ကၽြန္မရဲ႕ ဆယ္တန္းဘဝ (သို႔မဟုတ္) ဘဝတစ္ဆစ္ခ်ိဳး ျဖတ္သန္းမႈ – ၁

http://myanmargazette.net/197732

 

ကၽြန္မရဲ႕ ဆယ္တန္းဘဝ (သို႔မဟုတ္) ဘဝတစ္ဆစ္ခ်ိဳး ျဖတ္သန္းမႈ – ၂

http://myanmargazette.net/197764

 

ကၽြန္မရဲ႕ ဆယ္တန္းဘဝ (သို႔မဟုတ္) ဘဝတစ္ဆစ္ခ်ိဳး ျဖတ္သန္းမႈ – ၃

http://myanmargazette.net/197821

 

ကၽြန္မရဲ႕ ဆယ္တန္းဘဝ (သို႔မဟုတ္) ဘဝတစ္ဆစ္ခ်ိဳး ျဖတ္သန္းမႈ – ၄

http://myanmargazette.net/197852

 

ကၽြန္မရဲ႕ ဆယ္တန္းဘဝ (သို႔မဟုတ္) ဘဝတစ္ဆစ္ခ်ိဳး ျဖတ္သန္းမႈ – ၅

http://myanmargazette.net/198092

 

ကၽြန္မရဲ႕ ဆယ္တန္းဘဝ (သို႔မဟုတ္) ဘဝတစ္ဆစ္ခ်ိဳး ျဖတ္သန္းမႈ – ၆

http://myanmargazette.net/198400

 

———————————————————————————————
ျမန္မာစာ စာအုပ္ေပ်ာက္တဲ့ ျပႆနာက အဂၤလိပ္စာေျဖမယ့္ညမွာမွ အေျဖေပၚေတာ့တယ္။ စာေတြမေမ့ေအာင္ ပံုႏွိပ္စာအုပ္ကို ေခါင္းအုံးေအာက္ထားမယ္ဆိုၿပီး ေခါင္းအံုးကို ယူလိုက္ေတာ့ ျမန္မာစာစာအုပ္က အခန္႔သား။ ျဖစ္ပံုက စာေတြေမ့ကုန္လို႔ စာအုပ္ကို ေခါင္းအံုးေအာက္ထားအိပ္ရင္းကေန မနက္က်ေတာ့ ေမ့သြားတာ။ အေမကေတာ့ ပြစိပြစိေပါ့။ သခၤ်ာေျဖမယ့္ညမွာေတာ့ ဂိုက္ဆရာမက လာမယ္တဲ့။ ဒါေပမယ့္ ဆရာမ မလာခင္ကတည္းက လူက အိပ္ငိုက္ေနၿပီ။ သခၤ်ာပါဆိုမွ ဘာမွက်က္စရာမရွိဘူးေလ။ သီအိုရီေတြ ျပန္ၾကည့္ရတာလည္း ပ်င္းစရာေကာင္းတယ္။ ဒီေတာ့ သခၤ်ာေျဖမယ့္ေန႔ဆုိတာ ေခါင္းၾကည္မွျဖစ္မယ္၊ ဘာညာနဲ႔ ဆိုၿပီး (၁၀) နာရီကတည္းက ဝင္အိပ္တာ။ ဆရာမေတာင္ မလာေသးဘူး။ မနက္ေရာက္ေတာ့ ထံုးစံအတိုင္း (၄) နာရီမွာ ႏႈိးတယ္။ သခၤ်ာစာအုပ္ကို ေရွ႔ခ်ၿပီး အိပ္ငိုက္တာ ဘယ္လိုမွ ထိန္းမရဘူး။ ဆယ္တန္းတစ္ႏွစ္လံုးမွာ ဒီတစ္ခါအဆိုးဆံုး အိပ္ငိုက္ျခင္းပဲ။ အေမနဲ႔ဆရာမက ခဏခဏသတိေပးတယ္။ သမီး..စာၾကည့္ေလ… ရက္ပိုင္းေလးပဲ က်န္ေတာ့တာ.. အိပ္မငိုက္နဲ႔… ဘာညာေပါ့။ ဘယ္လိုပဲေျပာေျပာ မရဘူး။ ဖေယာင္းတိုင္နဲ႔ဆိုေတာ့ ပိုဆိုးတာေပါ့။ တစ္ေခါက္ေတာ့ ငိုက္လိုက္တာ စားပြဲနဲ႔နဖူးနဲ႔ ေဆာင့္မိတာ ဒိုင္းကနဲပဲ။ နဖူးက ပူကနဲျဖစ္သြားလို႔ ကုန္းအထ၊ “နင္ ဘာျဖစ္ေနတာလဲ..” ဆိုတဲ့ ေအာ္သံနဲ႔ ဖေယာင္းတိုင္ထြန္းထားတဲ့ ႏို႔ဆီခြက္က မ်က္ႏွာနားက ျဖတ္သြားတယ္။ အေမ ေပါက္ကြဲၿပီ။ “ဒီေလာက္ စာေမးပြဲရက္ထဲ ေရာက္ေနတာေတာင္ နင္က အိပ္ငိုက္ေနေသးတယ္.. မေျဖခ်င္ေတာ့ဘူးလား” ဘာညာဆိုၿပီး ပါးစပ္ကလည္းေအာ္၊ လက္ကလည္း စာၾကည့္စားပြဲကို လႊင့္ပစ္လိုက္တာ ဝုန္းကနဲပဲ။ လူက အေတာ္လည္းလန္႔သြားတယ္၊ စိတ္လည္း ေတာ္ေတာ္တိုသြားတယ္။ ဒါေပမယ့္ ဆယ္ေက်ာ္သက္ဆိုေတာ့ အေက်ာက မေသးဘူးေလ။ ေပေတေတအခ်ိဳးနဲ႔ဆိုေတာ့ အေမက ပိုဆိုးေရာ။

ကၽြန္မနဲ႔ အေမနဲ႔က သိပ္မတူဘူး။ ကၽြန္မက ကိုယ္လုပ္တဲ့အလုပ္ကို သူမ်ားဝင္စြက္ဖက္တာ မႀကိဳက္ဘူး။ ကၽြန္မကို ဖိအားမေပးနဲ႔၊ အသာပဲ ၾကည့္ေန၊ ကၽြန္မေခါင္းထဲမွာ အကုန္ရွိၿပီးသား ဆိုတဲ့ ပံုစံမ်ိဳး။ လိုက္ေျပာေနရင္ ဘာမွမလုပ္ဘဲကို ထိုင္ေနတာ။ (ငယ္ငယ္က အခ်ိဳးေတြေပါ့။) အေမကက်ေတာ့ အရမ္းျဖစ္ေစခ်င္ေတာ့ ကၽြန္မရဲ႕ ေအးတိေအးစက္နဲ႔ အပ်င္းထူေနတဲ့ပံုစံကို လံုးဝသေဘာမက်ဘူး။ “ငါက ဘာမွမျဖစ္ဘူး.. နင္ပဲ အေျပာခံရမွာ” ဆိုၿပီး ကၽြန္မကို စိတ္ပူတာ။ ကၽြန္မကလည္း စာၾကမ္းပိုးလိုမ်ိဳး တစ္ခ်ိန္လံုး စာစာစာ ျဖစ္ေနတာမ်ိဳး မေနတတ္ဘူး။ လတ္လ်ားလတ္လ်ား ေလွ်ာက္သြားေပးမွ စာက်က္ခ်ိန္ေရာက္ရင္ ေခါင္းထဲကို စာဝင္တာ။ အခုလည္း ျဖစ္ႏိုင္ရင္ အိပ္ေရးဝဝအိပ္ၿပီး သြားေျဖခ်င္တာ။ အိပ္ခ်င္လ်က္နဲ႔ မအိပ္ရေတာ့ လူက စိတ္တိုေနပါတယ္ဆို အေမကပါ ဆူေနေတာ့ ပိုဆိုးေရာေပါ့။ အဲဒါနဲ႔ စာဆက္မၾကည့္ေတာ့ဘဲ မုန္႔သြားစားၿပီး အခ်ိန္ျဖဳန္းေနလိုက္တယ္။ ေရမိုးခ်ိဳးၿပီး ေက်ာင္းသြားေပါ့။ အေမကေတာ့ ဆူၿပီး စိတ္မေကာင္းျဖစ္ေနပံုပဲ။ ကၽြန္မကေတာ့ ၿပီးတဲ့ကိစၥ ေခါင္းထဲ သိပ္မထည့္တတ္တဲ့သူဆိုေတာ့ ေအးေဆးပဲ။

ဒါေပမယ့္ စာေမးပြဲခန္းထဲေရာက္ေတာ့ ကံဆိုးစြာနဲ႔ပဲ သခၤ်ာက နည္းနည္းခက္တယ္။ သခၤ်ာေတာ္ပါတယ္ဆိုတဲ့ သူငယ္ခ်င္းကို လွမ္းၾကည့္မိေတာ့ သူကလည္း ေခါင္းခါျပတယ္။ အခိ်န္သာကုန္ေတာ့မယ္ (၁၀) မွတ္တန္ တစ္ပုဒ္ကို ဘာေရြးရမွန္း မသိေသးဘူး။ တစ္မွတ္တန္ေတြကလည္း အေပါက္ေတြက်န္ေနေသးတယ္။ မျဖစ္ေတာ့တဲ့အဆံုး တစ္ပုဒ္ကိုေရြး၊ ေျဖလည္းအၿပီး အခ်ိန္လည္းေစ့ပဲ။ တစ္မွတ္တန္က (၇) ပုဒ္ေလာက္ မေျဖရေသးဘူး။ အခ်ိန္လည္း မရွိေတာ့ဘူး။ လူက ငိုခ်င္ေနၿပီ။ အေျဖလႊာလည္း အပ္ၿပီးေရာ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္က အေျဖတိုက္မလို႔ လွမ္းေမးေတာ့ ဒီမွာက မ်က္ရည္အဝဲသား။ သူကလည္း အရမ္းစိတ္ပူသြားပံုရတယ္။ ဂုဏ္ထူးမထြက္ဘူးလားတဲ့။ မသိဘူးလို႔ပဲ ေျဖလိုက္တယ္။ ေျခကလည္း ယိုင္ေနၿပီ။ သူငယ္ခ်င္းရဲ႕ လက္ေမာင္းကို အတင္းကုိင္ၿပီး ျပန္ထြက္လာရတာ။ ေက်ာင္းဝေရာက္ေတာ့ သခၤ်ာသင္ေပးတဲ့ ဆရာႀကီးက ေစာင့္ေနတယ္။ တပည့္ေတြဆီကေန ေမးခြန္းေတြကို လွမ္းယူၿပီး ဘာမွေခါင္းထဲမထည့္နဲ႔ေတာ့၊ မနက္ျဖန္ဘာသာကိုပဲ ၾကည့္ေတာ့ ဆိုၿပီး ေမးခြန္းစာရြက္ကို သိမ္းပစ္လိုက္ေရာ။ အေမကေတာ့ ကၽြန္မ အေျခအေနမေကာင္းမွန္း သတင္းရထားၿပီးၿပီ။ ကၽြန္မကို ေတြ႔ေတြ႔ခ်င္း မငိုနဲ႔ေနာ္ သမီး တဲ့။ ဆိုက္ကားေနာက္က ထိုင္လိုက္ၿပီး ေတြ႔တဲ့သူကို ပါးစပ္ကသာ ၿပံဳးျပေနတာ ငိုခ်င္စိတ္က ထိန္းမရေတာ့ဘူး။ ဒါနဲ႔ အိမ္ေတာင္ မေရာက္ေသးဘူး၊ ဆရာ့အိမ္ကိုဝင္ၿပီး ငိုရတယ္။ အားရပါးရကို ေအာ္ငိုပစ္လိုက္တာ။ ဆရာ့အစ္မေတြကလည္း အားေပးၾကပါတယ္။ ညီမေလးရဲ႕ ဆရာေတာင္ (၁၀) ပုဒ္ေလာက္ မွားခဲ့တာ ဂုဏ္ထူးထြက္တယ္၊ စိတ္မညစ္နဲ႔တဲ့။ အေမကေတာ့ သူဆူလိုက္လိုက္တာေၾကာင့္ စိတ္မၾကည္လို႔ မေျဖႏိုင္တာ လု႔ိ ထင္ေနလားမသိဘူး။ တကယ္က အဲ့အေၾကာင္းက ေခါင္းထဲေတာင္ မရွိေတာ့ဘူး။

က်န္တဲ့ဘာသာေတြကေတာ့ အဆင္ေျပပါတယ္။ ရူပေဗဒေန႔တုန္းကေတာ့ ဆရာမက ကၽြန္မဆီလာတဲ့အခ်ိန္ ကၽြန္မက ဆရာနဲ႔ ဖုန္းေျပာေနတာ။ ဆရာမမွာ ေျပာစမွတ္ကိုျဖစ္လို႔။ ငါကသာ စိတ္ပူၿပီး သူ႔ဆီသြားတာ၊ သူက ေအးေအးေဆးေဆး ဖုန္းေျပာေနေသးတယ္တဲ့။ ဘိုင္အိုေန႔ကေတာ့ နည္းနည္းထူးျခားတယ္။ စာေတြေမ့ကုန္တာ။ ဘိုင္အိုင္မေျဖခင္ တစ္ရက္ပိတ္ေသးတယ္။ အဲဒါလည္း စာေကာင္းေကာင္းမက်က္ျဖစ္ဘူး။ ေျဖမယ့္ေန႔မွသာ စာေမးပြဲခန္းေရွ႕အထိ စာကို တတြတ္တြတ္ရြတ္ေနရတာ။ ေျဖေတာ့ ပံုေၾကာက္တဲ့ကၽြန္မမွာ ပံုဆြဲခိုင္းတဲ့ေမးခြန္းေတြကို ေရွာင္ရတာ က်န္ေက်ာင္းထက္ သာမယ္ထင္တယ္။ ပံုနဲ႔ စာနဲ႔ ေရြးခိုင္းရင္ ပံုက မဆြဲတတ္ဘူး၊ စာက ေမ့ေနတယ္။ ေနာက္ဆံုး မထူးဇာတ္ခင္းၿပီး အဓိပၸာယ္နားလည္ၿပီး စာေမ့ေနတဲ့ အပုဒ္ေတြကို ကုိယ့္ဘာသာကိုယ္ own sentence ေတြနဲ႔ ေရးၿပီး ေျဖလာခဲ့တယ္။ ျဖစ္ခ်င္ေတာ့ ဘိုင္အိုဆရာမက အမွတ္ (၉၀) ေက်ာ္ရေအာင္ ႀကိဳးစားဆိုၿပီး (အဲဒီအခ်ိန္တုန္းက အရမ္းေစ်းႀကီးၿပီး ကၽြန္မတို႔ မဝယ္ႏိုင္တဲ့) Uniball ခဲတံေလး လက္ေဆာင္ေပးထားတာ ရွိတယ္။ စာေမးပြဲခန္းထဲက ထြက္လာေရာ ဆရာမကို အဲဒီခဲတံေလး ျပန္ေပးတယ္။ (ဆရာမကေတာ့ ျပန္မယူပါဘူး။) အေျခအေနမေကာင္းဘူး ဆရာမ၊ ဂုဏ္ထူးေတာင္ မေသခ်ာဘူး လို႔။ ဆရာမမွာ မ်က္ႏွာမေကာင္းဘူး။ အိမ္ျပန္ေရာက္ေတာ့ စာသင္ေဘာေပၚမွာ ကိုယ့္ဘာသာကိုယ္ ခန္႔မွန္းအမွတ္ေတြ ခ်ေရးၿပီး တြက္ၾကည့္လိုက္တယ္။ အေျခအေနမဆိုးဘူးေပါ့။ အဲဒီေနာက္မွာေတာ့ တစ္ႏွစ္ပတ္လံုးျဖစ္ခဲ့သမွ်ေတြကုိ ေခါင္းထဲက ထုတ္ၿပီး အဝတ္အစားလဲ၊ အိပ္စက္အနားယူျခင္းျဖင့္ ကၽြန္မရဲ႕ ဆယ္တန္းေက်ာင္းသူဘဝကို ၿပီးဆံုးေစခဲ့ပါတယ္ရွင္။

လံုမေလးမြန္မြန္

About လံုမေလးမြန္မြန္

has written 159 post in this Website..

ကိုယ္ခ်စ္တဲ့သူေတြကို ကုိယ့္ရဲ႕ေမတၱာတရားကို ျပသဖို႔ ၀န္မေလးပါနဲ႔... ဘ၀ဆိုတာ တိုတုိေလးရယ္ပါ... .... CJ # 11202010