“ျဖတ္သန္းခဲ႔ ေသာပလက္ေဖာင္းမ်ား – အမွတ္(၁၂)

           (ေဖာင္ၾကီးက သင္တန္းဆင္းတဲ႔အခါ )

 

ေဖာင္ၾကီး ဘက္ကမုိးမ်ားတဲ႔အရပ္ျဖစ္ပါတယ္။

ရြာရင္လဲမုိးလုံးမုိးေပါက္ကၾကီးပါတယ္။

အ၀ါေရာင္မုိး ကိုေဖာင္ၾကီးေရာက္မွဘဲၾကဳံဘူးတာပါ။

အဲလုိမုိးမ်ားေတာ႔ က်ေနာ္တုိ႔အ၀တ္ေတြက မေျခာက္ေတာ႔ပါဘူး။

ဒိုဘီကလဲအလ်င္မွီေအာင္မေလ်ာ္နုိင္ေတာ႔ဘူးေပါ႔။

ေခြ်းစုိလုိ႔မေျခာက္တာ မုိးစုိလုိ႔မေျခာက္တာေတြေၾကာင္႔

စုိထုိင္းထုိင္းေတြျပန္ျပန္၀တ္ရပါတယ္။

အဲလုိ၀တ္ေတာ႔က်ေနာ္တုိ႔မွာ ညွင္းေတြေပါက္လာပါတယ္။

ညွင္းေပါက္တာက ယားတာယံတာမရွိေပမယ္႔ အေရျပားေပၚမွာ

အကြက္အကြက္ေတြထေနေတာ႔အၾကည္႔ရဆုိးပါတယ္။

အဲဒီမွာတစ္ေယာက္က နည္းေပးပါတယ္။

ညွင္းကြက္ေနရာကို အ၀တ္ၾကမး္နဲ႔ နီရဲေနေအာင္ပြတ္ ျပီးရင္သံပုရာသီးနဲ႔ပြတ္လုိ႔ေျပာပါတယ္။

က်ေနာ္တုိ႔လဲ လုပ္တာေပ႔ါ စပ္လုိက္တာမွ အရမး္ပါဘဲ။

ဒါေပမယ္႔ တစ္ကယ္ေပ်ာက္သြားပါတယ္။

ညွင္းဆုိတာက အသားနဲ႔အေရျပားၾကားမွာ မူိကပ္တာပါတဲ႔။

ေနာက္ထပ္ခံရတာတစ္ခုက ေတာ႔ ေျခေထာက္ေတြမွာသဲ၀ဲစားတာပါ။

ဘြတ္ဖိနပ္ေတြက အေကာင္းစားမဟုတ္။

ေအာက္ကေပါက္တဲ႔ဖိနပ္ကေပါက္ေနပါတယ္။

မုိးရြာေတာ႔ သဲေရာေရ ေရာဖိနပ္ထဲမွာ၀င္ေနေတာ႔ေျခေထာက္ေတြကသဲ၀ဲစားကုုန္ပါတယ္။

သဲ၀ဲစားရင္ေျခေထာက္က နည္းနည္းေတာ႔ နာပါတယ။္

ေျခဖ၀ါး က အေရျပား မွာ အေပါက္ အေပါက္ေလးေတြျဖစ္လာတာပါ။

အဲဒါကေတာ႔ေဆးခန္းက ေဆးနီရည္ထည္႔ေပးေတာ႔ေပ်ာက္သြားပါတယ္။

 

မုိးမ်ားတဲ႔ေဒသျဖစ္ေတာ႔ မွ်စ္ကေတာ႔ေပါပါတယ္။

ေက်ာင္းဆင္းလုိ႔ အားေနရင္အနီးအနားကေတာထဲကို မွ်စ္ခ်ဳိးထြက္ၾကပါတယ္။

စားဖုိေဆာင္က ဓါးေတြငွားျပီးသြားတူးၾကတာေပါ႔။

၀ါးပင္ေျခရင္းမွာေပါက္ေနတဲ႔မွ်စ္စုိ႔ေပါက္ၾကီးေတြကိုတူးရတာပါ။

၀ါးပင္အုပ္ေတြကလဲအမ်ားၾကီးဆုိေတာ႔ တစ္ခါသြားတူးရင္

မွ်စ္သုံးေလးပိသာေလာက္ကေတာ႔ေအးေဆးရပါတယ။္

စားဖုိးေဆာင္က က်ေနာ္တုိ႔တူးလာတဲ႔မွ်စ္ေတြကို အစိမ္းသုတ္ေပးတာ

အေတာ္စားလုိ႔ေကာင္းပါတယ.္။

တစ္ခါေတာ႔မွ်စ္တူးရင္း ငုိအားထက္ရီအားသန္ခဲ႔ရပါတယ္။

၀ါးပင္ေျခရင္္္္္္္္္္္္္္္္္္္္္္္းမွာအလုံးၾကီးတစ္လုံးေတြ႔ေတာ႔ ေဘာလုံးရျပီ ကန္မယ္ဆုိသြားေကာက္

တဲ႔လူ က လန္႔ေအာ္ျပီးေျပးလာပါတယ္။

အဲဒါနဲ႔အဲဒီအလုံးၾကီးကိုသြားၾကည္႔ေတာ႔မွ လက္သန္းလုံးေလာက္ၾကီးတဲ႔ တီေကာင္အေထြးလုိက္ၾကီးျဖစ္ေနပါတယ္။

အဲဒီဘက္က တီေကာင္ၾကီးေတြကအၾကီးၾကီးေတြပါ။

(ေဒသခံေတြကိုေမးၾကည္႔ေတာ႔မွ မုိး အရမး္မ်ား ရင္ တီေကာင္ေတြကအဲလုိ

အလုံးၾကီးျဖစ္ေအာင္ေနတတ္ၾကတယ္။

မုိးေရနဲ႔ေမ်ာပါသြားမွာ ကို ကာ ကြယ္တာလုိ႔ေျပာပါတယ္)

မုိးရြာျပီးရင္သဲေျမေပၚမွာလက္သန္းလုံးေလာက္စြတ္ေၾကာင္းၾကီးေတြျဖစ္ေနတာ

တီေကာင္သြားထားတဲ႔အရာေတြမွန္း အဲ ဒီ အေကာင္ေတြ ျမင္ေတာ႔ သိရပါတယ္။

အဲဒီအခ်ိန္ကစျပီး မုန္႔တီနန္းၾကီးသုတ္ဆုိရင္က်ေနာ္မစားေတာ႔တာအခုခ်ိန္ထိပါဘဲ။

ေနာက္မွ်စ္လဲသြားမတူးေတာ႔ပါဘူး။

 

ဒါေပမယ္႔ က်ေနာ္တုိ႔စာသင္ေဆာင္နားမွာေတာ႔

ေလာက္ေသရြက္ပင္ေတြရွိပါတယ္။

ခရမ္းေရာင္အပြင္႔ေလးေတြနဲ႔ပဒတ္စာ

ပင္ေလးေတြရွိပါတယ္။

ပဒတ္စာေလးေတြကိုေတာ႔ေရေႏြးနဲ႔ေဖ်ာျပီးတုိ႔စရာျဖစ္ခူးၾကပါတယ္။

ေလာက္ေသရြက္ကေတာ႔ အေျခာက္ခံျပီးလက္ဖက္ေျခာက္လိုေသာက္ရင္

အဆုပ္ေရာဂါေပ်ာက္တယ္ေျပာတဲ႔အျပင္ငပိအုိးထဲ ထည္႔ ထားရင္ေလာက္ေသ

တယ္ေျပာေတာ႔ ခူးခူးျပီးအေျခာက္လွမ္းထားၾကပါတယ္။

က်ေနာ္တုိ႔အိပ္တဲ႔ေခါင္းရင္းမွာသီဟုိဠ္သီး ပင္ရွိပါတယ္။

သီဟုိဠ္သီးေတြကိုလဲေကာက္ၾကတာေပါ႔။

သီဟုိဠ္သီးအသားေတာ႔မၾကဳိက္ပါ ဖန္တြတ္တြတ္နဲ႔

အသီးကုိေတာ႔စားဖုိေဆာင္ကိုသြားေလွာ္ခုိင္းျပီးစားၾကပါတယ္။

ေနာက္ေတာထဲ ဆင္းရတဲ႔ ရက္ဆုိရင္ ကတၱီပါအရြက္ဆုိတာေလးေတြကိုခူးၾကပါတယ္.။

အရြက္ကေလး ကခပ္ညဳိညဳိေလးပါ။

အစုိတုံးကဘာမွ မသိသာေပမယ္႔ စာအုပ္ၾကားထဲညွပ္ထားလုိ႔

ေျခာက္သြားရင္ သစ္ရြက္ကေလးကအေရာင္ေတြေတာက္ျပီးကတၱီပါေလးနဲ႔တူလာပါတယ္။

ေဖာင္ၾကီးကျပန္လာရင္အမွတ္တရေပးေလ႔ရွိတဲ႔လက္ေဆာင္ပါဘဲ။

 

ေဖာင္ၾကီးေနတုန္းအမွတ္ရစရာ တစ္ရက္ကေတာ႔ ေကာက္စုိက္ရတဲ႔ေန႔ပါဘဲ။

က်ေနာ္တုိ႔ဆယ္ေယာက္တစ္ဖြဲ ့ကုိလယ္တစ္ကြက္တာ၀န္ယူရပါတယ္။

ပ်ဳိးထုံးေတြကိုလယ္ကြင္းထဲမွာခ်ထားေပးပါတယ္။

ျပီးေတာ႔ၾကဳိးတန္းေပးထားတဲ႔အတုိင္းေကာက္ပင္ေတြကိုထုိးထုးိစုိက္ရတာပါ။

က်ေနာ္တုိ႔နံေဘးကေနဘယ္လုိလုပ္ရမယ္ဆုိတာနည္းျပေပးသူရွိပါတယ္။

ခါးကုန္းကုန္းျပီးစုိက္ရေတာ႔ ခါးေတြေညာင္းကိုက္လာပါတယ္။

ေရစြက္စြက္ရွိတဲ႔ဗြက္ထဲမွာရပ္ရေတာ႔ ေျခေထာက္ေတြက ယားလဲယားကိုက္လဲကိုက္ပါဘဲ။

ပ်ဳိးထုံးေတြကို လက္ နဲ႔ ကိုင္ရေတာ႔လက္ေတြမွာလဲ ရွျပီး စပ္ဖ်ဥး္ဖ်ဥ္းနဲ႔။

အဲေတာ႔မွ လယ္သူမေတြရဲ႔ ဘ၀ကို တကယ္ ကိုယ္ခ်င္းစာမိပါတယ္။

အဲဒီေကာက္စုိက္ျပီးအျပန္ညမွာ ကိုယ္ေတြလက္ေတြနာျပီး တကြ်တ္ကြ်တ္နဲ႔ေအာ္ေနရပါတယ္။

ေတေဇာဘမး္ေတြ တစ္ေယာက္တစ္လွည္႔ လူး ျပီး မွ အိပ္နုိင္ပါတယ္။

 

အဲဒီမွာတုနး္က စေန ေန႔ ဆုိရင္ဖက္ထိပ္(သန္႔ရွင္းေရးလုပ္ရတာ)ရွိပါတယ္။

တစ္ရက္ကေတာ႔ ေက်ာငး္၀င္းထဲမွာရွိတဲ႔ကန္ေဟာင္းၾကီးကိုဆယ္ေပးရတာပါ။

ကန္ၾကီးကညစ္ပတ္နံေစာ္ေနပါတယ္။

အဲဒီကန္ၾကီးကိုရႊြံညြန္ေတြ  အမူိက္ေတြဒုိက္ေတြ ကို ဆယ္ရတာပါ။

ကန္ထဲမွာ ေမွ်ာ႔ေတြအျပည္႔ပါ။

တစ္ေယာက္တစ္လဲ ကန္ ထဲ ဆင္း ေမွ်ာ႔တြယ္ရင္ ဆြဲခြာခ်။

အင္မတန္မွ ကိုိ စိတ္ဆင္းရဲခဲ႔ရတဲ႔ တစ္ေန႔ျဖစ္ပါတယ္။

မျပီးမခ်င္းလုပ္ရမယ္လုိ႔ အမိန္႔ေပးထားေတာ႔ ေရထဲဆင္းလုိက္

ေမ်ွာတြယ္ရင္ျပန္တက္ျပီးခြာလုိက္နဲ႔

ေနာက္ဆုံးေတာ႔ျပီးသြားပါတယ္။

 

က်ေနာ္တုိ႔ သင္တန္းမဆင္းခင္မွာ စစ္ေရးေလ႔က်င္႔ခန္းတစ္ခုေျဖရပါတယ္။

အဖြဲ႔လုိက္ေျဖရတာပါ။

က်ေနာ္တုိ႔အၾကိမ္ၾကိမ္ေလ႔က်င္႔ခဲ႔ရတဲ႔ အခက္အခဲေတြကိုလုပ္ရတာပါ။

အဖြဲ႔သားထဲကတစ္ေယာက္မွက်န္ေနခဲ႔လုိ႔ မရပါဘူး။

အဲေတာ႔က်ေနာ္တုိ႔လူငယ္ေတြက အသက္ၾကီးတဲ႔လူေတြရဲ႔ပစၥည္းေတြကို၀ုိင္းသယ္

သူတုိ႔ကုိ က်ေနာ္တုိ႔ကတြဲေခၚျပီးအခက္အခဲေတြကိုေက်ာ္ျဖတ္နုိင္ေအာင္ၾကဳိးစားရပါတယ္။

ေနာက္ဆုံးစခန္းအပိတ္မွာေတာ႔ အသင္႔ထုိးထည္႔ေပးထားတဲ႔ရုိင္ဖယ္ေသနတ္နဲ႔ပစ္မွတ္ကို ႏွစ္ခ်က္

တိတိပစ္ခတ္ရပါတယ္။

အဲဒါလဲျပီးေရာ က်ေနာ္တုိ႔လဲေျခကုန္လက္ပန္းက် ျပီးပက္လက္ေတြလန္ကုန္ပါေတာ႔တယ္။

အဖြဲ႔၀င္အားလုံး လုိရာ ဌာနကိုေရာက္ေတာ႔ စာေမးပြဲေအာင္တယ္လုိ႔ ဆုိနုိင္ပါတယ္။

ေဖာင္ၾကိးသင္တန္းတက္တဲ႔အတြက္ ေသနတ္အစစ္နဲ႔က်ည္ဆန္ငါးေတာင္႔တိတိပစ္ဘူးတယ္လုိ႔

ၾကြားလုိ႔ ရသြားပါတယ္။

 

သင္တန္းမဆင္းခင္မွာ က်ေနာ္တုိ႔ရဲ႕ၾကံ႔ခုိင္ေရးကိုျပန္စစ္ေဆးပါတယ္။

ကိုယ္အေလးခ်ိန္တုိးလာပါတယ္။

မီတာတစ္ရာကို ေရာက္စကထက္ျမန္ေအာင္ေျပးနုိင္ပါတယ္။

တန္းကိုခုိျပီးဆြဲတင္တာ ေရာက္စကထက္ အၾကိမ္ေရပုိျပီးလုပ္နုိင္ခဲ့ပါတယ္။

တနည္းေျပာရင္ခႏၶာကိုယ္ၾကံ႔ခုိင္မူ႔ပုိေကာင္းလာတယ္ဆုိနုိင္ပါတယ္။

ဒါေတာင္မွ က်ေနာ္ က သင္တန္းတက္ေနတုနး္ဖ်ားလုိ႔ ႏွစ္ရက္ခြင္႔ယူရပါေသးတယ္။

ေက်ာင္းပိတ္တဲ႔ တစ္ရက္မွာ က်ေနာ္တုိ႔ ႏွစ္ဖြဲ႔ခြဲျပီးေဘာ႔လုံးကန္ၾကတာပါ။

ေလာငး္ေၾကးလဲပါတာေပါ႔။

ဘုရားေလးေစ်းမွာ မုန္႔တစ္ခုနဲ႔လက္ဖက္ရည္တစ္ခြက္ေၾကးပါဘဲ.။

တကယ္လဲကစားၾကေရာ တစ္ဖက္တစ္ဂုးိစီနဲ႔သေရက်ေတာ႔ကိုယ္႔ပုိ္္က္ဆံနဲ႔ကုိယ္စားျပီး ျပန္ၾကရပါတယ္။

အျပန္မွာက်ေနာ္က ေခြ်းစုိေနတဲ႔ အက်ီကိုမလဲဘဲ အိပ္လုိက္မိတာ ေခြ်းငုတ္ျပီး ဖ်ား ပါေတာ႔တယ္။

က်ေနာ္ဖ်ားေတာ႔ အေဆာင္က အကုိၾကီးေတြက စားဖုိေဆာင္က ထမင္းေတြကို အေဆာင္ထဲယူလာ

ျပီး ဘုရားေလးေစ်းက၀ယ္လာတဲ႔  ႏြားနုိ႔ နဲ႔ေရာျပီးေသာက္ခုိင္းပါတယ္။

ေက်ာင္းေဆးခနး္ကိုလဲသြားျပီး ေဆးထုိးရပါတယ္။

ည အိပ္တဲ႔အခါ ေခြ်း ေတြ ထြက္လာေတာ႔ ေခြ်း သုတ္ေပး အ၀တ္လဲေပးနဲ႔

အေတာ္ေလးကို ဂရု စုိက္ၾကတာပါ။

အဲလုိ ခြင္႔ယူ လုိက္လုိ႔ လဲ ေက်ာင္းဆင္းတဲ႔ အခါမွာ က်ေနာ္ရဲ႕ အမွတ္စာရင္းက ေနာက္ေရာက္သြားပါတယ္။

က်ေနာ္တုိ႔ သင္တနး္တက္သူတုိင္းက

အေကာငး္ဆုံးေက်ာင္းသားဆု

စာေပပညာဆု

စစ္ေရးျပအေကာင္းဆုံးဆုကို ရ ခ်င္ ၾက ပါတယ္။

အေကာင္းဆုံးဆု တုိ႔ စစ္ပညာ ဆု တုိ႔ ကုိ မရ နုိ္င္မွန္းသိေပမယ္႔

စာေပပညာဆု ကို ရ ခ်င္ေတာ႔ က်ေနာ္ စာေ ကာင္းေကာင္းက်က္ပါတယ္။

အဲဒီအခ်ိန္ က က်ေနာ္ တကၠသုိလ္စာေပးစာယူ တတိယနွစ္ကိုတက္ေနပါျပီ။

ရန္ကုန္သားျဖစ္ျပီး မန္းေလးမွာေနတဲ႔ က်ေနာ္သူငယ္ခ်ငး္က ေက်ာင္းစာအုပ္ေတြကုိ

ေဖာင္ၾကီး အထိယူလာျပီး ေပးပါတယ္။

အဲေတာ႔က်ေနာ္ေက်ာင္း စာဖတ္ခြင္႔ ရတယ္ေပါ႔၊

စာစဥ္ေတြကိုေတာ႔ မန္းေလး မွာ ရွိေနတဲ႔ သူငယ္ခ်င္းေတြက ၀ုိင္းျပီး ေျဖေပးထားၾကပါတယ္။

က်ေနာ္ေဖာင္ၾကီးတက္ေနတုန္းမွာ မန္းေလးက ေနျပီး RIT လာတက္ေနတဲ႔သူငယ္ခ်င္းကလဲ

ေဖာင္ၾကီးအထိေရာက္ေအာင္လာျပီး က်ေနာ္ကို လာေတြ႔ပါတယ္။

ငယ္တုန္းကအေတာ္ခ်စ္ခဲ႔ၾကတဲ႔ သူငယ္ခ်ငး္ေတြ က အခု ေတာ႔နုိင္ငံရပ္ျခားမွာ။

က်ေနာ္ကသာ ဒီနုိင္ငံမွာက်န္ေနခဲ႔တာပါ။

 

***************************************************

 

ဒီလုိနဲ႔ဘဲ သင္တနး္ဆင္းဘုိ႔ ရက္က နီးသထက္နီးလာပါတယ။္

အဲေတာ႔သင္တနး္ဆင္းဘုိ႔အတြက္ စစ္ေရးျပေလ႔က်င္႔ရပါေတာ႔တယ္။

ဇူလုိင္လျဖစ္တဲ႔အတြက္မုိးကေန႔တုိင္းရြာပါတယ္။

မုိးရြာရင္ခဏ ခုိ မုိးတိတ္တာနဲ႔ ျပန္ျပီးလမ္းေလ်ာက္ေလ႔က်င္႔ရပါတယ။္

လူေတြလဲပင္ပန္းလုိက္တာမွ မတ္တပ္ေတာင္မရပ္နုိင္ေလာက္ေအာင္။

ေသနတ္ထမး္ထားရတာကလဲၾကာေတာ႔ ေလးလာတာ လႊင္႔ပစ္ခ်င္စိတ္ေပါက္လာပါတယ္။

ေသနတ္တင္ ေသနတ္ခ် မွာ အသံေတြတညီတညာထဲျဖစ္ေအာင္

အေလးျပဳဆုိခ်ိန္မွာေသနတ္ဒင္ကိုလက္နဲ႔ရုိက္ျပီး ေျဖာင္းကနဲ တညီတညာထည္း

အသံထြက္ေအာင္ ရုိက္ရတာ လက္ေတြ နီရဲျပီး ေယာင္ကိုင္းလာတယ္ေတာင္ထင္ရပါတယ္။

အဲဒီအခ်ိန္မွာေတာ႔ ျပန္ရေတာ႔မယ္ဆုိတဲ႔ အသိေၾကာင္႔ အားတင္းျပီး မညီညီေအာင္ၾကဳိးစားျပီး

လုပ္ၾကပါတယ္။

အၾကာၾကီးမတ္တပ္ရပ္ေနခ်ိန္မွာေတာ႔ ေျခေထာက္မေညာင္းေအာင္ ဖိနပ္ထဲကေျခေခ်ာင္းေလး

ေတြကို အသာေလးလွဳပ္ျပီး ေနတတ္ေတာ႔ ေတာ္ေသးတယ္ဆုိနုိင္ပါတယ္။

ဒီလုိဘဲမုိးရြာထဲေနပူထဲမွာ ဆရာအာဠာ၀က ေအာ္သံကိုနာခံရင္း

က်ေနာ္တုိ႔ တပ္ခြဲၾကီးကလမး္ေလ်ာက္တာ ညီ သထက္ညီလာသလုိ။

ေသနတ္ အတင္အခ် ေတြ မွာ ေျဗာငး္ကနဲေျဗာင္းကနဲ အသံအက်ယ္ၾကီး

တညီတညာထဲထြက္ေအာင္ ေသနတ္ဒင္ကိုရုိက္နုိင္

ေသနတ္လက္ကိုင္ ကို အသံျမည္ေအာင္ လက္နဲ႔အားထည္႔ျပီးဆုပ္လာနုိ္င္ပါတယ္။

က်ေနာ္တုိ႔ရဲ႕တပ္ခြဲ မွာ စစ္တကၠသုိလ္ ကေန ေက်ာင္းမျပီးဘဲေက်ာင္းထြက္ခဲ႔ရသူ

တစ္ေယာက္ပါလာပါတယ္။

ေနာက္ဆုံးနွစ္ေရာက္မွထြက္လာရတယ္ေျပာပါတယ္။

ရန္ကုန္သား ကို စုိးသိမ္းပါ။

လမ္းေလ်ာက္တာ လက္လႊဲတာအင္မတန္မွ အခ်ဳိးအစားက်နျပီး

စက္ရုပ္ေလးတရုပ္ လမး္ေလ်ာက္ေနသလုိပါဘဲ။

သူအမိန္႔ ေပးတဲ႔ အသံက တိက် ျပတ္သားျပီး ေအာင္ျမင္တဲ႔အတြက္

သူက ေက်ာင္းဆင္းပြဲမွာ တပ္ခြဲမွဴးလုပ္ရပါတယ္။

(သူနဲ႔မန္းေလးမွာတစ္ခါျပန္ဆုံၾကပါတယ္။

အဲဒီအခ်ိန္မွာသူကအလုပ္ ထြက္ျပီး ေရွ႔ ေနေလာကထဲကိုေရာက္ေနပါျပီ။)

 

ဒီလုိနဲ႔ဘဲက်ေနာ္တုိ႔ေက်ာင္းဆင္းပြဲၾကီးေအာင္ျမင္စြာ လွပစြာျပီးဆုံးခဲ႔ပါတယ္။

ေက်ာင္းဆင္းပြဲမတုိင္ခင္ညမွာေတာ႔ အေဆာင္ထဲမွာႏုတ္ဆက္ပြဲေလးက်င္းပၾကပါတယ္။

တစ္ေယာက္ခ်င္းစီထျပီး ကုိယ္႔အေၾကာင္းကို ျပန္ေျပာၾက ရပါတယ္။

နုတ္ဆက္စကားေတြေျပာၾကရင္း မ်က္ရည္ေတြ၀ဲေနခဲ႔ၾကပါတယ္။

၀ယ္ထားတဲ႔လက္ဖက္ရည္ေတြ မုန္႔ ေတြ ကုိေတာင္စား ဘုိ႔ သတိမရသလုိပါဘဲ။

ေသြးမေတာ္သားမစပ္ေပမယ္႔ မရွိအတူ ရွိအတူ ၄လ နီးပါးေနခဲ႔ ၾကသူေတြ

ဆုိေတာ႔ လည္း ခြဲရမယ္ဆုိတဲ႔အခ်ိန္မွာ စိတ္မေကာင္းၾကပါဘူး။

 

အဲဒီေနာက္ဆုံးညကစပါယ္ရွယ္ဒင္နာလုပ္ေပးပါတယ္။

က်ေနာ္တုိ႔ ရဲ႔ သင္တနး္ဆရာေတြ သင္တနး္မွဴးေတြက ႏုတ္ဆက္စကားေျပာၾကပါတယ္။

ျပီးေတာ႔ ဆရာကုိစုိးလွဳိင္ကုိ သီခ်င္းဆုိဘုိ႔ဇြတ္ေတာင္းဆုိၾကေတာ႔ သူက

“အေခ်ာ႔ၾကဳိက္မေလး”သီခ်င္းကိုဆုိျပေတာ႔ က်ေနာ္တုိ႔အားလုံးက၀ုိင္းဆုိပါတယ္။

ေနာက္ဆုံး အျပီးမွာေတာ႔ က်ေနာ္တုိ႔ အားလုံးက အဲဒီအခ်ိန္မွာေခတ္စားေနတဲ႔

ဘုိဘုိဟန္ ရဲ႕”ပြမ္ပြမ္ျမည္တဲ႔ ကားကေလး”သီခ်င္းကို ဆုိၾကပါတယ္။

စစခ်င္းေတာ႔ “အမွတ္တမဲ႔နဲ႔ေတြ႔ရွိ ရီးစားေဟာင္းေလးကို”ေပါ႔ ေနာက္ဆုိရင္းဆုိရင္းနဲ႔

“အမွတ္တမဲ႔ နဲ႔ ………ပုရြက္ဆိတ္ကိုက္လုိ႔ေအာ္”ျဖစ္သြားၾကပါေတာ႔တယ္။

ေနာက္ရက္ က်ေနာ္တုိ႔ကို ကားနဲ႔ ရန္ကုန္ကမၻာေအးကုန္းေျမထိ ျပန္ပုိ႔ေပးပါတယ္။

အေဆာင္ကထြက္ကားေပၚတက္ခါနီးမွာ နုတ္ဆက္ၾက က်ေနာ္တုိ႔လူငယ္ေတြ

တစ္ေယာက္နဲ႔တစ္ေယာက္ဖက္ရမ္းျပီးပါးကိုနမး္ၾကနဲ႔ဆုိေတာ႔

တကယ္႔ကို၀မး္သာ၀မ္းနည္းၾကီးပါ။

က်ေနာ္တုိ႔ သင္တနး္မွာျမန္မာျပည္အႏွံ႔ကလာၾကတာပါ။

ဖ်ာပုံက ျမန္ေအာင္က ဖားအံ႔က ျပည္က ပန္းေတာင္းက ရန္ကုန္က မန္းေလးကစစ္ကိုင္းက

ေရႊေတာင္က မင္းလွ က စစ္ေတြ သံတြဲ ေက်ာက္ေတာ္ တကယ္႔ကိုနယ္စုံပါဘဲ။

ေက်ာင္းျပိးသြား တဲ႔အခ်ိန္မွာ အေတာ္မ်ားမ်ားကျပန္မေတြ႔ ၾကေတာ႔တာအခုထိပါဘဲ။

က်ေနာ္ နဲ႔ကေတာ႔ ျပန္ေတြ႔ သူေတြရွိပါတယ။္

ကိုစုိးသိနး္ ၊ဆန္နီ နဲ႔ ကိုျမဇင္ကေတာ႔ သူတုိမနး္ေလးလာေတာ႔ေတြ႔ျဖစ္ၾကတယ္။

ကိုၾကည္၀င္းကိုေတာ႔ က်ေနာ္ ရန္ကုန္ေရာက္တဲ႔အခါသူ႔ အိမ္ကုိသြားေတြ႔တယ္။

သူ႔အိမ္မွာထမင္းစားခဲ႔ တယ္ မွတ္မွတ္ရရ။

က်ေနာ္႔ အတြက္ဆုိျပီး လက္ေဆာင္ေပးလုိက္တဲ႔ ဘုရားစာအုပ္ေလးက ခုထိရွိေနပါေသးတယ္။

က်န္တဲ႔သူေတြကိုေတာ႔အခုခ်ိန္ထိ ျပန္မေတြ႔ေတာ႔ဘူး။

လက္ရွိအလုပ္မွာဘဲရွိေသးလား။

အသက္ရွိထင္ရွားေရာရွိေသးလား။

က်န္းမာၾကပါရဲ႕လား လုိ႔ စိတ္ထဲကဘဲ ေမးမိေပမယ္႔ အဆက္အသြယ္ေတြမရွိၾကေတာ႔

ျပန္မဆုံနုိင္ၾကေတာ႔ပါဘူး။

**************************************************

က်ေနာ္တုိ႔တက္ေရာက္ခဲ႔တဲ႔ဗလ(၁၆)မွာ အမွတ္ထင္ထင္ျဖစ္ရပ္ကေလးေတြရွိခဲ႔ပါတယ္။

သင္တန္းကိုဆက္လက္ျပီးမတက္နုိင္လို႔ သင္တနး္မျပီးဘဲျပန္သြားသူက

က်ားတစ္ေယာက္မတစ္ေယာက္။

အျမင္႔ခုန္ခ်တဲ႔အခါမွ ေဘးေခ်ာ္ျပီးခုန္ခ်မိလုိ႔ေျခေထာက္က်ဳးိသူတစ္ေယာက္။

ဒါေတြကေတာ႔ သာမန္ျဖစ္ရုိးျဖစ္စဥ္လုိ႔ေျပာခ်င္ပါတယ္။

သင္တနး္ကာလမွာအသက္ဆုံးပါးသြားသူကတစ္ေယာက္ရွိပါတယ္။

က်ေနာ္တုိ႔သင္တနး္မွာပိုျပီး၀မး္နညး္စရာေကာင္းတဲ႔အျဖစ္အပ်က္တစ္ခုျဖစ္ခဲ႔ပါတယ္။

အခက္အခဲေက်ာ္ျဖတ္ျခင္းသင္ခန္းစာမွာ ကားတာယာဘီးၾကီးကိုခုိစီးျပီး တစ္ဖက္ကို

ေက်ာ္ထြက္ရတဲ႔ေလ႔က်င္႔ခနး္တစ္ခုပါ ပါတယ္။

က်ေနာ္တုိ႔သင္တန္းမွာ ေပါင္၂၀၀နီးပါးရွိတဲ႔လူ၀ၾကီးတစ္ဦးပါ ပါတယ္။

သူက အဲဒီကားတာယာၾကီးကိုဆြဲခုိစီးလုိက္ပါတယ္။

သူ႔အလွည္႔ျပီးလုိ႔ေနာက္တစ္ေယာက္အလွည္႔မွာအဲဒီတာယာကြင္းၾကီးကျပဳတ္က်သြားပါတယ္။

နွစ္ေပါင္းမ်ားစြာၾကာေတာ႔ ေဆြးေန တဲ႔ သံခ်ိတ္ၾကီးကို အားေကာင္းေကာင္းနဲ႔ ဆြဲ ႏွဲ႔သလုိျဖစ္သြားလုိ႔ပါ။

ထိပ္မွာ တပ္ထားတဲ႔သံဘရက္ကက္ က ျပဳတ္က်သြားသူရဲ႕ေခါင္းကို တူနဲ႔ထုသလုိျဖစ္သြားပါတယ္။

သတိေမ႔သြားေတာ႔သင္တန္းေဆးရုံကေန တစ္ဆင္႔ရန္ကုန္ကုိညတြင္းခ်င္းပို႔လုိက္ရပါတယ္။

ေနာက္ေက်ာင္းဆင္းျပီး တဲ႔အခါ ၾကားရတဲ႔သတင္းကေတာ႔စိတ္မေကာငး္စရာ။

အသက္မေသေပမယ္႔ ဘာကိုမွ လွဴပ္လွဴပ္ရွားရွားလုပ္လုိ႔မရ ဘာမွမလုပ္နုိင္တဲ႔လူဘ၀ကို

ေရာက္လုိ႔သြားပါသတဲ႔။

နည္းနည္းေလးလွဴပ္တာနဲ႔ ေခါငး္ေတြမူးလို႔ လာတယ္ လုိ႔ သတင္းၾကားရပါတယ္။

ေနာက္ေတာ႔လဲသူ႔ သတင္းမၾကားရေတာ႔ပါဘူး။

 

အဆုိးေတြရွိရင္အေကာင္းေတြလဲရွိတတ္ပါတယ္။

က်ေနာ္တုိ႔သင္တန္းမွာ မ်က္မွန္အထူၾကီးတပ္ထားတဲ႔ေက်ာငး္သားတစ္ေယာက္ရွိပါတယ္။

သူကအတန္းထဲမွာအျမဲအိပ္ငုိက္လုိ႔ေနတတ္ပါတယ္။

သူကေခါင္းမူးလုိ႔ ဘာမွၾကာၾကာအာရုံစုိက္မရဘူးလုိ႔ေျပာပါတယ္။

အဲဒီသူက ဘုရားေလးေစ်းက အလွ ဆုံးဆုိတဲ႔ေကာင္မေလးကို ေက်ာင္းအျပီးမွာ

လက္ထပ္ခြင္႔ရသြားပါတယ္။

 

ေနာက္က်ေနာ္တုိ႔သင္တန္းမွာစာေရးဆရာမတစ္ေယာက္ပါလာပါတယ္။

မက်ည္းတန္(လြိဳင္ေကာ္)ပါ။

က်ေနာ္တုိ႔သင္တန္းအေၾကာငး္ကို “မတုိင္မီအၾကဳိညမွ မတုိင္မီအၾကဳိညသုိ႔”

ဆုိတဲ႔စာအုပ္  ကိုေရးျပီး စာေပဗိမၼာန္စာမူဆုကိုရသြားပါတယ္။

အေပ်ာ္ေလးေတြနဲ႔အဆုံးသတ္တယ္လုိ႔လဲေျပာနုိင္ပါတယ္။

က်ေနာ္ ဒီစာကိုေရးေနခ်ိန္မွာ ဗလ(၁၆) ကမိတ္ေဆြအားလုံးကို သတိရ ေနပါတယ္။

ျပန္ေတြ႔ခြင္႔လဲၾကဳံခ်င္ပါတယ္။

ကဲက်ေနာ္ဘယ္သူလဲဆုိတာ လဲ သိခ်င္ၾကမယ္ထင္ပါတယ္။

က်ေနာ္ရဲ႔ ကသအမွတ္က (၂၀၉)ပါ။

မန္းေလးမီးျခစ္စက္ကလာတဲ႔အတြက္ မီးျခစ္လုိ႔ဘဲေခၚၾကပါတယ္။

ေနရာတကာပါ  အေဆာင္တကာေရာက္ ေပါက္ကရလုပ္တဲ႔

ေက်ာင္းပိတ္ရက္ေတြမွာဆုိရင္ အသားမဲမွာေၾကာက္လုိ႔မ်က္နွာတစ္ခုလုံးကုိ

သနပ္ခါးလိမး္ထားလုိ႔ ခဏခဏ အနမ္းခံရတဲ႔အသားမဲမဲနဲ႔ေကာင္ေလး

တစ္ေယာက္ဆုိရင္မွတ္မိၾကမယ္ထင္ပါတယ။္

ဒီစာကိုေရးေနခ်ိန္မွာ အားလုံးကို သတိရေနမိ ၀မ္းနည္းေနမိတာအမွန္ပါဘဲ။

တကယ္လုိ႔မ်ား က်ေနာ္ နဲ႔ သင္တနး္တစ္ပါတ္ထဲမွာ

အတူတက္ခဲ႔သူ ကိုယ္တုိင္ ျဖစ္ေစ

သူ႔ ရဲ႕ ညီ ညီမ ျဖစ္ေစ သူ႔သားသမီး ျဖစ္ေစ

သူ႔ရဲ႕လုပ္ေဖာ္ကိုင္ဖက္ျဖစ္ေစ တစ္ဦးဦးက

က်ေနာ္ကိုဆက္သြယ္လာမယ္ဆုိရင္က်ေနာ္အေတာ္ေပ်ာ္မိမွာ

အမွန္ဘဲျဖစ္ပါတယ္။

 

 

ဆက္လက္ေဖာ္ျပပါမည္

 

ကိုေပါက္လက္ေဆာင္အေတြးပါးပါးေလး

19-8-2014

IMG_0530 [1024x768]

မွတ္ခ်က္။

 

က်ေနာ္တုိ႔ သင္တနး္ မွာပါ တဲ႔ လူေတြ ရဲ႕ လိပ္စာ ေတြပါတဲ႔

စာအုပ္ေလး တစ္အုပ္  ထုတ္ျဖစ္ခဲ႔ၾကပါတယ္။

ကသ ၁၅၇ ဦးစီးျပီး စီစဥ္ေပးတာပါ။

အဲဒီအထဲမွာေအာ္တုိေတြအျပန္အလွန္ေရးခဲ႔ၾကတာေပါ႔။

က်ေနာ္အဲဒီစာအုပ္ေလးကို အခုျပန္ရွာတာလုံး၀ ရွာမေတြ႔။

မီးေလာင္တုန္းကမပါ တာ လဲ ေသခ်ာတယ္။

တကယ္လုိ႔ သာ ဒီစာအုပ္ေလးကိုျပန္ေတြ႔ ရင္ အခုထက္အေသးစိတ္ပုိေရးျပနုိ္င္မွာေသခ်ာပါတယ္။

အခုက်ေနာ္ေရးေနတာေတြက ကိုးကားစရာ စာအုပ္စာတမ္းမရွိဘဲ က်ေနာ္မွတ္ဥာဏ္ကိုအားကိုးေရး

ထားတာျဖစ္ေတာ႔ က်ေနာ္အမွတ္မွားတာေတြလဲရွိခ်င္ရွိနုိင္ပါတယ္။

မွားတာပါခဲ႔ရင္ ခြင္႔ လႊတ္ဘုိ႔ ၾကဳိတင္ေတာင္းပန္ပါတယ္။

IMG_0528 [1024x768]

 

ကိုေပါက္(မႏၱေလး)

 

 

 

About ကိုေပါက္(မႏၱေလး)

ko pauk mandalay has written 1609 post in this Website..

အေတြးပါးပါးေလးကေန ထူသြားျပီထင္ေတာ႔ အရင္ေလာက္ေတာ႔ စာမေရးျဖစ္ေတာ႔ဘူး။