ပြောရတယ်။
မရွှေပု အိမ်ထောင်ကျပြီး ပဲခူးမှာနေတော့ ရန်ကုန်လာတိုင်း ကျမကြိုက်တယ်ဆိုတဲ့ ပဲခူးက ဘိန်းမုန့်၊ထန်းသီးမုန့်တွေ ပါအောင်ဝယ်ဝယ်လာပေးတယ်။
သူက shopping ဝါသနာပါတော့ ကျမကိုလည်း နှစ်တိုင်းအဝတ်အစားဝယ်ပေးတယ်။
ကျမက ကပ်စေးနည်းတော့ ဈေးကြီးတာဆို ဝယ်မဝတ်ဘူး။
ကျမဝတ်တဲ့ အကောင်းစားတွေဆို မရွှေပုနဲ့ ကျမယောင်းမ ဝယ်ဆင်တာချည်းပဲ။
ကျမကတော့ သူတို့ကို ဝယ်မပေးပေါင်။
သူလည်းအရည်ပျော် ဆရာဝန် ၊ကိုယ်လည်း အရေပျော်ဆရာဝန် တူတူဟာကို သူ့မိသားစုတွေ ဖျားရင် နာရင် ကျမကို သူက ဆရာတင်ပြီးမေးတတ်သေးတာ။
ကျမကလည်း ဆရာကြီးလုပ်ပြီး နင်ဒါလေးတောင် မမှတ်မိဘူးလားလို့ ဆူတတ်သေးတယ်။
ဒီလို ညီအမမျိုးပါ။
တနှစ်တခါ နယ်က မိဘတွေ အုတ်ဂူကိုပြန်ရှိခိုးရင် အပြန်ကျ ရန်ကုန်မှာ ငါတို့အိမ် တညအိပ်အုံးလို့ ဆွဲထားလို့ ဘယ်တော့မှမရဘူး။သူ့အိမ် သူ့သားသမီးတွေဆီပြန်ဖို့ ပြင်တော့တာပဲ။
သူ့ကို တရားအားထုတ်ကြည့်ဖို့ တိုက်တွန်းရင် အေးပါ၊နောက်တော့လုပ်တာပေါ့ လို့ အမြဲပြောတတ်တယ်။
ကျမက သူ့ကိုကြည့်ပြီး `သားရေးသမီးရေး၊ပူဆွေးဗျာပွေ၊လရောင်နှင့်တွေ့ခွင့်မကြုံပေ´လို့ ရွတ်မိတယ်။
သတိပဋ္ဌာန်လမင်း ကို ဆိုလိုတာပါ။
အဲသလို အမြဲ အိမ်ထောင်မှု သားရေးသမီးရေးနဲ့ ချာလည်လိုက်နေတဲ့ မရွှေပု လွန်ခဲ့တဲ့ ၁လလောက်က ဆီးစပ်နားနည်းနည်း တင်းတင်းနေလို့ အိုဂျီပြမယ်လို့ ကြားလိုက်မိပါတယ်။
သူက နည်းနည်းချူချာတော့ အထူးကုတွေပြရတာ ကြားနေကျမို့ ရိုးနေသလိုပါပဲ။
ကြားထဲလည်း သူတို့ တအိမ်လုံး တုတ်ကွေးမိ ချောင်းတွေဆိုးနေကြလို့ သူအလုပ်ရှုပ်နေပါတယ်။
ပြီးခဲ့တဲ့အပတ်ကမှ အိုဂျီပြကြည့်တော့ Transvaginal Ultrasound အာထရာဆောင်းမှာ သူ့ သားဥအိမ်ကြီးနေတာတွေ့ရပါလေရော။
CA125 ဆိုတဲ့ မမျိုးပွားအင်္ဂါတွေမှာ ကင်ဆာဆိုရင် တက်တတ်တဲ့ သွေးအဖြေကလည်း ၅၀ဝ တောင်ဖြစ်နေတယ်တဲ့။
CT scan ရိုက်လိုက်တော့မှ သူ့ဗိုက်ထဲ သားဥအိမ်အလုံးကြီးက 10 cm တောင်ရှိတယ်။အနားက ပြန်ရည်ကျိတ်Lymph node ကိုလည်းရောက်နေတယ်။Omentum ခေါ်တဲ့ ဝမ်းတွင်းမြှေးမှာလည်း seeding ပြန့်နေတာတွေတွေ့တယ်တဲ့။
ဘုရား ၊ဒါဆို stage 3 (c) ဖြစ်နေပါပေါ့လား။
Ovarian tumor တွေဟာ သားအိမ်ကင်ဆာတွေလို သွေးဆင်းတာမျိုးလက္ခဏာမပြတော့ ဗိုက်ထဲလေးသလိုလို နာသလိုလို၊မအီမသာလိုလိုလေးတွေနဲ့ အသံတိတ်ကြီးထွားတတ်ကြပါတယ်။
မရွှေပုလို သားရေးသမီးရေး ဦးစားပေးနေတတ်တဲ့ မိန်းမသားတွေ နောက်ကျမှပဲသိတတ်ကြရတာမျိုး။
အမှန်ဆို သားသမီးမမွေးတဲ့ သူတွေမှာ အဖြစ်များပေမယ့် ကျမအမ မရွှေပုက ကလေး ၄ယောက် နို့တိုက်မွေးထားတဲ့ အမေပါ။
ပြီးခဲ့တဲ့ တနှစ် medical check up လုပ်တော့လည်း မတွေ့ခဲ့ မရှိခဲ့သေးဘူး။
ဖြစ်လေ့ဖြစ်ထရှိတဲ့ အုပ်စုထဲ မပါပေမယ့် သူ့ကိုမှ ဒီရောဂါလာဖြစ်ရတာကတော့ ကံကြမ္မာကိုပဲ ရိုးမယ်ဖွဲ့ရတော့မှာပါပဲ။
ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ရင်ဆိုင်ရတော့မယ်။ခွဲစိတ်ပြီး ထုတ်ပစ်ပြီးရင်တော့ Chemo ကင်ဆာဆေးသွင်းကုရမှာပေါ့။
မရွှေပုရေ၊နောက်ကလူတွေတွက်ရော ကိုယ့်ကိုကိုယ်တွက်ရော မပူပင်နဲ့နော်။
ကိုယ်လုပ်စရာရှိတာ အကောင်းဆုံးနည်းရွေးပြီး ကုသဖို့ပဲရှိတော့တယ်။
ခွဲခန်းထဲမဝင်ခင် ဘုရား၊တရား၊သံဃာ အာရုံပြု၊ပဋ္ဌာန်းပရိတ်ရွတ်ပြီး ဝင်သွားနော်။
ငါလည်း နင့်ကို မပြတ် မေတ္တာပို့နေမယ်။
နင်နေကောင်းလာရင်လေ၊ငါနင့်ကို အရင်လို မဟောက်တော့ဘူးနော်။ချိချိသာသာပြောတော့မယ်နော်။
အားတင်းထားနော် မရွှေပု။

About padonmar

has written 227 post in this Website..

THAKHIN CJ #12112010 (5/2/16)