လူျဖစ္ရျခင္း၏ ဒုကၡကုိ ကၽြန္မေတာ့ ေကာင္းေကာင္းၾကီးခံစားဖူးၿပီ။ ထုိအထဲမွာမိန္းမသားျဖစ္ရေသာ ဘ၀ကုိ ရြံရွာစက္ဆုပ္လာမိျပန္သည္။ ထိုအေတြးကုိမေတြးမိေအာင္ ေနခဲ့ရင္းမွ ယေန႕ညေအာ္ေနေသာသံဆုိးသံေၾကာင္မ်ားေၾကာင့္ ဆက္လက္ေတြးေတာမိရသည္။ နားႏွစ္ဖက္ကုိပိတ္ဆုိ႕ထားသည့္ ေခါင္းအုံးထူထူသည္ပင္ ထုတ္ခ်င္းေပါက္သည့္ ထုိအသံမ်ားကုိ ကၽြန္မမၾကားခ်င္။ ည ရွစ္နာရီသာရွိေသးေသာ္လည္းတိတ္ဆိတ္ၿငိမ္သက္ေနေသာ ကၽြန္မ၏ အိမ္သည့္ ေျခာက္ျခားစရာေကာင္းလြန္းသည္ဟုထင္သည္။

ကၽြန္မ၏ အိမ္ကလမ္းမၾကီးေဘးတြင္ကပ္လွ်က္ တည္ရွိသည့္တုိင္ သည္ညတိတ္ဆိတ္လြန္းလွသည္။ ရံဖန္ရံခါ ျဖတ္သန္းသြားေသာဆုိင္ကယ္သံမ်ားပင္လွ်င္ မၾကားရ။ သုိ႕ေသာ္ နားစည္တြင္ လာလာရုိက္ခတ္ေနေသာအသံမ်ားကုိဆက္တုိက္ၾကားလာေနရသည္။ ကၽြန္မစိတ္ကုိ ကၽြန္မအတတ္ႏုိင္ဆုံးထိန္းခ်ဳပ္ထားလွ်က္ အခန္းျပင္ကုိမထြက္မိေအာင္ ေအာင့္အည္းေနရသည္။ ထုိဒုကၡသည္ ကၽြန္မအတြက္ မေသးလွ။ ကၽြန္မအိပ္ခန္းအျပင္ကုိေျခကၽြံမိလွ်င္ ဘာေတြျဖစ္လာမလဲမေျပာႏုိင္။ ထုိအသံမ်ားရပ္တန္႕သြားေအာင္ ကၽြန္မဘယ္လုိနည္းႏွင့္မွ မစြမ္းေဆာင္ႏုိင္သည္ကေတာ့ ေသခ်ာသည္။

ဒါသည္ပင္ မိန္းမသားျဖစ္ရေသာမိန္းမတစ္ေယာက္၏ ဒုကၡဟု ကၽြန္မခံယူထားရသည္။

(၁)

နံနက္တြင္ေတာ့ သူဟူေသာ ကၽြန္မခင္ပြန္း၏ မ်က္နာသည္ တည္ၾကည္ေလးနက္လြန္းသည္။ ကၽြန္မ၏ အသက္ႏွင့္ မတိမ္းမယိမ္းကြာဟေသာသူ႕အသက္သည္ ရုတ္တရက္ၾကီးလွ်င္ မ်ားစြာကြာဟသြားၿပီ။ သူ႕မ်က္နာသူ႕လက္ သူ႕ေျခမ်ားကုိခုိးၾကည့္မိေတာ့ ခပ္မုိ႕မုိ႕။ လူကညွင္းတုိးတုိးႏွင့္ ေရမွန္မွန္မခ်ိဳးသည္မွာ ၾကာၿပီျဖစ္ေသာေၾကာင့္ သူ႕ ကုိယ္နံ႕သည္ ကၽြန္မႏွာေခါင္းထဲတြင္ ေအာ္ကလီဆန္စြာစူးရွလြန္းေနသည္။ မ်က္နာကုိလႊဲရင္းနံနက္စာကုိခါတုိင္းလုိပင္ ျဖစ္သလုိ ၾကက္ဥဟပ္ပရုိက္ေလးေၾကာ္ထားလိုက္သည္။ သူစားခ်င္စားမစားေခ်ေနဟုေပယ်ာလကန္ပင္ ဒယ္အုိးထဲတြင္ သည္အတုိင္းထားခဲ့သည္။ ဟိုတုန္းကလုိခူးခပ္ျပင္ဆင္ျခင္းသည္ပင္ ယခုကၽြန္မအတြက္ ဇနီးမယား၏ ၀တၳရားမဟုတ္ေတာ့ဟု ခံယူသည္။

ကၽြန္မသည္လုိႏွင့္ နံနက္ခင္းတုိင္းကုိ ၾကက္ဥေၾကာ္ျဖစ္ခဲ့သည္။ သူတစ္လုံး ကၽြန္မတစ္လုံးႏွင့္ ခ်ိဳၿမိန္ျခင္းမရွိေသာခပ္ညွီညွီေန႕ရက္မ်ားကုိ ျဖတ္ေက်ာ္သည္။ ယင္းအျဖစ္သည္ ေန႕ခင္းဘက္တြင္သာ ကၽြန္မလုပ္ခ်င္ရာလုပ္ႏုိင္ေသာအခြင့္အေရးျဖစ္ၿပီးနံနက္စာျပင္ဆင္ျခင္း၏ အျပစ္ကုိေတာ့ ညဘက္မ်ားတြင္ ကၽြန္မေကာင္းေကာင္းျပန္ခံစားရသည္။ သည္ေလာက္အထိအေတးအမွတ္ၾကီးပါေသာသူဆုိေသာခင္ပြန္းကို ကၽြန္မဘယ္လုိမ်ားမ်က္စိေမွာက္မွားစြာလက္ထပ္ ယူခဲ့မိသလဲအေျဖရွာေသာ္လည္းမရ။

ယခုနံနက္တြင္ေတာ့ ကၽြန္မသူ႕ကုိေျပာရေတာ့မည္။ ဆက္လက္သည္းခံႏုိင္စြမ္းမရွိေတာ့သည္ ကၽြန္မအျပင္ ကၽြန္မမိဘႏွစ္ပါး၏ စိတ္ဆင္းရဲမႈမ်ားကုိနိဂုံးခ်ဳပ္သင့္ၿပီဟုမေန႕ညကတည္းကတစ္ညလုံးလုံးစဥ္းစားထားခဲ့သည္။ သူဘာေတြ ေမွ်ာ္လင့္သလဲ။ သူဘာေတြျဖစ္ခ်င္ေနခဲ့သလဲဆုိျခင္းကုိ ကၽြန္မမသိခ်င္။ သိေအာင္လည္းမၾကိဳးစားခ်င္ေတာ့။ ေမေမကမေန႕ညေနခင္းအိမ္ဘက္ကူးလာၿပီးစကားတစ္ခြန္းေျပာသည္။

“သမီးသူ႕ဆီကဘာေတြယူထားသလဲ၊ ေပးစရာရွိတယ္ ေပးႏုိင္တယ္ဆုိရင္လည္းေပးလုိက္ပါ သမီး၊ ၿပီးရင္ေတာ့ တစ္ခါတည္းအျပတ္ေမးလုိက္ သူလုိခ်င္တာရၿပီးရင္ ဒီအိမ္ကထြက္သြားမလားဆုိတာကုိ၊ ေအးမထြက္ႏုိင္ပဲနဲ႕ေတာ့ လင္နဲ႕မယားၾကားမွမျဖစ္ဖူးေသးတဲ့ ျပႆနာေတြကုိမရွာပါနဲ႕လုိ႕၊ သမီးေဖေဖၾကာရင္ သည္းခံႏုိင္မွာမဟုတ္ေတာ့ဘူး ၾကားလား “

ေမေမေျပာသြားေသာစကားမ်ားကနားထဲမွာဟုိမွ သည္မွာေျပးလႊားလွ်က္ ပဲ့တင္ထပ္ရုိက္ခတ္ေနသည့္မွာယေန႕နံနက္အထိ။

(၂)

ကၽြန္မရင္ဘတ္တစ္ခုလုံးခုန္ဆြခုန္ဆြႏွင့္ အသက္ရွဴရခက္ခဲေနသည္။ ႏွလုံးခုန္သံမ်ားစကၠန္႕မလပ္ မရပ္မနားတဒုတ္ဒုတ္ႏွင့္။ ေရတစ္ခြက္ကုိေသာက္ၿပီးထုိင္ခုံေပၚထုိင္ေနသည့္တုိင္ေအာင္ စိတ္သည္ တည္ၿငိမ္မႈမရွိေသး။ ၀ူး၀ူး ၀ါး၀ါး ေအာ္သံေတြၾကားေနရေသးသည္။ တစ္ခ်က္တစ္ခ်က္ စူးခနဲ။ သူ႕ကုိေဖေဖတုိ႕ထိန္းခ်ဳပ္သြားႏုိင္ၿပီလား။ ေအာ္ဟစ္ရုန္းကန္ေနသည့္အသံက ၀ုန္း၀ုန္းဒုိင္းဒုိင္းႏွင့္ ဆူညံေနဆဲ။ တိတ္ဆိတ္ေနေသာ ည၏ ေျခာက္ျခားမႈတစ္ခုသည္ သည္ည ျဖစ္ခဲ့ရျပန္ၿပီ။

သည့္မွာ ကၽြန္မဆုံးျဖတ္ခ်က္တစ္ခုကုိခုိင္ခိုင္မာမာခ်ရေတာ့မည္ဟုသိလုိက္သည္။ သူရပ္တန္႕သြားႏုိင္မည္ နည္းလမ္းတစ္ခုျဖစ္ေကာင္းျဖစ္ႏုိင္မည္လားေတာ့ ေသခ်ာမသိ။ ညစဥ္ ညတုိင္းမူးရူးေအာ္ဟစ္ကာမိန္းမတစ္ေယာက္၏ အရွက္ႏွင့္ သိကၡာေတြကုိစကားလုံးမ်ားႏွင့္ေလေပၚေပါက္ခြဲေနေသာသူ႕ကုိေသခ်ာေပါက္ ၿငိမ္သက္သြားေစႏိုင္မည္ဟု ကၽြန္မကုိယ္တုိင္အာမမခံရဲေသးတာဘာေၾကာင့္လဲ။ သူအရွက္မဲ့လာေနသည္။ သူသိကၡာတရားကုိဂရုမစုိက္ေတာ့။

“အလကားမိန္းမ၊ ေသာက္သုံးမက်တဲ့မိန္းမ၊ မိန္းမယုတ္ “

ထုိအသုံးအႏွဳန္းမ်ား၊ ၿပီးေတာ့ ပါလုိက္ေသးသည္။

“မင္းလုိမိန္းမမ်ိဳးကုိယူခဲ့မိလုိ႕ငါ့ဘ၀ပ်က္တာ“ တဲ့။ ကၽြန္မသူ႕ကုိဘာေတြမ်ား ဘ၀ပ်က္ေအာင္လုပ္ခဲ့မိသလဲ စဥ္းစားမရ။ သူအရက္ကုိခုံခုံမင္မင္ေသာက္လာခဲ့သည္ အိမ္ေထာင္သက္ ငါးႏွစ္ျပည့္မွစၿပီး ကၽြန္မသူ႕ကုိခင္ပြန္းအျဖစ္ စြန္႕လႊတ္ထားခဲ့တာပဲရွိသည္။

သူက ကၽြန္မကုိဘာေတြလုပ္ထားခဲ့သလဲဆုိသည္ကုိပဲသူမစဥ္းစားသလား။ ကၽြန္မအတြက္ အမ်ိဳးသားတစ္ေယာက္ကုိလပ္ထပ္ယူခ်င္သည္ အခ်စ္ညီမွ်ျခင္းအားကုိးယုံၾကည္ျခင္းထပ္တူက်ဖုိ႕ျဖစ္သည္။ သူထုိအရာေတြကုိအိမ္ေထာင္သက္ ငါးႏွစ္မျပည့္ခင္ကတည္းကဖ်က္ဆီးပစ္ခဲ့သည္။ ကၽြန္မမွားသလားဆုိသည္ကုိထပ္ခါတလဲလဲေတြးေတာၾကည့္သည္တုိင္ လင္ရွိမုဆုိးမတစ္ေယာက္အလားအထီးက်န္ခဲ့ရသည္။

ထုိအခ်ိန္ေတြတုန္းကခ်စ္သည္ဟူေသာစိတ္သည္ သူ ကၽြန္မအေပၚ ေသခ်ာျခင္းရွိခဲ့သလားဟုသံသယ စ၀င္ခဲ့ရေသး၏။ သုိ႕ေသာ္ မေမးျဖစ္ခဲ့။ ကၽြန္မအတြက္

“ရွင္ ကၽြန္မကုိတကယ္ခ်စ္ရဲ႕လား“ ဟူေသာေယာက်ာ္းတစ္ေယာက္ကုိေအာက္က်ိဳ႕ စစ္ေဆးျမန္းျခင္းဆန္ေသာေမးခြန္းမ်ိဳးမလုိအပ္ခဲ့ေခ်။ ဒါသည္ပင္ သူႏွင့္ကၽြန္မ၏ အိမ္ေထာင္ေရးကန္႕လန္႕ကာျခားသြားျခင္းျဖစ္မွန္းမသိျဖစ္လာသည္လား။ ထုိစဥ္ ၀ုန္းခနဲ အသံတစ္ခ်က္ထြက္လာျပန္သည္။ ေဖေဖသူ႕ကုိဘာလုပ္လုိက္သလဲမေျပာတတ္။ ကၽြန္မအခန္းအျပင္ဘက္ထြက္လုိက္သည့္ အခ်ိန္တြင္ သူ႕အခန္းဘက္မွာငုိသံတစ္ခ်က္ကုိၾကားလုိက္သည္။ ကၽြန္မအံ့ၾသသြားသည္။ေယာက်ာ္းေတြ ငုိတတ္သတဲ့လား။

(၃)

သူအရက္ေၾကာင္ၿပီး ျခံထဲတြင္ ညဘက္ၾကီးထေျပးေနေတာ့ ကၽြန္မဆြံ႕အသြားသည္။ သူ႕အတြက္ ကၽြန္မဘယ္လုိျဖည္ဆည္းရမည္မသိ။ ေနရာတြင္ေသြေသြၾကီးရပ္လွ်က္ ဘာဆုိဘာမွမသိ။ ကံကုိက ကၽြန္မရွင္သန္မႈကုိရပ္တန္႕လုိေနၿပီဟုထင္သည္။

တစ္ေန႕က ကၽြန္မေခၽြးနည္းစာေလးႏွင့္၀ယ္ထားေသာ ျခံ၀န္းငယ္တစ္ခုျခံကုိေရာင္းလုိက္သည္။ ကၽြန္မေပးရမည့္ အေၾကြးသည္ ကၽြန္မ၏ခင္ပြန္းျဖစ္ေနေသာအခါ ကၽြန္မကုိယ္တုိင္နားမလည္ခ်င္။

“မင္းကုိငါေပးထားတဲ့ ေငြ သိန္းႏွစ္ဆယ္ကုိ ငါျပန္လုိခ်င္တယ္။“

သိန္းႏွစ္ဆယ္။ ဘယ္တုန္းကေပးခဲ့သလဲဆုိတာကုိေတာင္ ကၽြန္မမသိ။ ေမ့ေန႕ၿပီ။ ေသခ်ာသည္ကအလုံးလုိက္အရင္းလုိက္ သူမေပးခဲ့ဖူးျခင္းျဖစ္သည္။ ဘာကုိနားလည္ရမလဲမသိေလာက္ေအာင္ ကၽြန္မထုံအသြားသည္။ ကၽြန္မတုိ႕လက္ထပ္ၿပီးစဥ္ကထမင္းဖုိလား၊ အိမ္စရိတ္လား၊ အ၀တ္တန္ဆာဖုိးေတြလား၊။ဒါမွမဟုတ္ ကၽြန္မ ကၽြန္မအသက္ေဘးႏွင့္ ကံသီစြာလြဲခဲ့ရသည့္ အခ်ိန္တုန္းကလား။ သည္လိုမိန္းမထံကအေၾကြးေတာင္းသူကုိေလာကတြင္ျမင္ဖူးလိမ့္မည္ မထင္။ ကၽြန္မဘယ္သူ႕ကုိမွ ရင္ဖြင့္ေသာ္လည္းေျပမည္မဟုတ္ေသာအျဖစ္။ ေမေမကုိမျဖစ္သာ၍ေျပာျပေတာ့ ေမေမဘာမွမေျပာႏုိင္။

“ေၾသာ္“ ဟုတစ္လုံးတည္းညည္းတြားလွ်က္။ ကၽြန္မ ၀မ္းနည္းမိသြားသည္က ကၽြန္မကားအက္စီးဒင့္ျဖစ္စဥ္ကေဆးရုံကုိသူေရာက္လာၿပီး မ်က္ရည္ေ၀့ေနေသာ သူ႕ရဲ႕အၾကည့္ေတြဟာအစစ္အမွန္မဟုတ္ပါလားဟုသိလုိက္ရေသာေၾကာင့္ ျဖစ္သည္။ အဲသည္တုန္းကသူေရာက္ေနၿပီၾကားေတာ့ သာမန္အခ်ိန္ထက္ ႏွစ္ဆမွ်ေယာင္ကုိင္းေနေသာမ်က္နာႏွင့္ သူ႕ကုိမေတြ႕ရက္။ မ်က္လုံးတုိ႕ဖြင့္၍ရေသာ္လည္း ျမင္ကြင္းေတြက်ဥ္းေနသည္။ ကၽြန္မအနားေရာက္လာၿပီး ကၽြန္မလက္ေတြကုိဆုပ္ကုိင္လုိက္စဥ္က ေ၀းခဲ့ေသာ သူ႕ေႏြးေထြးမႈကုိရသျဖင့္ မ်က္ရည္ေတြ အုိင္ထြန္းလုိက္ရေသးသည္။ ေသမည္ဆုိလွ်င္ ထုိအခ်ိန္တုန္းကေသလုိက္ခ်င္သည့္အထိ ကၽြန္မေတြးထားခဲ့သည္။

ခုပကတိက်န္းမာလာၿပီးေနာက္ သူသည္ ေခြးၿမီးေကာက္က်ည္ေတာက္စြပ္သည့္ပမာေသာက္ျမဲတုိင္းေသာက္လွ်က္ မူးျမဲတုိင္းမူးကာမိန္းမယုတ္ဟူေသာစကားႏွင့္တင္ ကၽြန္မ၏ မုန္းတီးမႈကိုလက္ခံယူျပန္သည္။

“လင္ကုိမရုိေသလုိ႕ ဒီလုိျဖစ္တာ၊ မွတ္ပလား၊ အဲဒါ လင္ကုိမရုိေသလုိ႕ျဖစ္ရတာ၊“

ဘုရား၊ ဘုရား။ သူ႕စကားေတြက ကၽြန္မရင္ဘတ္ထဲကုိေဆာင့္ၾကီးေအာင့္ၾကီး၀င္လွ်က္ ထုိးႏွက္သည္။ ကၽြန္မကားအက္စီးဒင့္ျဖစ္ျခင္းသည္ သူ႕ကုိမရုိေသ၍ေသာ္လည္းေကာင္း၊ သူ႕ကုိမုန္းတီး၍ေသာ္လည္းေကာင္း ျဖစ္ရသည္တဲ့။ သူေတြးတတ္မည္ဆုိလွ်င္ ပတ္၀န္းက်င္ကုိ ဒဏ္ရာဒဏ္ခ်က္မ်ားႏွင့္ လူေတာမတုိး၀င့္ေတာ့သည့္ မိန္းမကုိထုိစကားမ်ားႏွင့္ ထိုးႏွက္သင့္ႏိုးမသင့္ႏုိးကုိျဖစ္သည္။ သည္ေႏွာက္ သူက ကၽြန္မကုိေပးထားေသာ၊ သုိ႕မဟုတ္ တစ္ခ်ိန္တုန္းကလင္မယားဟူေသာအသိႏွင့္ မရွိအတူ ရွိအတူေ၀မွ်ခံစားခဲ့ေသာကုန္က်စရိတ္မ်ားကုိသူ ျပန္ေတာင္းလာသည္။

(၄)

သူ႕ေရွ႕တြင္ ေငြသိန္းႏွစ္ဆယ္သည္ အစီးပင္မေျဖရေသးေသာအေနအထားႏွင့္။

“ယူေလ၊ ရွင္က ကၽြန္မဆီကရစရာရွိပါတယ္ဆုိတဲ့ ရွင္တြက္ခ်က္ထားတဲ့ အေၾကြးေတြ၊ တစ္ျပားတစ္ခ်ပ္မွမေလ်ာ့ဘူး ။ ၿပီးေတာ့ ရွင့္ကတိတည္ဖုိ႕လုိတယ္။“

ကၽြန္မသည္ကေန႕တကယ့္ကုိစိတ္လြတ္လပ္ေတာ့မည္လား။ ရင္ထဲတြင္ ျပတ္ေတာက္ေနေသာသံေယာဇဥ္အမွ်င္တန္းသည္ ခပ္ဆတ္ဆတ္ကေလးနာက်င္သည္။ ကၽြန္မသူ႕အခန္းထဲကထြက္လာေတာ့ ရွဳပ္ပြေနေသာ၊ ဖရုိဖရဲျဖစ္ေနေသာပစၥည္းေတြကုိေတြ႕ရသည္။ သူ႕အခန္းေထာင့္ေတြင္ ျမန္မာရမ္ျပားမ်ား၊ ၀ီစကီပုလင္းမ်ား၊ စီပလပ္စ္ရမ္ ဗူးမ်ားပုံေနသည္။ ကၽြန္မေမးခ်င္သည္ကအရက္ကုိဘာေၾကာင့္ေသာက္ရသလဲ။ ဘ၀ကုိ ဘာေၾကာင့္ ေရစုန္ေျမာပစ္လုိက္ရသည္လဲ၊ မေက်နပ္ခ်က္ေတြကဘာကုိအရငး္ခံျဖစ္ေပၚလာသလဲ၊ သူဟာ ကၽြန္မႏွင့္မရခင္ကတည္းက ဘ၀ကုိ ေပါ့ေပါ့တန္တန္သေဘာထားတတ္သည့္ လူ႕ေဘာ္ေၾကာ့တစ္ေယာက္လား။ ထုိသုိ႕ေသာလဲေတြ လားေတြႏွင့္ ကၽြန္မထြက္လာခဲ့ေတာ့ သည္မနက္ သူတိတ္ဆိတ္ေနခဲ့သည္။

ကၽြန္မသူ႕ကုိအိမ္ေထာင္သက္ငါးႏွစ္တြင္ အရက္ေသာက္ အလုပ္မလုပ္ေတာ့သျဖင့္ ၊ ၿပီးေတာ့ မိန္းမတစ္ေယာက္ကုိသားမယားအျဖစ္ ေပါင္းသင္းဆက္ဆံေပါင္းသင္းရုံေယာက်ာ္းတစ္ေယာက္ အျဖစ္သတ္မွတ္မိသျဖင့္ တစ္အိမ္တည္းအတူေနပါလွ်က္ လင္ခန္းမယားခန္းကုိျဖတ္ေတာက္ပစ္လုိက္သည္။ ခ်စ္ခင္ျခင္း၊ ယုယျခင္းေတြကုိလည္း ကၽြန္မမသိေတာ့သလုိမခံစားတတ္ေတာ့သလုိေနလုိက္သည္။

ေနာက္ပုိင္း ကၽြန္မသူမူးတုိင္းေရရြတ္ကေလာ္ဆဲေနေသာညမ်ားစြာတြင္ ငရဲတစ္ခုကုိခံစားေနရသလုိ၊ ကၽြန္မ၏ အရွက္မ်ားကုိသူ႕ စကားတစ္လုံးခ်င္းတုိင္းတြင္ အခြဲခံလုိက္ရသလုိႏွင့္ ႏွစ္မ်ားပင္ ၾကာလာခဲ့သည္။ ေန႕စဥ္ ၊ လစဥ္၊ ႏွစ္စဥ္ ကၽြန္မခံစားခဲ့ရပါေသာ စိတ္ဒုကၡ၀ဋ္ၾကီးသည္ သည္ကေန႕ၿပီးဆုံးခန္းတုိင္ေလၿပီဟုထင္သည္။

သူ႕အခန္းသည္ တိတ္ဆိတ္ေနျမဲ။ ကၽြန္မစိတ္လုိလက္ရေရခ်ိဳး၊ ေခါင္းေလွ်ာ္လုိက္သည္။ ေန႕သစ္တစ္ခုကုိ ကၽြန္မစတင္ေျခလွမ္းမည္။ ေလးဆယ္ေက်ာ္မွ စရေသာ ဘ၀သစ္တစ္ခု။ စိတ္ေတြလွဳပ္ရွားေနသည္။

“မမရွိလား“

သနပ္ခါးေျခဆုံးေခါင္းဆုံးလိမ္းေနရင္းမွ အိမ္ေရွ႕ကေခၚလာေသာ ကၽြန္မ ေမာင္တစ္၀မ္းကြဲ၏ အသံကုိ ျပန္ထူးရသည္။

“ရွိတယ္ ။ ခဏေလးမမသနပ္ခါးလိမ္းေနလုိ႕“

ကၽြန္မထြက္လာေတာ့ ကၽြန္မေမာင္၀မ္းကြဲက ထူးဆန္းသလုိၾကည့္သည္။ ၿပီးေတာ့

“မမကုိျမတ္ကုိေပးလိုက္တယ္ဆုိ“

“ဟုတ္တယ္ ေမာင္ေလး၊ မနက္ျဖန္သူသြားေတာ့မွာ“

“ထင္လုိ႕လား“

“ဘာကုိထင္လုိ႕လားလဲေမာင္ေလး“

“ကုိျမတ္ မမဆီကေတာင္းထားတဲ့ေငြေတြကုိဘာလုပ္မယ္လုိ႕ထင္လဲ“

“မသိဘူးလုပ္ခ်င္တာလုပ္ေပါ့။ မမသူမရွိရင္ စိတ္ခ်မ္းသာမယ္ထင္တယ္။ မမ ၀ဋ္ကၽြတ္တာေပါ့“

ေမာင္ေလးကေခါင္းခါသည္။ ၿပီးေတာ့ ျပံဳးသည္။ ကၽြန္မတုိ႕လင္မယားသည္လုိျဖစ္ျခင္းသည္ ျပံဳးခ်င္စရာေကာင္းေနသတဲ့လား။

“တစ္ရက္ကကုိျမတ္မူးၿပီး ကၽြန္ေတာ့္ဆီလာေသးတယ္။ ကုိျမတ္ကေျပာတယ္ သူ႕မွာအေဖာ္လုိတယ္တဲ့။ သူမမဆီကေတာင္းထားတဲ့ေငြေတြရရင္….“

ေငြေတြရရင္၊ အေဖာ္လုိတယ္တဲ့။ ဘာစကားလဲ ကၽြန္မသိခ်င္လာသည္။

“ဆက္ေျပာေလ“

“ကုိျမတ္ကမိန္းမယူမလုိတဲ့“

ကၽြန္မနားစည္မ်ားကြဲမတတ္ ထုိစကားေၾကာင့္က်ယ္ေလာင္သြားသည္။ ရင္ေတြတုန္လာသည္။ ခႏာတစ္ခုလုံးစပ္ဖ်င္းဖ်င္းျဖစ္လာသည္။ မ်က္ရည္ေတြ ၀ဲလာသည္။ ႏုတ္ခမ္းေတြ တဆတ္ဆတ္တုန္လာသည္။ ကၽြန္မကုိယ့္ကုိကုိယ္ ထိန္းခ်ဳပ္ေနရသည္။

“မိဆုနင္မငုိရဘူးေနာ္၊ နင္မငုိရဘူး။ နင္ငုိလုိ႕မျဖစ္ဘူး“

ေသာ္ဇင္(လြိဳင္ေကာ္)

Date-11th-Jan -2014

Time-09:42AM

 

About ေသာ္ဇင္ (လြိဳင္ေကာ္)

ေသာ္ဇင္ (လြိဳင္ေကာ္) has written 192 post in this Website..

ရင္ဘတ္နဲ႕ခံစားၿပီးေရးတဲ့ စာေတြ တင္ျပပါရေစခင္ဗ်ား