အႏၱရာယ္နံပါတ္-၂ ကေတာ့ ဟုိဖက္ကမ္းမွာကပ္သြားျခင္းပါပဲ။ သူ႕ဆိုလိုရင္းကေတာ့ အျပင္အာရံု(၆)မ်ိဳးနဲ႔ သာယာမိန္းေမာေနမယ္ဆိုရင္လည္း ဒီလူဟာခ်မ္းသာအစစ္ျဖစ္တဲ့ နိဗၺာန္နဲ႔တူတဲ့ သမုဒၵရာထဲကိုမေရာက္နိုင္ေတာ့တဲ့ သစ္တံုးႀကီးလိုပါပဲ သံသရာ၀ဲဂယက္ထဲမွာ လည္ျပီးစုန္းစုန္းျမွပ္ရပါလိမ့္မယ္ လို႔ဆိုလိုတာပါပဲ။ အင္းတကယ္တန္း စဥ္းစားႀကည့္ရင္ဒီ အႏ ၱ

ရာယ္ကလည္းေရွာင္နိုင္ဖို႔ေတာ့ သိပ္မလြယ္လွဘူးပဲ။ ဘာလို႔လဲ မနက္မိုးေလးလင္းလို႕မ်က္လံုးေလးဖြင့္လိုက္ကတည္းက အျပင္အာရံုေတြကတန္း၀င္လာတာေနာ္။ ေကာင္းတာေလးျမင္

ရင္ေလာဘကတန္းျဖစ္ျပီ ။ လိုခ်င္လာတာေနာ္။ မေကာင္းတဲ့အျမင္အာရံုကိုျမင္ရျပန္ေတာ့ ေဟာေဒါသေတြျဖစ္ရတယ္။ ဒါကမ်က္လံုးေလးမွာျဖစ္ေနတာ။ အဲလိုပဲ နားမွာလည္းသာယာတဲ့အ

သံေလးမ်ားႀကားလို႕ကေတာ့ နားေလးမ်ားစြင့္လို႔ ေလာဘေတြျဖစ္ျပန္ျပီ။ အသံဆိုးႀကီးမ်ားႀကားလို႔ကေတာ့ တခါေဒါသေတြျဖစ္ရျပန္ေရာ။ ဒါကလည္းနားမွာ ျဖစ္ေနတဲ့ေလာဘေတြ ေဒါသေတြေနာ္။ တစ္ခါ ႏွာေခါင္းကလည္းအအားမ်ားေနသလားေမးႀကည့္ဦး ။ ေကာင္းတဲ့ ေရေမႊးနံ႕ေလးမ်ားရရင္ အားပါးေမႊးလိုက္တာေနာ္လို႔ ေလာဘကတန္းျဖစ္သြားျပီ။ ေဟာမေကာင္း

တဲ့ပုပ္ေစာ္အနံ႕ေတြရလိုက္တာနဲ႔ လူကမဲ့ရႈ႕ံျပီး ဟင္းစိတ္ပ်က္ပါတယ္…ဆိုျပီး ေဒါသေတြျဖစ္ေနျပန္ေရာ ။ ေဟာနွာေခါင္းမွာကလည္း ဒီေဒါသနဲ႔ေလာဘပဲ လွည့္ျဖစ္ေနပါေပါ့လား။ လွ်ာက်ျပန္

ေတာ့လည္း ပိုေတာင္ဆိုးေသး။ ဟိုဟာမႀကိဳက္ရတာနဲ႔ ေဒါသျဖစ္ျပန္ ၊ ဒီဟာႀကိဳက္ရျပန္ေတာ့ ေလာဘျဖစ္ျပန္ ။ ေအာသူလည္းဘာထူးလဲ ဒီလိုပဲ ေလာဘတလွည့္၊ ေဒါသတလွည့္ လွည့္ျဖစ္

ေနပါေပါ့လား။ အင္းကာယအႀကည္ေလးကေရာဘယ့္ႏွယ္ေနသလဲ ႀကည့္လိုက္ပါဦး။ သူကလည္းေလ ေကာင္းတာေလးေတြနဲ႕ေတြ႕ထိေနရျပန္ေတာ့ ေလာဘျဖစ္၊ မေကာင္းတဲ့ ႀကမ္းတမ္းတဲ့အရာေတြနဲ႔မ်ားသာဆို ေဒါသျဖစ္။ ျခင္ေလးကိုက္တာေတာင္ ခံနိုင္ရည္ရိွရဲ႕လားေမးႀကည့္လိုက္ပါဦး။ ျခင္ကကိုက္မယ္မွ မႀကံရေသးဘူး ေဖ်ာင္းဆို လက္ကရိုက္ျပီးသား ေဟာ ေဒါသရဲ႕တန္ခိုးေတြေနာ္။ အင္းဒီလိုနဲ႔ပဲ ဒီကိုယ္မွာကလည္း ေဒါသတလွည့္ ေလာဘတလွည့္ နဲ႔လွည့္ျဖစ္ေနလိုက္တာ နားရ အားရတယ္ကိုမရိွေတာ့ပါဘူးေနာ္။ အင္းတေန႔တေန႕ အဆင္းေတြ၊ အသံေတြ၊ အနံ႕ေတြ၊ အရသာေတြ၊ အေတြ႔အထိေတြ နဲ႕ ေလာဘေလးျဖစ္လိုက္ ေဒါသေလးျဖစ္လိုက္ တဏွာေလးျဖစ္လိုက္ မာနေလးျဖစ္လိုက္ နဲ႕ ေအာ္ဒီခႏၶာႀကီး ခမ်ာမယ္  ဒီကိေလသာ တရားေတြလုျပီး အားရပါးရကိုျဖစ္ေနလိုက္တာ နလန္ကိုမထူနိုင္ေတာ့ပါဘူး။ ဒါေတာင္ ႀကံေတြးစရာဆိုတဲ့ စိတ္ကေလးမွာ ျဖစ္ေနတာေတြမပါေသးဘူးေနာ္။ ကိုယ့္ရဲ႕ ဒီ အတြင္းအာရံုေတြမွာ လာတိုက္တဲ့အျပင္အာရံု ၆ ပါးအေပၚမွာ မေမာနိုင္ေအာင္ လုိက္ျဖစ္ေနရေတာ့ ဘယ္သက္သာပါ့မလဲ။ အင္းတကယ္ေတာ့ ဒီစိတ္ကေလးမွာ ျဖစ္ေနတဲ့ အေတြးအာရံုေတြက ပိုေတာင္ဆိုးပါေသးတယ္။ ကဲအားလံုးေပါင္းခ်ဳပ္လိုက္ေတာ့ ဘာလာေတြ႕လည္းဆိုရင္ မိုးလင္းကမိုးခ်ဳပ္ထိ တေန့တေန႕ ဒီအျပင္အာရံုေတြတုိုက္တဲ့အေပၚ ေလာဘ၊ေဒါသ၊ တဏွာ၊ မာန စတဲ့ကိေလသာေတြ အတြဲလိုက္ကိုဆက္တိုက္ ႀကီးျဖစ္ေနပါတယ္လို႔သာ ျမင္ထားလိုက္ေပေတာ့။ ေအာဒါေႀကာင့္ပဲဆရာေတာ္ေတြ ေဟာတဲ့ ဒို႔ဒီခႏၶာႀကီးမွာက ေန႔စဥ္ကိုပဲ ပဋိစၥသမုပါဒ္ ဆက္ေနတယ္ ဆိုတာဟုတ္တာပဲေနာ္။

ဘယ္လိုဟုတ္လို႕ဘယ္လိုေတြဆက္ေနသလဲေျပာပါဆိုရင္ ရွင္းရွင္းေလးပါပဲ။ ကိုယ့္ခႏၶာမွာက အစကတည္းကအိမ္ရွင္အျဖစ္ မ်က္စိ၊ နား၊ ႏွာ၊ လွ်ာ၊ ကိုယ္၊ စိတ္ ရယ္လို႔ပါလားျပီးသားေလ။ အဲဒီအိမ္ရွင္က မိုးလင္းလို႔မ်ား သက္ဆိုင္ရာ ျပဴတင္းေပါက္ေလးေတြဖြင့္လိုက္ျပီဆိုတာနဲ႕ ၀င္လာႀကပါျပီ။ အျပင္ဧည့္သည္ေတြက တန္းစီလို႔ေပါ့။ အင္းသူတို႔ကို ၀င္မလာရလို႔ေတာ့ တားလို႔မရဘူးေနာ္။ ျပီးေတာ့လည္း ဒီအိမ္ရွင္တံခါးေပါက္ေတြကိုလည္း ပိတ္ထားလို႔ကမရျပန္ဘူး။ မိုးလင္းတာနဲ႔ မ်က္လံုးကမ်က္ခြံျပဴတင္းေပါက္ေလးက ဖြင့္လိုက္ရျပီေနာ္။ ဒီလိုပဲဆိုင္ရာဆိုင္ရာျပဴတင္းေပါက္ေလးေတြ အကုန္လံုးကဖြင့္ထားရပါတယ္။ အဲဒီမွာပဲ အဆင္းေတြက မ်က္လံုးေပါက္ကေန တန္း၀င္လာျပီ။ အသံေတြကေရာ နားေပါက္ေလးကေန၀င္လာျပန္ျပီ။ အနံ႕၊ အရသာ၊ အေတြ႕အထိ၊ ႀကံေတြးစရာဆိုတာေတြကေတာ့ သက္ဆိုင္ရာေတြမွာ အလ်ိဳအလ်ိဳနဲ႕၀င္လာႀကျပီ။ အဲဒီထိကေတာ့ကိုယ္ ဘာမွမတတ္ နုိင္တဲ့ကိစၥႀကီးပဲေနာ္။ ကဲဒီထိကထားလိုက္ေတာ့။

ေနာက္ဘာဆက္ျဖစ္လဲ ဇာတ္လမ္းေလးလိုထိုင္ႀကည့္ရေအာင္။ အဲဒီဧည့္သည္ေတြလည္း၀င္လာျပီး မႀကာပါဘူး။ ဒို႔ရဲ႕ဒီခႏၶာအိမ္ႀကီးမွာေလ ၀ုန္းဒိုင္းေတြျဖစ္ျပီး ေျဗာင္းေတြဆန္ ကုန္ေတာ့တာပဲ။ အဲဒါဘာေတြျဖစ္သြားတယ္မွတ္လဲ။ ေ၀ဒနာေတြေလ။ ဧည့္သည္ကေပးတဲ့လက္ေဆာင္ထုပ္ႀကီးကို အဟုတ္မွတ္ျပီးလက္ခံလိုက္တာေလ။ ကိုယ္လက္ခံလိုက္တဲ့ အထုပ္ႀကီးထဲမွာက လက္နက္ဗံုးေတြပါလာတာမသိရွာေတာ့ တနည္းေျပာရရင္ေတာ့ သတိမရိွရွာေတာ့ ခံလိုက္ရျပီ။ မ်က္လံုးျပဴတင္းက၀င္လာတဲ့ပံုရိပ္ေတြေပၚမွာ အစြဲျပဳလို႕ေလာဘတဏွာ ေတြကို လက္ေဆာင္ရလိုက္တယ္။ ေနာက္ျပီး၀င္လာတဲ့အဆင္းအာရံုဧည့္သည္ကေတာ့ သူ႔အဆင္းနဲ႔ ဒီမ်က္လံုးအႀကည္ေလးနဲ႔ထိျပီးႏုတ္ဆက္လို႔ တန္းေပ်ာက္သြားျပီေနာ္။ ကိုယ့္မွာကဒီအဆင္း အေပၚမွာလိုက္လို႔ ေ၀ဒနာေတြျဖစ္ေနလိုက္တာမျပီးေတာ့ဘူး။ အင္းဒီမွာက ၀င္လာတဲ့အဆင္းဧည့္သည္ေလးက နွစ္သက္စရာဆိုရင္ သုခေ၀ဒနာေတြနဲ႕ေလာဘတဏွာ

ေတြျဖစ္ေနရတယ္။ ၀င္လာတဲ့အဆင္းဧည့္သည္ေလးက ကုိယ္မလိုခ်င္တဲ့ အဆင္းမ်ိဳးဆိုျပန္ေတာ့ တစ္ခါ ေဒါသေတြျဖစ္လို႔ေနျပန္ေရာ။ ဒါဆိုသူက ဒုကၡေ၀ဒနာလက္ေဆာင္ေတြပိုက္လို႔ က်န္ခဲ့ရျပန္တယ္။ အင္းဒီမွာတင္ျပီးသြားသလား။ဆိုေတာ့ ဘယ္ျပီးမလဲ ။ သုခေႀကာင့္ျဖစ္ရတဲ့ေလာဘေတြေႀကာင့္ ဒါမ်ိဳးအဆင္းေလးကိုထပ္ျမင္ရခ်င္လာတယ္ေနာ္။ ဒါသည္ပင္ေ၀ဒနာမွ တဏွာဆီသို႔ကူးသြားျပီေနာ္။ အဲဒီတဏွာေလးေႀကာင့္ စိတ္မွာဒါကပဲထပ္ခါထပ္ခါလိုခ်င္ပါတယ္ဆိုတဲ့ စြဲလမ္းမႈဥပါဒါန္ေတြ ဆက္ေမြးဖြားလာပါတယ္။ ဒီလိုဥပါဒါန္ျဖစ္လာျပီဆိုရင္ေတာ့ ဒီလူဟာျငိမ္ျငိမ္ေနလို႔မရေတာ့ပါဘူး။ မရမေန မျဖစ္မေန အားထုတ္မႈေတြလုပ္လာပါေတာ့တယ္။ ဒါကလည္း သုခေ၀ဒနာမွဒီလိုျဖစ္တာမဟုတ္ဘူးေနာ္။ မျမင္ခ်င္တာျမင္ရတဲ့အခါမွာ ျဖစ္ရတဲ့ဒုကၡေ၀ဒနာ ေႀကာင့္လည္းေဒါသအေလွ်ာက္ မသတ္ရမေနနိုင္ မေျပာရမေနနိုင္ မဆဲရမေနနိုင္ေတြ ျဖစ္ျပီးကံေတြဆက္တိုက္ကိုက်ဳးလြန္ဖို႔ အားထုတ္ပါေတာ့တယ္။ အဲဒီကမွ ႏုတ္ကေနဆဲဆုိလို႔ရိွရင္ေတာ့ ၀စီကံေတြေပါ့၊ ေနာက္လက္ပါပါလာရင္ေတာ့ ကာယကံေတြပါေျမာက္ကုန္ေတာ့တာပါပဲ။ အဲဒီကမွာ မေနာကေတာ့ ဒီႏွစ္မိ်ဳးလံုးရဲ႕ အရင္းအျမစ္ပဲမို႔ သူမပါဘူးလားလို႔ ထင္စရာကိုမလိုေတာ့ပါဘူး။ အင္းဒါဆိုရင္ ဒီမ်က္လံုးျပဴတင္းေပါက္က ၀င္လာတဲ့ ဧည့္သည္ေႀကာင့္ ကံေတြက်ဳးလြန္ရျပန္ျပီ။ ဒါဆုိတျခားျပဴတင္းေပါက္ေတြမွာေရာ ဆိုေတာ့အားလံုးဒီသေဘာပါပဲ။

၀င္လာတဲ့အာရံုအေပၚမွာ စြဲေနသမွ်ကေတာ့ ေ၀ဒနာေတြကဆက္တုိက္ကို လိုက္ျဖစ္ေနေတာ့မွာပါ။ အဲဒီေ၀ဒနာရဲ႕ေနာက္ကေန တဏွာေတြ လိုက္လာမယ္။ တဏွာပါလာလို႔ကေတာ့ မလြယ္ေတာ့ဘူးပဲ။ ဘယ္လိုမလြယ္တာလဲဆိုရင္ စြဲလမ္းမႈဥပါဒါန္က သူ႔ရဲ႕ဖြားဖက္ေတာ္ပဲေလ။ ဒီဥပါဒါန္ကေနမွ ကံေတြတစ္ခုျပီးတစ္ခု ေျမာက္ေစေတာ့တာပါပဲ။ ကဲကံေျမာက္ေတာ့ ဘာျဖစ္လို႔လဲလို႔ ဆက္ေတြးလိုက္ရင္ ဒီကံေတြက အေႀကာင္းျပဳလုပ္လို႔ သူ႕ရဲ႕အက်ိဳးေတြပါျပန္ခံရမွာေပါ့။ စာမက်က္မွေတာ့စာေမးပြဲက်မွာေပါ့။ ဘယ္ယႀတာေတြ ဘာေတြလုပ္မေနနဲ႔ ။ ကုိယ္ျပဳထားတဲ့ အေႀကာင္းေႀကာင့္ျဖစ္လာမယ့္အက်ိဳးကိုကိုယ္ပဲျပန္ခံရမွာပါ။ မခံခ်င္ရင္အစကတည္းကမလုပ္နဲ႔ေပါ့။ ဟုတ္တယ္မလား။ အင္းတေန႔တေန႔ က်ဳးလြန္လိုက္တဲ့ ကုသိုလ္ကံ၊ အကုသိုလ္ကံေတြက ကိုယ့္ေနာက္ကေနဆက္တိုက္ကိုပဲ အက်ိဳးေပးဖို႔လိုက္ေနပါေတာ့တယ္။ ဒီေတာ့ တစ္ေန႔တစ္ေန႔ ျဖစ္လိုက္ရတဲ့ ေလာဘေတြ ၊ ေဒါသေတြကနည္းမွမနည္းပဲေနာ္။ အင္းဒီလိုနဲ႔သာေသရင္ေတာ့ျဖင့္ အင္းငါ နတ္ျပည္ပဲတန္းေရာက္မွာေနမွာပါလို႕ ကိုယ့္ကိုယ္ကုိသိပ္ ႏွစ္သိမ့္မေနနဲ႕ဦး။ ေလာဘနဲ႔ေသရင္ ျပိတၱာျပည္သို႔တန္းတန္းႀကီးသြားေပေတာ့တဲ့။ ေဒါသနဲ႔ေသရင္ေတာ့ ငရဲျပည္ပဲေပါ့။ ဒါဆိုရင္ေတာ့ ဒို႔ေတြရဲ႕တစ္ေန႔တစ္ေန႕ျဖစ္လိုက္ရတဲ့ ေလာဘေတြနဲ႕ ေဒါသေတြကိုေတာင္ စံခ်ိန္ျပန္တင္ရမယ္ထင္တယ္။ ဒီႏွစ္ခုထဲကတစ္ခုခုကေတာ့ အျမဲဦးေဆာင္ေနတာဆိုေတာ့ေလ။ တစ္ခုေတာ့ရိွတာေပါ့ေလ။ ေလာဘကပိုမ်ားလို႔မ်ား ေလာဘနဲ႕ေသရင္ေတာ့ သူကျပိတၱာပဲျဖစ္မွာဆိုေတာ့ နည္းနည္းေတာ့သက္သာမလားပဲေနာ္။ ေနာက္ျပီးကံေကာင္းလို႔ အမွ်အတန္းေလးဘာေလးရရင္ေတာ့ ကၽြတ္နိုင္လြတ္နိုင္ေလာက္ပါရဲ႕။ ဟုိေဒါသက်ေတာ့ ဘာမွလည္းမစားရဘူး။ ငရဲျပည္ဆိုေတာ့လြတ္လမ္း ကလည္း သိပ္မျမင္ရဘူးေလ။ ဒါေႀကာင့္ ဟိုျပိတၱာဘ၀ ပဲသြားပါေတာ့မယ္ေလလို႔ေတာ့ မထူးဇာတ္မခင္းလိုက္ပါနဲ႕။ အဲလိုဆိုရင္ေတာ့ ဒို႔လူ႕ဘ၀ရရက်ိဳးမနပ္ျဖစ္သြားမွာေပါ့။ ဟင္း…..ဒါဆို ဘယ္လိုလုပ္ျပီးဒီေလာဘေတြ၊ေဒါသေတြကေန ရုန္းထြက္ရပါ့မလဲလို႔ သာစဥ္းစားႀကည့္ရမွာေပါ့ေနာ္။ လူပဲေလ။ ဒီေလာက္ေတာ့ျဖင့္ အေျဖေလးဘာေလးရွာႀကည့္တတ္ရမွာေပါ့။ ဟုတ္ဖူးလား။

ကဲဒါဆိုရင္ေတာ့ျဖင့္ ဒို႔ခႏၶာမွာေန႔စဥ္လည္ပတ္ေနေသာ ပဋိစၥသမုပါဒ္သံသရာႀကီးကိုေတာ့ ျမင္ေလာက္ပါတယ္ေနာ္။ အတြင္းဒြါရနဲ႕ အျပင္အာရံုနဲ႔လည္းတုိက္လိုက္ေရာ ေ၀ဒနာေတြတန္းျဖစ္ သြား ေရာ။ ဒီေ၀ဒနာေနာက္ကမွာ တဏွာေတြကပြားလာျပီး ကင္ဆာဆိုတဲ့ျမစ္ပြားနာလိုပဲ ဥပါဒါန္ပါတြဲပြားလာလိုက္ေလေတာ့ ဘာခံနုိင္လိမ့္မလဲ။ ေန႕စဥ္အခ်ိန္တိုင္းမွာကိုပဲ ကံေတြကေလမအားကိုမအားရပါဘူးဆက္တိုက္ကို က်ဳးလြန္ေတာ့တာပဲ။ ဒီကေနမွ ကိုယ္ျပဳတဲ့အေႀကာင္းရဲ႕ေကာင္းကိ်ဳး၊ ဆိုးကိ်ဳးေတြကို ျပန္ခံရျပန္ေရာ။ ခံရင္းနဲ႔ပဲဆက္က်ဴးလြန္ျပန္ေရာ။ ဒီကေနကိုမထြက္နိုင္ေတာ့လို႔ ဟူး…..ေမာသြားပါျပီ။ ေနာက္ေန႔မွပဲ ဘယ္လိုမ်ားရုန္းရပါ့မလဲရယ္လို႔ ဆက္ရပါဦးေတာ့မယ္။

အႏၱရာယ္နံပါတ္-၂ ျဖစ္တဲ့ဟိုဖက္ကမ္းမွာကပ္သြားရျခင္းဆိုတဲ့ တရားေလးရဲ႕ အႏွစ္သာရအဓိပၸါယ္ကို ခုေတာ့သေဘာေပါက္သြားပါျပီေနာ္။ အျပင္အာရံုေတြေနာက္ ေကာက္ေကာက္ပါ ေအာင္ လိုက္ေနရတာသည္ပင္ ဒီအႏၱရာယ္နဲ႔ေတြ႔ေနရျပီလို႔ “ခုေတာ့သိျပီ သူ႔ကို က်ေနာ္ေရွာင္ေတာ့မည္” လို႔သာေျပာလိုက္ပါရေစေတာ့။

တစံုတရာ အႀကံေပးစရာမ်ားရိွရင္ ျပန္စာေလးေတြေပးပို႔နုိင္ပါတယ္ေနာ္။ လိပ္စာကေတာ့ dimplemit@gmail.com ပါေနာ္။

About sofiadimple

dimple mit has written 22 post in this Website..