(၁)

မနက္မုိးမလင္းေသးဘူး။ ဒါေပမယ့္ သူ ဒူးႏွစ္လုံးေထာင္ၿပီး အင္တာနက္ထုိင္သုံးေနပုံက အျမင္ကပ္ခ်င္စရာ။ ပါ၀ါမ်က္မွန္ၾကီးတကားကားႏွင့္ သူ ခုတေလာ သိပ္အလုပ္ရွဳပ္ေနတယ္။ လူပုံက ပိန္ေနတာ လိမ္လုိ႕ေနၿပီ။ ခုတေလာ ကမ္းေျခက ေလေတြသိပ္တုိက္တယ္ၾကားရင္ အလုိလုိေနရင္းစိတ္ပူမိတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ေလအရမ္းတုိက္တဲ့ရက္ေတြဆို အခန္းတံခါးေတြလုိက္လုိက္ပိတ္ရတာက အလုပ္တစ္ခု။ ဒါကုိ ပုိတယ္လုိ႕ သူကထင္တယ္ေလ။ ရတယ္။ ကိစၥမရွိဘူး။ ထင္ခ်င္သလုိထင္။ ၾကာရင္ ေဗလု၀နဲ႕မတူဖုိ႕က ပုိအေရးၾကီးတယ္။ ဘယ့္ႏွယ့္ ေယာက်ာ္းတဲ့။ အားကုိးအားထားျပဳစရာ အေနအထားကုိမရွိတာ စိတ္ညစ္စရာ။ ေျပာလုိက္ရင္ မုိးလားေလလား ကဲေနတာက သူ။ ၿပီးေတာ့ ခ်ာလုိက္တာလည္း သူ႕အျပင္ႏွစ္ေယာက္မရွိဘူး။ ဒါပဲ စာေရးဆရာလုိ႕ သူ႕ကုိယ္သူ ေမာ္ၾကြားေနတဲ့ သူ စာ ဆုိလုိ႕ တစ္လုံးဆုိ တစ္လုံးမွ မေရးျဖစ္ေနဘူးေလ။ ဒီမနက္ေတာ့ ေစာေစာစီးစီး ကြန္ပ်ဴတာေရွ႕ထုိင္ေနပုံေထာက္ရင္ေတာ့ စာ မ်ားေရးေတာ့မလား။ ေဖ့ဘြတ္ၾကီးဖြင့္ၿပီး ခ်က္မ်ား ခ်က္ေနသလား…။ ဘာေတြပဲလားေနပါေစ။ ဒီေန႕ေတာ့ ကၽြန္မ သူ႕ကုိ ဘီလူးဆိုင္းတီးျပမွရမွာပါေလ။

“အဲဒါ ဘာလုပ္ေနတာလဲ“

“စာေရးေနတာေလ“

“ရွင္ေရးတဲ့စာက ဘယ္ႏွစ္ျပားရမွာလဲ“

“ေရာ္“

ၾကည့္စမ္း ေရာ္တဲ့။ ဟုတ္တယ္ေလ။ အဲလုိကုိေမးရေတာ့မယ့္ ေယာက်ာ္း။ ျမန္မာျပည္မွာစာေရးၿပီး အသက္ေမြးတဲ့သူေတြ ခ်မ္းသာတာကုိ ကၽြန္မေတာ့တစ္ခါမွမၾကားဖူးဘူး။ ကၽြန္မ သူနဲ႕ရေတာ့ သူက လူလူသူသူ ေယာက်ာ္းတစ္ေယာက္လုိ႕ ထင္ခဲ့ေသးတာ။ ခုမွ ဖြတ္ဆိုမွ ဖြတ္က်ား စာေရးဆရာ။ ေျပာရင္ ကၽြန္မလြန္တယ္လုပ္မယ္။ ဟုိတုန္းကေတာ့ သူ႕ကဗ်ာေတြ စာေတြ ၾကိဳက္သလုိလုိေတာ့ရွိတာေပါ့။ ဒါေပမယ့္ ခုခ်ိန္မွာ ကၽြန္မမီးဖုိေခ်ာင္အတြက္ေတာ့ သူ႕ကဗ်ာနဲ႕စာကုိ မၾကိဳက္ခ်င္ေတာ့ဘူး။ အလုပ္ဆုိလုိ သူ႕မိဘအေမြေပးထားတဲ့ ကုန္စုံဆုိင္တစ္ဆုိင္ေလးကုိ ထုိင္ေစာင့္တာေလာက္ပဲ။ ဒါေတာင္ ပ်င္းခ်င္ေသးတယ္ ကုိယ္ေတာ္က။ ပ်င္းတာပ်င္းတာ ကၽြန္မမွာ သူနဲ႕ရတဲ့ကေလးေမြးထားတာ သုံးေယာက္ ျပြတ္ခနဲပဲ။ အိမ္ေထာင္က်ကတည္း ပြားစီးလာတာကုိျပပါဆုိရင္ ကေလးသုံးေယာက္လက္ညိဳးထုိးျပရုံပဲ။ က်န္တဲ့အိမ္ေထာင္ပရိေဘာကဆုိတာ ကၽြန္မအေမက အျမင္မေတာ္လုိ႕၀ယ္ပုိ႕လုိက္ သူ႕အေမက ၀ယ္ပုိ႕လုိက္နဲ႕ အိမ္ကေလး ျပည့္လာတာ။ ဒါေတာင္ သူက ဒူးနန္႕ ေပါင္လွဳပ္နဲ႕ မ်က္မွန္ၾကီးတကားကားနဲ႕ စာဖတ္ေကာင္းတုန္း။

ေျပာၾကပါတယ္။ ေဗဒင္ဆရာက ကၽြန္မကုိ ကေတာ္ျဖစ္မယ္တဲ့။ ျဖစ္ပါတယ္ စာေရးဆရာကေတာ္။ ဒါေပမယ့္ ဖြတ္က်ားစာေရးဆရာရဲ႕ ကေတာ္ျဖစ္ရတာေတာ့ စိတ္အခ်ဥ္ေပါက္လြန္းတယ္။ ခုလည္း ေရာ္တဲ့။

“မေရာ္နဲ႕။ ေရးေနလုိက္တာလည္း ႏွစ္ၾကာေနၿပီ။ ခုထက္ထိ စာမ်က္နာထက္ကုိမေရာက္ေသးဘူး။ ရွင္မရွက္ေပမယ့္။ ကၽြန္မရွက္တယ္သိလား။“

“ဟာကြာ မင္းဘာျဖစ္ေနတာတုန္း ေစာေစာစီးစီး“

“ဘာျဖစ္ရမွာတုန္း။ ရွင့္ကုိယ္ရွင္ စာေရးဆရာ စာေရးဆရာနဲ႕ တစ္ခါေလး ပါဖူးတာကုိ အဟုတ္ထင္ေနတာေလ။ ရလုိက္တဲ့ စာမူခကလည္း ရွင္ဖုန္းေျပာတာနဲ႕ ေလာက္ေတာင္မေလာက္ဘူး။ ကၽြန္မ ၀ယ္ထားတဲ့ ဖုန္းကဒ္ေတြခုိးခုိးထည့္ၿပီးMPTက ၾကီးေတာ္ၾကီးေတြကုိ ရွင္လုပ္ေကၽြးေနတာ။ ကၽြန္မကုိ ရွာေကၽြးေနတာမွမဟုတ္တာ။ တကတည္း။ မေျပာခ်င္လုိ႕ၾကည့္ေနတာ ၾကာၿပီေနာ္။ ေျပာလုိက္တဲ့ စာအေၾကာင္း ေပအေၾကာင္း၊ ရသအေၾကာင္း၊ ၿပီးေတာ့ ကဗ်ာအေၾကာင္း။ ရွင္တစ္ေနကုန္ေနလုိ႕ ကၽြန္မအပ်င္းေျပေအာင္ အဲေလာက္ေတာင္ လာမေျပာဖူးဘူး။ ကဲ ခုထ။“

“ဘာလုပ္မုိ႕တုန္း“

“မရွည္နဲ႕ ရွင္ဒီေန႕ ေစ်းသြားရမယ္။ ဆုိင္မွာ တခ်ိဳ႕ပစၥည္းေတြလုိတယ္။ ေရာ့ ဒါက ၀ယ္ရမယ့္စာရင္း။“

“ငါမွ မ၀ယ္တတ္တာ“

“ရွင္၀ယ္တတ္တာ ဘာရွိလဲ။ မေျပာခ်င္ဘူး။ ရွင္၀ယ္တတ္တာ စာအုပ္ပဲမလား“

တကယ္ေလ။ စာအုပ္ဆုိ တေမ့တေျမာကုိ၀ယ္ပါလိမ့္မယ္။ ရန္ကုန္ကစာေရးဆရာတစ္ေယာက္ေယာက္မ်ား ေရာက္လာခဲ့ရင္ေတာ့ အူယား ဖာယားကုိ သြားပါလိမ့္မယ္။ ၿပီးရင္ အခ်ိန္ေတြ အကုန္ေပးၿပီး စကားေတြေျပာပါလိမ့္မယ္။ အိမ္အလုပ္မ်ားဆုိရင္ေတာ့ အၿမီးေျမာက္လုိက္ ခ်ီးေပါက္လုိက္နဲ႕ ပိန္လိမ္ေနတာ။ ၾကာေတာ့ ကၽြန္မ စာေရးဆရာဆုိရင္ ရြံမုန္းၾကီးကုိ ျဖစ္လာတာ။ တစ္ခါကလည္း သူ႕ကုိ ကၽြန္မမွာကုိယ္၀န္ရွိေနၿပီလုိ႕ သားဦးကုိယ္၀န္ကုိေျပာျပေတာ့ ကြန္ပ်ဴတာေရွ႕က စာတစ္ပုဒ္ကုိဖတ္ေနရင္းက

“ဟုတ္လား ဂရုစုိက္“ တဲ့။

အဲဒီအခ်ိန္မွာပဲ ဖုန္းလာတယ္။ သူ႕ဖုန္းေလ။

“ဟယ္လုိ ဟုတ္ကဲ့ ေျပာေနပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ပါပဲ။ ဗ်ာ။ ဟုတ္လား။ ဟုတ္ ဟုတ္ကဲ့။ ဘယ္လ ေဖာ္ျပေပးမွာလဲ။ ဟုတ္ကဲ့။ ႏုိ၀င္ဘာဆုိေတာ့ ေနာက္လေပါ့ေနာ္။ ဟုတ္။ ရတယ္ ဗ်။ စာတုိက္ကေနပုိ႕ရမယ့္လိပ္စာကို ကၽြန္ေတာ္ေမးလ္နဲ႕ပို႕လုိက္ပါမယ္။ ဟုတ္ကဲ့ ေက်းဇူးပါဗ်ာ။ “ ဆိုၿပီး ထခုန္တာ သူ႕ပုဆုိးေတာင္ ကၽြတ္က်မတတ္။

ၾကည့္စမ္း။ ကၽြန္မေလ။ စိတ္ေတြတုိလုိက္တာ။ စိတ္ရွိ လက္ရွိလုပ္လုိက္ရရင္ ဟုိ အပလီေကးရွင္းတစ္ခုလုိ နာမည္တစ္ခုေပးၿပီး ပါးေတြခ်ည္းလိမ့္ရုိက္တယ္။ အဲဒီတစ္ပုဒ္ေလးပါလုိက္တာ သူ႕မွာ စာမူခနဲ႕စာအုပ္ေရာက္မလာခဲ့ကုိ ၀မ္းေတဘယ္လ္ေတြ တူးေတဘယ္လ္ေတြနဲ႕ ႏွစ္ေသာင္း သုံးေသာင္းေလာက္ျပဳတ္သြားကေရာ။ ၾကြားလိုက္တဲ့ေလလုံးေတြကလည္း လူနဲ႕ကုိမလုိက္ဘူး။ ပိန္လိမ္ေနတဲ့ သူက ေသးေသးေလး။ ေလလုံးက ထြားလုိက္တာ ။ ကၽြန္မေယာက်ာ္း ကၽြန္မ တစ္ေန႕တစ္ျခားမုန္းလာေတာ့တယ္။

(၂)

မ်က္မွန္ေလးပင့္ကာ ပင့္ကာနဲ႕ စာေတြ သည္းသည္းမည္းမည္း ဖတ္ေနတဲ့ သမီးကုိ က်ဳပ္ေတာ့ သိပ္ၾကည့္မရခ်င္ေတာ့ဘူး။ အသက္ကျဖင့္ ႏွစ္ဆယ့္ရွစ္ႏွစ္ရွိေနၿပီ။ လုပ္သင့္တာကုိ မလုပ္ပဲ အေရမရ အဖတ္မရတာေတြ ဒီသမီး လုပ္ေနတာ ေတာ္ေတာ္ၾကာၿပီ။ ေျပာလုိက္ရင္ မ်က္နာက လငပုတ္ဖမ္းတဲ့ပုံနဲ႕ ႏွစ္ခမ္းကုိ တစ္ေတာင္ေလာက္ေထာ္ၿပီး

“အဲဒီအေမကေလ“နဲ႕ ေျခေဆာင့္ ဖင္ေပါက္ၿပီး ကြန္ပ်ဴတာစားပြဲေရွ႕ထုိင္မယ္။ တစ္ေနကုန္ စာထုိင္ေရးမယ္။ ဒါပဲ သူ႕အလုပ္။ ဒါေတာင္တေလာတုန္းက ဆူထားလို႕။ အျပင္ကုိ လတ္လ်ားလတ္လ်ားကလည္း ထြက္ခ်င္လုိက္ေသးတာ။ အျပင္ထြက္တာကုိ မေျပာခ်င္လုိ႕ၾကည့္ေနတာ ၾကာၿပီ။ သမီးလုပ္ေနပုံေနေတြက ခု ႏုိင္ငံေတာ္သမၼတၾကီး ဦးသိန္းစိန္ထက္ကုိ အလုပ္မ်ားေနတဲ့ပုံ။ ထားပါေတာ့ သမၼၾကီးအလုပ္မ်ားတာက ကုိယ့္ႏုိင္ငံအတြက္။ သမီးကေတာ့ ဘယ္သူ႕အတြက္မွမဟုတ္ဘူး။ လုပ္ခ်င္လုိ႕ကို လုပ္ေနတဲ့ အလုပ္မ်ားေနပုံကုိေျပာတာ။ စေန၊ တနဂၤေႏြမ်ားဆုိ ဘာတဲ့ သမီးအၾကီးမရဲ႕ သား က်ဳပ္ေျမးေျပာတဲ့ ခုေခတ္စကားနဲ႕ေျပာရရင္ ဖလန္းဖလန္းကုိထေနတာ။ ၿပီးေတာ့ လာလုိက္တဲ့ ဖုန္းေတြဆုိတာ ညဘက္ သမီးမွာ ျခင္မရုိက္အားဘူး။ တစ္ခါတစ္ခါ ျခင္ေထာင္ထဲ ထုိင္ၿပီး ဖုန္းေျပာေနတာမ်ား စုန္းမၾကီး ငုတ္တုတ္ထုိင္ၿပီး ေလပြားေနတာနဲ႕တူတယ္။

တစ္ခါတစ္ခါ က်ဳပ္က ထ ထေငါက္ရတယ္။

“ဟဲ့ မအိပ္ေသးဘူးလား။ ဘယ္က ေသနာေတြနဲ႕ဖုန္းေျပာေနတာလဲ“လုိ႕။ ဒီလုိဆုိရင္

“ဟာ အေမကလည္း အဲဒါ စာေရးဆရာေတြနဲ႕ေျပာေနတာ။ ပညာရတယ္။ အေတြ႕အၾကံဳရတယ္“ တဲ့။ ေကာင္းလုိက္တဲ့စကား။ သူ႕အေမ က်ဳပ္က ဘာေျပာေျပာ ပညာမရဘူးေပါ့။ အေတြ႕အၾကံဳမရဘူး။ က်ဳပ္တုိ႕ ငယ္ရာကေနၾကီးလာသမွ်ေတြက စာေရးဆရာေတြေျပာမွ နားေထာင္ခ်င္စရာေကာင္းတယ္ေပါ့။ ထားပါ။ ေျပာေနရင္လည္း ဒီသမီးက ဖုတ္ေလတဲ့ငပိရွိတယ္လုိ႕ေတာင္ထင္တာမဟုတ္ဘူး။ ဖုန္းေျပာလုိ႕ၿပီးရင္ စာက ထုိင္ေရးခ်င္ေသးတာ။ ေရးတာ ေရးတာ။ က်ဳပ္အေၾကာင္းေတာင္ တစ္ခါက ေကာက္ဖတ္မိလုိ႕ေတြ႕လုိက္ေသး။ ဘာတဲ့ ေခါင္းစဥ္က

“စိတ္ပုပ္ေသာ ေမေမ“တဲ့။ က်ဳပ္အဲဒီေန႕က တံျမက္စည္းနဲ႕ကုိလုိက္ရုိက္ပလုိက္တယ္။ ကဲ။

ဘြဲ႕ေလးတစ္ခုရထားတယ္ ေျပာတယ္။ ဘာမွမလုပ္ဘူး။ အရင္က သမီးလုပ္တဲ့အလုပ္ကလည္း မေျပာခ်င္ဘူး။ ၀င္ေငြေကာင္းလုိ႕သာ မေျပာျဖစ္ခဲ့တာ။ ခုေတာ့ အဲဒီအလုပ္လည္း နားလုိက္သတဲ့။ စာေရးဆရာမပဲလုပ္မတဲ့။ လုပ္ေပါ့။ ထမင္းမငတ္ဘူးဆုိရင္ တစ္သက္လုံးလုပ္ က်ဳပ္မေျပာဘူး။ တစ္ပတ္ တစ္ပတ္ သမီးသုံးတဲ့ အသုံးစရိတ္ကုိ က်ဳပ္တြက္ျပဦးမယ္။ ၾကံဳတုန္းေလး။ ဖုန္းကဒ္က အနည္းဆုံး တစ္ေသာင္းကဒ္ကုိ တစ္ပတ္ ငါးကဒ္ေလာက္ေတာ့ အသာေလးပဲ။ အျပင္သြားရင္ ကားဆုိ ဘတ္စ္ကားမစီးခ်င္ဘူး။ ဂ်ီးမ်ားသေလး၊ စပယ္ယာ လက္သရမ္းသေလးနဲ႕ တကၠစီမွ။ က်ဳပ္တုိ႕ ေတာင္ဒဂုန္ကေန ၿမိဳ႕ထဲဆုိရင္ ဘယ္ေလာက္က်မလဲ မေျပာေတာ့ဘူး တြက္သာၾကည့္။ ၿပီးေတာ့ သမီးသြားေတြ႕တဲ့ ဆရာေလးေတြဆုိလား၊ ဆရာေတြဆုိလားနဲ႕ မုန္႕ေတြစားလာခ်င္စားလာဦးမယ္။ ထားေတာ့ စားတာကုိမေျပာဘူး။ အျပန္ၾကရင္ ၀ယ္လာပါလိမ့္မယ္ စာအုပ္ေတြတေပြ႕တပုိက္ၾကီးနဲ႕။ အဲဒီစာအုပ္ေတြကလည္း ႏွစ္ေထာင္ကစလုိ႕ ရွစ္ေထာင္တစ္ေသာင္း။ သမီးစားပြဲမွာလည္း ျပည့္ေနလုိက္တဲ့ စာအုပ္ပုံဆိုတာ က်ဳပ္တစ္သက္ ေသတဲ့အထိဖတ္မကုန္ေလာက္ဘူး။

ဒါနဲ႕တစ္ေန႕ကေတာ့ ေျပာလုိက္တယ္။ ဂိမ္းဆုိင္ေလးဖြင့္ဖုိ႕ေျပာေတာ့ အင္ တင္ တင္နဲ႕။ ခုေတာ့ ဆုိင္ထုိင္ရင္း စာဖတ္ေနတာ။ ဇီဇာမ်ားေၾကာင္ခ်က္ေတာ့ေျပာကုိမေျပာခ်င္ဘူး။ ေက်ာင္းသားလူငယ္ေလးေတြ ေက်ာင္းေျပး လာေဆာ့လုိ႕တဲ့။ စိတ္ထဲမွာ ခံစားတယ္။ ၿပီးေတာ့ ကေလးေတြ တစ္ေ.ယာက္နဲ႕တစ္ေယာက္ ေအာ္ၾက ဟစ္ၾက ဆဲၾကဆုိၾကလုိ႕ နားထဲမွာ တစ္မ်ိဳးပဲ စိတ္ထဲမေကာင္းဘုူးတဲ့။ ခံစားတယ္။ က်ဳပ္က အဲဒီလုိဆုိ သမီးေခါင္းကုိ မေခါက္ခ်င္ေပမယ့္ ခပ္ဆတ္ဆတ္ေလးကုိ ေခါက္ပစ္လုိက္တယ္။

“ဘာျဖစ္ျဖစ္ေပါ့။ ညည္းလုိသာဆုိ ဂိမ္းဆုိင္ေတြ ဘာလုပ္ၾကမတုန္း။ လူ ဟဲ့ လူလိုေတြး။ စာေရးဆရာမပုံစံနဲ႕ အူေၾကာင္ေၾကာင္ေတြေလွ်ာက္မေတြးနဲ႕။ ငါ ထပ္လုပ္ထည့္လုိက္ရင္ ညည္းေတာ့ေနာ္။“

“ေမေမကလဲ“

“ဘာေမေမကလဲ။ အဲဒီစာေတြေရး၊ စာအုပ္ေတြဖတ္ ၾကာရင္ ညည္းရူးမယ္သိလား။ ၿပီးရင္ မြဲမယ္။ ငါတစ္ခါတည္းေျပာလုိက္မယ္ေနာ္။ ညည္း စာေရးဆရာမလုပ္မယ္ဆုိရင္ ညည္းကုိခ်မ္းခ်မ္းသာသာျပည့္ျပည့္စုံစုံ ထားႏိုင္တဲ့ ေယာက်ာ္းကုိ ယူ ၾကားလား။ ညည္း ခြက္ဆြဲၿပီး စာေရးေနရမွာစိုးလုိ႕။ တကတည္း။ ငါတုိ႕မ်ိဳးရုိးထဲ ကဗ်ာရူး စာရူးေလးတစ္ေယာက္လာ ပါေနရတယ္လုိ႕“

ဒီလုိေျပာေတာ့ သမီးက မ်က္ေစာင္းေတြကုိ အသက္နဲ႕မလုိက္ေအာင္ လိွမ့္ထုိးေနလုိက္ေသး။ က်ဳပ္ၾကားဖူးတာေတာ့ စာေရးဆရာမေတြ မ်က္ေစာင္းမထုိးတတ္ပါဘူးတဲ့။ ေျပာလုိ႕မွမဆုံးေသး။ ေဘးလြယ္အိတ္ကေလးေကာက္လြယ္ၿပီး အျပင္ထြက္မယ့္ ပုံကုိျမင္ရလုိ႕ က်ဳပ္လွမ္းေမးလုိက္တယ္။

“ဒါက ဘယ္တုန္း“

“ဒီေန႕ ေမေမ ဆုိင္ေစာင့္လုိက္။ သမီး ၿမိဳ႕ထဲသြားဦးမယ္။ စင္ကာပူက စာေရးဆရာ ေသာ္ဇင္ ဒီေနေရာက္မယ္ေလ။ အီသီယိုပီးယားက ပ်ဴမခ ဆုိတဲ့ ဆရာလည္းလာမွာ။ ၿမိဳ႕ထဲက သမီး စာေပေဘာ္ဒါေတြလည္းဆုံမွာ အဲဒါ သြားေတြ႕မလုိ႕။ ေၾသာ္ေမ့ေတာ့မလုိ႕ သမီးကုိ ပုိက္ဆံ ငါးေသာင္းေလာက္ေပးလုိက္ဦး။ ဖုန္းကဒ္ရယ္၊ စာအုပ္ရယ္ ၀ယ္ရဦးမယ္ ေမေမ။“

ၾကည့္စမ္း။ ေျပာလုိ႕မွမၿပီးေသး။ သမီးကုိ မ်က္ေစာင္းေတြ နာနာထုိးရင္း ရင္ဘတ္ၾကားက ဆင္ကေလးဆယ္ရြက္ကုိ ေရာ့အင့္ဆုိၿပီး ေဆာင့္ကာေအာင့္ကာထုတ္ေပးလုိက္ရတယ္။

(၃)

လူၾကည့္ေတာ့ မင္းသားပဲ။ ၾကိဳက္တတ္လုိက္တဲ့ အေကာင္းေတြဆုိတာလည္း မေျပာနဲ႕။ ထမင္းဆုိ ဟင္းေကာင္းမွ။ သြားရင္လည္း လမ္းေကာင္းမွ။ မေျပာခ်င္လုိ႕ၾကည့္ေနတာၾကာၿပီ။ တစ္ရက္တစ္ေလ ျခံထဲလာ ကူပါဆုိေတာ့ လာပါတယ္။ ထီးတစ္ေခ်ာင္းေဆာင္းၿပီး စီးကရက္ေလး လက္ၾကားညွပ္လုိ႕။ သူ႕မ်ား ေဗဒင္လွည့္ေဟာခုိင္းတယ္မ်ားထင္ေနသလားပဲ။ ရုံးပိတ္ရက္ေလးျခံထဲလာပါဆုိရင္ ဆရာ၀န္ပင့္သလုိပင့္ရတယ္။ သား အဲဒီအိမ္ကေလးမွာ တစ္ေယာက္တည္း ေနခ်င္တယ္ဆုိလုိ႕ အဟုတ္မွတ္တယ္။

“အိမ္က ဆူတယ္။ စာေရးလုိ႕မရဘူး။ ကၽြန္ေတာ္က နားေအးပါးေအးမွေနတတ္တာ။ဗ်။ အေဖတုိ႕က မုိးလင္းမုိးခ်ဳပ္ ပြက္ေနေတာ့ ဘယ္ေနတတ္မလဲ။ ကၽြန္ေတာ္ ေက်ာပူတာပဲခံႏုိင္တယ္။ နားပူတာေတာ့မခံႏုိင္ဘူး။“ တဲ့။ က်ဳပ္တုိ႕ေမြးလုိ႕ လူျဖစ္ရတဲ့ေကာင္က တရားလာျပေနတယ္လုိ႕ခံစားရတယ္။

ၿပီးေတာ့ အဲဒီအိမ္ေပၚမွာ တကုတ္ကုတ္။ ၾကည့္လုိက္ စာေတြကုိ ကီးဘုတ္သံတစ္ေဂ်ာင္းေဂ်ာင္းနဲ႕ ရုိက္ေနတာ။ ေမးရင္ စာေရးေနတာတဲ့။ သူ႕ကိုယ္သူ စာေရးဆရာပါတဲ့။ ေျပာျပန္ရင္ က်ဳပ္တုိ႕လြန္ဦးမယ္။ စာေပေဟာေျပာပြဲအသံေလးမ်ား က်ဳပ္တုိ႕ၿမိဳ႕မွာ မၾကားလုိက္နဲ႕ ဖင္ကုိ ရြေနၿပီ။ ေျခကုိၾကြေနၿပီ။

တစ္ခါတစ္ခါ အဲဒီေကာင့္ အိမ္ကေလးဘက္ေရာက္ရင္ စာရြက္ကေလးကုိင္ၿပီး ရြတ္ေနတာ ရြတ္ေနတာ။ အသံေနအသံထားနဲ႕ ကဗ်ာရြတ္တယ္တဲ့။ ၀တၳဳထဲထည့္ေရးမယ္ ဒုိင္ယာေလာ့ခ္ေတြကုိေျပာၾကည့္တယ္တဲ့။ မသိရင္ အရူးပဲ။ ေတာ္ေသးတာက အလုပ္ကေလးလုပ္ေနေသးတာ။ အဲဒီအလုပ္ကရတဲ့ လခဆုိတာလည္း သူ႕ဖာသာသူသုံးတာေတာင္ မေလာက္ဘူး။ ဖုန္းကဒ္ျဖည့္ရတာနဲ႕။ စာအုပ္၀ယ္ရတာနဲ႕။ ဒါေတာင္ အိမ္ဘက္ေျပးလာၿပီး ရုံးပိတ္ရက္ႏွစ္ရက္လုံး အိမ္ဖုန္းကုိ လာလာခုိးဆက္ခ်င္ေသးတာ။ ေျပာလုိက္တဲ့ စကားေတြကလည္း ၾကီးၾကီးက်ယ္က်ယ္ေတြခ်ည္းပဲ။ က်ဳပ္လည္း အဲေလာက္ ေလမၾကီးခဲ့ပါဘူး။ ၾကည့္ရတာ မိန္းမ အေဖ က်ဳပ္ေယာကၡထီးၾကီးကို တူတာေနမွာ။

ခုေတာ့ စာေတြ ဟိုတစ္ပုဒ္ ဒီတစ္ပုဒ္ပါတာကုိ အေၾကာင္းျပဳၿပီး စာေရးဆရာဘြဲ႕ကိုခံယူထားတယ္တဲ့။ ဘာလုပ္လုပ္ က်ဳပ္က သိပ္မေျပာခ်င္ပါဘူး။ ခုဟာက ဒီေကာင္လြန္လာၿပီ။ က်ဳပ္လုိအေဖကုိေတာင္ မေလးမစားခ်င္ေတာ့ဘူး။

တစ္ရက္တစ္ေလ သူ႕အိမ္ဘက္သြားမေခ်ာင္းနဲ႕။ တီဗြီၾကည့္ခ်င္ၾကည့္၊ မၾကည့္ရင္ စာဖတ္၊ မဖတ္ရင္ ဖုန္းေျပာ၊ မေျပာရင္ စာေရးနဲ႕

“မင္းလုပ္ပုံေတြ မဟုတ္ဘူးေနာ္ ေဟ့ေကာင္“ လုိ႕ဆုိရင္

“အေဖကလည္း ေနရာတကာလုိက္လုိက္ေျပာေနလုိ႕ အေဖတုိ႕လူၾကီးေတြကုိအသက္ၾကီးရင္ သိပ္စကားမ်ားတယ္လုိ႕ ေျပာၾကတာေနမွာ။ သား စာေရးေနတာ အာရုဏ္ေနာက္တယ္“ တဲ့။ အဲဒီလုိမ်ားဆုိ က်ဳပ္လက္ေတြယားေနၿပီ။ နဘန္ေတြက်င္းခ်င္ၿပီ။

ေဟာ ခုေတာ့ ဘာစိတ္ကူးေပါက္ျပန္တယ္မသိ။ ေနာက္လ မႏၱေလးသြားမယ္တဲ့။ ဘာကိစၥလည္းေမးေတာ့။ စာေရးဆရာေတြနဲ႕သြားေတြ႕မလုိတဲ့။ ၾကည့္စမ္း။ အေမေက်ာ္ ေဒြးေတာ္လြမ္းတဲ့ေကာင္။ က်ဳပ္မ်ား ရြာျပန္တုန္းက သားရယ္ အဘြားက ေတြ႕ခ်င္လုိ႕ လာခဲ့ပါဦးဆုိတာေတာင္။ မိတၳီလာက ပူတယ္တဲ့။ စာေရးေနတာ မၿပီးေသးလုိ႕မလာႏုိင္ပါတဲ့။ ေခြးေကာင္။ သူ႕အေတြးထဲမွာ စာေရးဆရာကုိမွ လူထင္တဲ့ေကာင္။ ဖုန္းေတြလာရင္ေတာင္ အရင္က သူငယ္ခ်င္းေတြဆုိရင္ သူ ထူးပုံက

“ေအး ဘာလဲ။ ငါ မအားဘူး။ အလုပ္ရွိလုိ႕။ ေအး ေနာက္မွေျပာမယ့္ ေဟ့ေကာင္ ။ ေအး ေအး။ ဒါပဲ ဒါပဲ“

စာေရးဆရာေတြမ်ား ဖုန္းလာလုိက္လို႕ကေတာ့

“ဟုတ္ကဲ့။ ဟုတ္ကဲ့ အဲေလာက္လည္း မဟုတ္ပါဘူးဗ်ာ။ ၾကိဳးစားေနတုန္းဗ်။ ဗ်ာ ကၽြန္ေတာ္လား အားတယ္ အားတယ္။ ေျပာေျပာ။ ဟုတ္ ဆရာရဲ႕ ဟုိ၀တၳဳေလး ကၽြန္ေတာ္ သိပ္ၾကိဳက္တာဗ်။ အေတြးေရာ ..အေရးေရာေကာင္းတယ္ဗ်ာ။“

ၾကည့္။ အဲဒါ ထမင္းစားရင္း တန္းလန္းၾကီးေျပာေနတာ။ လက္ကထမင္းလုံးေတြေတာင္ ေလသလွပ္လုိ႕ ေျခာက္သြားတာေတာင္ ဖုန္းေျပာလုိ႕မၿပီးေသးဘူး။ ၿပီးေတာ့ စာတုိက္ကမ်ား ဖုန္းဆက္လာလုိက္ရင္ ခ်က္ခ်င္းကုိေငါက္ခနဲထသြားတာ။ က်ဳပ္ကုိေျပာသြားတဲ့ေလသံကုိက

“အေဖ သားစာမူခသြားထုတ္လုိက္ဦးမယ္။ အေမေမးရင္ ေျပာလုိက္ဦး“ တဲ့။ သူ႕အေမကလည္း သူ႕သားကုိတစ္ခါမွာ မေမးဖူးပါဘူး။ ဒါမ်ား စာမူခထုတ္တာကုိ သားအဖခ်င္းခ်င္းၾကြားခ်င္လုိ႕ ေျပာသြားပုံ။ ရရင္ အမ်ားဆုံး ငါးေထာင္တစ္ေသာင္းေပါ့။ ဒါမ်ား တစ္သိန္း ကုိးေသာင္းရေနသလုိလို။ က်ဳပ္ကတစ္ခါတစ္ခါ က်ဳပ္မိန္းမကုိ ေျပာရတယ္။

“မင့္သား မင္းၾကည့္ေျပာဦး။ စာရူး။ စာေရးဆရာေယာင္ေယာင္ ဘာေယာင္ေယာင္နဲ႕။ ရူးေနတာ။ “

“အုိ ဘယ္လုိေနေန။ ကၽြန္မ သူ႕ကုိ ေမြးခဲ့တယ္လုိ႕ေတာင္ မထင္ေတာ့ဘူး“ တဲ့။

@@@@@@@@@@@@@

“ေမွာ္“

#########

Thaw            : ကၽြန္ေတာ္ ရန္ကုန္ကုိ ေနာက္တစ္ပတ္ထဲလာဖုိ႕ရွိတယ္။

Linn              : ဟုတ္လား ဘယ္ေန႕လဲ။

Kha Kha        : ေ၀း စာေရးေနတာ လုံးခ်င္းၿပီးၿပီဗ်ိဳ႕။ ၿပီးရင္ Tags လုိက္မယ္။

Linn              : နာလုိဘူး :P

Kha Kha        : ငင္ ဘာလုိ႕ J

Thaw            : ဟုတ္ပါ့။ ေရးႏုိင္သူေတြ မနာလုိဘူး။ အိမ္က ဘုိးေတာ္ ပြားေနတာနဲ႕စာကုိေကာင္းေကာင္း မေရးႏုိင္ဘူး

Linn              : ဟုတ္တယ္ အိမ္က ဘြားေတာ္ေရာပဲ။ မေျပာခ်င္လုိ႕ၾကည့္ေနတာၾကာၿပီတဲ့။ စာေရးတာကုိ ၾကည့္မရလုိ႕       တဲ့

Kha Kha        : ခိခိ၊ အိမ္က မိန္းမကလည္းေျပာတယ္ မေျပာခ်င္လုိ႕ၾကည့္ေနတာတဲ့ ခြီး။

Thaw            : ဟိဟိ

Linn              : ခိခိ

Kha Kha        : ဟီး

ေသာ္ဇင္(လိြဴင္ေကာ္)

Date12th-Nov-2013: 10;07Am

 

About ေသာ္ဇင္ (လြိဳင္ေကာ္)

ေသာ္ဇင္ (လြိဳင္ေကာ္) has written 192 post in this Website..

ရင္ဘတ္နဲ႕ခံစားၿပီးေရးတဲ့ စာေတြ တင္ျပပါရေစခင္ဗ်ား