ကၽြန္မရဲ႕ ရာျပည့္ပုိစ့္ကုိေတာ့ မွတ္မွတ္ရရေလးေရးခ်င္တာေၾကာင့္ အခုမွေစာင့္ၿပီး တင္ရတာပါ။ တကယ္တန္းေတာ့တင္ခ်င္တာၾကာပါၿပီ။ ကၽြန္မတို႔မိသားတစ္စုလံုး ေသေဘးကေနလြတ္လာတာေလးတင္ခ်င္တာပါ။ တျခားသူေတြလဲ သတိထားလုိ႔ရ ေအာင္လဲရည္ရြယ္ပါတယ္။ ေမ့ထားခ်င္တဲ့ျဖစ္ ရပ္ျပန္မေတြး ခ်င္တဲ့ျဖစ္ရပ္မို႔ ေမ့ထား ဖုိ႔ႀကိဳးစားခဲ့ေပမဲ့ ဟိုတေလာက Wholesale မီးေလာင္လို႔ ၀န္ထမ္းခုနစ္ေယာက္ဆံုး ပါးသြားတာကုိ ၾကားလုိက္ရေတာ့ ျပန္မေတြး ခ်င္ေပမဲ့ျပန္သတိယလာပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္လဲ မွတ္မွတ္ရရျဖစ္ေအာင္ ရာျပည့္ပုိစ့္အေနနဲ႔ ကိုယ့္ရဲ႕ဒုတိယအသက္ကုိ ဂုဏ္ျပဳၿပီးတင္လုိက္တာပါ။
လြန္ခဲ့တဲ့ ရွစ္ႏွစ္၊ ကုိးႏွစ္ေလာက္ကေပါ့။ ၂၀၀၃၊ ၂၀၀၄ ခုႏွစ္ေလာက္မွာေပါ့။
ကၽြန္မတို႔မိသားစုဟာ တိုက္ခန္းက်ဥ္းေလးမွာေနပါတယ္။ ကံေကာင္းတာက ေဘး ကလမ္းျဖစ္ေနေတာ့ ေခါင္းရင္းဘက္အျခမ္းက ျပတင္းေပါက္အျပည့္ရပါတယ္။ ေလ ၀င္ေလထြက္ေကာင္းတယ္ေပါ့။ ကၽြန္မသားကေလးကလဲ အဲတုန္းက ၁ ႏွစ္ခြဲ ေက်ာ္ ႏွစ္ႏွစ္ မျပည့္ေသးဘူးေပါ့။ အေဖကလဲ အလည္ေရာက္ေနပါတယ္။ ကၽြန္မတုိ႔မိသား စုကအခန္းထဲမွာအိပ္ၿပီး အေဖကေတာ့ အိမ္ေရွ႕ဘုရားစင္ေရွ႕မွာအိပ္ပါတယ္။ အဲ တုန္းက ကေလးကငယ္ေသးသလုိ အမ်ိဳးသားကလဲခရီးမၾကာခဏထြက္ေနေတာ့ အိမ္အကူေခၚထားပါတယ္။ တေန႔မွာေတာ့ ကၽြန္မက မနက္ကုိပဲကုလားဟင္းခ်က္ဖုိ႔ စီစဥ္ပါတယ္။ ပဲကုလားဟင္းကလဲ ကုလားပဲကျပဳတ္ရတာၾကာေတာ့ ညကတဲက ပဲျပဳတ္ထားဖို႔ စီစဥ္ထားပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ အလုပ္ရႈပ္ၿပီး ပဲျပဳတ္ဖို႔ေမ့သြားပါတယ္။ ညအိပ္ခါနီးမွပဲမျပဳတ္ရေသးတာသတိယပါတယ္။ ဒါေပမဲ့လဲ ညဥ့္နက္ၿပီမို႔မနက္မွပဲ ျပဳတ္ေတာ့မယ္လို႔ဆံုးျဖတ္လုိက္ပါတယ္။ အဲတုန္းကမွတ္မွတ္ယယ မုိးတြင္းႀကီးပါ။ မုိးမရြာေပမဲ့ ျပတင္းေပါက္မ်ားလို႔ ကၽြန္မတုိ႔အိမ္က သာမာန္တုိက္ခန္းေတြထက္ နဲနဲ ပိုေအးပါတယ္။ ပထမေတာ့ကၽြန္မက အိပ္ခါနီးျပတင္းေပါက္ေတြပိတ္ၿပီး Air con ဖြင့္ဖုိ႔လုပ္ပါတယ္။ ေနာက္ေတာ့မွ စိတ္ေျပာင္းၿပီး ( ကုိယ္ေစာင့္နတ္ႏႈိးေစာ္တယ္ထင္ ပါတယ္၊ ေသေန႔မေစ့တာလဲျဖစ္ႏုိင္ပါတယ္ ) ျပတင္းေပါက္ေတြျပန္ဖြင့္၊ Air con ျပန္ပိတ္ၿပီးအိပ္ဖုိ႔ဆံုးျဖတ္လုိက္ပါတယ္။ အဲဒီအခ်ိန္မွာအိမ္အကူက ပဲအုိးကိုမီးဖုိေပၚ တင္ထားပါတယ္။ ကၽြန္မကမီးဖုိထဲသြားၾကည့္လုိက္ၿပီးေတာ့ မုိးခ်ဳပ္ေနၿပီ၊ မနက္မွျပဳတ္ေတာ့မယ္ ထားလိုက္ေတာ့ဆုိၿပီး ပဲအုိးကုိမီးဖိုေပၚကခ် ပလပ္ျဖဳတ္၊ သူ႕ကိုလဲအိပ္ဖုိ႔ေျပာလုိက္ပါတယ္။ အိမ္အကူကုိလဲေသခ်ာမွာပါတယ္။ မတည္နဲ႔ ေတာ့ရတယ္လို႔။ အဲလုိနဲ႔ညအိပ္ေပ်ာ္သြားလိုက္တာ အသက္ရႈၾကပ္ၿပီး မီးခုိး ေတြမႊန္ၿပီး အိပ္မက္ထဲမွာလုိလို ဘာလုိလုိခံစားရၿပီးႏုိးလာပါတယ္။ အဲအခ်ိန္မွာ တအိမ္လံုးဘာမွမျမင္ရေတာ့ပါဘူး။ မီးခုိးလံုးမဲမဲႀကီးေတြပဲျမင္ေနရပါတယ္။ အသက္ လဲရႈလုိ႔မရေတာ့ဘူး။ ကၽြန္မေခါင္းထဲမွာျဖတ္ကနဲ႔ ပဲအုိးနဲ႔အိမ္အကူကုိ သတိယသြား ၿပီး မီးဖုိေခ်ာင္ေျပးၾကည့္လုိက္ေတာ့ လားလား မီးဖိုေပၚမွာပဲအုိးႀကီးကမဲတူး မီးခိုး မည္းႀကီးေတြထြက္ၿပီး မီးဖုိႀကီးကနီရဲၿပီး မီးထေတာက္ေတာ့မယ္။ ကံေကာင္းလုိ႔။ ကၽြန္မလဲ ပလပ္ဆြဲျဖဳတ္၊ အုိးကိုေဗဇင္ထဲထည့္ေရဖြင့္ခ် မီးဖြင့္ၿပီးမွ အိပ္ေပ်ာ္ေနတဲ့ ( မီးခုိးမႊန္ၿပီးေမ်ာေနတာလားေတာင္မသိတဲ့ ) အိမ္အကူကုိ ေတာ္ေတာ္နဲ႔ႏႈိးမရလုိ႔ ၀ုန္း၀ုန္း၀ုန္းနဲ႔ရုိက္ၿပီး ႏႈိးရပါတယ္။ ၿပီးမွအိမ္ေရွ႕ျပန္ေျပး အေဖနဲ႔ အမ်ိဳးသားကိုအ တင္းလႈပ္ႏိႈး၊ ကေလးကိုလဲ ေသခ်ာေအာင္စစ္ရပါတယ္။ အေဖတို႔ကလဲ မူးေ၀ၿပီး ထလာၾကတယ္။ အဲက်မွေက်းဇူးရွင္ကလဲ ေကာင္းေကာင္းႏုိးေတာ္မူတယ္။ ကၽြန္မ လဲေဒါသထြက္ၿပီး ဘာလုပ္တာလဲ ဘာလုပ္တာလဲလုိ႔ ေအာ္ေအာ္ၿပီးေမးမွ ပဲအုိးတည္ ၿပီးခဏေမွးအံုးမယ္ဆုိၿပီး အိပ္ယာထဲခဏလဲွလုိက္တာ အိပ္ေပ်ာ္သြားတာမႏိုးေတာ့ တာတဲ့။ ကၽြန္မတို႔စအိပ္တာ ၁၁ နာရီပါ။ အဲအခ်ိန္မွာသူစတည္တာပါတဲ့။ ကၽြန္မႏိုး ေတာ့ မနက္ ၃ နာရီပါ။ ပဲအုိးကေရမ်ားလို႔ အေစာႀကီးမခန္းသြားတာ အရမ္းကံ ေကာင္းပါတယ္။ ေနာက္ Air con မဖြင့္ပဲ ျပတင္းေပါက္ဖြင့္အိပ္မိတာလဲ အေတာ္ကုိ ကံေကာင္းသြားပါတယ္။ မဟုတ္လုိ႔ကေတာ့ မနက္မုိးလင္းရင္ ကၽြန္မတုိ႔မိသားစု ဘယ္လုိျဖစ္ေနမလဲဆုိတာ ေတြးေတာင္မွမေတြးရဲေတာ့ပါဘူး။ ကၽြန္မအထပ္ထပ္မွာ ၿပီး မတည္နဲ႔ေနာ္ မတည္နဲ႔ေနာ္လုိ႔ ေျပာတာေတာင္ လုပ္ျဖစ္ေအာင္လုပ္တာ။ သူကေတာ့ ေစတနာနဲ႔ဆုိေပမဲ့ ကံႀကီးလြန္းလုိ႔ တအိမ္လံုးမေသတာပါ။ အသိပညာ ႏုံနဲ႔သူေတြကို ဘယ္ဟာမွစိတ္မခ်ရဘူးဆိုတာကၽြန္မ သင္ခန္းစာရလုိက္ပါတယ္။ ေနာက္ဆုိ သူတုိ႔အိပ္ၿပီးမွကၽြန္မအိပ္ရဲပါေတာ့တယ္။ အဲဒီအိမ္အကူကိုေတာ့ ေန႔ခ်င္း ပဲျပန္ပို႔လုိက္ရပါတယ္။ တပါတ္ေလာက္ အိမ္ထဲမွာ မီးခုိးနံ႔ေတြနဲ႔ ဘယ္လိုမွေနလို႔မ ရေအာင္ကိုျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။ ဘာမွမျဖစ္ခဲ့လုိ႔သာ အခုလုိျပန္ေျပာႏိုင္ေပမဲ့ တစံုတခုမ်ား ျဖစ္သြားခဲ့မယ္ဆုိ ရင္ ေတြးေတာင္မေတြးရဲပါဘူးရွင္။ ျပန္ေျပာတုိင္းအရမ္းကို ေၾကာက္မိတာပါ။ အခုႏွစ္နဲနဲၾကာလို႔ ေအးေအးသက္သာျပန္ေျပာႏိုင္ေပမဲ့ ျဖစ္ခါ စတုန္းကေတာ့ ျပန္ေတာင္မွမေျပာရဲ မေတြးရဲေလာက္ေအာင္ကို အေၾကာက္ႀကီး ေၾကာက္သြားခဲ့ရပါတယ္။ မီးဖုိ၊ မီးခလုပ္ေတြနဲ႔ပါတ္သက္ၿပီးေတာ့ ဆိုက္ကို၀င္သြား တာကေတာ့ ယေန႔ထိပါပဲ။ အိမ္ကထြက္ရင္မီးဖုိမီး၊ မီးခလုပ္ေတြကိုအားလံုးပိတ္၊ ေသခ်ာေအာင္တအိမ္လံုးၾကားေအာင္ ကုိယ္ပိတ္တဲ့ခလုပ္ကိုေအာ္တာေတာင္ တခါ တရံ စိတ္မခ်လုိ႔လမ္းတ၀က္ ကေနျပန္လွည့္ၿပီးၾကည့္မိတဲ့အထိ ခံစားေနရဆဲပါ။ ေသရြာျပန္လုိ႔ပဲေခၚရမလား ေသတြင္းထြက္လုိ႔ပဲေျပာရမလားမသိေလာက္ေအာင္ ကံေကာင္းခဲ့တယ္လုိ႔ေတာ့ ကၽြန္မယေန႔ထိခံစားမိေနဆဲပါ။

About မြသဲ ( 17082011 )

has written 110 post in this Website..

THAKHIN CJ #8172011