တစ္စုံတစ္ခုကုိ ေတြးေတာေနၿပီးတိတ္တဆိတ္ရင္ခုန္ေနရျခင္းကုိ ကၽြန္ေတာ္ ခံတြင္းေတြ႕ေနသည္။ အေျဖရလဒ္ကုိ ရင္ခုန္စြာေစာင့္ဆုိင္းေနရျခင္းသည္ဆယ္တန္းစာေမးပြဲေျဖဆုိထားသလုိမ်ိဳး ခံစားခ်က္ႏွင့္တူညီေနျပန္သည္။ ခု ခံစားခ်က္က ေလာေလာလတ္လတ္လည္းျဖစ္ေနျပန္သည္။ထုိကဲ့သုိ႕ေသာ ခံစားခ်က္မ်ားသည္ ကၽြန္ေတာ့္ေက်ာတြင္ ပုိးထားေသာ ေက်ာပုိးအိတ္ကေလးကဲ့သုိ႕တစ္စ တစ္စ ေလးလံလာလွ်က္ရွိသည္။

 

 

(၁)

 

မေန႕က ေရးေျဖတစ္ခုရွိသျဖင့္ေန႕လည္တစ္နာရီတြင္သြားေရာက္ေျဖဆုိခဲ့ပါသည္။ ေျဖဆုိသည့္ေန႕ရက္သည္ ရုံးပိတ္ရက္ျဖစ္ေနသည့္အတြက္ကံေကာင္းသည္ဟု ကၽြန္ေတာ္ေတြးသည္။ ခုေခတ္က ေလွနံႏွစ္ဘက္နင္းမွ ေတာ္ကာၾကမည္ ေခတ္ဟု ကၽြန္ေတာ္ခုတေလာ ျမင္သည္။ စိတ္ေတြမတည္မၿငိမ္ျဖစ္ေနသည္ကလည္း ၾကာၿပီ။

 

တစ္ေန႕တစ္ေန႕ အလုပ္ေတြလုပ္ေနရင္းကေကာင္းႏုိးရာရာေတြကုိ ေတြးသည္။ေတာသည္။ ေနာက္ အင္တာနက္မွာ ရွာသည္။ ေဖြသည္။ ေတြ႕ပါသည္။သည္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ တင္ခဲ့သည္။ ေနာက္ထပ္ နားထဲ၊ မ်က္စိထဲေရာက္လာသမွ်ေသာ ေနရာမ်ားဆီသုိ႕ေလွ်ာက္လႊာေတြအထပ္ထပ္ တင္ခဲ့ေသးသည္။ ကၽြန္ေတာ္ သည္လုိလုပ္ေနျခင္းကုိ တခ်ိဳ႕ကေျပာသည္။

 

“ေမ်ာက္သစ္ကုိင္းကူးမလုပ္နဲ႕“ဟုတစ္မ်ိဳး၊ တခ်ိဳ႕ကလည္း

 

“ေတာင္ေက်ာင္းလည္း မမီ၊ ေျမာက္ေက်ာင္းလည္းမမီ၊ အလည္မွာ ဆြမ္းငတ္ေနမယ္ေနာ္“ ဟု သတိေပးၾကေလသည္။ သည္တြင္ ကၽြန္ေတာ္ကလည္း ျပန္ေျပာခဲ့ပါ၏။

 

“တစ္ရြာမေျပာင္း သူေကာင္းမျဖစ္တဲ့ကုိယ့္လူ“

 

ထုိစကားကုိ အားရပါးရေျပာဆုိလွ်က္ကၽြန္ေတာ္ေန႕တုိင္း ေလွ်ာက္လႊာတင္ထားေသာ အလုပ္မ်ားဆီမွာ ေမးလ္မ်ား အေၾကာင္းျပန္ျခင္းရွိမရွိဆုိတာကုိရုံးသုိ႕ေရာက္တုိင္း ေမးလ္စစ္ျဖစ္ေနခဲ့သည္။ အလုပ္တစ္ခုခုဆီကမ်ား ကၽြန္ေတာ္ပုိ႕ထားေတာ့CVမ်ားကုိ Reply ျပန္လုပ္လာမလားဆုိသည့္ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္သည္ ရင္ခုန္စရာေကာင္းလြန္းလွသည္။

 

အမွန္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ အလုပ္ထပ္မရွာလည္းရပါသည္။ သုိ႕ေသာ္ ယခုလက္ရွိအလုပ္သည္ ကၽြန္ေတာ့္လုိတကုိယ္ရည္တကာယသမားအတြက္ ေကာင္းေကာင္းရပ္တည္ႏုိင္ျခင္းမရွိႏိုင္။ ထုိ႕ေၾကာင့္ ေနာက္ထပ္ထပ္ရွာရသည္။ သည္ေနရာထက္ပုိေကာင္းသည့္ အလုပ္၊ ေနရာ၊ လစာ၊ စသျဖင့္ တစ္ခုထက္ပုိေသာ အရာမ်ားကုိေမွ်ာ္လင့္သည္။

ေလာကတြင္ မက္ေမာတြယ္တာစရာေတြသည္ေလာက္မ်ားမည္မွန္း ကၽြန္ေတာ္ခုမွသိသည္။ တစ္ေန႕ထက္တစ္ေန႕ တင္းတိမ္ေရာင့္ရဲျခင္းေတြကၽြန္ေတာ့္ထံတြင္ေပ်ာက္ဆုံးမွန္းမသိ ေပ်ာက္ဆုံးလာေနသည္။

 

သည္လုိႏွင့္ ကၽြန္ေတာ့္ထံတြင္မရွိေသာအရာမ်ားကုိ ကၽြန္ေတာ္ ပုိမုိရွာေဖြလာမိသည္။ ထုိသုိ႕ရွာေဖြရင္း တစ္စုံတစ္ခုကုိေတြ႕တုိင္းလည္းကၽြန္ေတာ္ အသိထဲတြင္ သိမ္းဆည္းထားခဲ့သည္ကမ်ားလာခဲ့သည္။

ထုိသိမ္းဆည္းျခင္းသည္ ကၽြန္ေတာ္၏၀ါသနာျဖစ္သည္။ ရုံးသုိ႕အသြားအျပန္ေန႕စဥ္လုပ္ေနသည့္ ကၽြန္ေတာ္တြင္ သြားေလရာပါတတ္သည့္ေက်ာပုိးအိတ္ကေလးတစ္လုံးရွိသည္။

 

ထုိ ေက်ာပုိးအိတ္ကေလးတစ္ေန႕တစ္ျခား ေလးလံလာသည္ကုိပင္ေက်နပ္ေနခဲ့သည္ ကၽြန္ေတာ့္စိတ္သည္ မည္ကဲ့သုိ႕နည္း ဟု တစ္ခါတစ္ရံ အေျဖရွာေနမိခဲ့သည္။သုိ႕ေသာ္ ထုိအေျဖသည္ ကၽြန္ေတာ္ကုိယ္တုိင္ ေတြ႕ရွိၿပီးသားအေျဖတစ္ခုလည္း ျဖစ္ေနျပန္သည္။

 

 

 

 

(၂)

ေက်ာပုိးအိတ္ကေလးအတြင္း ပစၥည္းပစၥယမ်ားတစ္ခုထက္မက ပါပါသည္။ စာေရးကိရိယာကစလုိ႕ ကြန္ပ်ဴတာႏွင့္ဆက္စပ္သုံးသည့္ Stick ၊ CardReader၊ Earphone၊ SD Card၊ Software ေခြ စသျဖင့္ အကုန္အစုံပါသည္။

 

ေနာက္ ျမန္မာစာလုံးေပါင္းသတ္ပုံက်မ္းကလည္းပါေသး၏။သည့္ျပင္ ဗလာစာအုပ္ႏွင့္ Note မွတ္ရန္စာအုပ္ေသးေသး တစ္အုပ္ ႏွစ္အုပ္ခန္႕ကလည္း ပါေသးသည္။ထိုအရာမ်ားအားလုံးသည္ ကၽြန္ေတာ္လုိအပ္သည့္အခ်ိန္တြင္ အဆင္သင့္ရွိေနေစရန္ ကၽြန္ေတာ္ေက်ာပုိးအိတ္အတြင္းသုိ႕ထည့္ခဲ့ျခင္းျဖစ္သည္။ၿပီးေတာ့ ရွဳေဆး၊ ေခါင္းကပ္ပလာစာတာကအစ၊ လက္ကုိင္ပု၀ါ ဖုန္းအဆုံး ကၽြန္ေတာ္သယ္ေဆာင္ျဖစ္ခဲ့သည္ပစၥည္းမ်ား ေန႕စဥ္ ပါလာသည္။

 

တစ္ခ်ိန္မဟုတ္ တစ္ခ်ိန္ခ်ိန္တြင္ အသုံးလုိႏုိင္သည္ ဟူသည့္စိတ္ျဖင့္နစၥဓူ၀ ယူေဆာင္လာခဲ့သည္။ လုိအပ္သည့္ေန႕မွာ ယူေဆာင္လာလွ်င္လည္းျဖစ္သည္။ ကၽြန္ေတာ့္ထံတြင္မရွိမျဖစ္လုိေနသည့္အရာမ်ား တစ္ခုထက္မက ရွိေနေသးသည္။ အကယ္၍လုိအပ္၍သုံးခဲ့ၿပီးသည့္တုိင္ေနာက္တဖန္ျပန္လည္လုိအပ္ခဲ့လွ်င္ဆုိသည့္အေတြးျဖစ္ ကၽြန္ေတာ္ မပစ္ပယ္ခဲ့ေသာ အရာ၀တၳဳေတြလည္းမ်ားသည္။

 

ကြန္ပ်ဴတာထဲတြင္ရွိေသာ ဖုိင္မွန္သမွ်ကၽြန္ေတာ္မရွင္းခဲ့။ မည္သည့္ေဆာ့၀ဲလ္မွာ ကၽြန္ေတာ္ Uninstall မလုပ္ခဲ့။ စက္တစ္ခုလုံးျပည့္က်ပ္လာသည့္တုိင္ ထားသည္။ ထုိ႕အတူ ကၽြန္ေတာ့္ ဦးေႏွာက္တြင္လည္း မရွင္းထုတ္ခဲ့ေသာအေတြးမ်ား ေျမာက္မ်ားစြာရွိေနသည္။ ထုိ႕အျပင္ ထပ္မံ အင္စေတာလုပ္မည့္ အေတြးမ်ား ၊ လုိခ်င္ေတာင့္တမႈမ်ားစြာလည္းရွိေနသည္။ ထုိအျပင္ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ကုိ ထပ္မံေမြးဖြားၿပီး တစ္ေနရာမွတစ္ေနရာကုိ ကူးေျပာင္းခ်င္စိတ္လည္းအဆမတန္ၾကီးထြားလာေနျပန္သည္။

ကၽြန္ေတာ္က ကၽြန္ေတာ့္ကုိယ္ကၽြန္ေတာ္ ေကာ္ပီျပန္ပြားၿပီး ဖိုင္အသစ္ထဲတြင္ ကမာၻအသစ္ တည္ေဆာက္ခ်င္ေနခဲ့ျခင္းလည္းျဖစ္သည္။

 

ထုိ ဖိုင္အသစ္ထဲတြင္ ဘ၀တစ္ခုကုိ အသစ္တစ္ဖန္ျပန္လည္ေမြးဖြားျခင္းျဖင့္ ခရီးစခ်င္သည္။ျပည့္က်ပ္ေနခဲ့ေသာ အတၱမ်ား၊ ေလာဘမ်ား၊ ေမာဟမ်ားကုိ သည္ဘက္ ဖိုင္ေလးထဲတြင္ မပါေစခ်င္။အသစ္တည္ေဆာက္လုိက္ေသာ ကမာၻသစ္ျဖစ္သည္ႏွင့္အညီ ဖုိင္မ်ားထပ္ေလာင္း တည္ေဆာက္ႏုိင္သည္။အကန္႕အသတ္မ်ားႏွင့္ ေလာဘဖုိင္ေလးမ်ား၊ အတၱဖုိင္ေလးမ်ား၊ ကုိဖြင့္ႏုိင္မည္။

 

 

လက္ေတြ႕ဘ၀ ကုိယ့္လမ္းကုိယ္ေလွ်ာက္ခဲ့ရျခင္းမ်ားကဘ၀ကုိ အထာမက်။ ပညာေရး၊ လူမႈေရး၊ စီးပြားေရးကအစ

ပရမ္းပတာႏုိင္ျခင္းမ်ားျဖင့္ ကၽြန္ေတာ့္ဘ၀ကုိက်ားကန္ခဲ့ရသည္။ ယခုလက္ရွိတြင္ပင္ တစ္ခုလုပ္တုိင္း လုပ္တုိင္း ေနာက္တစ္ခုကုိ စမ္းလုပ္ခ်င္စိတ္မ်ားျဖင့္အနည္မက်ေသာ ဘ၀ကုိ ဖန္တီးျဖစ္ေနေသးသည္။

 

 

အလုပ္တစ္ခုရွိသည္။ သုိ႕ေသာ္ေနာက္ထက္ ထပ္ေလွ်ာက္သည္။ အလုပ္လက္မဲ့ေသာ သူမ်ားကုိ ကၽြန္ေတာ္ ၀င္မေလွ်ာက္ျခင္းျဖင့္ေနရာတစ္ခုကုိ ကၽြန္ေတာ္မေပးျဖစ္ခဲ့။ တမင္သက္သက္ပိတ္ဆုိ႕ကာဆီးျခင္းမျပဳပါပဲ တင္းတိမ္ေရာင့္ရဲျခင္းမဲ့ေနေသာစိတ္မ်ားျဖင့္ ေနရာဟူေသာ ကြက္လပ္ေလးတစ္ခုကုိ အပိုင္စားလုိခ်င္စိတ္က ၾကီးထြားေနသည္။ထုိ႕ေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ္ကုိယ္တုိင္ပင္ ေက်ာပိုးအိတ္ကေလးျဖစ္မွန္းမသိ ျဖစ္လာခဲ့ျပန္သည္။

 

 

 

(၃)

 

ကၽြန္ေတာ့္ ေမးလ္ထဲတြင္Reply Mail မ်ားႏွင့္ ယခု ရက္သတၱပတ္သည္ ျပည့္ေနသည္။ တခ်ိဳ႕ေမးလ္မ်ားက စာမူေရာက္ရွိေၾကာင္းေမးလ္မ်ား။ တခ်ိဳ႕ေမးလ္မ်ားက စာမူေရြးခ်ယ္ထားေၾကာင္းေမးလ္မ်ား။ ေနာက္ ေမးလ္မ်ားက်ျပန္ေတာ့ကုိယ္ေရးအခ်က္အလက္ ထပ္မံျဖည့္စြတ္ဖုိ႕ေျပာလာသည့္ ေမးလ္မ်ား၊ Update လုပ္ရန္၊ Editeလုပ္ရန္စသျဖင့္ ေမးလ္မ်ား ၀င္လာၾကသည္။ သည္တြင္ ကၽြန္ေတာ္က ေမးလ္မ်ားကုိ ေကာ္ပီ လုပ္ၿပီးStickေတြထဲ ထည့္သိမ္းသည္။ အမွန္တကယ္တြင္ဤမွ်ေလာက္အထိမလုိ။ လိုခဲ့လွ်င္ဆုိသည့္အေတြးသည္လက္ရွိ ျဖစ္တည္ေနေသးသည္။

 

ကၽြန္ေတာ့္ ေက်ာပိုးအိတ္ေလးသည္လည္းနဂုိထက္ပုိေလးလာသည္ ကုိသိေနသည္။ ေက်ာပုိးအိတ္ဇစ္ကုိဖြင့္ၾကည့္ၿပီး မလုိအပ္သည္မ်ား အိမ္မွာခ်န္ရစ္ခဲ့ဖုိ႕ တစ္မနက္က ၾကိဳးစားဖူးသည္။ ထုိၾကိဳးစားခဲ့သည့္စိတ္သည္ပင္ ခဏတြင္းခ်င္းမွာပင္မေအာင္ျမင္ခဲ့။

သည္လုိႏွင့္ ကၽြန္ေတာ္မေအာင္ျမင္ခဲ့ေသာကိစၥေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား ရွိခဲ့ၿပီ။ လက္ရွိျဖစ္တည္ေနေသာ ဘ၀ကုိ ျမင့္ခ်င္ေနေသာစိတ္မ်ား၊လုိခ်င္ေနေသာေနရာမ်ား၊ စသျဖင့္မရွင္းႏုိင္ခဲ့ေသာ စိတ္အမႈိက္မ်ား လည္း မ်ားေနခဲ့ၿပီ။တစ္ေန႕က ေျဖဆုိခဲ့ေသာ အလုပ္ေရးေျဖတစ္ခုသည္ပင္ မည္ကဲ့သုိ႕ရလဒ္ရွိမည္မွန္း ကၽြန္ေတာ္သိခ်င္ေနေသးသည္။

 

သည္တြင္ လက္ဘက္ရည္ဆုိင္တစ္ဆုိင္တြင္ ေက်ာင္းေနဘက္ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ႏွင့္ေတြ႕သည္။စကားစပ္မိရင္းက သူလည္း ထုိအလုပ္ကုိ၀င္ေျဖခဲ့သည္ဟု သိရသည္။ သူငယ္ခ်င္းသည္ ထုိအလုပ္ကုိမရလည္းျဖစ္သည့္အေနအထားတြင္ရွိသည္။ ကၽြန္ေတာ္က

 

“မင္း၀င္ေျဖစရာလုိလုိ႕လား“ဟုေမးေတာ့ သူငယ္ခ်င္းက ျပံဳးသည္။

 

“မလုိေတာ့ မလုိဘူးေပါ့။ ငါ့အသိတစ္ေယာက္ကေဖာင္တင္ေပးတယ္။ ငါသြားေျဖလုိက္တယ္ေလ။ ေအာင္တယ္လုိ႕လည္းေျပာတယ္။ ဒါေပမယ့္“

 

“ဒါေပမယ့္ အဲဒီအလုပ္ကုိ မလုပ္ဘူးမလား“

 

“ဒါေပါ့ ငါ့အတြက္ လုိမွမလုိတာ“

သူငယ္ခ်င္းရဲ႕အေျဖက ကၽြန္ေတာ့္အရွိဳက္ထိေစပါသည္။ အစကတည္း မလုပ္ဘူးဆုိလွ်င္ ထုိသူငယ္ခ်င္း အဘယ့္ေၾကာင့္ထုိ ေရးေျဖစာေမးပြဲကုိ၀င္ေျဖခဲ့သနည္း။ ကၽြန္ေတာ့္ကေရာ ထုိအလုပ္ကုိ အမွန္တကယ္ လုပ္မည္သူမုိ႕ ၀င္ေျဖခဲ့ျခင္းေလာ။စိတ္သည္ မျပတ္မသားရွိေနသည္။

 

ၿပီးေတာ့ ကၽြန္ေတာ္အသစ္တည္ေဆာက္ထားေသာဖုိင္ေလးထဲတြင္ ကမာၻသစ္သည္ ေက်ာပုိးအိတ္ထဲက မလုိအပ္ေသာ အရာမ်ားႏွင့္ေရာ ကၽြန္ေတာ္မရွင္းထုတ္ျဖစ္ခဲ့ေသာအေတြးမ်ား၊ စိတ္အမႈိက္မ်ားႏွင့္ပါ ျပန္ျပည့္လာခဲ့ၿပီဟု..။

 

 

ေသာ္ဇင္(လြိဳင္ေကာ္)

About ေသာ္ဇင္ (လြိဳင္ေကာ္)

ေသာ္ဇင္ (လြိဳင္ေကာ္) has written 192 post in this Website..

ရင္ဘတ္နဲ႕ခံစားၿပီးေရးတဲ့ စာေတြ တင္ျပပါရေစခင္ဗ်ား