မမမ်ိဳး….ရယ္…
ကၽြန္ေတာ္ေလ…

မမမ်ိဳးနဲ့အတူသြားမယ္လို ့ ရည္ရြယ္ထားခဲ့ေပမယ့္… ဒီခရီးကို.. ကၽြန္ေတာ္တစ္ကိုယ္တည္း… အရင္ ထြက္ခဲ့မိတယ္ ။

မထြက္လို ့မျဖစ္ေတာ့ေလာက္ေအာင္လည္း… ကၽြန္ေတာ့္ဘက္ကအေျခအေနေတြက… ရွဳပ္ေထြးခဲ့ျပီေလ… ။

မမမ်ိဳး… သိတဲ့အတိုင္းပဲ…ေလ…။
ကၽြန္ေတာ္လိုလူက… မြန္းက်ပ္လွတဲ့ ဘ၀အေမာေတြၾကားမွာ…ခက္ခက္ခဲခဲ…အသက္ရွင္ေနရသူ..။

ကၽြန္ေတာ့္ စိတ္ႏွလံုးရဲ ့ ခံနိုင္ရည္ကိုေက်ာ္သြားတဲ့…
နာက်င္မွဳေတြကို.. အဆက္မျပတ္ၾကံဳရတဲ့အခါမ်ိဳးမွာ… ကၽြန္ေတာ္… ေဆာက္တည္ရာမဲ့သြားတတ္တယ္ ။

အဲဒီလို… စိတ္ဒဏ္ရာေတြနဲ ့… ပူေလာင္မြန္းက်ပ္လာတဲ့အခါတိုင္း… ကၽြန္ေတာ္.. .
ကၽြန္ေတာ့္ ပတ္၀န္းက်င္နဲ ့ ေ၀းတဲ့ တစ္ေနရာရာကို…ေျပးထြက္မိေရာ…။

အခုလည္း..ကၽြန္ေတာ့္ စိတ္ခံစားမွဳတို ့ အဆံုးစြန္ထ္ိ….ေပါက္ကြဲမထြက္မိေအာင္..ထိန္းတဲ့အေနနဲ့…

ကၽြန္ေတာ္ တစ္ေယာက္တည္း..ခပ္ျမန္ျမန္..ေျပးထြက္ခဲ့ရတယ္ မမမ်ိဳးရယ္.. ။

တကယ္ဆို..ဒီခရီးစဥ္က… မမမ်ိဳးနဲ ့..နွစ္ေယာက္အတူ…ၾကည္ၾကည္ႏူးနူးသြားရမယ့္ ခရီးစဥ္ပါ ။

အခုေတာ့..

ကၽြန္ေတာ္တစ္ေယာက္တည္း… ။

ခရီးစဥ္တေလွ်ာက္လံုးမွာ.. မမမ်ိဳးကိုပဲ.. တမ္းတမိေနတာေတာ့… အမွန္ပါပဲ..မမမ်ိဳး…။
…………………………………………………………………………………………………………………………….

မမမ်ိဳးကို..ကၽြန္ေတာ္….ေျပာျပခဲ့ဖူးပါတယ္ ။
ကၽြန္ေတာ္ ေရာက္ဖူးသမွ် အရပ္ေဒသေတြထဲမွာ… ကရင္ျပည္နယ္…ဘားအံျမိဳ ့ပတ္၀န္းက်င္က..

ကၽြန္ေတာ့္ကို.. . ဆြဲေဆာင္မွဳအားၾကီးၾကိီးနဲ ့…ေမ့မရေစဆံုးေနရာပဲ..လို ့.. ။

ဟုတ္တယ္ မမမ်ိဳး.. ။ ကၽြန္ေတာ္.. စိတ္ထြက္ေပါက္ရရာရွာမိတဲ့ အခါတိုင္း… ဘားအံျမိဳ ့ဘက္ကိုပဲသြားခ်င္ေနခဲ့တာ… ။

အခုတစ္ခါလည္း.. ဇြဲကပင္ေျမ….သံလြင္ေျမ…..ေဒါနေတာင္တန္းၾကီးေတြဆီပဲ…ေျပးထြက္ခဲ့တယ္.. ။

ေရႊစင္စၾကာကားၾကီးေပၚမွာ… တစ္ေယာက္ထဲ.. ထိုင္ေနရတုန္းကလည္း..ေတြးမိတယ္ ။

ေဘးမွာလာထိုင္မယ့္…တျခားသူတစ္ေယာက္ေယာက္အစား…မမမ်ိဳးသာဆိုဘယ္ေလာက္ေကာင္းလိုက္မလဲေပါ့ … ။

မမမ်ိဳးရဲ ့ ပုခံုးေလးကိုဖက္ျပိီး..ၾကည္ၾကည္နူးနူးစကားေတြဆို….ေပ်ာ္ေပ်ာ္ပါးပါးသြားၾကမယ္လို ့ တိုင္ပင္ထားခဲ့ေပမယ့္…

ရည္ရြယ္ထားခဲ့ေပမယ့္

အခုလို… ကၽြန္ေတာ္တစ္ေယာက္တည္း..ရုတ္တရက္ ထထြက္လာရေတာ့…ပ်င္းစရာေကာင္းလိုက္တာ… မမမ်ိဳးရယ္.. ။

ညရွစ္နာရိီခြဲထက္…ေနာက္က်ျပီးမွ…ရန္ကုန္က..ထြက္မယ့္ကား..မရွိတာေတာ့ မေကာင္းဘူး..မမမ်ိဳး ။

ရန္ကုန္ – ေအာင္မဂၤလာအေ၀းေျပး၀င္းထဲကေန…ဘားအံဘက္ကို…ထြက္တဲ ့ ကားေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားကညရွစ္နာရီခြဲ…ေနာက္ဆံုးကမ်ားတယ္.. ။ ကားေကာင္းေကာင္းေတြက…ေပါ့…မမမ်ိဳးရယ္.. ။

ခရီးေ၀းသြားရင္ စီးရမယ့္ကားကို…ျငိမ့္ျငိမ့္ေလးဆိုမွ စီးခ်င္တတ္တဲ့ ကၽြန္ေတာ္…

တျခားနာမည္သိပ္မရွိတဲ့ ကားဂိတ္ေတြကိုေတာ့..ေသခ်ာလိုက္စံုစမ္းမေနေတာ့ပါဘူး ။

ေရႊစင္စၾကာဂိတ္ရဲ ့…ရန္ကုန္ကေန.. ည ရွစ္ခြဲထြက္တဲ့ကားနဲ့ပဲ..လိုက္ခဲ့တယ္.. ။

ဆိုးတာက…ဘားအံျမိဳ ့ကို…ရန္ကုန္ကေန.. ေျခာက္နာရီေက်ာ္ေက်ာ္ပဲ…ေမာင္းရမွာဆိုေတာ့…

ည(မနက္အေစာၾကီး) ၂ း ၃၀ ေလာက္မွာ …ေရာက္သြားလိမ့္မယ္.. ။

လမ္းမွာ..နားခ်ိန္ စားေသာက္ခ်ိန္ နွဳတ္ဦး… အလြန္ဆံုး… မနက္ ၃ း ၀၀ မွာ..ေရာက္မွာပါပဲ.. ။

ဘာလို ့ အေစာၾကီးေရာက္တာဆိုးသလဲ…ဆိုေတာ့… ဘားအံျမိဳ ့ထဲက… ကၽြန္ေတာ္ ဆင္းတဲ့ နာရီစင္နားမွာ… အဲဒီအခ်ိန္ဆို..

ဘာလက္ဖက္ရည္ဆိုင္မွလည္း…မဖြင့္လို ့ပါပဲ.. ။

ထင္တဲ့အတိုင္းပဲ…မမမ်ိဳးရယ္… ။

ကားက… ဘားအံျမိဳ ့… နာရီစင္ကိုေရာက္ေတာ့.. ၃ း၀၀ေတာင္ မထိုးေသးဘူး ။

ေနာက္ နွစ္နာရီသံုးနာရီဆို…မိုးလင္းမယ္.. ။

ဒီအခ်ိန္ေလာက္ေလးနဲ ့ေတာ့… ကၽြန္ေတာ္..တည္းခိုခန္းမွာ…မတည္းခ်င္ေတာ့ဘူး ။

မိုးလင္းျပီဆိုတာနဲ ့..ကၽြန္ေတာ္က…ေလွ်ာက္သြားေတာ့မွာေလ.. ။

ျပီးေတာ့… နာရီစင္နဲ့ အနီးဆံုးေနရာမွာရွိတဲ ့… တည္းခိုခန္းတစ္ခုမွာ… ကၽြန္ေတာ္..တည္းဖူးတယ္ ။

စိတ္ပ်က္စရာေကာင္းေလာက္ေအာင္ပါပဲ…မမမ်ိဳးရယ္.. ။ အဲဒီတည္းခိုခန္း..မသန့္ဘူး ။
အျပင္အဆင္ ညစ္ပတ္တာေရာ…မမမ်ိဳးကို..ေျပာျပလို ့မေကာင္းတဲ့… ကိစၥေတြေရာ..ေပါ့… ။

ေယာက်္ားတစ္ေယာက္အေနနဲ ့ေတာင္မွ… စိတ္ပ်က္စရာေကာင္းေနတယ္ဆိုရင္… မမမ်ိဳးတို ့လို..မိန္းကေလးေတြ…ဘယ္လိုမွ တည္းခ်င္မွာမဟုတ္တဲ့…အေနအထားေလ.. ။

ဒါေၾကာင့္….အနီးနားက…တည္းခိုခန္းမွာလည္း..မတည္းခ်င္ဘူး ။

တျခားေနရာကို.. သြားျပီး….တည္းလည္း.. သြားရမယ့္ အခ်ိန္နဲ ့…မိုးလင္းေတာ့မွာနဲ့..ဆိုေတာ့…

ကၽြန္ေတာ္..တည္းခိုခန္းတစ္ခုခုမွာ… ခဏတည္းဖို ့ဆိုတဲ့..အစီအစဥ္ကို.. မစဥ္းစားေတာ့ဘူး ။

ညလံုးေပါက္ ဖြင့္တဲ့ လက္ဖက္ရည္ဆိုင္လည္းမရွိဘူး ။

နာရီစင္ကေန….အေနာက္နည္းနည္းျပန္ေလွ်ာက္ျပီး…

သံလြင္ျမစ္ကမ္းေဘးေလးမွာ…ျငိမ္းျငိမ္းခ်မ္းခ်မ္းရွိေနတဲ့… ေရႊယဥ္ေမွ်ာ္ေစတီဘက္… လမ္းေလွ်ာက္ခဲ့ရင္း….စဥ္းစားမိတာက…

ဘားအံျမိဳ ့ကလူေတြ..စီးပြားေရးအကြက္မျမင္တာလား…ရွိတာေလးနဲ့ ေရာင့္ရဲေနနိုင္တာလား…

ဘာလို ့မ်ား…အေ၀းေျပးကားေတြေပၚပါလာတဲ့ ခရီးသည္ေတြ တစ္ေထာက္နားဖို ့.. စားေသာက္ဆိုင္ေလးေတြ..မဖြင့္သလဲ…လို ့… ။

နာရီ္စင္ကေန… ေရႊယဥ္ေမွ်ာ္ေစတီကို..သိပ္မေလွ်ာက္ရပါဘူး..မမမ်ိဳး.. ။

ခပ္ေျဖးေျဖး…ေအးေအးလူလူေလွ်ာက္ရင္ေတာင္.. ငါးမိနစ္စြန္းစြန္းဆိုေရာက္ပါတယ္ ။

လမ္းမွာ…ပဲပင္ေပါက္ေတြကို….ျခင္းေတာင္းၾကီးေတြနဲ ့အျပည့္အသိပ္ထည့္ျပီး…သံုးဘီးတို ့..

ဆိုက္ကားတို ့နဲ့… တင္သြားၾကတဲ့…လွဳပ္ရွားမွဳေတြကလြဲရင္…တျခားဘာမွ…မေတြ ့ရဘူး ။

မနက္သံုးနာရီရဲ ့ ေမွာင္ရီ၀ိုးတ၀ါးေအာက္မွာ… ျမိဳ ့ထဲက…အိမ္သူအိမ္သားေတြ အားလံုးလိုလိုအိပ္ေမာက်လို ့…. ။

ကၽြန္ေတာ္…ေရယဥ္ေမွ်ာ္ေစတီေျခရင္း..ေရာက္ေတာ့…ထံုးစံအတိုင္း…

ေစတီေတာ္ တံခါးက..မဖြင့္ေသးဘူး ။

ေစတီေတာ္ရဲ့တာ၀န္ရွိသူ ေဂါပကအဖြဲ ့လည္း…အိပ္ေနတုန္းပဲ…ထင္ပါရဲ့ … ။

ေစတီေတာ္…အ၀င္၀….ေလွကားထစ္ေလးမွာ…ထိုင္ျပီး…

ကၽြန္ေတာ္..

ဖုန္းေလးနဲ ့..အင္တာနက္ ဖြင့္သံုးေနလိုက္တယ္.. ။

ဘားအံျမိဳ ့ထဲမွာ…ဖုန္းလိုင္းေတာ့… ေကာင္းေကာင္းမိတယ္.. .မမမ်ိဳးရဲ ့ ။ မနက္ အေစာၾကီးမို ့လို ့..အင္တာနက္လုိင္း ျမန္တာလည္း..ပါတာေပ့ါ ။

မနက္ ၃ း ၄၅ ေလာက္က်ေတာ့… ရန္ကုန္သားတစ္ေယာက္…ေစတီအေပါက္၀ ေရာက္ေနတာကို..ဘုရားလူၾကီးတစ္ေယာက္…သိသြားတယ္..ထင္ပါရဲ ့… ။

ေစတီေတာ္ထဲကေန… အဘၾကီးတစ္ေယာက္ ထြက္လာျပီး..

”လူေလး…ဘုရားေပၚတက္ကြဲ ့..” ဆိုျပီး ကၽြန္ေတာ့္ကိုလာေခၚတယ္ေလ… ။

မမမ်ိဳးေရ… ကၽြန္ေတာ္… ဒီျမိဳ ့ကိုခ်စ္တာက..

ဒီျမိဳ ့သူျမိဳ ့သားေတြက..ေဖာ္ေရြတယ္.. ။ သေဘာျဖဴတယ္.. ။

တတ္နိုင္တာကို…ကူညီဖုိ ့..အသင့္ျဖစ္ေနတတ္ၾကတယ္.. ။ ျပီးေတာ့… သူတပါးဆီက… ဘာတစ္ခုမွ ေလာဘတၾကီးမလိုခ်င္ၾကတဲ့ ပံုေတြပါ… ။

ကၽြန္ေတာ္..ေစတီေတာ္ေပၚတက္ျပီး… အဘၾကီး ျပတဲ့ေနရာမွာ.. ကၽြန္ေတာ့္ေက်ာပိုးအိတ္ကိုခ်…

အဘၾကီးက…မ်က္ႏွာသစ္ ေျခလက္ေဆးဖို ့..စီစဥ္ေပးလို ့… ကိုယ္လက္ သန့္စင္…မ်က္နွာသစ္ သြားတိုက္ျပီး…

အဲဒီ ဘုရား၀န္ထမ္း…အဘၾကီး ႏွစ္ေယာက္နဲ ့အတူ..

.ေစတီေတာ္ ပတ္လည္မွာရွိတဲ့…ဘုရားရုပ္တုေတြေရွ ့ခ်ထားတဲ ့..ေသာက္ေတာ္ေရခြက္အားလံုးကို…
ေဆးေၾကာသန္ ့စင္ေပးလိုက္တယ္.. ။
ျပီးေတာ့… ေသာက္ေတာ္ေရအသစ္လဲျပီး..ဘုရားကို..ကပ္လွဴပူေဇာ္လိုက္တယ္.. ။

ကိုယ္ေနထိုင္ရာမဟုတ္တဲ့ ပတ္၀န္းက်င္မွာ.. ကိုယ္နဲ ့ မသိတဲ့..သူစိမ္းေတြ…နဲ ့အတူ..
ကိုယ္တစ္ခါမွ .စိတ္လိုလက္ရမလုပ္ဖူးတဲ ့….ဘုရားေသာက္ေတာ္ေရကိစၥကို….
မနက္ အေစာၾကီး..ထလုပ္ေနခဲ့တာ..။ ကၽြန္ေတာ့္ ဘ၀မွာ… အမွတ္တရပါ…မမမ်ိဳး ။

မိုးလင္းေတာ့မယ္…မမမ်ိဳး…ေရ… ။

ကၽြန္ေတာ္…ဘုရားေဂါပကအဘၾကီးတို ့… ဘုရားကို..ဆြမ္းကပ္ေနၾကတာကို…ထိုင္ၾကည့္ေနလိုက္တယ္… ။

က်က်နနပါပဲ… ။ ထမင္းေတြ ဟင္းေတြ..သစ္သီးေတြနဲ ့… အသံက်ယ္က်ယ္ၾကီးနဲ ့….အားပါးတရ…ကပ္လွဴပူေဇာ္ေနၾကတာ…။

ေန့စဥ္ လုပ္ရိုးလုပ္စဥ္ထင္ပါရဲ ့…မမမ်ိဳးရယ္… ။

ေစတီေပၚက….တရားေခြသံကို…နားေထာင္ရင္း….ကၽြန္ေတာ္… ေစတီေဘးမွာ..ျငိမ့္ျငိမ့္ေလး..စီးဆင္းေနတဲ ့…

သံလြင္ျမစ္ၾကီးကို…ထိုင္ၾကည့္ေနတယ္… ။

သံလြင္ဟာ….ေရစီးၾကမ္းတယ္ဆိုတဲ့..ေျပာဆိုသတ္မွတ္မွဳေတြဟာ…

ေရႊယဥ္ေမွ်ာ္ေစတီေဘး..အေရာက္မွာေတာ့… မမွန္ေတာ့ဘူး..မမမ်ိဳးေရ…
ဒီေစတီေဘးမွာ…ျမင္ရတာေတာ့… သံလြင္ဟာ… အင္မတန္ ျငင္သာသိမ္ေမြ ့တဲ့… ပိုးပ၀ါစေလးလိုပါပဲ… ။

ေရဟာ….စီးတယ္ဆိုတာ … သိသာေစရံုမွ်ပါပဲ…. ။

ျငိမ့္ျငိမ့္ကေလး…စီးဆင္း…ေနတဲ့… သံလြင္….

ဟိုမွာ…တစ္ဖက္ကမ္းကို..လွမ္းၾကည့္ေတာ့… ေတာင္စဥ္ေတာင္တန္းေတြ…..ညွိဳ ့ညွိဳ ့မွိဳင္းမွိဳင္း….

လင္းလုလု….ေရာင္နီေအာက္မွာ…

အရာရာဟာ…ၾကည္လည္လွပေနတယ္… မမမ်ိဳး….

မမမ်ိဳးသာ…ပါရင္… ကၽြန္ေတာ့္ကို… ျပံဳးျပံဳးေလး..ၾကည့္ျပီး…

”ေမာင္…ေပ်ာ္စရာမေကာင္းဘူးလား…” လို ့ ေမးဦးမယ္…မဟုတ္လား.. ။

ကၽြန္ေတာ့္ကိုအစစအရာရာအလိုလိုက္ထားတဲ့….အစ္မၾကိီးတစ္ေယာက္လို… မ်က္ႏွာထားေလးနဲ ့…

ကၽြန္ေတာ္ ေပ်ာ္ေနရင္…မမမ်ိဳးလည္း..ေပ်ာ္ပါတယ္..ဆိုတဲ့…သေဘာထားေလးေတြ….

သံလြင္ရဲ ့…ရင္ခြင္ကမ္းစပ္မွာ…မမမ်ိဳးကို.. ကၽြန္ေတာ္..လြမ္းေနတယ္… ။

မိုးစင္စင္လင္းျပီ…မမမ်ိဳး… ။

ဘုရားေစာင္းတန္းမွာ…. အမွတ္တရပစၥည္းးအေရာင္းဆိုင္ေလးေတြေတာင္..ဖြင့္စျပဳျပီ.. ။

ဒီအခ်ိန္…အေစာၾကီးမွာ… ဘယ္ဘုရားဖူးမွေတာ့… လာတာမေတြ ့ေသးပါဘူး … ။

ကၽြန္ေတာ္တစ္ေယာက္ပဲ…ဘုရားကိုအပတ္ေပါင္းမ်ားစြာ…ပတ္ျပီး…

(ဒါေပမယ့္…ကၽြန္ေတာ္တစ္ေယာက္တည္း..မဟုတ္ပါဘူး..မမမ်ိဳးရယ္…ကၽြန္ေတာ့္ေဘးမွာ…မမမ်ိဳး…ပါလာသေယာင္ေယာင္ အေတြးေတြနဲ ့ပါ…မမမ်ိဳး… ။ )

ေစတီေတာ္ေပၚက…ဆင္းျပီး..ျမစ္ကမ္းစပ္ဘက္…ဆင္းတဲ့လမ္းကေလးအတိုင္း…ေလွ်ာက္ခဲ့တယ္။

ျမစ္ကမ္းစပ္ကို…ေစတီေတာ္ေဘးကေန..သိပ္မဆင္းရပါဘူး … ။

ေျခလွမ္းသံုးဆယ္ေလာက္ လွမ္းအျပီးမွာပဲ… ၾကည္လင္တဲ့…ျမစ္ေရစပ္မွာ…ေျခခ်ၾကည့္လုိ ့ရျပီ..မမမ်ိဳး… ။

ကၽြန္ေတာ္… ျမစ္ကမ္းစပ္မွာ..အၾကာၾကီးရပ္ျပီး…ျမစ္ေရကို…ေငးေနမိတယ္.. ။

ျမစ္ရဲ ့ဟိုဘက္ကမ္းက..ေတာင္တန္းေတြ…အဲဒီထဲက…ခပ္ျမင့့္ျမင့္…ေတာင္ၾကီးတစ္လံုးကို….

တိမ္ျဖဴေတြ… ရစ္ပတ္သြယ္တန္းေနတယ္…မမမ်ိဳးေရ….

ၾကည့္ရတာ…အိပ္မက္ ဆန္လိုက္တာ… ။

ေရျပင္က်ယ္ၾကီး… ေတာင္တန္းၾကီး….ျပီးေတာ့…တိမ္ျဖဴေတြ…

မမမ်ိဳးေရ…. ေဟာဒီမွာ…ကၽြန္ေတာ္…

အိပ္မက္ မက္သလို…ေမ်ာသြားျပန္ျပီ… ။

မမမ်ိဳးသာ…ေတြ ့ရင္…

”ေမာင္….အဲဒီလို…စိတ္ကူးအိပ္မက္ေတြထဲ..ျပဳတ္က်သြားသလိုမ်ိဳး…ေမ်ာပါမသြားစမ္းပါနဲ့ဟယ္…….

ေမာင့္ကို…ပစၥဳပၸန္မွာပဲ…တိတိက်က် ရွိေနေစခ်င္တယ္…”

လို ့… ေျပာဦးမွာ..ေသခ်ာတယ္.. ။

အခုလို…ေဘးမွာ..တစ္ေယာက္ေယာက္ မပါေတာ့…

ကၽြန္ေတာ္တစ္ေယာက္…အိပ္မက္တြင္းၾကီးထဲ…ျပဳတ္က်ခ်င္တုိင္း… က်လည္း…

ဆြဲတင္ေပးမယ့္သူ …မရွိဘူး … ။

ကိစၥမရွိပါဘူး…မမမ်ိဳးရယ္…။

ကၽြန္ေတာ္… လက္ရွိ ျဖစ္ပ်က္ေနမွဳေတြထဲကေန..ျဗဳန္းခနဲ… ေပ်ာက္ဆံုးသြားျပီၤး….

အိပ္မက္ဆန္ဆန္…ေတြေ၀…ေငးေမာ….. အခ်ိန္အတိုုင္းအတာ…မသိ…

ဘာဆိုဘာမွ…မသိေတာ့ပဲ…ျငိမ္က်သြားရတာကို… ကၽြန္ေတာ္…ၾကိဳက္ပါတယ္ ။

ခဏ…ျဖစ္ျဖစ္… ဒါမွမဟုတ္…ဘယ္ေလာက္ၾကာၾကာ…

ကၽြန္ေတာ္…ေမ်ာပါရေစဦး…. ။

ကၽြန္ေတာ္… ျမစ္ကမ္းစပ္မွာ…မတ္တပ္ရပ္ေနရာကေန….

ျမစ္ေရနဲ ့..ကၽြန္ေတာ့္ေျခေထာက္ေတြ…ထိသြားတဲ့အထိ…ဆင္းလိုက္တယ္…. ။

ကၽြန္ေတာ္….ဟိုဟိုဒီဒီလွမ္းၾကည့္ေတာ့… မလွမ္းမကမ္းေရစပ္မွာ…

သစ္သားျပားေလးတစ္ခု… ရွိေနတယ္.. ။

ဒီအနီးနားကလူေတြ ျမစ္ေရခ်ိဳးတဲ့အခါ…ဒါမွမဟုတ္…အ၀တ္ေလွ်ာ္တဲ့အခါ…. အဲဒီသစ္သားျပားေလးေပၚမွာ…ထိုင္ၾကတာေနမွာေပါ့…

ကၽြန္ေတာ္.. အဲဒီမွာ.. သြားထိုင္လုိက္တယ္..မမမ်ိဳး… ။

ကၽြန္ေတာ္….ျမစ္ေရထဲ…ေျခေထာက္ ဆင္းျပီး..သစ္သားျပားေပၚမွာ…ထိုင္လုိ ့… တသြင္သြင္စီးေနတဲ့..ျမစ္ေရျပင္ၾကီးကို….ေငးးးလို ့… ။

ကၽြန္ေတာ္…အိပ္မက္ထဲ..ေရာက္ေနျပီလား… ။

တိမ္ေတြ…. တိမ္ျဖဴေတြ….

ကၽြန္ေတာ့္ဆီ…လာေနျပီလား… ။

ကၽြန္ေတာ္ရွိရာကို..ျမစ္ျပင္ေပၚကေန…တိမ္ျဖဴေတြ…လာေနျပီ…

အင္းးးး ..

ကၽြန္ေတာ္… ၾကိဳက္တယ္.. ။

တိမ္ျဖဴေငြ့ေငြ ့ေတြ…..ေအးစက္စက္ ျဖဴလႊလႊနဲ ့…

ကၽြန္ေတာ့္ကို..ထိေတြ ့လာတဲ့ အခါတိုင္း…. ကၽြန္ေတာ္… ၾကိဳက္တယ္ ။

တစ္သက္လံုး…မေမ့ေတာ့ေအာင္… အဲဒီတိမ္ေငြ ့ေတြ ရဲ ့ အထိအေတြ ့ ကို… ကၽြန္ေတာ္…မွတ္သားလိုက္တယ္… ။

ေရျပင္ဟာ…ၾကည္ေနတယ္…မမမ်ိဳးေရ… ။

ျမစ္ကမ္းစပ္ …အတိမ္ပိုင္းေလးမွာဆိုေတာ့… ျမစ္ေရၾကည္ၾကည္ေလးေအာက္မွာ…ျင္ိမ္ျငိမ္ေလးရွိေနတဲ့…

ေက်ာက္တံုးေက်ာက္ခဲေလးေတြကိုေတာင္ ျမင္ေနရပါတယ္…မမမ်ိဳး.. .။

သံလြင္ေရဟာ…ေအးစက္စက္…ေလး… ။

ကၽြန္ေတာ့္ ေျခေထာက္ကို….ျဖတ္တိုက္ျပီး….

ကၽြန္ေတာ့္…ညာဘက္ျခမ္းကို…ဆက္စီးဆင္းေနတယ္… ။

အိုးးးး

ေရက..စီးေနတာပဲ…ကိုး…. ။

ကမ္းစပ္နားမွာ… ေရဟာ..ျငိမ္လြန္းလို ့… စိီးမေနေလာက္ဘူးေတာင္ ထင္ရတာ… ။

ျမစ္ျပင္အလယ္ကို ၾကည့္ရင္ေတာ့…သိသာပါတယ္.. ။ ေ၀့ကာ၀ဲကာ…ေရစီးေနတာေလး…. ။

ေအာ္…ျမစ္ေရ….စီးေနပါလား…။

မမမ်ိဳး..ၾကားဖူးမွာေပါ့… ။

လူတစ္ေယာက္ဟာ… ျမစ္တစ္ျမစ္မွာ..ေရႏွစ္ခါ…ခ်ိဳးလို ့မရဘူး..ဆိုတဲ ့စကားေလ….

ဟုတ္တယ္ေနာ္…

ျပီးခဲ့တဲ့တစ္မိနစ္ေလာက္က… ကၽြန္ေတာ့္…ဂ်င္းေဘာင္းဘီရဲ ့…ဒူးနားေလာက္ထိ….ထိေတြ ့တြန္းတိုက္ျပီး…

စီးေနခဲ ့တဲ ့..သံလြင္ကို…

အခု….. အခု….မေတြ ့ရေတာ့ဘူး… ။

ကၽြန္ေတာ္ အခုေတြ ့ေနတာက….ေနာက္ထပ္…သံလြင္ေရ…

သံလြင္ေရဟာ…. ဆက္ခါဆက္ခါ…. ေျပာင္းလဲ…စီးဆင္းေနတယ္… ။

ကၽြန္ေတာ္….ထိေတြ့ကာစက…သံလြင္ကို… ျပန္ျမင္ခ်င္ရင္ေတာင္….မေတြ ့ရေတာ့ဘူး..မမမ်ိဳး…ရယ္။

ကၽြန္ေတာ္…. အခု…ေတြးမိသြားျပီ…. ။

ကၽြန္ေတာ့္ ဘ၀ရဲ ့…ဆိုးရြားမွဳေတြပဲ..ျဖစ္ျဖစ္…ေကာင္းမြန္မွဳေတြပဲ..ျဖစ္ျဖစ္…

ျဖစ္ျပီးတာေတြဟာ..ျပီးသြားျပီပဲ… ။

ကိုယ့္ေအာက္က…ျဖတ္စီးဆင္းသြားတဲ ့…ေရလိုပဲ… … ျပီးသြားျပီ… ။

သြားျပီ…

ဘယ္နည္းနဲ ့မွ….ေနာက္တစ္ခါ…ျပန္ လွည့္ ၀င္မလာေတာ့ဘူး.. ။

၀င္လာဥိီးမယ္ဆိုလည္း…

အ၀င္မခံသင့္ေတာ့ဘူး .. ။

မမမ်ိဳးေရ…. သံလြင္ဟာ… ကၽြန္ေတာ့္ကို…

ညီငယ္တစ္ေယာက္ကို…လမ္းညႊန္ဆံုးမလိုက္သလိုမ်ိဳး…

ကၽြန္ေတာ္…. အိပ္မက္တြင္းထဲကေန… ရုန္းထလိုက္ပါေတာ့မယ္…မမမ်ိဳး.. ။

ကၽြန္ေတာ္…ျမစ္ေရထဲ…..ခ်ဆင္းထားတဲ ့ေျခေထာက္ကို ျပန္ ရုတ္ျပီး… ကမ္းစပ္ကေန…ထရပ္လိုက္တယ္.. ။

ကၽြန္ေတာ့္မွာ…. သြားရမယ့္..ခရီးေတြ…အမ်ားၾကီး… ..

လုပ္ရမယ့္ အလုပ္ေတြ…အမ်ားၾကီး…. ။

ကၽြန္ေတာ္…ခရီးဆက္ေတာ့မယ္ … ။
…. …. …. …. …. …. …. …. ….
…. …. …. …. …. …. …. …. …. …. …. ….

 

(ဆက္လက္ေရးသားပါဦးမည္ … … … )

မိတ္ေဆြမ်ား…လြတ္လပ္ျငိမ္းခ်မ္းၾကပါေစ…

ေလးစားစြာျဖင့္….
အလင္းဆက္(Gazette)

 

alinsett

About alinsett

alinsett has written 615 post in this Website..

. . .