ဟုတ္တယ္။ အခုတေလာ ကၽြန္မ အေမ့ကို နားမလည္ဘူး။ အဲဒီလိုေျပာမိတိုင္း ကၽြန္မကိုယ္တိုင္ေျပာဖူးတဲ့ စကားတစ္ခြန္းကို သတိရမိတယ္။ ရံုးမွာ အဆင္မေျပတာတစ္ခုခု ျဖစ္တိုင္း ေတြးမိတဲ့အေတြးေပါ့။

ဝန္ထမ္းေတြက သူေဌးမျဖစ္ခဲ့ဖူးတဲ့အတြက္ သူေဌးေတြရဲ႕အေတြးကို နားမလည္ေပးတတ္ပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ သူေဌးေတြကေတာ့ ဝန္ထမ္းျဖစ္ခဲ့ဖူးတဲ့အတြက္ ဝန္ထမ္းေတြရဲ႕ ခံစားခ်က္ကို ပိုနားလည္ေပးသင့္တယ္။

အခုလည္း အဲဒီလိုပဲ ျဖစ္ေနတယ္။ ကၽြန္မလည္း အေမမျဖစ္ဖူးေတာ့ အေမေတြရဲ႕ ခံစားခ်က္ကို ရာႏႈန္းျပည့္နားမလည္ေပးတတ္တာလားလို႔ေပါ့။ အေမကေတာ့ သမီးဘဝကေန အေမျဖစ္လာတာဆိုေတာ့ သမီးေတြကို ပိုနားလည္ေပးသင့္သလားလို႔။

အမွန္ေတာ့ အေမ့ေလာက္ လူငယ္ဆန္ၿပီး သားသမီးကိုနားလည္ေပးတာ အေမပဲ ရွိပါတယ္။ ေျပာရရင္ အေမကိုယ္တိုင္ကလည္း လူငယ္ကိုး။ သူငယ္ခ်င္းေတြဆိုရင္ ကၽြန္မကို အားက်ၾကတယ္။ နားလည္ေပးတတ္တဲ့ အေမကို ရထားလို႔တဲ့။ ကၽြန္မတို႔ သားအမိေတြကလည္း သူငယ္ခ်င္းေပါင္းေပါင္းတာ။ ရည္းစားကို အေျဖေပးေတာ့မယ္ဆိုတာေတာင္ အေမ့ကို လွမ္းဖုန္းဆက္ၿပီး ေျပာျပတာ။ (ေနာက္ဆံုးႏွစ္ တက္ေနခ်ိန္ကေပါ့။) တကယ္ေတာ့ အဲဒီတစ္ေယာက္ကို အေမက သေဘာမက်ဘူး။ ဒါေပမယ့္ အရမ္းႀကီး အတင္းအက်ပ္လည္း မတားဘူး။ ဘာလို႔လည္းဆိုေတာ့ ကၽြန္မအေၾကာင္းကို သိတာကိုး။ အသက္ (၁၉) ႏွစ္ဆိုေတာ့ ရည္းစားသာထားတာ အိမ္ေထာင္ေရးေတြဘာေတြ မစဥ္းစားဘူးဆိုတာ သိေတာ့ ေပါ့ေပါ့ေလးပဲ သေဘာထားတာ။ သေဘာမက်ဘူးဆိုတာေတာ့ သိေအာင္ေျပာထားတယ္။ အေမထင္တဲ့အတိုင္းပါပဲ။ သိပ္မၾကာပါဘူး။ အဲဒီရည္းစားနဲ႔လည္း ျပတ္သြားေရာ။

အေမက ကၽြန္မကိုဆို သိပ္မခ်ဳပ္ခ်ယ္ဘူး။ ငယ္ငယ္ကတည္းကလည္း စာေတာ္ၿပီး ဂုဏ္ယူခဲ့ရတဲ့သမီးဆိုေတာ့ (ၾကြားတာေတာ့ မဟုတ္ဘူးေနာ္) စဥ္းစားတတ္တယ္ဆိုၿပီး ယံုၾကည္တယ္။ ရန္ကုန္ကို တစ္ခါမွ မလာဖူးတဲ့သမီးကို ပထမႏွစ္လည္း ေက်ာင္းတက္ေရာ အသိတစ္ေယာက္မွ မရွိတဲ့ အေဆာင္မွာ တစ္ေယာက္တည္း စိတ္ခ်လက္ခ်ထားခဲ့တာ။ နယ္ျပန္သြားရင္လည္း ဘယ္သြားသြား ေအးေဆးပဲ။ စစ္ေဆးေမးျမန္းျခင္းမရွိ။ ကၽြန္မကသာ ဘယ္သြားဦးမယ္ဆိုၿပီး အသိေပးရတာ။ ရန္ကုန္မွာေတာင္ တစ္ေယာက္တည္း ထားၿပီးေတာ့မွ ကိုယ့္ၿမိဳ႕မွာ စိတ္မခ်စရာမရွိဘူးတဲ့။

အဲဒီလိုန႔ဲ ကၽြန္မလည္း ရန္ကုန္မွာ တစ္ေယာက္တည္း ကိုယ့္အားကိုယ္ကိုးၿပီး ေနလာလိုက္တာ (၆) ႏွစ္ေလာက္ ရိွလာေရာ ဆိုပါေတာ့။ ေက်ာင္းတက္တဲ့ (၃) ႏွစ္မွာေတာ့ (၄) လေက်ာင္းတက္၊ (၂) လ အိမ္ျပန္။ ဒါေတာင္ ေက်ာင္းတက္တဲ့ (၄) လအတြင္းက ေက်ာင္းေျပးၿပီး အိမ္ျပန္တာက ခဏခဏပဲ။ ဆိုေတာ့ မိသားစုနဲ႔ သိပ္မကင္းကြာေသးဘူး။ ေက်ာင္းၿပီးလို႔ အလုပ္လည္းလုပ္ေရာ တစ္ႏွစ္တစ္ေခါက္ အိမ္ျပန္ဖို႔ေတာင္ မနည္းအခ်ိန္ယူရတယ္။ အဘြားလည္းဆံုး၊ အေဖလည္းဆံုးဆိုေတာ့ ဘာစီးပြားေရးမွ မလုပ္တတ္တဲ့အေမ့အတြက္ ကၽြန္မကပဲ အိမ္ေထာင္ဦးစီးျဖစ္လာေရာ။ အလုပ္လည္းလုပ္၊ စာလည္းသင္၊ သင္တန္းလည္းတက္ဆိုေတာ့ အလုပ္ပိတ္ရက္ေတာင္ အိမ္မျပန္ႏိုင္ဘူး။ ကၽြန္မကိုယ္တိုင္ကလည္း မိုးလင္းမိုးခ်ဳပ္ အခ်ိန္ျပည့္ ေျပးလႊားလႈပ္ရွားေနရတဲ့ ဘဝမွာ အသားက်လာတယ္။ အရာရာတိုင္းမွာလည္း ကိုယ္ပိုင္ဆံုးျဖတ္ခ်က္နဲ႔ ေနတတ္လာတယ္။ ျဖစ္ခ်င္တာကို မျဖစ္ျဖစ္ေအာင္ လုပ္တတ္တဲ့ဥာဥ္ကလည္း ပိုႀကီးမားလာတယ္။ အဲဒီလိုလုပ္ခဲ့လို႔လည္း ဒီလိုရပ္တည္ႏိုင္တယ္လို႔ ထင္မိတာပဲ။

လြန္ခဲ့တဲ့ တစ္ႏွစ္ေလာက္က ေမာင္ေလးကလည္း ရန္ကုန္မွာ အလုပ္လာလုပ္၊ ကၽြန္မကလည္း ဒီမွာပဲေနျဖစ္ဆိုေတာ့ အေမ့ကို ေခၚထားၾကမယ္ဆိုၿပီး ေခၚၾကတယ္။ တကယ္ေတာ့ အေမကလည္း ကၽြန္မကို သနားလို႔သာ လာေနေပးမွာ။ ရန္ကုန္မွာ ေနခ်င္တဲ့သူမဟုတ္ဘူး။ ၿပီးေတာ့ ဟိုမွာေနရင္လည္း ႏွစ္မိသားစုစာ ပိုကုန္တယ္ဆိုၿပီး လာေနတယ္။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ သူလာေနရင္ အလုပ္တစ္ဖက္နဲ႔ အိမ္အလုပ္လုပ္ေနရတဲ့ကၽြန္မ သက္သာေသးတယ္ေပါ့။ အဲဒီမွာ ျပႆနာက စေတာ့တာပဲ။

အေမနဲ႔ ကၽြန္မ ခြဲေနျဖစ္တဲ့ (၃) ႏွစ္အတြင္းမွာ အရမ္းေျပာင္းလဲသြားၾကတယ္။ အေမက အိမ္မွာတစ္ေယာက္တည္း က်န္ခဲ့ရတာဆိုေတာ့ အိမ္ျပန္ခ်ိန္ဆို ကၽြန္မကို သိပ္ေမွ်ာ္တာ။ ကၽြန္မနဲ႔ အျပင္ေလးဘာေလးထြက္ေပါ့။ ကၽြန္မက အစက မသိဘူး။ ကၽြန္မကလည္း အခ်ိန္အေတာ္ၾကာ တစ္ေယာက္တည္း ေနလာခဲ့တဲ့သူဆိုေတာ့ ရံုးဆင္းခ်ိန္ဆို ေမ့ေမ့ေလ်ာ့ေလ်ာ့နဲ႔ လွည္းတန္းကို ပတ္မိရင္ပတ္မိေနတယ္။ မဟုတ္ရင္လည္း တစ္ပတ္မွာ တစ္ညေနေလာက္အားတဲ့အခ်ိန္ေလး အင္တာနက္ဆိုင္သြားတာမ်ိဳး၊ မေတြ႔တာၾကာတဲ့ သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔ ေတြ႔တာမ်ိဳးေတြ လုပ္ခ်င္ေရာ။ ကၽြန္မစိတ္ထဲမယ္ အေမက တစ္ေယာက္တည္း ေနတတ္တယ္ ထင္ေနတာ။ ဘာလို႔လည္းဆိုေတာ့ အေမက အၿမဲေျပာေလ့ရွိတယ္။ ေသရင္ေတာင္ တစ္ေယာက္တည္း ေသရမွာ ဘာကိုမွ မတြယ္တာဘူး။ ကိုယ့္ဘဝတိုးတက္ရာတိုးတက္ေၾကာင္း လုပ္သာလုပ္၊ ေနာက္ဆံမတင္းနဲ႔၊ ဘာညာေတြေျပာတာကိုး။ ေနာက္ေတာ့မွ ကၽြန္မအျပင္သြားမယ္ဆိုရင္ သူ႔ကိုတစ္ေယာက္တည္းထားတယ္ဆိုၿပီး ငိုေတာ့တာ။ အဲ့က်မွ အရမ္းလန္႔သြားတယ္။ ငါ အေမ့ကို ေသခ်ာနားလည္ေအာင္ ျပန္ေလ့လာရမယ္ဆိုၿပီး သတိထားေနရေတာ့တာ။

ေနာက္တစ္ခုက မာန။ အေမက မာနအရမ္းႀကီးတာ။ မရွိမာန ဆိုတာကို အေမ့ဆီမွာ ေတြ႔ရတယ္။ အေမက အမ်ိဳးေတြဆုိလည္း ေအာက္က်မေပးဘူး။ ၾကာသပေတးသမီးဆိုေတာ့ စိတ္လည္းအရမ္းႀကီးတယ္။ ဒါေပမယ့္ အဲဒီ မရွိမာန ဆိုတာက သမီးျဖစ္တဲ့ ကၽြန္မအေပၚမွာေတာင္ လာထားေတာ့ အရမ္းစိတ္ညစ္မိတယ္။ အေမ့သေဘာထားက ဒီလို။ သူက ေငြမရွာႏိုင္ဘူး။ သမီးကို မွီခိုေနရတယ္။ ဒါေပမယ့္ မိဘ နဲ႔ သားသမီးဆိုတာ ေပးရင္းေပး မိဘကသာ ေပးခ်င္တာ။ အခုလို သမီးလုပ္စာ ထိုင္စားေနရတာ မတတ္သာလို႔သာ ေနေနရတယ္။ သူ႔စိတ္ထဲ မေက်နပ္ဘူး။ ဆိုေတာ့ ကၽြန္မဘက္က စကား၊ အျပဳအမူ လံုးဝအမွားခံလို႔မရဘူး။ တစ္ခုခုဆို ကၽြန္မလုပ္စာထိုင္စားေနရတယ္ဆိုၿပီး သူ႔ကို ဒီလိုဆက္ဆံတယ္ဆိုတဲ့ အထင္နဲ႔ ခံစားေတာ့တာပဲ။ ေပါက္ကြဲရင္ေပါက္ကြဲ၊ မေပါက္ကြဲရင္ ႀကိတ္ငို။ အဲ့လိုမ်ိဳးေတြ။ ေမာင္ေလးကက်ေတာ့ တစ္လတစ္ခါ တတ္ႏိုင္သေလာက္ေလးေပးတာဆိုေတာ့ အေမ့စိတ္ထဲ သိပ္မရွိလွဘူး။ ေမာင္ေလးဘာေျပာေျပာ အၿမဲခြင့္လႊတ္တယ္။ ကၽြန္မက်ေတာ့ မရဘူး။ လံုးဝအမွားမခံဘူး။ “နင္ဒီလိုလုပ္ေနရင္ ငါျပန္မယ္” ဆိုၿပီး ထထျဖစ္တာ။ “နင့္လုပ္စာစားေနတယ္ဆိုၿပီး ဒီအခ်ိဳးမ်ိဳးလာမခ်ိဳးနဲ႔” ဆိုတာလည္း ပါေသးတယ္။ တကယ္ပါ။ တစ္ခါတစ္ခါ စီးပြားေရး၊ လူမႈေရးေတြနဲ႔ မိသားစုကို ေခါင္းထဲထည့္ထားရတဲ့အေျခအေနမွာ တစ္ခါတစ္ခါ စိတ္ရႈပ္လို႔ ျဖစ္မိရင္ အေမကပါ အဲ့လိုထလုပ္ေတာ့ အရမ္းပင္ပန္းတာပဲ။ ဟိုတေလာကဆို ဘာမဟုတ္တာေလးနဲ႔ သူ႔မာနထိခိုက္တယ္ဆိုၿပီး ကၽြန္မကို ရိုက္ေသးတယ္။ ရင္ထဲမွာ နာေနတာပဲ။ အသားနာတာထက္ ရင္နာတာက ပိုဆိုးတယ္။ ေတြးမိတိုင္းလည္း ငိုခ်င္တယ္။

ေနာက္တစ္ခုက အတၱ။ ကၽြန္မ မျမင္ဖူးခဲ့တဲ့ အေမ့ရဲ႕ အတၱေတြကို အံၾသစရာေကာင္းေအာင္ ျမင္လိုက္ရတယ္။ အရင္ကဆို ကၽြန္မက အတၱႀကီးတယ္။ အႏိုင္လိုခ်င္တယ္။ အၿပိဳင္အဆိုင္မ်ားတယ္။ ပူေလာင္တယ္။ အေမကပဲ တရားခ်တာ။ စိတ္ထားတတ္ဖို႔၊ မနာလိုစိတ္မေမြးဖို႔ အစံုပဲ။ စာေတြလည္း ဖတ္ျပတယ္။ အဲဒီလို တစ္သက္လံုး ၿပိဳင္ဆိုင္လာခဲ့ရလို႔လားမသိဘူး၊ အခုဆိုရင္ ဘဝကို ေအးေအးခ်မ္းခ်မ္းေလးပဲ ေနခ်င္တယ္။ ပတ္ဝန္းက်င္ဆိုတာကိုလည္း သိပ္ဂရုမစိုက္ခ်င္ေတာ့ဘူး။ ပတ္ဝန္းက်င္ဆိုတာ ကိုယ္စိတ္ညစ္ေနရင္ ေပ်ာ္ေအာင္လုပ္ေပးမွာမွ မဟုတ္တာေလ။ ဒါေပမယ့္ အေမကေတာ့ ပတ္ဝန္းက်င္ကို ဂရုစိုက္တဲ့သူတစ္ေယာက္ ျဖစ္ေနတယ္။

အေမ့ အတၱမွာ (၂) မ်ိဳးရွိတယ္။ တစ္ခုက ကၽြန္မကို လက္မလႊတ္ႏိုင္တဲ့ အတၱ။ ကၽြန္မလည္း အေမ့ေနရာက ေတြးၾကည့္ပါတယ္။ မိဘမရွိဘူး၊ ခင္ပြန္းမရွိဘူး။ ေမာင္ႏွမအရင္းအခ်ာမရွိတဲ့ တစ္ဦးတည္းေသာသမီး။ ေသြးသားဆိုလို႔ ဒီသမီးနဲ႔ ဒီသားပဲရွိတယ္။ သမီးနဲ႔ သားမွာမွ သမီးက သမီးႀကီး၊ မိန္းကေလး၊ အတြင္းလူ၊ ဦးေဆာင္သူ။ ကၽြန္မကို သူဘယ္ေလာက္ အားကိုးမလဲဆိုတာ တကယ္ကို ခံစားမိပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ လူဆိုတာ ခ်ည္ေႏွာင္ထားလို႔ မရဘူးေလ။ ကၽြန္မ အိမ္ေထာင္ျပဳၿပီး အျပင္လူျဖစ္သြားမွာကို သူအရမ္းေၾကာက္ေနတယ္။ အားကိုးရာမဲ့သြားမယ္လို႔ပဲ ျမင္ေနတယ္။ ကၽြန္္မလည္း ေယာက္်ားလိုခ်င္လြန္းလို႔ ေျပာတာမဟုတ္ပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ တစ္ခါတစ္ခါ ကၽြန္မရဲ႕ ကိုယ္ပိုင္ခံစားခ်က္အတိုင္း ေနခ်င္တယ္။ အလုပ္ေလးလုပ္၊ ကိုယ့္လခကို ကိုယ္သံုးေနတဲ့ သူငယ္ခ်င္းေတြကို ျမင္တိုင္း အားက်စိတ္ေလး ျဖစ္မိေပမယ့္ မိဘကို လုပ္ေကၽြးခြင့္ရတဲ့ ကၽြန္မရဲ႕ ဘဝကိုလည္း ဂုဏ္ယူမိပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ တစ္သက္လံုး မိသားစုကို ေရွ႕တန္းတင္ခဲ့ရတဲ့ကၽြန္မ တစ္ခါတစ္ခါ လူငယ္တစ္ေယာက္လိုေတာ့ လြတ္လြတ္လပ္လပ္ေလး ေနခ်င္တယ္။

ကၽြန္မက အခ်စ္ေရးနဲ႔ ပတ္သက္ရင္ အေမ့ကို ေျပာျပေနက်ဆိုတာ့ ဒီတစ္ခါလည္း ရိပ္ဖမ္းသံဖမ္း ေျပာျပတာေပါ့။ အံ့ၾသစရာေကာင္းေလာက္ေအာင္ အေမက ကန္႔ကြက္တယ္။ အသက္ (၂၃) ႏွစ္ရွိေနတဲ့ ကၽြန္မရဲ႕ ဆံုးျဖတ္ခ်က္ဟာ ဆယ္ေက်ာ္သက္ကလို မဟုတ္ေတာ့ဘူးဆိုတာ အေမက သိေနေတာ့ သူလက္မခံႏိုင္ဘူး။ အေမ လက္မခံမွန္းသိေနေပမယ့္လည္း ကၽြန္မရဲ႕ အက်င့္အရ ျဖစ္ခ်င္တာကို ျဖစ္ေအာင္လုပ္တဲ့သူဆိုေတာ့ ေနာက္ပိုင္းကိစၥေတြမွာ ဘာကိုမွ အသိမေပးေတာ့ဘူး။ ဒါေပမယ့္ မိဘေလ။ သားသမီးအေၾကာင္း ရိပ္မိတာေပါ့။ ကၽြန္မက ဘာမွမေျပာေတာ့ ပိုခံစားေရာ။ အရင္က အကုန္ေျပာျပေနက်က အခုေတာ့ ဖံုးကြယ္တယ္ဆိုၿပီး ထပ္ျဖစ္ျပန္ေရာ။

ေနာက္ အတၱကေတာ့ သူမ်ားအေျပာခံရမွာ ေၾကာက္တဲ့ အတၱ။ ကၽြန္မက မၿပိဳင္ေပမယ့္ ကၽြန္မကို မ်က္ေစ့ေဒါက္ေထာက္ေစာင့္ၾကည့္ေနတဲ့သူေတြရဲ႕ ပါးစပ္မွာ ကၽြန္မ အေျပာခံရမွာကို သိပ္ေၾကာက္တယ္။ အဲဒီေတာ့ ထံုးစံအတိုင္း ဦးေႏွာက္ကို ေရွ႕တန္းတင္ေပါ့။ ကၽြန္မကလည္း အဲဒီမွာ စိတ္မေကာင္းတာ။ အေမဆိုတာ ကၽြန္မရဲ႕ ဆံုးျဖတ္ခ်က္တိုင္းကို ေလးစားေပးခဲ့တဲ့သူ။ မိသားစုအေရးနဲ႔ ပတ္သက္ရင္ ကၽြန္မရဲ႕ ဆံုးျဖတ္ခ်က္ကအတည္။ တစ္ခုခုဆို ကၽြန္မပဲ ဦးေဆာင္၊ ကၽြန္မပဲ ဆံုးျဖတ္။ ဒါေပမယ့္ ကၽြန္မဘဝနဲ႔ ပတ္သက္တဲ့ ကိုယ္ပိုင္ဆံုးျဖတ္ခ်က္ကိုက်ေတာ့ မယံုၾကည္ေတာ့ဘူး။ ကၽြန္မ မွားေနတယ္ခ်ည္းပဲ ေျပာေနတယ္။ တစ္ခါတစ္ခါ ေပါက္ကြဲၿပီး ေမးပစ္လိုက္ခ်င္တယ္။ ေခါင္းခံရမယ့္အရာေတြေလာက္သာ ဆံုးျဖတ္ပိုင္ခြင့္ရွိတာလား ဆိုၿပီးေတာ့ေလ။

ဒါေပမယ့္လည္း ကုိယ့္ကိုကိုယ္ စိတ္သက္သာရာရေအာင္ ေျဖေတြးပါတယ္။ ဒါ စိန္ေခၚမႈေတြပဲလို႔။ ကၽြန္မဘဝကို ဒီထက္ပိုေကာင္းေအာင္ ႀကိဳးစားေစခ်င္လို႔ ျဖစ္လာတဲ့အရာေတြလုိ႔ပဲ ေတြးမိတယ္။ ကၽြန္မကို စမ္းသပ္ေနတဲ့ပြဲေပါ့။ ကၽြန္မ ေက်ာ္ျဖတ္ႏိုင္လိမ့္မယ္လို႔ ေမွ်ာ္လင့္ပါတယ္။ အားလံုးကို ေျဖရွင္းႏိုင္လိမ့္မယ္လို႔လည္း ယံုၾကည္မိပါတယ္။

အားေပးစကား ေျပာေပးၾကပါဦးေနာ္။ အားတင္ထားတဲ့ၾကားက မြန္းက်ပ္ေနလို႔ပါ။

ခ်စ္တဲ့
လံုမေလးမြန္မြန္

လံုမေလးမြန္မြန္

About လံုမေလးမြန္မြန္

has written 160 post in this Website..

ကိုယ္ခ်စ္တဲ့သူေတြကို ကုိယ့္ရဲ႕ေမတၱာတရားကို ျပသဖို႔ ၀န္မေလးပါနဲ႔... ဘ၀ဆိုတာ တိုတုိေလးရယ္ပါ... .... CJ # 11202010