ကၽြန္မရဲ႕ ဆယ္တန္းဘဝ (သို႔မဟုတ္) ဘဝတစ္ဆစ္ခ်ိဳး ျဖတ္သန္းမႈ – ၁

http://myanmargazette.net/197732

 

ကၽြန္မရဲ႕ ဆယ္တန္းဘဝ (သို႔မဟုတ္) ဘဝတစ္ဆစ္ခ်ိဳး ျဖတ္သန္းမႈ – ၂

http://myanmargazette.net/197764

———————————————————–
ဆယ္တန္းစာက ခက္လားဆိုရင္ မခက္ဘူးလို႔ ေျပာရမယ္။ တစ္ခန္းခ်င္းစီကို သင္ၾကည့္၊ အဲ့ေလာက္ႀကီး မခက္ဘူး။ တကယ့္ျပႆနာက စာမ်ားတာ။ တစ္အုပ္လုံးကို အစအဆံုးက်က္ၿပီး ေျဖရတာ အခုမွ ႀကံဳဖူးတာေလ။ စာအုပ္ေတြကိုလည္း အမွတ္စဥ္ေတြထိုးၿပီး သိမ္းရေသးတယ္။ အလုပ္ကို ရႈပ္ေနတာပဲ။ စာေတြဆိုတာကလည္း ေရွ႕ကက်က္၊ ေနာက္ကေမ့၊ ေနာက္ကစာကို ျပန္ေႏႊးရင္ ေရွ႔စာေတြက မသိေတာ့ဘူး။ (၆) ဘာသာဆိုေတာ့ တျဖည္းျဖည္းနဲ႔ မႏိုင္ေတာ့ဘူး။ တစ္ခ်ိန္လံုး revision ျပန္ေနရတာ။ ဆယ္တန္းမွာ ကၽြန္မ ကံေကာင္းခဲ့တဲ့တစ္ခ်က္က ကိုယ္ပိုင္စာၾကည့္ခ်ိန္ အလံုအေလာက္ ရွိခဲ့တာပါပဲ။ အိမ္မွာသင္တဲ့ဝုိင္းက တစ္ပတ္ (၂၄) ခ်ိန္ၿပီးရင္ က်န္တာ ကၽြန္မရဲ႕ စာက်က္ခ်ိန္ပဲ။ ဘာဂိုက္မွလည္း မေခၚျဖစ္ဘူး။

ဆယ္တန္းအေၾကာင္းေျပာရင္ ကၽြန္မ ထည့္မေျပာလို႔ မရတဲ့ အေၾကာင္းတစ္ခု ရွိပါတယ္။ ကၽြန္မ ကိုးတန္းအထိ စာသြားက်က္ေနတဲ့ ငယ္ဆရာမဆီမွာ ကၽြန္မထက္ တစ္တန္းႀကီးတဲ့ တပည့္တစ္ေယာက္ရွိတယ္။ ႏွစ္တိုင္း ပထမခ်ည္းပဲ ရတာ။ စာအရမ္းေတာ္တယ္။ အဲဒီအစ္ကိုက ကိုးတန္း နဲ႔ ဆယ္တန္းမွာ ရန္ကုန္မွာ လာတက္တာ။ ကၽြန္မ ဆယ္တန္းတက္ေတာ့ သူက နယ္ကို ျပန္ေရာက္ေနၿပီ။ ဒီလိုနဲ႔ ဆရာမနဲ႔ သူနဲ႔ ကၽြန္မအေၾကာင္းေျပာျဖစ္ၾကေတာ့ သူက ကၽြန္မကို ဂိုက္လုပ္ေပးမယ္တဲ့။ ကၽြန္မမွာ က်ဴရွင္စရိတ္ကတင္ အေတာ္ႀကီးေနေတာ့ ဂိုက္လည္း မေခၚႏိုင္ေတာ့ဘူးေလ။ ကိုယ့္ဘာသာကိုယ္ပဲ က်က္ေနရတာဆိုေတာ့ သူက သူအားေနတဲ့အခ်ိန္မွာ ကၽြန္မကို အလကားသင္ေပးမယ္တဲ့။ ဒီလိုနဲ႔ ကၽြန္မလည္း ေန႔ခင္းဘက္ က်ဴရွင္ခ်ိန္မရွိရင္ သူ႔အိမ္ကိုသြားၿပီး စာသင္ရတာေပါ့။ ေမးခြန္းေဟာင္းေတြ ေလ့က်င့္ေပးတယ္၊ ေရွ႕ခန္းေတြ ႀကိဳသင္ေပးတယ္။ သူဆယ္တန္းတုန္းက စာအုပ္ေတြကို ေပးတယ္၊ ဗလာစာအုပ္အလြတ္ေတြလည္း ေပးတယ္၊ ေန႔လည္ဘက္ဆို ငိုက္တတ္ေတာ့ အေအးလည္းတိုက္ေသးတယ္။ ကၽြန္မအတြက္ကေတာ့ တကယ့္ ေက်းဇူးရွင္ပါပဲ။ သူ ကၽြန္မကို စာသင္ေပးေနတာကေတာ့ ဘယ္သူမွ မသိတဲ့ ဝွက္ဖဲေပါ့။ သူ ေဆးေက်ာင္းသြားမတက္ခင္ (၁၀) လပိုင္းေလာက္အထိ စာသင္ျဖစ္တယ္။ ရန္ကုန္ကို သင္တန္းသြားတက္ျဖစ္ရင္ေတာင္ သင္တန္းပိတ္ရက္ေတြမွာ တကူးတက ျပန္လာၿပီးေတာ့ကို စာသင္ေပးတာ။ သူ ေက်ာင္းသြားတက္လို႔ မသင္ျဖစ္ေတာ့တဲ့ အခ်ိန္မွာလည္း လိုတဲ့စာအုပ္ေတြကို ဝယ္ေပးတယ္။ ေနာက္ဆံုး စာေမးပြဲေျဖခါနီးမွာေတာင္ သူ႔အိမ္က ကၽြန္မရဲ႕ ေမြးသကၠရာဇ္ကိုေတာင္းၿပီး သူတို႔ေမးေနက် ေဗဒင္ဆရာဆီမွာ ေဗဒင္တြက္ေပးေသးတာ။ ၿပီးရင္ ေဟာစာတမ္းစာရြက္ကို ျပန္ပို႔ေပးတယ္။ စာေမးပြဲရက္ေတြဆိုလည္း ေန႔တိုင္း ဖုန္းဆက္ၿပီး လွမ္းမွာတယ္။ ကၽြန္မရဲ႕ ေအာင္ျမင္မႈမွာ သူတို႔တစ္အိမ္လံုးက အဓိက အခန္းတစ္ခုကေန ပါဝင္ခဲ့တာပါ။ တကၠသိုလ္တက္တဲ့အခ်ိန္အထိေတာင္ သူတို႔က တတ္ႏိုင္သေလာက္ ေထာက္ပံ့ေပးတုန္း။ ကၽြန္မကသာ အားနာလို႔ သိပ္မသြားျဖစ္ေတာ့တာ။ စာသင္တဲ့အခ်ိန္တုန္းကဆို ကၽြန္မက သူ႔ကို အရမ္းေၾကာက္တာ၊ စကားေတာင္ ေသခ်ာ မေျပာရဲဘူး။ သူကလည္း စာခ်ည္းပဲ ဖိလုပ္ေနတဲ့သူဆိုေတာ့ အပိုမေျပာဘူး။ အခုေနာက္ပိုင္းမွာေတာ့ သူလည္း ေပါင္းသင္းဆက္ဆံေရး ေတာ္ေတာ္ေလး ေကာင္းလာေတာ့ အရင္ကေလာက္ မေၾကာက္ေတာ့ဘူး။ ဆရာ နဲ႔ ဆရာမကေတာ့ ကၽြန္မအတြက္ အေလးထားဆံုးသူေတြပါပဲ။

ကၽြန္မက စာက်က္ရင္ ညဘက္ပဲ က်က္တတ္တဲ့ အက်င့္ရွိတယ္။ ေန႔ခင္းဘက္ဆို အရမ္းအိပ္ခ်င္တာ။ စာၾကည့္စားပြဲမွာ ထိုင္ရင္ကို အိပ္ငိုက္ၿပီ။ ဘာေကာ္ဖီမွလည္း မကယ္ႏိုင္ဘူး။ ညဘက္ဆို ကၽြန္မရဲ႕ စာသင္ခ်ိန္က (၉) နာရီခြဲမွ ၿပီးတာ။ စာသင္ၿပီးရင္ ကိုရီးယားကားၾကည့္တယ္။ အေမကေတာ့ ဘယ္ၾကည့္ေစခ်င္မလဲ။ ဒါေပမယ့္ ကၽြန္မက တီဗီမၾကည့္ရရင္ စာလည္း မက်က္ေတာ့ဘူးဆိုၿပီး ဂ်စ္တိုက္တာ။ ဟုတ္တယ္ေလ၊ စိတ္ကို အနားေပးတဲ့အခ်ိန္ေလးေတာ့ ရွိဦးမွေပါ့။ ဇာတ္လမ္းက (၁၀) နာရီခြဲေလာက္ ၿပီးၿပီဆိုမွ စာစက်က္တာ။ ည (၂) နာရီေလာက္အထိေပါ့။ အဲဒီတုန္းကေတာ့ ေကာ္ဖီေတြေသာက္တာ။ မ်ားေသာအားျဖင့္ စူပါေကာ္ဖီေတြကို ဒီအတိုင္းစားတာ။ မနက္ဘက္ကေတာ့ ဆရာလာတဲ့အခ်ိန္ (၆) နာရီခြဲမွ အိပ္ယာထတယ္။ တကယ္ဆို ကၽြန္မရဲ႕စာၾကည့္ခ်ိန္က တစ္ေန႔ကို (၃) နာရီေလာက္ပဲရွိတာ။ ဒါေပမယ့္ လံုေလာက္တယ္။ ေက်ာင္းပိတ္ရက္ဆိုရင္ေတာ့ အခ်ိန္ပိုတာေပါ့။ တစ္ခါတစ္ခါက်ေတာ့လည္း အရမ္းပင္ပန္းေနရင္ စာသင္ၿပီးတာနဲ႔ တန္းအိပ္လိုက္တာလည္း ရွိတယ္။ အဲ့လိုအခ်ိန္မ်ိဳးဆိုရင္ အေမက သိပ္မၾကည္ဘူး။ ဒါေပမယ့္ ေျပာလို႔မရလို႔ မေျပာဘူး။ အခ်ိန္ဇယားလည္း ဆြဲမထားပါဘူး။ စိတ္ပါတဲ့ဘာသာကို ၾကည့္လိုက္တာပဲ။ ကၽြန္မက ကန္႔သတ္ခ်က္ေတြကို သိပ္မုန္းတယ္။ အရာရာကို ေပါ့ေပါ့ပါးပါးပဲ သေဘာထားတယ္။ စိတ္ထဲမွာ ဖိစီးမႈေတြသိပ္မ်ားၿပီး သိပ္ျဖစ္ခ်င္လြန္းေနရင္ အမွားေတြပါလာတတ္တယ္။ ေပါ့ေပါ့ပါးပါးကေန ေပါ့လြန္းသြားတာမ်ိဳး မျဖစ္ေအာင္ေတာ့ ထိန္းရတာေပါ့ေလ။ ကၽြန္မ အမွတ္မိေနဆံုး အခ်ိန္တစ္ခုရွိတယ္။ ကၽြန္မတုိ႔အိမ္က တံတားနဲ႔ နီးတယ္။ ဒီေတာ့ လမ္းထိပ္က တံတားေအာက္မွာ နီယြန္မီးထြန္းထားတယ္။ ညဘက္ လူေျခတိတ္ခ်ိန္ ဝရန္တာမွာထိုင္၊ နားထဲကို walkman ကက္ဆက္ေလးရဲ႔ နားၾကပ္ကိုတပ္၊ နီယြန္မီးေရာင္ေအာက္က မိုးဖြဲေလးေတြကို လွမ္းၾကည့္ၿပီး စာတြက္ရတာ အခ်ိန္ေတြ ဘယ္လိုကုန္သြားမွန္းေတာင္ မသိဘူး။

ၿပီးေတာ့ ကၽြန္မက စာက်က္ရင္ ေရးၿပီး က်က္တာမ်ားတယ္။ စာေမးပြဲဆိုတာ ေရးေျဖရတာကိုး။ စာတစ္ပုဒ္ကို က်က္ၿပီဆိုရင္ ပထမဆံုး အဓိပၸာယ္ကို နားလည္ေအာင္၊ concept မိေအာင္ ဖတ္တယ္။ နားလည္တာ ေသခ်ာၿပီဆိုရင္ ေအာ္က်က္တယ္။ (ခုနစ္အိမ္ေတာ့ မၾကားေပမယ့္ သံုးအိမ္ေလာက္ေတာ့ ၾကားရတယ္။) က်က္ၿပီးၿပီဆိုရင္ စာအုပ္ကိုပိတ္ၿပီး ခ်ေရးတယ္။ ေမ့ေနရင္လည္း နည္းနည္းျပန္ၾကည့္တာေပါ့။ ၿပီးရင္ ျပန္တိုက္ၿပီး စစ္တယ္။ မင္နီနဲ႔ အမွတ္ျခစ္တယ္။ ေမ့တာမ်ိဳးလည္း သိပ္မရွိဘူး၊ အမွားလည္း သိပ္မပါဘူးဆိုရင္ေတာ့ တစ္ေခါက္တည္းနဲ႔ လံုေလာက္တယ္ေပါ့။ ေမ့လို႔ ခဏခဏျပန္ၾကည့္ထားရတယ္၊ မွားတာလည္း မ်ားေနတယ္ဆိုရင္ေတာ့ ေနာက္တစ္ေခါက္ ျပန္က်က္ၿပီး ျပန္ေရးတယ္၊ ျပန္စစ္တယ္။ အဲဒီေတာ့ ကၽြန္မ စာက်က္ၿပီဆိုရင္ ဝူးဝူးနဲ႔ ထေအာ္ၿပီး ၿငိမ္က်သြားတာ အၾကာႀကီးျဖစ္ေနေရာ။ အေမတို႔က ေအာက္ထပ္ကေန အိပ္ငိုက္ေနၿပီလား ဆိုၿပီးေတာ့ လွမ္းေအာ္တယ္။ ဖေယာင္းတိုင္နဲ႔ က်က္ရတာမ်ားေတာ့ အငိုက္လြန္ၿပီး မီးေလာင္မွာေတြဘာေတြလည္း စိုးရိမ္တာ ပါတာေပါ့ေလ။ အဲဒီလုိမ်ိဳးဆို ကၽြန္မက သိပ္စိတ္ဆိုးတာ။ အိပ္ခ်င္မွေတာ့ ဝင္အိပ္မွာေပါ့။ အိပ္ခ်င္လ်က္နဲ႔ စာၾကည့္စားပြဲထိုင္ေနရေအာင္ ေၾကာက္ရတဲ့သူလည္း တစ္ေယာက္မွ မရွိဘူး။ ဒါေပမယ့္ ႏွစ္သာကုန္သြားတယ္၊ အေမေရာ အဘြားေရာက ကၽြန္မ ၿငိမ္ေနၿပီဆိုရင္ လွမ္းေအာ္ၿပီးေမးၾကတုန္းပဲ။

ကၽြန္မရဲ႕ ေနာက္ထပ္ကံေကာင္းတဲ့ တစ္ခ်က္က ေက်ာင္းနဲ႔ က်ဴရွင္နဲ႔ၾကားမွာ ဗ်ာမမ်ားခဲ့ရတာပဲ။ ေက်ာင္းက ဆရာေတြကလည္း ကၽြန္မအေၾကာင္းကိုသိေတာ့ နားလည္ေပးၾကတယ္။ တစ္ခါတစ္ခါ ေက်ာင္းနားခ်ိန္အိပ္ေပ်ာ္သြားရင္ ဆရာမက မႏိႈးခိုင္းဘူး။ အိပ္ပါေစတဲ့။ စာေမးပြဲနီးတဲ့ ေနာက္ပိုင္းလေတြမွာဆို တစ္ပတ္ကို (၂) ရက္ေလာက္ ေက်ာင္းပ်က္တယ္။ ဒါေပမယ့္ လကုန္လို႔ ေက်ာင္းေခၚခ်ိန္စစ္ရင္ အတန္းပိုင္ဆရာမက ခြင့္စာေတြကို ကၽြန္မကို ျပန္ေပးၿပီး တစ္ပတ္ကို တစ္ရက္ပ်က္တယ္လို႔ပဲ ျဖည့္ေပးတယ္။ ဘာလို႔လဲဆိုေတာ့ ကၽြန္မက ေက်ာင္းတြင္းစာေမးပြဲေတြကို အေသအခ်ာေျဖတယ္။ မေလးမစား မလုပ္ဘူး။ အခ်ိန္ျပည့္တဲ့အထိ ေျဖတယ္။ အဲဒီစာေမးပြဲေတြရဲ႕ ရလာဒ္ကိုလည္း အေသအခ်ာေလ့လာတယ္။ ေက်ာင္းစာေမးပြဲက ဘယ္လိုပဲ အမွတ္မယူဘူးေျပာေျပာ စာေမးပြဲအေတြ႔အႀကံဳကို ရေအာင္ယူတယ္။ အဲဒီေတာ့ ဆရာမေတြကလည္း ကၽြန္မအတြက္ အဆင္ေျပေအာင္ လုပ္ေပးၾကတယ္။ ေက်ာင္းကသင္တဲ့နည္းနဲ႔ က်ဴရွင္ကသင္တဲ့နည္း မတူခဲ့ရင္လည္း ပိုလြယ္တဲ့တစ္နည္းကိုပဲ မွတ္ထားတယ္။ ဘယ္စာေမးပြဲျဖစ္ျဖစ္ အဲဒီနည္းနဲ႔ပဲ ေျဖတယ္။

လူေတြက ကၽြန္မကို ေတာ္တယ္လို႔ ထင္ၾကတယ္။ တကယ္တမ္းက် ကၽြန္မက အရမ္းအပ်င္းထူတယ္။ ကံ၊ ဥာဏ္၊ ဝီရိယမွာ ဥာဏ္ကယ္ေပလို႔သာ ေတာ္ေသးတယ္ ေျပာရမွာ။ စာသင္ရင္ နားလည္လြယ္ေတာ့ က်က္ရတာ သိပ္မခက္ဘူး။ အဲဒီေတာ့ ကၽြန္မက ခဏေလးနဲ႔က်က္ရင္ ရတာပဲဆိုၿပီး စာကို မက်က္ခ်င္ေတာ့ဘူး။ အခ်ိန္ဆြဲတယ္။ အဲဒီလို အခ်ိန္ဆြဲၿပီး အပ်င္းထူလို႔ အေမက အေနာက္က တစ္ခ်ိန္လံုးေျပာၿပီး တြန္းေနရင္လည္း မႀကိဳက္ဘူး။ စိတ္ဆိုးတယ္။ သူမ်ားေျပာမွ လုပ္တယ္ ဆိုတာမ်ိဳးလည္း မျဖစ္ခ်င္ဘူး။ ဒါေပမယ့္ ကၽြန္မကို တြန္းအားေပးတဲ့အရာတစ္ခုေတာ့ ရွိတယ္။ ကၽြန္မရဲ႕ ၿပိဳင္ဘက္ပဲ။ သူ႔ထက္သာမွျဖစ္မယ္ ဆိုၿပီး ကိုယ့္ကိုကိုယ္ သတိေပးေနရတာ။ တစ္ခါတစ္ခါ အရမ္းအိပ္ခ်င္လြန္းလို႔ လွဲအိပ္မိရင္ေတာင္ ေအာင္စာရင္းထြက္တဲ့ေန႔မွာ သူ႔က ငါ့ထက္သာခဲ့ရင္ ဆိုတာမ်ိဳး ျပန္ေတြးၿပီးေတာ့ ခ်က္ခ်င္းထထိုင္မိခဲ့တာေတြ ရွိတယ္။ ကၽြန္မ ျပန္စဥ္းစားၾကည့္မိတယ္။ ကၽြန္မရဲ႕ ဘဝမွာ သူနဲ႔ ၿပိဳင္ဆိုင္ျခင္း ဆိုတာသာ မရွိခဲ့ရင္ ကၽြန္မလည္း ႀကိဳးစားျဖစ္ခဲ့မယ္ မထင္ဘူး။ ဘာလုိ႔လဲဆုိေတာ့ ၿပိဳင္ဘက္မရွိေတာ့တဲ့ တကၠသိုလ္ေက်ာင္းသူဘဝမွာ စာေမးပြဲေတြကို ျဖစ္သလို ျဖတ္သန္းျဖစ္ခဲ့တာေၾကာင့္ပါပဲရွင္။

လံုမေလးမြန္မြန္

About လံုမေလးမြန္မြန္

has written 159 post in this Website..

ကိုယ္ခ်စ္တဲ့သူေတြကို ကုိယ့္ရဲ႕ေမတၱာတရားကို ျပသဖို႔ ၀န္မေလးပါနဲ႔... ဘ၀ဆိုတာ တိုတုိေလးရယ္ပါ... .... CJ # 11202010