(၁) http://myanmargazette.net/193034

(၂) http://myanmargazette.net/193086

(၃) http://myanmargazette.net/193401

(၄) http://myanmargazette.net/194171

======================================

Bagan House Lacquerware Workshop သည္ ပုဂံၿမိဳ႕သစ္တြင္ တည္ရွိသည္။ ခရီးသြားဝန္ေဆာင္မႈေပးသည့္ ရံုးခန္းက Workshop ဝင္ေပါက္ေဘးတြင္ သီးသန္႔အခန္းအျဖစ္ ရွိေနသည္။ ရံုးခန္းထဲဝင္၊ ခဏနားၿပီး ယြန္းအလုပ္ရံုထဲသို႔ ဝင္ၾကည့္ၾကသည္။

 

အလုပ္ရံုထဲတြင္ ယြန္းလုပ္ငန္းလုပ္ကိုင္ပံု အဆင့္ဆင့္ကို ေတြ႔ျမင္ႏိုင္သည္။ စကားတေျပာေျပာႏွင့္ ေရေဆးေနသူ၊ ႏွီးေခြေနသူတုိ႔ကို ေတြ႔ရသကဲ့သို႔ ပတ္ဝန္းက်င္ကို ဂရုမထားႏိုင္ဘဲ အာရံုစူးစိုက္စြာ ယြန္းပန္းခ်ီေရးဆြဲေနသူမ်ားကိုလည္း ေတြ႔ရသည္။ ကၽြန္မ သိခ်င္ေနသည္ကလည္း အမ်ားသားပင္။ သို႔ေသာ္ အလုပ္ကိုယ္စီႏွင့္ မအားလပ္ၾကေသာ သူတို႔ကို အားနာသည့္အတြက္ေၾကာင့္ လွည့္ပတ္ၾကည့္ရႈၿပီးသာ ျပန္ထြက္လာခဲ့သည္။

 

အခ်ိန္က ေန႔လည္စာစားခ်ိန္ပင္ ေရာက္ေနေပၿပီ။ ကားေမာင္းပို႔ေပးမည့္ ဦးေလးကိုေစာင့္ရင္း ကၽြန္မတို႔လည္း ထမင္းစားရန္ စီစဥ္ရသည္။ သို႔ႏွင့္ ရံုးႏွင့္ သိပ္မေဝးေသာ မာလာသိ ၤဂီထမင္းဆိုင္သို႔ သြားရန္ ရံုးက အစ္ကို၏ ဆိုင္ကယ္ကို ယူလာခဲ့ၾကသည္။ ညီမေလးက ေရွ႕ကေမာင္းသူ၊ ကၽြန္မက ေနာက္က လမ္းညႊန္သူ။ ဆိုင္ကယ္စီးေနရင္းႏွင့္ အေတြးတစ္ခု ဝင္လာ၏။ ကားႏွင့္မလည္ဘဲ ဆိုင္ကယ္ႏွင့္ပဲ ေလွ်ာက္လည္ၾကမလားဟု ညီမေလးကိုေမးေတာ့ သူကလည္း ေကာင္းတာေပါ့တဲ့။ သို႔ႏွင့္ ရံုးကို ဖုန္းဆက္ၿပီး ကားသံုးမည့္ အစီအစဥ္ကို ဖ်က္လိုက္သည္။

 

တိုက္တိုက္ဆိုင္ဆိုင္ပင္ ထမင္းဆိုင္ပိုင္ရွင္က တကၠသိုလ္က သူငယ္ခ်င္း၏ မိဘေတြျဖစ္ေနသည္။ သူငယ္ခ်င္းကိုလည္း အဆင္သင့္ေတြ႔ရသည္။ ထမင္းစားရင္း အဆက္အသြယ္ျပတ္ေနေသာ သူငယ္ခ်င္းေတြအေၾကာင္း စကားလက္ဆံုက်ရသည္ကလည္း အမွတ္တရပင္။ ကၽြန္မတို႔က ဆိုင္ကယ္ႏွင့္ ေလွ်ာက္လည္ၾကမည္ဆိုေသာေၾကာင့္ ပါလာသည့္ ပုဂံေျမပံုေပၚတြင္ အဓိကထားလည္ရမည့္ ဘုရားမ်ားကိုပင္ မွတ္ေပးလိုက္ေသးသည္။

 

ထမင္းဆိုင္က ျပန္ထြက္လာၿပီး ေလာကနႏၵာေစတီကို အရင္ဆံုးသြားၾကသည္။ ညီမေလးက ေရွ႕ကေမာင္း၊ ကၽြန္မက ေျမပံုကိုၾကည့္ၿပီး ဘယ္ခ်ိဳး၊ ညာေကြႏွင့္ ပါးစပ္လမ္းညႊန္လုပ္သည္။ ေလာကနႏၵာဘုရားသည္ ဧရာဝတီျမစ္ကမ္းနံေဘးတြင္ တည္ရွိသည္။ ဘုရားေပၚတက္ရန္ ေလွကားေျခရင္းအေရာက္တြင္ ကေလးမ်ားက ဝိုင္းလာ၏။ ဘုရားသမိုင္းကို ရွင္းျပေပးပါမည္တဲ့။ ကၽြန္မတို႔လည္း မလိုေၾကာင္း ျပန္ေျပာရင္း တက္လာေတာ့ ကေလးတစ္ေယာက္က ကပ္ပါလာသည္။ မုန္႔ဖိုးေလာက္ပဲေပးပါ၊ ေက်ာင္းပိတ္ရက္မို႔ မုန္႔ဖိုးရေအာင္ပါတဲ့။ ေမးၾကည့္ေတာ့ (၆) တန္း ေျဖထားသည္ဟု ေျပာသည္။ အဂၤလိပ္လိုရွင္းျပဖုိ႔ေတာ့ မက်က္ရေသးပါဘူးတဲ့။ သို႔ႏွင့္ ကၽြန္မတို႔လည္း ထိုေကာင္ေလးကို ဂိုက္အျဖစ္ တာဝန္ခန္႔အပ္လိုက္ပါသည္။

 

ကဲ ဒီဘုရားအေၾကာင္းေလး အစ္မတို႔ကို ေျပာျပပါဦး ဟု ဆိုလုိက္သည္ႏွင့္ လကၤာရွည္တစ္ပုဒ္ကို ရြတ္ျပသည့္အလား အသံေနအသံထားႏွင့္ ေျပာျပပါေတာ့သည္။ ကၽြန္မတို႔မွာ နားလည္သည္လည္းရွိ၊ ေရာသြားသည္လည္းရွိႏွင့္ ခဏခဏျပန္ေမးရသည္။ သို႔ေသာ္ စကားလံုးမ်ားကို အလြတ္က်က္ထားေသာ ကေလးတို႔ ထံုးစံအတိုင္း ကၽြန္မတို႔ျပန္ေမးလွ်င္ ေရေရလည္လည္ ျပန္ရွင္းမျပတတ္ေပ။ သို႔ႏွင့္ ကၽြန္မတို႔လည္း အဆင္ေျပသလိုသာ နားလည္လိုက္ၾကၿပီး ဘုရားကို လက္ယာရစ္ ဖူးေျမာ္ၾကသည္။ တစ္ေနရာေရာက္ေတာ့ ေရတြင္းေလးတစ္တြင္းကို ျပသည္။ ေရတြင္းရွိ ေရထဲကတစ္ဆင့္ ေစတီေတာ္၏ စိန္ဖူးေတာ္ကို ဖူးျမင္ႏိုင္သည္။ ေရွးက ဘုရင္မ်ားသည္ စိန္ဖူးေတာ္ကို ေမာ့ဖူးလွ်င္ မကိုဋ္ျပဳတ္က်မည္စိုးေသာေၾကာင့္ ယခုကဲ့သို႔ စီမံထားျခင္းျဖစ္ေၾကာင္းလည္း ရွင္းျပသည္။ ဘုရားကို တစ္ပတ္ပတ္ၿပီး ဖူးၿပီးသည္ႏွင့္ ကေလးကို မုန္႔ဖိုးေပးၿပီး ျပန္ဆင္းလာခဲ့သည္။

 

ျပန္ထြက္လာေတာ့ ကၽြန္မလည္း အလြန္ပင္ ၿငီးစီစီ ျဖစ္ေနသည္။ ေနပူပူ၊ ဖုန္ထူထူ၊ ေလတိုးတိုး ၾကားထဲတြင္ ေရခ်ိဳးခ်င္စိတ္က တားမရေတာ့။ သို႔ႏွင့္ ဟိုတယ္သို႔ျပန္ၿပီး ခဏနားရန္ ဆံုးျဖတ္လိုက္သည္။ အမွန္ေတာ့ ဟိုတယ္သို႔ သြားရာလမ္းတြင္ အထင္ကရဘုရားမ်ားကို ျဖတ္သြားရမည္ျဖစ္သည္။ တစ္ခါတည္းဝင္ဖူးၿပီးမွ ဟိုတယ္သို႔ျပန္လွ်င္ အဆင္ေျပမည္ျဖစ္ေသာ္လည္း စိတ္ကလည္းမလန္း၊ စာအုပ္လည္းက်န္ခဲ့ေသာ ကၽြန္မအတြက္ေတာ့ စိတ္မပါေတာ့သည္က အမွန္။ သို႔ႏွင့္ စိတ္ကို အေသအခ်ာပိုင္းျဖတ္ၿပီး ဟိုတယ္ကိုပဲ တန္းျပန္လာခဲ့သည္။

 

ဟိုတယ္သို႔ အဝင္လမ္းေလးကိုေတာ့ အလြန္ပင္ သေဘာက်မိသည္။ ဆိုင္ကယ္ႏွင့္ ဝင္လာရသည္က ပိုသာယာသလို ခံစားရသည္။ ဆိုင္ကယ္ေမာင္းၿပီးဝင္လာေသာ ကၽြန္မတို႔ကို ဟိုတယ္ဝန္ထမ္းေတြကေတာ့ အံ့ၾသေနမည္လား မေျပာတတ္။ အခန္းထဲဝင္၊ ပစၥည္းခ်၊ ကမန္းကတန္းေရခ်ိဳးၿပီးသည္ႏွင့္ ခ်က္ခ်င္းျပန္ထြက္သည္။ သည္တစ္ခါေတာ့ ကၽြန္မတို႔ႏွင့္အတူ ဂိုက္တစ္ေယာက္ပါ ပါလာသည္။ ညီမေလး၏ သူငယ္ခ်င္းက ပုဂံတြင္ တာဝန္ႏွင့္ေရာက္ေနေသာေၾကာင့္ ဧည့္သည္ျဖစ္သူ ကၽြန္မတို႔ကို လိုက္ပို႔ျခင္းျဖစ္သည္။

 

ပထမဆံုး အပယ္ရတနာဘုရားကို သြားၾကသည္။ အျပင္ဘက္ဝန္းထဲတြင္ သဲပန္းခ်ီေရာင္းသူမ်ား၊ ေရွးေဟာင္းပစၥည္းေရာင္းသူမ်ားကို ေတြ႔ရသည္။ ဘုရားပုရဝုဏ္အတြင္းတြင္မူ ဖိနပ္ခၽြတ္ၿပီး ဝင္ရ၏။ ဂူဘုရားအတြင္းတြင္ ဓာတ္ပံုရိုက္ခြင့္မရွိေသာေၾကာင့္ အျပင္ဘက္ကသာ ရိုက္ခဲ့ရသည္။ အထဲတြင္ ေမွာင္ေနၿပီး ဘုရားရုပ္ပြားေတာ္တစ္ဆူႏွင့္ နံရံေဆးေရးပန္းခ်ီမ်ားကိုသာ ေတြ႔ရသည္။ က်န္စစ္သားမင္း၏ မိဖုရားေခါင္ႀကီး၊ အေလာင္းစည္သူမင္း၏ ဘြားေတာ္ျဖစ္သူ အပယ္ရတနာမိဖုရား၏ ေကာင္းမႈေတာ္ဘုရားသည္ တစ္ခ်ိန္က မည္မွ် ခမ္းနားခဲ့မည္ျဖစ္ေၾကာင္းကို စိတ္ကူးႏွင့္ ေတြးၾကည့္ေနမိသည္။

 

ေရွ႔ဆက္သြားမိေတာ့ မႏူဟာဘုရားကို ေရာက္သည္။ ကၽြန္မအလြန္ေရာက္ဖူးခ်င္ေသာ ဘုရားတစ္ဆူပင္။ ဆရာခ်စ္ဦးညိဳေရးသည့္ သုဝဏၰဘုမၼိေဝဒနာ စာအုပ္ကို ဖတ္ၿပီးခ်ိန္ ဆယ္တန္းေက်ာင္းသူအရြယ္ကတည္းက သံု႔ပန္းျဖစ္သူ မႏူဟာဘုရင္တည္ခဲ့သည့္ မႏူဟာဘုရားကို စိတ္ဝင္စားခဲ့သည္။ ၾကည့္ဖူးခ်င္ခဲ့သည္။ ဘုရားပရဝုဏ္ေရွ႕တြင္ ေဒသထြက္အစားအစာေရာင္းသည့္ ေစ်းသည္မ်ားကိုေတြ႔ရသည္။ ေစာင္းတန္းအဝင္တြင္ ဖိနပ္ခၽြတ္ၿပီး ယူသြားရမလား၊ ထားခဲ့ရမလား ေဝဝါးေနေတာ့ ေစ်းသည္အစ္မတစ္ေယာက္က လွမ္းေျပာသည္။ ထားခဲ့ပါ၊ ၾကည့္ထားလိုက္ပါမည္ တဲ့။

 

ပထမဆံုး မႏူဟာသပိတ္ႀကီးကို ေတြ႔သည္။ မည္မွ်ထည့္ထည့္ မျပည့္သည့္ သပိတ္ႀကီးဟု ေက်ာ္ၾကားသည္။ ကၽြန္မစိတ္ထဲကေတာ့ ဇေဝဇဝါပင္။ သို႔ႏွင့္ အထဲမွာဘာရွိသလဲ သိခ်င္စိတ္ျဖင့္ အေပၚတက္ၿပီး ေငြထည့္မည္လုပ္ေတာ့ မိန္းကေလး မတက္ရဘူး တဲ့။ ဇာတ္လမ္းကေတာ့ စပါၿပီ။ သပိတ္ရွိရာဘက္ကို ေထာင္ထားသည့္ ေလွကားေပၚသို႔ အဘယ္ေၾကာင့္ မိန္းကေလး မတက္ရသနည္း။ ကေလးေတြ တစ္ေယာက္ၿပီးတစ္ေယာက္ တက္ေနသည့္ ေလွကားကိုၾကည့္ၿပီး အေတာ္ေလး စိတ္တိုလာသည္။ သို႔ႏွင့္ ညီမေလးက သပိတ္ထဲသို႔ အလွဴေငြကို ခုန္ထည့္ေသာ္လည္း ကၽြန္မကေတာ့ သည္အတိုင္းပင္ ျပန္ထြက္လာခဲ့သည္။

 

ဘုရားရုပ္ပြားေတာ္တည္ရွိရာ ဂႏၶာကုဋီတိုက္ထဲသို႔ေရာက္ေတာ့ အမွန္ပင္ အသက္ရွဴက်ပ္လာသည္။ ဘုရားဖူးႏွစ္ေယာက္ ေရွာင္ရန္ပင္ အေတာ္ေလး က်ဥ္းက်ပ္သည္။ သို႔ေသာ္ ေမွာင္မေနဘဲ အလင္းေရာင္ေကာင္းစြာရသည္။ သမိုင္းအမွန္ကို မဖတ္ဖူးေသာ္လည္း ဆရာခ်စ္ဦးညိဳ၏ ဝတၳဳေၾကာင္းအရ မွတ္ခ်က္ျပဳရလွ်င္ မႏူဟာဘုရင္သည္ သာသနာ၏ အဆံုးအမေအာက္သို႔ အမွန္တကယ္မေရာက္ခဲ့ေသာေၾကာင့္သာ ယခုလိုျဖစ္ခဲ့ရသည္ဟု ခံစားမိသည္။ အႏုရဒၶါဘုရင္သည္ ဗုဒၶဘာသာဝင္ျဖစ္သည္ကို မယံုၾကည္ျခင္း၊ ရွင္အရဟံ ပုဂံသို႔ ေရာက္သြားျခင္းအေပၚ မစၦရိယစိတ္ျဖစ္မိျခင္း၊ ဆရာေတာ္၏ ေထာက္ခံခ်က္ ရွိေနပါလ်က္ ပိဋကတ္ေတာ္ (၃၂) စံုကို ခြဲေဝမေပးျခင္းတုိ႔ေၾကာင့္ ေနာက္ဆံုး တိုင္းျပည္ပါ ဆံုးရံႈးခဲ့ရသည္။

 

ျပန္ထြက္လာေတာ့ ေဒသစာ ပဲမုန္႔၊ ဇီးေတာ္ဖီ စသည္တို႔ကို ဝယ္ရန္ စိတ္ကူးသည္။ ဆိုင္ေတြဘက္ ၾကည့္လိုက္ေတာ့ အလုအယက္ ေရာင္းၾကသည္။ ေစ်းသည္တစ္ဦးက အတင္းပင္ အျမည္းေကၽြးေသာေၾကာင့္ တစ္ဖဲ့ယူစားၿပီး ဝယ္ရန္ျပင္သည္။ အျမည္းေကၽြးေသာ ေစ်းသည္ဆီက တစ္ဝက္၊ ဖိနပ္ၾကည့္ေပးမည္ဟု ေျပာေသာ ေစ်းသည္ဆီက တစ္ဝက္။ ထိုအခါ ဖိနပ္ၾကည့္ေပးမည္ဆိုေသာ တစ္ေယာက္ မေက်မနပ္မ်က္ႏွာႏွင့္ ပြစိပြစိလုပ္ေလ၏။ ကၽြန္မကေတာ့ စိတ္မဆိုးမိဘဲ စိတ္မေကာင္းသာ ျဖစ္သည္။ ကူညီေပးတတ္ေသာ ျမန္မာ့စရိုက္မ်ား ေပ်ာက္ကြယ္ေနေလၿပီလား၊ အက်ိဳးလိုလို႔ ေညာင္ေရေလာင္းျခင္းလား၊ လား ေပါင္းမ်ားစြာကေတာ့ ကၽြန္မအေတြးထဲသို႔ ဝင္ေရာက္လာခဲ့ေလသည္။

 

ထို႔ေနာက္ ျမေစတီဘုရားသို႔ ဝင္သည္။ ဘုရားထက္ ေက်ာက္စာကို ပိုစိတ္ဝင္စားေသာေၾကာင့္ ဘုရားေရွ႕သို႔ ေရာက္သည္ဆိုရံုသာ ဖူးခဲ့ၿပီး ရာဇာကုမာရ္ေက်ာက္စာဘက္သို႔ လာခဲ့သည္။ အစကေတာ့ ရန္ကုန္ရွိ အမ်ိဳးသားျပတိုက္တြင္လည္း ေက်ာက္စာတစ္ခ်ပ္ရွိေသာေၾကာင့္ ပုဂံတြင္ ေက်ာက္စာမရွိေတာ့ဟု ထင္မိေသးသည္။ ေနာက္မွ ပုဂံရွိေက်ာက္စာက မူရင္းေက်ာက္စာျဖစ္ၿပီး ရန္ကုန္က ေက်ာက္စာက ေက်ာက္စာငယ္ျဖစ္ေၾကာင္း သိရသည္။ ေက်ာက္စာတိုက္တြင္ ဝင္ေပါက္ ႏွင့္ ထြက္ေပါက္ကို ခြဲျခားထားသည္။ အထဲတြင္ေတာ့ ယိုင္ခ်င္ေနေသာ ေက်ာက္စာကို ေလးဘက္ေလးတန္ ဆိုင္းထားသည္။ သံတိုင္အျပင္က ၾကည့္ရသည့္အတြက္ ဘာမွေတာ့ ေသခ်ာမျမင္ရေပ။ ထို႔ေၾကာင့္ အထဲကို လက္ထည့္ၿပီး ဓာတ္ပံုသာ ရိုက္ႏိုင္ခဲ့သည္။

 

ေနက်ခ်ိန္ ေရာက္ေနၿပီျဖစ္သည္။ ထို႔ေၾကာင့္ ပုဂံၿမိဳ႕၏ ေနဝင္ခ်ိန္ကို ခံစားရန္ ေရႊဆံေတာ္ဘုရားသုိ႔ သြားၾကသည္။ ျဖတ္လမ္းဘက္က ဝင္ၾကသည့္အတြက္ ဖုန္ထူလမ္းကို ျဖတ္ရသည္။ ပုဂံဘုရားမ်ားအားလံုးတြင္ ေရႊဆံေတာ္ဘုရားကို သြားရသည္မွာ စိတ္အလႈပ္ရွားဆံုးျဖစ္၏။ အဘယ္ေၾကာင့္ဆိုေသာ္ အမ်ိဳးသမီးမ်ား တက္ခြင့္ရွိေတာ့ ဘုရားျဖစ္ေနေသာေၾကာင့္ပင္။

 

ျမန္မာႏိုင္ငံရွိ ေစတီမ်ားေပၚသို႔ မိန္းကေလးမ်ားတက္ခြင့္ကို ပိတ္ပင္ထားသည္။ ငယ္ငယ္က ကၽြန္မ ေမးၾကည့္မိေတာ့ ေစတီေအာက္ေျခတြင္ ဗုဒၶရုပ္ထုမ်ားကို ဌာပနာထားေသာေၾကာင့္ ငရဲႀကီးမည္စိုးသျဖင့္ အမ်ဳိးသမီးမ်ားကို တက္ခြင့္မေပးျခင္းဟု ေျပာသည္။ သို႔ဆိုလွ်င္ ေယာက်္ားေလးမ်ားေရာ ငရဲမႀကီးသေလာ။ မည္သို႔ပင္ျဖစ္ေစ မိန္းကေလးမ်ားကေတာ့ အေဝးကဖူးၿပီးသာ ေက်နပ္ရသည္ခ်ည္းသာျဖစ္သည္။ ယခု ေရႊဆံေတာ္ဘုရားေပၚသို႔ မိန္းကေလးမ်ား ေပးတက္ေသာေၾကာင့္ ဌာပနာမ်ားမရွိသလားဟုပင္ ေတြးမိေသးသည္။

 

တက္ခြင့္ရွိတုန္း တက္ရသည့္အတြက္ အေပၚဆံုးသို႔ တက္လာခဲ့သည္။ အျမင့္မေၾကာက္တတ္သည့္ ကိုယ့္ကိုကုိယ္ပင္ ေက်းဇူးတင္မိေသး၏။ ပုဂံၿမိဳ႕၏ ျမင္ကြင္းကား ေျပာမျပတတ္ေအာင္ပင္ လွပလြန္းသည္။ ႏိုင္ငံျခားသားမ်ားကလည္း ကင္မရာကိုယ္စီႏွင့္ ေနရာယူထားၾကသည္။ ကၽြန္မလည္း ေရွ႕က ကြယ္ေနသူမ်ားကို ေက်ာ္ၾကည့္ရန္အတြက္ အုတ္ခံုေပၚကိုပင္ တက္လိုက္ေသးသည္။ သို႔ႏွင့္ ေနဝင္ခ်ိန္ရႈခင္းကို ၾကည့္ရင္း တတ္သေလာက္ မွတ္သေလာက္ေလးႏွင့္ ဓာတ္ပံုရိုက္သည္။ ရခဲလွေသာ အခြင့္အေရးတစ္ခုပင္။

 

အညာေဒသကား အေျပာင္းအလဲျမန္သည္။ တစ္ေနကုန္ ပူျပင္းခဲ့သမွ် ေနဝင္သြားသည္ႏွင့္ ေမွာင္က်လာၿပီး ေအးလာေတာ့သည္။ အခ်ိန္ရွိခိုက္ ဘုရားဆက္ဖူးၾကသည္။ ဆက္သြားခဲ့သည္က ထုမွာဓမၼရံ ဟု ေက်ာ္ၾကားေသာ ဓမၼရံႀကီးဘုရား။ အထဲမွာ ေမွာင္ေနေသာေၾကာင့္ အေသအခ်ာမျမင္ရ။ ဘုရားပတ္လမ္းကို ပတ္ေတာ့ ေအးစက္စက္ၾကမ္းျပင္ကို နင္းရသည္။ လုိက္ပို႔ေပးသည့္ေမာင္ေလးက ေမး၏။ အစ္မ အခု ေျမျပင္ေပၚမွာ နင္းေနရတယ္လို႔ ခံစားရလားတဲ့။ ေျမျပင္ေပၚမွာ နင္းေနရတာ မဟုတ္ဘူးလားဆိုေတာ့မွ အနားက အေပါက္နား ေခၚသြားျပသည္။ ဘုရားပတ္လမ္းသည္ ေျမျပင္၏ အျမင့္တစ္ေနရာတြင္ ရွိေနျခင္းျဖစ္သည္။ အေပၚသို႔ ထပ္တက္လို႔ရေသာ ေလွကားေပါက္မ်ားကို ပိတ္ထားသည္။ ေပးမတက္ေတာ့ပါတဲ့။ ကၽြန္မကေတာ့ မေက်မနပ္ႏွင့္ ျပန္လာခဲ့ရသည္။

 

ေနာက္ဆံုးသြားခဲ့သည္က ဥာဏ္မွာသဗၺညဳ ဟု ထင္ရွားေသာ သဗၺညဳဘုရား။ အခ်ိန္မရေတာ့သည့္အတြက္ ပတ္ၾကည့္ရံုကလြဲ၍ ဘာမွမေလ့လာႏိုင္သည့္အျဖစ္ကို ႏွေျမာမိေသးသည္။ ဘုရားက ျပန္ထြက္လာေတာ့ အေတာ္ပင္ေမွာင္ေနၿပီျဖစ္သည္။ ညစာစားရန္ သရပါတံခါးနားရွိ ေရႊျမန္မာထမင္းဆိုင္သို႔ သြားသည္။ သရပါတံခါးကို ျဖတ္ေတာ့ ဟြန္း (၃) ခ်က္တီးပါတဲ့။ ဘာမွန္းမသိေပမယ့္ တီးခဲ့လိုက္ေသးသည္။ ေနာက္မွ လူစိမ္းျဖစ္သည့္အတြက္ ၿမိဳ႕ေစာင့္ကို အသိေပးျခင္းျဖစ္ပါသည္တဲ့။

 

သို႔ႏွင့္ ေနာက္ဆံုး ေရႊျမန္မာထမင္းဆိုင္မွာ ျမန္မာစာဘူေဖးကိုစား၊ ဟိုတယ္ျပန္ၿပီး အနားယူျခင္းျဖင့္ တစ္ေန႔တာ ကုန္ဆံုးခဲ့ျပန္ပါေတာ့သည္။

ဗီရိုေပၚမွာဇာတ္ႀကီးဆယ္ဘြဲ႕ ေရးေနတာ.. ေဒၚလာ ၁၇၀၀ ေက်ာ္ ဆိုလားပဲ..

ဗီရိုေပၚမွာဇာတ္ႀကီးဆယ္ဘြဲ႕ ေရးေနတာ.. ေဒၚလာ ၁၇၀၀ ေက်ာ္ ဆိုလားပဲ..

ေလာကနႏၵာ

ေလာကနႏၵာ

ဆရာေလးေတြ

ဆရာေလးေတြ

ဒါလည္း ေၾကာ္ျငာ

ဒါလည္း ေၾကာ္ျငာ

အပယ္ရတနာ

အပယ္ရတနာ

မႏူဟာသပိတ္ႀကီး

မႏူဟာသပိတ္ႀကီး

က်ဥ္းက်ဥ္းက်ပ္က်ပ္ (၁)

က်ဥ္းက်ဥ္းက်ပ္က်ပ္ (၁)

က်ဥ္းက်ဥ္းက်ပ္က်ပ္ (၂)

က်ဥ္းက်ဥ္းက်ပ္က်ပ္ (၂)

ေဒသထြက္စာမ်ား

ေဒသထြက္စာမ်ား

ျမေစတီေက်ာက္စာတိုက္

ျမေစတီေက်ာက္စာတိုက္

မြန္ဘာသာ

မြန္ဘာသာ

ပ်ဴဘာသာ

ပ်ဴဘာသာ

ပါဠိဘာသာ

ပါဠိဘာသာ

ျမန္မာဘာသာ

ျမန္မာဘာသာ

ေရႊဆံေတာ္

ေရႊဆံေတာ္

ကားႀကီးကားငယ္ အသြယ္သြယ္

ကားႀကီးကားငယ္ အသြယ္သြယ္

ျမင္ကြင္း

ျမင္ကြင္း

အေဝးက သဗၺညဳ

အေဝးက သဗၺညဳ

ေနဝင္ခ်ိန္ (၁)

ေနဝင္ခ်ိန္ (၁)

ေနဝင္ခ်ိန္ (၂)

ေနဝင္ခ်ိန္ (၂)

ေနဝင္ခ်ိန္ (၃)

ေနဝင္ခ်ိန္ (၃)

ေနဝင္ခ်ိန္ (၄)

ေနဝင္ခ်ိန္ (၄)

ထုမွာ ဓမၼရံ

ထုမွာ ဓမၼရံ

သဗၺညဳဘုရား တစ္ေနရာ

သဗၺညဳဘုရား တစ္ေနရာ

 

 

 

 

 

 

 

 

 

လံုမေလးမြန္မြန္

About လံုမေလးမြန္မြန္

has written 169 post in this Website..

ကိုယ္ခ်စ္တဲ့သူေတြကို ကုိယ့္ရဲ႕ေမတၱာတရားကို ျပသဖို႔ ၀န္မေလးပါနဲ႔... ဘ၀ဆိုတာ တိုတုိေလးရယ္ပါ... .... CJ # 11202010

   Send article as PDF