သူမ်ားေတြ ဟက္ပီးႏြားရူးရီးယားဟုေအာ္သံၾကားလိုက္ရေလသည္။

ကိုရင္စိုင္းတစ္ေယာက္ ဆိုင္ေရွ႕မွ လူတန္းရွည္ႀကီးကိုတစ္ခ်က္ၾကည့္လိုက္၊ ဆိုင္ထဲမွ ပ်ာယာခတ္ေနၾကေသာ ၀န္ထမ္းမ်ားအား ေခၽြးတစ္လံုးလံုးျဖင့္ လိုက္လံစီမံခန္႔ခြဲေနရင္းမွ ခဏတာရပ္လိုက္ၿပီး

ႏွဳတ္ဖ်ားမွ အသံမထြက္ပဲ ခပ္ဖြဖြေလး ေရရြတ္လိုက္ပါ၏။ ႏွစ္သစ္မွာ အစဦးဆံုးေတာင္းတဲ့ဆုေပမလား၊ ေကာင္းမယ္ထင္တာေလးေပါ့..

“ေပ်ာ္ရႊင္စရာမ်ား ေဆာင္ၾကဥ္းေပးမည့္ ႏွစ္သစ္မဂၤလာျဖစ္ပါေစသား..” ဟုသာ။

++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

ကိုရင္စိုင္းတစ္ေယာက္ တစ္ေျမရပ္ျခားတြင္ ႏွစ္ေပါင္းအေတာ္အတန္ၾကာေပၿပီ။ အိမ္ေျမွာင္မဟုတ္သည့္ ႏိုင္ငံေျမွာင္မ်ားဟုလည္းတစ္ခ်ဳိ႕က ဆိုၾကေသးသည္။ ဆိုခ်င္လဲ ဆိုေလာက္စရာပင္၊ သူမ်ားႏိုင္ငံေတြမွာ သူမ်ားလူမ်ဳိးေတြ ေကာင္းစားေနတာကို စိ္န္နားကပ္ေရာင္ႏွင့္ ပါးေျပာင္ေနရသည့္ဘ၀၊ ဆင္ျဖဴေတာ္မွီၿပီး ႀကံစုပ္ေနရသည့္ဘ၀တြင္မေတာ့ မ၀ေရခမ္း သူတို႔ဂုဏ္တက္ေစမည့္ အထိမ္းအမွတ္ေနရာႀကီးမ်ားကို ေနာက္ခံထားၿပီး စပ္ၿဖီးၿဖီးပံုႀကီးမ်ားရိုက္ၿပီး ငါကြ.. ဟု ဓါတ္ပံုမ်ားရိုက္ၿပီးလည္း ၾကြားရမည္မည္ကို ရွက္လြန္းလွေပသည္။

သူတို႔ေတြ တိုးတက္သည္ကို အားက်ရင္းျဖင့္သာ ငါ့ေျမ၊ ငါ့ေရမွာမ်ား ဒီလိုေခါင္းေဆာင္ေကာင္း၊ ဒီလိုေနာက္လိုက္ေကာင္းေတြနဲ႔သာ ဒီလိုတစ္စုတစ္စည္းတည္း၊ တစ္စိတ္တစ္၀မ္းတည္း ေရွ႕ေဆာင္ႏြားလားေျဖာင့္ေျဖာင့္သြားတာကို ေနာက္ႏြားတစ္သိုက္ ေျဖာင့္ေျဖာင့္လိုက္ရင္ ေကာင္းမွာပဲဟုသာ…။ ကိုယ္ကိုယ္တိုင္ေသာ္မွ် လူလက္တစ္ဆုပ္စာခန္႕မွ်ကိုသာ ေခါင္းေဆာင္ႏိုင္ေသးသျဖင့္ သန္းေျခာက္ဆယ္ေက်ာ္ေသာ လူထုႀကီးကို ဦးေဆာင္ဦးရြက္ျပဳေနေသာ လူတစ္စုအား ႏိုင္ငံႀကီးအား ဘယ္သို႔ဘယ္ပံု ဖြံ႕ၿဖိဳးတိုးတက္ေအာင္ လုပ္ေဆာင္ၾကမည္၊ ဘယ္နည္းဘယ္ပံုျဖင့္ လုပ္ေဆာင္ႀကံရြယ္ၾကမည္ဟူေသာ စိတ္ေလးမ်ား ရွိေစခ်င္ပါသည္။ ေနာက္လိုက္ေနာက္ပါမ်ားသည္လည္း ထိုနည္းလည္းေကာင္းပင္။

တစ္ကယ့္တစ္ကယ္ ကိုယ္ပိုင္အျမင္ျဖင့္ သံုးသပ္ရလ်င္ေတာ့မူ ေရႊျပည္ေတာ္ ေမွ်ာ္တိုင္းေ၀းလ်က္သားပင္။ ကိုယ္ကိုယ္တိုင္ေသာ္မွ် ဘာမွ မဟုတ္ေသးေသာေၾကာင့္ ေမာေနေသာရင္ကို ခပ္နာနာေလးဖိထားရင္း သက္ျပင္းရွည္ႀကီးသာခ်မိေတာ့သည္။

ကၽြန္ေတာ္တို႔ဘာမ်ား တတ္ႏိုင္ပါလိမ့္နည္း၊ ဘာမ်ားေရာ တတ္ႏိုင္ပါဦးမည္နည္း။ ကိုယ့္လူမ်ဳိးအခ်င္းခ်င္း အျပန္ျပန္အလွန္လွန္ သတ္ေနၾကရံုမွတစ္ပါး ဘာမွ ျဖစ္လာစရာမရွိေပ။ ေလာက္ေလာက္လားလား ေခါင္းေဆာင္ႏိုင္သူ တစ္ေယာက္တစ္ေလမွလည္း ခုထိ မျမင္မိေသးေပ။

++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

သို႔ႏွင့္ပင္ ကၽြန္ေတာ္အပါအ၀င္ တိုင္းရင္းသား၊ ျပည္သူ၊ ျပည္သားအေပါင္းတို႔သည္ သူမ်ားေရေျမမ်ားတြင္ သူမ်ားေတြ မလုပ္ခ်င္၊ မလုပ္ႏိုင္ေသာ အလုပ္ေပါင္းစံု၊ အလုပ္ၾကမ္းမ်ားကို (အမ်ားစုေသာ ေရႊ႕ေျပာင္းလုပ္သားမ်ားကိုသာ ရည္ညႊန္းလိုေၾကာင္း) လုပ္ကိုင္ၾကရင္း နဖူးမွ ေခၽြး မ်က္လံုးထဲ ကိုးလိုးကန္႕လန္႕ ၀င္လာေသာအခါမ်ားတြင္ ကိုယ့္ရပ္ကုိယ့္ရြာကို လြမ္းလို႔က်ခ်င္တဲ့ မ်က္ရည္နဲ႔ ေရာလွိမ့္ခ်လိုက္ၿပီး ပါးျပင္မွ ေခၽြးမ်က္ရည္မ်ားကို ခပ္ၾကမ္းၾကမ္းသုတ္လိုက္ၿပီး အၿပံဳးတစ္ပြင့္ကို ခပ္ရြဲ႕ရြဲ႕ႏွင့္ ႏွဳတ္ခမ္းတြင္ အခ်ိန္မွီခ်ိတ္လိုက္ရင္း….

တစ္ခ်ိန္က..

တစ္သာင္းရွစ္ေထာင္မွ်ေသာေငြေၾကးအတြက္ မနက္အေစာႀကီး ထၿပီးခ်က္ျပဳတ္ျပင္ဆင္ေနရရွာေသာ မိခင္မ်ား၊ ကိုယ့္လိုရြယ္တူေတြ အိပ္ယာထက္မွာ ေကြးလို႔ေကာင္းတုန္းအခ်ိန္မွာ အိပ္ယာက မထခ်င္ထ၊ ေရမိုးခ်ဳိး၊ ယူနီေဖာင္း၀တ္ၿပီး မနက္စာကို ျဖစ္သလိုစား၊ ခ်ဳိင့္ထဲ ဘာပါမွန္းမသိပဲ ဆြဲယူလာၿပီး လိုင္းကားဂိတ္သို႕အေျပးလာ၊ တစ္ေန႔တာအတြက္ ပါလာသမွ် ေငြေလးခပ္ႏြမ္းႏြမ္း ႏွစ္ရြက္သံုးရြက္ကို လက္တြင္က်စ္က်စ္ပါေအာင္ ဆုပ္ထားၿပီး သြားလိုသည့္ေနရာသို႔ တစ္ဆက္တည္းေရာက္မည့္ကားကို ကားမွတ္တိုင္တြင္ ေဖြးေဖြးလွဳပ္ေနသည့္ တစ္ျခားေသာ မ၀ေရစာရွာ မႏုႆလူသားမ်ားနည္းတူ လည္ပင္းႀကီးေမွ်ာ္ၿပီးေစာင့္ေနရေတာ့သည္။

တစ္စီးၿပီးတစ္စီး ထိုးဆိုက္လာပါ၏။

ကားအသီးသီးမွာ မဖံုးႏိုင္၊ မဖိႏိုင္၊ အတြယ္အတာေတြ တိုးလိုးတြဲေလ်ာင္းႏွင့္။ ေျခမေလးတစ္ခ်က္ခ်၊ လက္သန္းေလး ခ်ိတ္စရာေသာ္မွ် မရွိေပ။ တစ္ခ်ဳိ႕မိန္းမသားမ်ားမွာေတာ့ ဘာကိုမွ မမွဳႏိုင္ပဲ ထိုသို႔ေသာ လူလွဳိင္းႀကီးၾကားထဲ တိုးေခြ႕၀င္ေရာက္ၿပီး တစ္အိအိ ထြက္ခြာသြားေသာ ကမၻာစစ္လက္က်န္ ကားႀကီးမ်ားေပၚတြင္ ဘယ္နည္းဘယ္ဖံု ပါသြားေလသည္မသိ။

တစ္ေရြ႕ေရြ႕ႏွင့္ ေပ်ာက္ကြယ္သြားေလ၏။ က်န္ေနရစ္သူမ်ား ဘယ္သူမွလည္း ေခါင္းရွဳပ္ခံ စဥ္းစားမေနအားပါ။ ေနာက္ကားတစ္စီးကိုသာ ေခ်ာင္ပါေစသားဟု ႀကိတ္ဆုေတာင္းရင္း သစ္ကုလားအုပ္ႀကီးမ်ားအလား သူမ်ားေခါင္းကိုေက်ာ္ၿပီးျမင္ရေရးအတြက္ ေျခဖ်ားေထာက္လိုေထာက္၊ ေအာက္က ငံု႕ၾကည့္လို႔ၾကည့္၊ ေနာက္ကၾကည့္၊ ေဘးကၾကည့္၊ အေရွ႕ေက်ာ္ၾကည့္၊ အေနာက္ကေနၾကည့္ႏွင့္ သူမ်ားအရင္ တစ္ေနရာစာ ဦးေအာင္လုႏိုင္မွမလား။

ဒါေၾကာင့္ထင္ပါ၏။

ေနရာတစ္ခုရထားသူမ်ား ဘယ္ေတာ့မွ မထခ်င္ေတာ့ေပ။ အဲ့ဒီတစ္ေနရာရေအာင္ ဘယ္ေလာက္ေတာင္ႀကိဳးစားခဲ့ရတယ္ဆိုတာ သူတို႕ကိုယ္တိုင္ အသိဆံုးမို႔ေနေပမည္။

++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

တစ္လစာအတြက္ ေခၽြးႏွဲစာဆိုသည္မွာ ဟိုႏွဳတ္၊ ဒီႏွဳတ္ႏွင့္ အားလံုးအေမႊးႏွဳတ္လိုက္ေသာအခါ ၅ က်ပ္သားခန္႔ေတာင္ အႏိုင္ႏိုင္(ဟယ္…. မွားလို႔၊ ဒီၾကက္အေၾကာင္းက ပါလာေသး ဟီးဟီး) လက္ထဲမွ အနည္းငယ္မွ်ေသာ ျခေသၤ့ငုတ္တုတ္ထိုင္မ်ားကို မိခင္လက္တြင္း အပ္ႏွင္းလိုက္ေသာအခါတြင္မေတာ့ ေရွ႕လာမည့္ေန႕ရက္မ်ားကိုေတြး၊ အရင္လ လက္က်န္ရွင္းစရာေလးမ်ားကို ေတြးေတာၿပီးသကာလ

ဘုန္းႀကီးပါေစ၊ အသက္ရွည္ပါေစ၊ မိဘကိုလုပ္ေၾကြးတဲ့ သားလိမၼာေလး ေဘးမသီရန္မခပါေစ

နဲ႔လို႔ေတာင္ ျမန္မာ့ယဥ္ေက်းမွဳေပၚလစီကားထဲကမ်ားလိုပင္ ဟန္ေဆာင္ဆုမေတာင္းႏိုင္ရွာပဲ သက္ျပင္းရွည္ႀကီးတစ္ခ်က္ကိုသာ ဆုခ်ရင္း မၾကည္မသာမ်က္ႏွာျဖင့္ ဇိုးဇုိးဇတ္ဇတ္ဆြဲယူရင္း ဖူးထားသည့္လက္အစံု ၾကမ္းေပၚမက်မီမွာပင္ မီးဖိုေခ်ာင္ေရာက္သြားေလ၏။

ဒါလဲ ေကာင္းေလစြ၊ ျပန္ထလိုက္ေတာ့ ဘာမွမျမင္ရေတာ့ပဲ ထိုင္ခံုႀကီးသာ ေဟာင္းေလာင္းႀကီးႏွင့္။

ကိုယ့္ဖာသာ ဖုတ္ဖက္ခါထၿပီး တစ္ေန႕တာ ႀကံဳေတြ႕ေနက် နိစၥဒူ၀ေလာကႀကီးကိုသာ ရွဳတည္တည္ႀကီးရင္ဆိုင္လိုက္ေတာ့၏။

သို႔ႏွင့္ပင္ တစ္ေန႕တြင္မေတာ့ သူလို၊ ကိုယ္လိုပါပဲ ႏိုင္ဂ်ံဂါးဆိုတာႀကီးကို ဘာအတတ္ပညာမွမပါပဲ လုပ္အားတစ္ခုကို အရင္းျပဳၿပီးေရာက္လာေလေတာ့၏။ အိမ္ျပန္ ကိုယ့္လူမ်ဳိးမ်ား မေတြ႕ရသည္မွလြဲလို႔ အဓိပၸါယ္မရွိေသာ အလုပ္မ်ားကို လုပ္ေနရဆဲပါပဲ။

++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

သုိ႕ႏွင့္ ဆယ္စုႏွစ္ ႏွစ္စုခန္႔မွ် ၾကာသြားေလသည္ေပါ့။

ဇာတိရပ္ေျမကို စြန္႔ခြာလာသည္မွ တြက္မိျခင္းျဖစ္ပါ၏။ သူတို႔သည္ကား ကိုရင္စိုင္းရင္ထဲ၊ အေတြးထဲတြင္မေတာ့ တစ္ခ်ဳိ႕က ပုဆိုးခ်က္ေအာက္ အေတာ္က်က်ႀကီး၀တ္ၿပီး ဆံပင္ ဖားသား၀ဲယားေကႀကီးမ်ားႏွင့္ (ဒါမွလည္း ထိုေခတ္ထိုအခါက အေတာ္ေလး ဆက္ဆီက်တာလား)၊ တစ္ခ်ဳိ႕မ်ားက်ေတာ့ ဆံပင္ေလးကို ေသခ်ာေလွ်ာ္၊ ေသခ်ာ က်က်နန က်စ္ဆံၿမီွးက်စ္၊ စက္ဘီးကို နင္းေသာအခါ လွတ ပတေလးျဖစ္ေစရန္ ထိုင္ခံုအျမင့္ႀကီးတင္၊ ေျခဖ်ားေလးမ်ားျဖင့္ စက္ဘီးေျခနင္းမ်ားကို မမွီ႕တစ္မွီ ဟိုဘက္ေစာင္းလိုက္၊ ဒီဘက္ေစာင္းလိုက္ႏွင့္ နင္းရင္း ရြယ္တူေယာက်ာ္းေလးမ်ား ျမင္ေသာအခါ အပ်ဳိႀကီးမ်ားအထာျဖင့္ မ်က္ႏွာလႊဲ ရွက္ၿပံဳးမ်ားၿပံဳးၾကရင္းျဖင့္ ျဖတ္သန္းခဲ့ၾကေသာ ငယ္ငယ္က သူငယ္ခ်င္းမ်ားကို သတိရမိေလသည္။

အမွတ္တရ တစ္တန္းလံုး စုေပါင္းရိုက္ကူးထားခဲ့ေသာ စုေပါင္းပံုကို ကိုင္ၾကည့္ရင္း ကိုရင္စိုင္းတစ္ေယာက္ မွန္ကိုေငးၾကည့္မိသည္။ နဖူးမွာလည္း ေနာင္တြင္ ရန္ကုန္အျပည္ျပည္ဆိုင္ရာေလဆိပ္အတြက္ ေလယာဥ္ကြင္းေဆာက္ရန္ ငွားလို႔ပင္ရေလာက္ေပၿပီ၊ တစ္ခ်ိန္က အပ်ဳိေပါက္ေလးမ်ား နင္ဘာေတြသံုးလဲဟု အေမးခံခဲ့ရေသာ ႏွဳတ္ခမ္းႀကီးတစ္ခုမွာ မီးေသြးေရာင္ေဖ်ာ့ေဖ်ာ့ႏွင့္၊ အေရွ႕အလည္ပိုင္းတစ္ေနရာမွာလဲ ခါးပါတ္ကို ခ်က္ေအာက္ေလွ်ာ၀တ္ရေအာင္ကို မဖံုးႏိုင္၊ မဖိႏိုင္ျဖစ္လ်က္သားႏွင့္။

ကိုရင္စိုင္းသူငယ္ခ်င္းမ်ားမွာေတာ့ အမွတ္တရပံုေလးကို ျပန္ၾကည့္မိလိုက္တိုင္း ႏုႏုငယ္ငယ္ႏွင့္ ၿပံဳးရႊင္ၾကည္ႏူးလ်က္ ရွိေနၾကသား။ ကိုရင္စိုင္းတစ္ေယာက္သာ မဖံုးႏိုင္၊ မဖိႏိုင္ေသာ ဇရာအမွတ္တရမ်ားႏွင့္။ ဓါတ္ပံုအနားပ်စြန္းမ်ားမွာေတာ့ တစ္ေျဖးေျဖး အေရာင္ေတြ ပ်ယ္လြင့္လာလ်က္သားႏွင့္။ သူတို႔မွာေတာ့ ပံုမပ်က္၊ ပန္းမပ်က္ႏွင့္ပင္။

လြမ္းမယ့္သာလြမ္းရသည္။ ထြက္လာသည္မွ ယခုတိုင္ေအာင္ သူတု႔ိကို တစ္ေယာက္တစ္ေလေသာ္မွ် ကိုရင္စိုင္းမျမင္ရ။

လက္ခ်ဳိးေရတြက္မိပါ၏။ သိပ္ေတာ့မမ်ားလွပါ။

ကုိရင္စိုင္း ငယ္ငယ္ကတည္းက အဆင့္တစ္ေနရာကို လုေနက် သဥၹာထြန္း၊ သူမအားတစ္ခ်ိန္က မေကာင္းႀကံသည့္အေနျဖင့္ ေက်ာင္း၀င္းရွိ ပ်ားအံုေအာက္ သူမျဖတ္သြားခ်ိန္ ခဲနဲ႔ေပါက္လိုက္ရာ ပ်ားႏွစ္ေကာင္ခန္႕လိုက္တုပ္သည္ကိုရယ္ရင္း၊ ရယ္ေနရင္းမွ ပ်ားတစ္အံုလံုး လိုက္တုုပ္သျဖင့္ မ်က္ရည္လည္ရႊဲျဖင့္ အတန္းထဲထိ ေအာ္ေျပးခဲ့ရေသာ ငါးတန္းတုန္းက အခ်ိန္ကိုေသာ္လည္းေကာင္း၊

သို႔ႏွင့္ ခုႏွစ္တန္းေရာက္ေတာ့ ပထမအစမ္းမွာ ကိုရင္စိုင္းက အဆင့္တစ္ရသျဖင့္ဟုဆိုကာ သူမအား ဒါဏ္ခ်သည့္အေနျဖင့္ သူမမိခင္မွ ကိုရင္စိုင္းအား စာလာသင္ခိုင္းသည္ကို မေက်မနပ္ျဖင့္ သူလဲ စာက်က္ပါရေစဆိုၿပီး ဇြတ္အတင္း လာၿပီး စာမက်က္ခ်င္ပဲ စာလာက်က္ေသာ လႊမ္းမိုးေက်ာ္အားလည္းေကာင္း၊ (သူသည္ကား ထိုစဥ္က ရန္ေၾကြးကို အားမရသျဖင့္ထင္၊ ကိုရင္စိုင္းရွစ္တန္းႏွစ္ေရာက္ေသာအခါ ပထမဆံုးထြက္လာေသာ ၀က္ၿခံအား ေန႔တိုင္းညွစ္ေပးေနသျဖင့္ နဖူးအလည္တည့္တည့္တြင္ အမွတ္တရ အမည္းစက္ႀကီးျဖင့္ ရိုက္ခဲ့ေသာပံုလဲရွိ၏)

အထက္တြင္ရည္ညႊန္းခဲ့ေသာ အပ်ဳိႀကီးစတိုင္ဖမ္း မ်ဳိးသဥၹာထြန္းမွာလဲ ေက်ာင္းဆင္း စက္ဘီးစီးျပန္ေသာအခါ ကိုရင္စိုင္းတို႕ႏွင့္ေတာ့ ေဟးလား၀ါးလားႏွင့္၊ လက္ဖက္ရည္ဆိုင္ေရွ႕ျဖတ္ေသာအခါတြင္မေတာ့ မျမင္ဖူးေသာ သူမ်ားအလား (အခၽြန္ႏွင့္မျခင္း)

နာမည္ငါးလံုးႏွင့္ ေနဇာ၀င္းမင္းေအးဆုိေသာ ကိုရင္စိုင္း အရင္းႏွီးဆံုးေကာင္မွာ ၀တ္လိုက္လ်င္ ပုဆိုး သူ႕ဖြားဖက္ေတာ္ေအာက္ေရာက္ေအာင္၀တ္၊ ဖားသား၀ဲယားေကႀကီး ခဏခဏပင့္လ်က္သားႏွင့္၊ သူ႕အကို ေထာက္လွမ္းေရးမွ လက္ေဆာင္ေပးခဲ့သည့္ ကက္ဆက္ပိစိေလးထဲမွ တိတ္ေခြပိစိေကြးေလးကို အဲလက္စ္သီခ်င္းမ်ားသြင္းထားသည္ကို ဖြင့္ၿပီး ထိုေခတ္ထိုအခါကလို ေဟာ့လ်က္သား။

ကိုရင္စိုင္းမွာေတာ့ စက္ဘီးကိုနင္းလ်က္သားႏွင့္၊ သေကာင့္သားမွာေတာ့ သစ္သားဘားတန္းတြင္ ထိုင္လိုက္ၿပီး ေနာက္တြင္မေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔ႏွစ္ေယာက္
၏ ခ်စ္ခင္လွစြာေသာ ေယာက်ာ္းမဟုတ္၊ မိန္းမမဟုတ္ စန္းႏြယ္ဦးႀကီးမွာ စပ္ၿဖီးၿဖီးႀကီးျဖင့္ ေန႕တိုင္းပါလာေလ၏။

သူမသည္လည္း သိပ္ေတာ့မလြယ္ပါ၊ ကိုရင္စိုင္းတို႔ႏွင့္ ေနာင္ခမ္းႀကီးသြားလဲ ကန္႕လန္႕ႀကီးပါ၊ ပြဲေကာက္လဲ စပ္ၿဖီးၿဖီးႀကီးႏွင့္ စက္ဘီးေနာက္ကတြန္းရင္း ပါေလ၏။ စာေမးပြဲနီးေတာ့ စာစုက်က္ၾကမယ္ဆိုၿပီး သံုးေယာက္သား မွန္ခိုသီးေတြသုပ္ၿပီး တစ္ဇြတ္ဇြတ္စားရင္း ေလေတြပဲ ေပါျဖစ္ၾကသည္။ အားလံုးေတာ့ စာေမးပြဲေအာင္ခဲ့ပါ၏။ ဆယ္တန္းႏွစ္တြင္မေတာ့ အားလံုးတစ္ေနရာစီ ျဖစ္သြားေလ၏။

++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

ဟန္းနီးမြန္းကာလတြင္ တစ္ခ်ဳိ႕ေသာသူမ်ား ျပန္ဆံုျဖစ္ပါ၏။

စန္းႏြယ္ဦးမွာေတာ့ ကေလးႏွစ္ေယာက္ႏွင့္ ခုထိ ႀကီးေပါႀကီးျဖစ္လ်က္သား။ အရင္ကလိုပင္(ဆိုရမည္ဆိုလ်င္ ႏွစ္ ၂၀ ခန္႕ကလိုပင္) ျပန္လည္ခံစားမိေလ၏။ ေမၿမိဳ႕ထြက္ လတ္လတ္ဆတ္ဆတ္အသီးအႏွံမ်ားကို ေၾကာ္ခ်က္ေၾကြးေမြးၿပီး ဖြယ္ဖြယ္ရာရာ ဧည့္ခံေလ၏။

သဥၹာထြန္းေကာင္းမွဳေၾကာင့္ အင္ဂ်င္တုန္းဖင္ခြၿပီး ေမၿမိဳ႕တစ္ခြင္ၿပဲၿပဲစင္ခဲ့ေလ၏။ ကိုရင္စိုင္းတစ္ေယာက္ ခုေတာ့မွ ေၾကြလြင့္ရေလသည္ဆိုသည္ကို မယံုၾကည္လ်က္သားႏွင့္။ သူတို႔ဖာသာ ေျပာေနၾကသည္မ်ားမွာေတာ့ ကိုရင္စိုင္းတစ္ေယာက္ တပ္တြင္ ရာထူးႀကီးႀကီးတစ္ခုႏွင့္ ကေလးႏွစ္ေယာက္ေတာင္ ရွိေနၿပီဆိုလား (နာမည္ႀကီးေနပံုမ်ား ေျပာပါတယ္)

ေနာင္မ်ားတြင္မေတာ့ သူတို႔မွ ဆက္စပ္ၿပီး မ်က္ႏွာစာအုပ္မွတစ္ဆင့္ ငယ္သူငယ္ခ်င္းမ်ား ျပန္ဆံုရေလ၏။

ဆံပင္က်စ္ဆံၿမီးက်စ္ၿပီး အပ်ဳိႀကီးမမပံုစံဖမ္းေသာ သူငယ္ခ်င္းမွာေတာ့ ကေလးႏွစ္ေယာက္ႏွင့္ မ်က္ႏွာၿပဲၿပဲႀကီး ျဖစ္လ်က္သား၊ ငယ္ငယ္ကလိုေတာ့ စကားေျပာသည့္အခါတိုင္း ေပါခ်ာခ်ာျဖစ္လ်က္သား၊

နာမည္ငါးလံုးႏွင့္ေကာင္မွာေတာ့ ရွမ္းျပည္တစ္ေနရာတြင္ ခ်ဲဒိုင္ကိုင္လ်က္သား၊

ပ်ားတုပ္ခံရသူမွာေတာ့ ၿမိဳ႕နယ္အလွမယ္အေနႏွင့္ ေဂၚမစြံျဖစ္လ်က္သား။

စန္းႏြယ္ဦးမွာေတာ့ သိသည့္အတိုင္း။

လႊမ္းမိုးေက်ာ္မွာေတာ့ မဂၤလာဒံု စစ္သူနာျပဳေက်ာင္းတြင္ ဘိုလႀကီးျဖစ္ေနသျဖင့္ အဖက္လုပ္စကားေတာင္ ျပန္မေျပာႏိုင္ေတာ့ေပ။

++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

ဘယ္သို႔ပင္ ဆိုေစကာမူ…

သူတို႔သည္ကား ကိုရင္စိုင္းရင္ထဲတြင္မေတာ့ ငယ္ငယ္တုန္းကလိုပင္၊ ဘယ္ေတာ့မွ မေျပာင္းလဲသြားေတာ့မည့္ သူငယ္ခ်င္းမ်ားသာတည့္။

တစ္ခ်ဳိ႕ေသာသူမ်ား ေျပာင္းလဲသြားသည္မွ လြဲလို႔ေပါ့။

စိုင္းကြမ္းေခး
(ေခတၱလူ႕ျပည္)

About စဆရ ႀကီး

စဆရ ႀကီး has written 160 post in this Website..