“ျဖတ္သန္းခဲ႔ ေသာပလက္ေဖာင္းမ်ား – အမွတ္(၁၃)

                 (ပလက္ေဖာငး္အမွတ္ ၂၁ လုပ္ငနး္ခြင္သုိ႔ အ၀င္)

 

ေဖာင္ၾကီး သင္တနး္ျပီးလုိ႔ ရန္ကုန္ျပန္ေရာက္ေပမယ္႔ က်ေနာ္က သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔

ရန္ကုန္မွာ သုံးေလးရက္အတူေနလုိက္ပါေသးတယ္။

လည္လုိ႔ပါတ္လုိ႔ အားရျပီဆုိမွ မန္းေလး ကို ျပန္လာပါေတာ႔တယ္။

သြားတုံးက မဲေျခာက္ေျခာက္ ျပန္လာေတာ႔ ၀၀ ျဖဳိးျဖဳိး ဆုိေတာ႔ အဖြားက

သေဘာေတြက်ေနပါတယ္။

အဘြားအတြက္ ဆုိျပီး နလင္ေက်ာ္ျမစ္ေတြ ကို လက္ေဆာင္ေပးလုိက္ေတာ႔

အဖြားမွာ၀မ္းေတြသာလုိ႔ေပါ႔။

ျပန္ေရာက္လာခါ စေတာ႔ သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔ လက္ဖက္ရည္ဆုိင္ထုိင္။

ေဖာင္ၾကီး အေတြ႔အၾကဳံေတြျပန္ေျပာျပရတာ မေမာနုိင္ေအာင္ပါဘဲ။

ဒါေပမယ္႔ လည္း မနက္အလုပ္သြား ညေနေစာင္းမွျပန္ဆုိတဲ႔ ဘ၀စက္၀ုိင္းထဲကုိ

ျပန္ေရာက္သြားပါတယ္။

စက္ရုံေရာက္ျပီး မၾကာခင္မွာ စိတ္အေႏွာင္႔ အယွက္ျဖစ္စရာ တစ္ခု ၾကဳံရျပန္ပါတယ္။

က်ေနာ္ရန္ကုန္ကျပန္ေရာက္တဲ႔ အခါ ေန႔တြက္နဲ႔ ခရီးစရိတ္ ထုတ္တဲ႔အခါ

က်ေနာ္သြားတဲ႔ရက္အတုိင္းအျပည္႔ အ၀မရ ပါဘူး။

သင္တန္းဆငး္ျပီး ရန္ကုန္ေရာက္တဲ႔အခါ ရုံးခ်ဳပ္ကို ၀င္ သတင္းမပုိ႔တဲ႔အတြက္ရန္ကုန္မွာေနတဲ႔

ရက္ေတြ အတြက္ စရိတ္မေပးနုိင္ဘူးလုိ႔ေျပာပါတယ္။

က်ေနာ္က လည္း ခင္ဗ်ားတုိ႔ က်ေနာ္ကုိ ရုံးခ်ဳဳပ္ကုိ၀င္သတင္းပုိ႔ ရမယ္လုိ႔ ေျပာသလားလုိ႔ေမးေတာ႔

ဒါေတြက ၀န္ထမ္းျဖစ္ရင္ သိေနရမယ္လုိ႔ ျပန္ေျဖပါတယ္။

က်ေနာ္ကလဲရတယ္ ကိစၥမရွိဘူးထားလုိက္ပါ လုိ႔ ေျပာလုိက္ေတာ႔ျပီးသြားပါတယ္။

 

ေနာက္တစ္ခါ အုိဗာတုိင္နဲ႔ပါတ္သက္ျပီး စကားထပ္မ်ားရျပန္ပါတယ္။

အဲဒီအခ်ိန္က ၀န္ထမ္းေတြလခက နည္းပါးေတာ႔ မစားေလာက္ပါဘူး။

အားလုံးက အုိတီလုိ႔ေခၚတဲ႔ အ ခ်ိန္ပုိ္ဆင္းတာကိုဘဲအားကိုးေနရပါတယ္။

စက္ရုံက လဲ စက္အအုိ အေဟာင္းျဖစ္ေနေတာ႔ ညမွာစက္ျပင္

ေန႔မွာစက္လည္ဆုိျပီး အလုပ္ လုပ္ေနရေတာ႔ အျမဲတမ္းအုိဗာတုိင္ရွိပါတယ္။

က်ေနာ္တုိ႔ရုံးက၀န္ထမး္အခ်ိဳ႔လည္း အထူးသျဖင္႔ေယာက်ာ္းေလးေတြက

စေန ေန႔တစ္၀က္ပိတ္ေပမယ႔္အုိဗာတုိင္ဆငး္ရပါတယ္။

တကယ္အလုပ္မ်ားသလားဆုိေတာ႔လဲမမ်ားပါဘူး။

အုိဗာတုိင္မဆင္းဘူးဆုိရင္လဲျဖစ္ပါတယ္။

ဒါေပမယ္႔ အပုိ၀င္ေငြရေအာင္စေနေန႔ဆုိရင္ အုိဗာတုိင္ဆငး္တယ္ေပါ႔။

အမ်ားနည္းတူက်ေနာ္တုိ႔လည္းအုိဗာတုိင္ဆင္းရတာေပါ႔။

လကုန္တဲ႔အခါမွ က်ေနာ္တုိ႔ ဘယ္ေန႔ဘက္ရက္က အုိဗာတုိင္ဆင္းတယ္ဆုိျပီး

စာရင္းတင္ရပါတယ္။

တစ္လမွာေတာ႔က်ေနာ္တင္တဲ႔အခ်ိန္ပုိနာရီေတြကိုမ်ားတယ္ဆုိျပီး

ေလ်ာ႔ခ်လုိက္ပါတယ္။

အဲဒီလုိမ်ားတယ္လုိ႔ေျပာျပီး ေလ်ာ႔ခ်သူက သူ႔ အတြက္ေတာ႔ အျပည္႔ ယူထားပါတယ္။

အဲဒီမွာက်ေနာ္နဲ႔စကားမ်ားၾကပါေတာ႔တယ္။

က်ေနာ္ကလဲ ဒဲ႔ ဘဲေ ျပာလုိက္ပါတယ္။

တကယ္အလုပ္လုပ္မယ္ဆုိရင္ ဒီရုံးအေနအထားနဲ႔ အခ်ိန္ ပုိလုပ္စရာအေၾကာင္းမရွိ။

ရုံးခ်ိန္အတြင္းမွာ ျပီးေအာင္လုပ္ရင္ရတယ္။

ရုံးခ်ိန္အတြင္းမွာေတာ႔ အလုပ္ကိုေသခ်ာမလုပ္ဘဲအခ်ိန္ပုိဆင္းေနၾကတာလုိ႔ေျပာထည္႔လုိက္ေတာ႔

ဘာဘဲျဖစ္ျဖစ္ တင္းမာ သြားၾကတာအမွန္ပါဘဲ။

က်ေနာ္ကလဲ အမွန္အတုိင္းေျပာေတာ႔ မေၾကာက္ပါဘူး။

ေနာက္ပုိင္းမွာ အခ်ိန္ပိုဆင္းခုိင္းရင္ က်ေနာ္မဆင္းပါဘူး။

ဒါေပမယ့္လဲအခ်ိန္ပုိ ဆင္းတဲ႔လူကလဲ ခါတုိင္းေလာက္ေတာ႔ အခ်ိန္ပုိနာရီကိုမတင္

ၾကေတာ႔တာလဲအမွန္ပါဘဲ။

 

က်ေနာ္လုပ္ငန္းခြင္ကိုျပန္ေရာက္ျပီးမၾကာခင္မွာဘဲ စက္ရုံမွာလုပ္အားေပးအဖြဲ႔ ဖြဲ႔ပါတယ္။

စက္ရုံထဲက လူငယ္အေတာ္မ်ားမ်ားပါ ပါ တယ္။

အဲဒီအခ်ိန္ကေတာ႔ လုပ္အားေပးဆုိတာေခတ္စားပါတယ္။

အမူိက္ရွင္းတာ ေျမာင္းဆယ္တာ ေတြအျပင္

တစ္ခါတစ္ခါမွာ သဘာ၀ေဘးအႏ ၱရာယ္ေၾကာင္႔ ျဖစ္လာတဲ႔ေနရာေတြကိုသြားျပီး

ကူညီေပးတာအကုန္လုပ္ရပါတယ္။

တကယ္ေျပာရင္အဲလုိလုပ္တဲ႔အလုပ္ေတြက ေကာင္းမြန္တဲ႔လုပ္ရပ္ေတြပါဘဲ။

အခက္အခဲရွိတာကိုကူညီေပးခ်င္တဲ႔စိတ္၊

အမ်ားနဲ႔ပူးေပါင္းေဆာင္ရြက္တတ္တဲ႔စိတ္၊

အျမင္မေတာ္တာကို ကိုယ္နုိင္သေလာက္ေဆာင္ရြက္ေပးခ်င္တဲ႔စိတ္ေတြကို

ေမြးျမဴျပီးသားျဖစ္လာပါတယ္။

အဲဒီလုပ္အားေပးအဖြဲ႔နဲ႔အတူ ေရေဘးကယ္ဆယ္ေရးေတြလုိက္လုပ္ဘူးပါတယ္။

ဆန္ဂုိေဒါင္ထဲေရ၀င္ေနလို႔ဆန္အိတ္ေတြသြားေရႊ႔တာေတြဘာေတြေပါ႔။

 

ေဖာင္ၾကီးကျပန္လာတဲ႔အခါ က်ေနာ္႔ ေနမူ႔ ထုိင္မူ႔လဲေျပာင္းသြားပါတယ္။

အရင္ကဆုိ ရုံးအလုပ္ျပီးရင္ ကိုယ္႔ခုံမွာကိုယ္ထုိင္ခ်င္ထုိင္

မထုိင္ရင္၀တၱဳဖတ္ခ်င္ဖတ္ အဲလုိ႔ ေနတာေပါ႔။

ရုံးအလုပ္ ဆုိတဲ႔ စာရြက္စာတမ္းနဲ႔လုပ္ရတဲ႔အလုပ္ဆုိတာ တစ္ေနကုန္လုပ္ေနဘုိ႔မွ မလုိတာ။

လက္နွိပ္စက္ ရုိက္တတ္လာေတာ႔ လက္နွိပ္စက္အကိုၾကီးေတြမအားရင္ ၀င္ကူျပီးရုိက္ေပးတယ္။

ကိုယ္႔ အတြက္ရုိက္ရမယ္႔ ရုံးစာေတြကို ကိုယ္တုိင္ရုိက္တယ္။

ကိုယ္႔အလုပ္မဟုတ္ေပမယ္႔ အလုပ္မ်ားေနသူကုိ ကိုယ္တတ္သေလာက္ကူညီေပးတယ္။

ေနာက္တစ္ခ်က္ကေတာ႔ စက္ရုံထဲကို အျမဲသြားပါတယ္။

သူတုိ႔ေတြလုပ္ကိုင္ေနတာကို ၀င္ ေလ႔ လာပါတယ္။

အဲလုိစက္ရုံထဲကို သြား ျဖစ္ တာကလဲ စက္ရုံ ယမ္း ခန္း က ကိုကိုေလး ဆုိတဲ႔

အကိုၾကီးနဲ႔ကေဘာ္ဒါက် သြားလုိ႔ပါဘဲ။

သူကိုယ္တုိင္ကလဲ စာဖတ္ တယ္ စစ္တုရင္ကုစားတယ္ ဘြဲ႔ရပညာတတ္တစ္ေယာက္ျဖစ္တယ္။

မဟုတ္မခံနဲ႔စိတ္ဓါတ္မာေက်ာတယ္။

က်ေနာ္႔ စရုိက္နဲ႔တူေတာ႔သူနဲ႔ေပါင္းျဖစ္ပါတယ္။

 

လူငယ္တစ္ေယာက္ရဲ႕ အေတြးအေခၚအယူအဆေတြက သူ႔ေပါင္းသင္းတဲ႔ပါတ္၀န္းက်င္

နဲ႔သူဖတ္တဲ႔ စာေပရဲ႕လႊမး္မုိးမွူ႔ခံရတယ္ဆုိတာေတာ႔ တကယ္မွန္ပါတယ္။

သူကလဲ ေဖာင္ၾကီးမွာက်ေနာ္ေတြ႔ခဲ႔တဲ႔ ေရနံေခ်ာင္းသား ကိုေအာင္သစ္လုိလူမ်ဳိးပါ။

ဆန္႔က်င္ရဲေသာ စိတ္ဓါတ္ပုိင္ရွင္ေတြပါဘဲ။

သူေရာ ကိုေအာင္သစ္ေရာပါ ျမန္မာ႔ဆုိရွယ္လစ္လမး္စဥ္ ပါတီ ထဲကို

မ၀င္ဘဲေပကပ္ေနခဲ႔သူေတြေပါ႔။

မယုံၾကည္ရင္ မယုံၾကည္သလုိ ေနတတ္သူေပါ႔။

သူတုိ႔နွစ္ေယာက္လုံးတူညီတဲ႔အခ်က္ကေတာ႔ လူတန္းစားမခြဲျခားဘူးဆုိေပမယ္႔

သူ႔အဆင္႔ နဲ႔ သူ လုိက္ေလ်ာညီေထြစြာရွိဘုိ႔လုိတယ္လုိ႔ ခံယူထားသူေတြျဖစ္ပါတယ္။

သူနဲ႔က်ေနာ္ စက္ရုံထဲမွာအတြဲမ်ားေတာ႔ က်ေနာ္႔မွာလဲသူ႔စိတ္ဓါတ္ေတြ

အလုိလုိကူးလာတာအမွန္ပါဘဲ။

စက္ရုံမွာဆုိရင္ ေယာက်္ားေလး၀န္ထမ္းေတြက ညဂ်ဳတီေစာင္႔ရပါတယ္။

အဲလုိေစာင္႔ရတဲ႔အခါမ်ဳိးမွာ က်ေနာ္နဲ႔ သူ ေအးေဆးစကားေျပာရေအာင္

ဂ်ဴတီ တြဲျပီး ေစာင္႔ ၾကပါတယ္။

အဲလုိေျပာေနရင္းကေန နွစ္ေယာက္သားနံရံကပ္စာေစာင္လုပ္ဘုိ႔

ဆုံးျဖတ္လုိက္ၾကပါတယ္။

နံရံကပ္စာေစာင္လုပ္ခြင္႔ျပဳဘုိ႔ စက္ရုံမွဴးကိုေျပာေတာ႔ လုပ္ခြင္႔ျပဳပါတယ္။

“ဘာမလုပ္နဲ႔ ညာမလုပ္နဲ႔ေတာ႔ မေျပာဘူး ကိုယ္လုပ္ခြင္႔ရတဲ႔ အတုိငး္အတာကို

ကိုယ္႔ဘာသာ ကိုယ္ဆုံးျဖတ္” ပါလုိ႔ သေဘာေဆာင္တဲ႔စကားကိုေတာ႔ေျပာပါတယ္။

အဲလုိနံရံကပ္စာေစာင္လုပ္မယ္ဆုိေတာ႔ စာမူေတာငး္ရေတာ႔တာေပါ႔။

စက္ထဲက ၀န္ထမ္းေတြကလဲ စာမူေတြေပးၾကပါတယ္။

အျပင္က စာမူကိုလက္မခံပါဘူး။

က်ေနာ္တုိ႔ စက္ထဲကလူေတြရဲ႕စာမူနဲ႔ဘဲနံရံကပ္စာေစာင္လုပ္ခ်င္လုိ႔ပါ။

က်ေနာ္ကေတာ႔ “စက္ရုံ သင္ပုန္းၾကီး”ဆုိတဲ႔ေခါငး္စဥ္နဲ႔ အျမင္မေတာ္တာေတြ

ကိုေထာက္ျပဘုိ႔ တာ၀န္ယူပါတယ္။

စာမ်က္နွာမျပည္႔ရင္ေတာ႔ က်ေနာ္က ျဖည္႔ျပီးေရးေပးပါတယ္။

စာမူကေတာ႔ က်ေနာ္နဲ ႔ ကိုကိုေလး နွစ္ေယာက္ဖတ္ျပီးေရြးၾကတာပါ။

 

ပထမအၾကိမ္ မွာဘဲ က်ေနာ္သင္ပုနး္ၾကီး ကို အမ်ားစုက ၾကဳိက္ၾကပါတယ္။

ဒါေပမယ္႔ နည္းနည္း ေလးေတာ႔ ေခၚျပီးသတိေပးတာခံရပါတယ္။

ကိုယ္႔အခ်င္းခ်င္းေတြ စိတ္၀မး္ကြဲကုန္မယ္ဆုိျပီးေတာ႔ပါ။

လုပ္အားေပးသြားၾကတာနဲ႔ပါတ္သက္ျပီး ကလိ သလုိ ရိသလုိေရးလုိက္လုိ႔ပါ။

“လုပ္အားေပးသြားၾကသည္။

၀င္ေရာက္လုပ္ကုိင္ၾကသူမ်ားထဲတြင္အရာရွိဆုိသူမ်ားမပါ၀င္ပါ။

သူတုိ႔ကေနာက္တန္းကြပ္ကဲေရးမွဴးဆုိဘဲ။

သတင္းစာထဲ ထည္႔ဘုိ႔ဓါတ္ပုံရုိက္လ်င္ေတာ႔ သူတုိ႔ ကေရွ႔ဆုံးကပါခ်င္သူေတြျဖစ္၏”

လုိ႔ေရးမိလုိ႔ပါ။

ဒီနံရံကပ္စာေစာင္ကလဲ သုံးၾကိမ္ေလာက္နဲ႔တင္ရပ္သြားပါတယ္။

အလုပ္မ်ားတာရယ္ တကယ္ေရးၾကစုိ႔ ဆုိျပန္ေတာ႔ လဲ ေရးမယ္႔ သူမရွိတာရယ္ေၾကာင္႔ပါ။

 

က်ေနာ္တုိ႔ ကစာၾကည္႔တုိက္ေလး လုပ္ဘုိ႔ စဥ္းစားမိျပန္ပါတယ္။

စာၾကည္႔တုိက္လုပ္မယ္ဆုိေတာ႔ စာအုပ္ေတြအလွဴခံရပါတယ္။

ရန္ပုံေငြရေအာင္လဲရွာရပါတယ္။

စက္ရုံကလူၾကီးေတြကလဲထုိက္သင္႔သေလာက္ေပးပါတယ္။

ဒါနဲ႔ဘဲ စာၾကည္႔တုိ္က္လုပ္ျဖစ္သြားပါတယ္။

စုစုေပါငး္လူေလးေယာက္နဲ႔ စာၾကည္႔ တုိက္ကို စ လုပ္ၾကပါတယ္။

စာအုပ္ေတြအဖုံးခ်ဳပ္၊

နံပါတ္စဥ္ထုိး။

စာအုပ္စာရင္းျပဳစုတာေတြလုပ္ပါတယ္။

ေန႔လည္ဆုိရင္ ၁၁နာရီကေန ၁၂နာရီထိ။

ညေနဆုိရင္ ေလးနာရီက ေန ေလးနာရီခြဲထိ။

က်ေနာ္တုိ႔ နဲ႔ တြဲလုပ္ေပးတဲ႔ မခင္ရီ နဲ႔ မမွဴးက စာအုပ္ငွားတာေတြစာရင္းမွတ္ပါတယ္။

က်ေနာ္က စာအုပ္ရွာေပးတာ သိမ္းတာ လုပ္ ပါတယ္။

စာၾကည္႔တုိက္လုပ္ေတာ႔ စာအုပ္ရွာတာျမန္ေအာင္လုိ႔

စာအုပ္အမည္နဲ႔ နံပါတ္ကို တြဲျပီးအလြတ္ရေအာင္

က်ေနာ္ကညည ဆုိက်က္ထားပါတယ္။

အလြတ္ရသြားေတာ႔ စာအုပ္ထုတ္ေပးတာ သိမ္းရတာျမန္လာပါတယ္။

ေနာက္စာအုပ္၀ယ္တဲ႔အလုပ္ကိုေတာ႔က်ေနာ္နဲ႔ကိုကိုေလး တုိင္ပင္ျပီးလုပ္ၾကပါတယ္။

အမွတ္ရစရာေလးကေတာ႔ စာၾကည္႔ တုိ္က္ အတြက္ရန္ပုံေငြရွာတဲ႔ပြဲေလးကိုပါဘဲ။

က်ေနာ္တုိ႔မီးျခစ္စက္ရုံ၀င္းထဲမွာဘုရားေလးတစ္ဆူရွိပါတယ္။

အဲေတာ႔ ဘုရားပြဲ ႏွစ္တုိင္းျဖစ္တယ္ေပါ႔။

အဲဒီပြဲမွာ က်ေနာ္တုိ႔ကေဘာလုံးပစ္ပြဲလုပ္ျပီး ရန္ပုံေငြရွာၾကတာပါ။

က်ေနာ္တုိ႔စာၾကည္႔တုိက္အဖြဲ႔ကို စက္ထဲက လူငယ္ေတြက၀ုိင္းကူေပးၾကပါတယ္။

ေဘာလုံးပစ္က တကယ္ေတာ႔ အရွုံးမရွိပါဘူး။

သုံးလုံးတစ္က်ပ္။

တစ္ခါပစ္ ငါးေယာက္။

အဲဒီထဲက ခြက္အမ်ားဆုံးက်ေအာင္ပစ္နုိင္သူကုိ က်ေနာ္တုိ႔ကဆု ခ် ပါတယ္။

က်ေနာ္တုိ႔ကသုံးက်ပ္တန္ပစၥည္းကိုဆု အျဖစ္ ျပန္ေပးေတာ႔ က်ေနာ္တုိ႔အတြက္

တစ္ပြဲ ကို ႏွစ္က်ပ္ က်န္ပါတယ္။

အဲဒီဘုရားပြဲအျပီးမွာေတာ႔ က်ေနာ္တုိ႔စာၾကည္႔တုိက္အတြက္ ရန္ပုံေငြ

ရလုိက္ေတာ႔ စာအုပ္ေတြထပ္၀ယ္ျဖစ္ပါတယ္။

 

အဲဒီအခ်ိန္က်ေနာ္တုိ႔ စက္ရုံမွာ ကုန္ထုတ္စြမး္အားတုိးျမွင္႔ျပီးထုတ္လုပ္ရမယ္လုိ႔

အထက္က အမိန္႔ခ်မွတ္ပါတယ္။

အဲ ေတာ႔ စေနေန႔ ေန႔၀က္ ကို မနားဘဲ စက္ထဲကလူေတြက လုပ္ခမယူဘဲအခ်ိန္ပိုဆင္း

ေပးၾကပါတယ္။

ေနာက္ေတာ႔ က်ေနာ္တုိ႔ လုပ္အားေပးအဖြဲ႔ ေတြကလဲ ၀င္ျပီး ကူလုပ္ေပးပါတယ္။

က်ေနာ္ကိုယ္တုိင္လဲ စက္ထဲက အလုပ္သမားေတြ နည္းတူ ကိုယ္နုိင္တဲ႔ဘက္က၀င္လုပ္

ေပးရတာေပါ႔။

 

တစ္ခါမွာေတာ႔ က်ေနာ္တုိ႔ လူငယ္ေတြကဦးစီးျပီးေတာ႔ စေနေန႔၀က္ကို

ကုန္ထုတ္စြမး္အားျမင္႔တင္ေရးဆုိျပီး တစ္စက္ရုံလုံးလုပ္အားေပးဘုိ႔ စီစဥ္ပါတယ္။

က်ေနာ္တုိ႔စီစဥ္တာကို လူၾကီးေတြကလဲ သေဘာက်တဲ႔အတြက္

လုပ္အားေပးၾကတဲ႔ ရုံးအဖြဲ႔ေရာ စက္ရုံထဲကလုပ္သားေတြကိုပါ

စက္ရုံက ေနျပီးေတာ႔ ေန႔ လည္စာထမင္းေကြ်းပါတယ္။

အေတာ္ကိုေပ်ာ္ဘုိ႔ေကာင္းတဲ႔ ေန႔ပါဘဲ။

IMG_0004 [1024x768]

မီးျခစ္စက္မွာက ဌာနခြဲေတြအမ်ားၾကီးရွိပါတယ္။

မီးျခစ္ေလးတစ္လုံးျဖစ္ဘုိ႔အတြက္အဆင္႔ဆင္႔လုပ္မွျဖစ္လာတာပါ။

မီးျခစ္တစ္လုံးမွာဆုိရင္ မီးျခစ္ဆံ လုိမယ္။

မီးျခစ္ဆံကုိ ယမး္တုိ႔ ရမယ္။

ေနာက္သူ႔ ကို ထည္႔ ဘုိ႔ ဗူးလုိမယ္။

ဗူူးမွာ မီးျခစ္ဆံထည္႔ ဘုိ႔အိမ္ရယ္ ဗူးခြံရယ္လုိမယ္။

ဗူးခြံမွာ ေဘးယမး္သုတ္ေပးရမယ္။

ဒီပစၥည္းေတြကို လုပ္ဘုိ႔ အတြက္ သစ္သားကို ပါးပါးေလးျဖစ္ေအာင္လႊာရတဲ႔

ပီးလင္း ဆုိတဲ႔ ဌာနက လုပ္ငန္းရဲ႔ ပထမဦးဆုံး ဌာနျဖစ္ပါတယ္။

ေရစိမ္ထားတဲ႔ သစ္တုံးေတြကို လႊနဲ႔ျဖတ္ေတာက္ျပီးလႊာရတာပါ။

အင္မတန္လဲအႏၱရာယ္မ်ားတဲ႔ဌာနျဖစ္ပါတယ္။

သစ္လုံးကို ဆြဲမေနရင္း သစ္လုံးညွပ္တာ ရုိက္မိတာ

လႊထိတာမ်ဳိးကမၾကာခဏျဖစ္တတ္ပါတယ္။

အဲဒီဌာနကေနသစ္ေတြကုိလႊာျပီးရင္

ဘူးခြံလုပ္တဲ႔ဌာန ၊မီးျခစ္ဆံလုပ္တဲ႔ဌာနတုိ႔ဘက္ကိုေရာက္သြားပါတယ္။

မီးျခစ္ဆံေလးေတြကို ယမ္းတုိ႔တဲ႔ဌာနကလဲ အႏၱရယ္မ်ားပါတယ္။

မီးေလာင္တတ္လုိ႔ပါ။

က်ေနာ္အလုပ္လုပ္ေနစဥ္ကာလအတြင္းမွမီးနွစ္ၾကိမ္ေလာင္ပါတယ္။

အဲဒါေၾကာင္႔ယမ္းစပ္တဲ႔အခန္းက သံ အထူၾကီးေတြနဲ႔ကာထားပါတယ္။

ဘူးခြံလဲရျပီး မီး ျခစ္ဆံလဲရျပီဆုိရင္ အဲဒါေတြကို သြတ္ေပးတဲ႔

ေဘာက္စ္ဖီလင္းဌာနကုိေရာက္ပါတယ္။

မီးျခစ္ဆံေလးေတြဘူးထဲေရာက္ျပီး ရင္ တံဆိပ္ကပ္။

အဲဒီအဆင္႔ျပီးရင္ ပက္ကင္ထုပ္တဲ႔ဌာနကိုေရာက္။

အဲဒီဌာနက ဆယ္လုံးပါအထုပ္ေလးေတြကို ေသတၱာအၾကီးရေအာင္ျပန္လုပ္ပါတယ္။

မီးျခစ္ဆုိတဲ႔အရာက မီးေလာင္ဘုိ႔ အလြန္လြယ္ကူေတာ႔။

မီးျခစ္ေသတၱာေတြကုိ သယ္တဲ႔အခါ အခ် အျပဳမွာျငင္သာရပါတယ္။

အထူူးသျဖင္႔ပူျပင္းတဲ႔ရာသီဥတုမွာဆုိရင္ ပုိသတိထားရပါတယ္။

တစ္ခါက မီးျခစ္ေသတၱာေတြကိုဂုိေဒါင္ထဲသိမ္းရတဲ႔အလုပ္သမားေလးတစ္ေယာက္က

ဘာကိုစိတ္တုိေနတယ္မသိ မီးျခစ္ေသတၱာေတြကိုသယ္တဲ႔အခါ ေဆာင္႔ေအာင္႔ျပီး

ပစ္ခ်ပါတယ္။

သူ႔ရဲ႕အလုပ္ၾကပ္က ျဖည္းျဖည္းသက္သာခ်ဘုိ႔ေျပာေပမယ္႔ မရပါဘူး။

အဲလုိခ်ရင္းကေန သူ မီးျခစ္ေသတၱာကိုပစ္အခ်မွာမီးေတြထေတာက္ပါတယ္။

အဲဒီ မီးေတာက္က သူကိုိ ေလာင္ပါေတာ႔တယ္။

ကံဆုိးခ်င္ေတာ႔ သူ အဲလုိ ျဖစ္ေနခ်ိန္အနားမွာလူမရွိ။

မီးေတာက္ေတြျမင္မွ မီးေလာင္ေနတာကို သိၾကပါတယ္။

သိလဲသိေရာ အ၀တ္ေတြနဲ႔ ၀ုိင္းရုိက္ျပီးမီးျငိမး္ေအာင္လုပ္ရပါေတာ႔တယ္။

မီးျငိမး္သြားတဲ႔အခါ သူ႔ တစ္ကိုယ္လုံးမီးေလာင္ရာေတြနဲ႔ဆုိေတာ႔ ထိလုိ႔မရ။

ငွက္ေပ်ာဖက္ေတြကို သြားခုတ္။

သူ႔ ခႏၶာကိုယ္ေပၚမွာပတ္ျပီး မွ ငွက္ေပ်ာဖက္ေတြခံထားတဲ႔ထမး္စင္ေပၚေရာက္

ေအာင္တင္ၾကရပါတယ္။

ၾကည္႔ရသူျမင္ရသူေတာင္ စိတ္ထဲမွာ အေတာ္ခံစားရတာ ကာယကံရွင္ကေတာ႔

ဘယ္ေလာက္မ်ားခံစားရမယ္ဆုိတာမေတြး၀ံ႔ေအာင္ပါဘဲ။

 

တစ္ခါမွာေတာ႔ငုိအားထက္ရီအားသန္ရတဲ႔အျဖစ္တစ္ခုကိုၾကဳံရပါေသးတယ္။

စက္ရုံမွာသုံးဘုိ႔ အတြက္ ထင္းရူးတုံးၾကီးေတြကို အမ်ားၾကီးသိမ္းထားရပါတယ္။

စက္ရုံထဲမွာသစ္လုံးၾကီးေတြကိုေနရာအႏွ႔ံပုံထားပါတယ္။

သုံးေတာ႔မယ္ဆုိမွ တြန္းလွည္းနဲ႔တုိက္ျပီး ယူ ပါ တယ္။

တစ္ရက္မွာေတာ႔ သစ္လုံးသယ္တဲ႔ေကာင္ေလးတစ္ေယာက္

လန္႔ျပီးေအာ္ေျပးလာပါတယ္။

သူသစ္လုံးသယ္တဲ႔ေနရာကိုိသြားၾကည္႔မွ ေျမြအၾကီးၾကီးတစ္ေကာင္

တတြန္႔တြန္႔နဲ႔သြားေနတာကိုေတြ႔ရပါေတာ႔တယ္။

စပါးၾကီးေျမြၾကီးပါ။

သူကလဲသြားသာသြားေနတယ္ ျမန္ျမန္မသြားနုိင္။

ေျမၾကြက္ေတြကို ျမဳိထားတယ္နဲ႔တူပါတယ္။

၀မ္းဘုိက္ၾကီးက ေဖာင္းကားလုိ႔ေနပါတယ္။

ဘယ္သူမွာလဲေျမြၾကီး ကို မကုိင္ရဲပါဘူး။

ဒီေတာ႔ ေျမြၾကီးကို သမံသလင္းေပၚေရာက္လာက္ေအာင္

၀ါးလုံးေတြနဲ႔ ထုိးထုိးျပီး မ ျပီးေရႊ႔ရပါတယ္။

အေတာ္ၾကာေအာင္ ၀ုိင္းေရႊ႔မွ သမံသလင္းေပၚေရာက္လာပါတယ္။

အဲေတာ႔မွ ေျမြၾကီးကို ေတာင္းထဲေရာက္ေအာင္၀ုိင္းျပီး ထည္႔ရျပန္ပါတယ္။

သနားစရာေကာင္းတာ က က်ေနာ္တုိ႔ ေျမြၾကိး ကို ၀ါးလုံးေတြနဲ႔ထုိးထုိးျပီး

ေရႊ႔ေနခ်ိန္မွာ ေျမြၾကီးရဲ႕ပါးစပ္ထဲကေန အ၀ါေရာင္အရည္ေတြ အံ အံျပီးထြက္

လာတာပါ။

က်ေနာ္တုိ႔ကလဲ သူကို႔ ကိုင္ရဲတဲ႔သူမရွိ။

ေနာက္ဆုံးေတာ႔ေျမြၾကီးလဲေတာင္းထဲေရာက္သြားပါတယ္။

ေျမြၾကီးကိုေတြ႔တယ္လဲအသံၾကားေရာ အရပ္ထဲကလူတစ္ေယာက္ကေျမြ၀ယ္ခ်င္တယ္ဆုိျပီးေရာက္လာပါတယ္။

ဘယ္သူကမွဒီေျမြၾကီးကိုမေရာင္းပါဘူး။

ညေနေရာက္ေတာ႔ေျမြၾကီးကို ရန္ကင္းေတာင္မွာသြားလႊတ္လုိ္္က္ၾကပါတယ္။

ဒါေပမယ္႔ ရန္ကင္းေတာင္နားမွာဒီစပါးၾကီးေျမြၾကီးရွိတယ္ဆုိတဲ႔သတင္းက

ေတာ႔ မၾကားမိတာအမွန္ပါဘဲ။

 

အဲလုိသြားလာလုပ္ကိုင္ေနရင္းကေန က်ေနာ္တုိက္ဖြဳိက္(အူေရာင္ငန္းဖ်ား)ျဖစ္ေတာ႔

အလုပ္နားရပါတယ္။

အလုပ္ကေဆးခြင္႔ရဘုိ႔ အတြက္ လူမူ႔ဖူလုံေရးေဆးခနး္မွာသြားျပီး ျပရပါတယ္။

၁၅ရက္ေလာက္နားျပီး အလုပ္ျပန္ဆင္းနုိင္ပါတယ္။

ဒါနဲ႔ဆုိရင္ နွစ္ၾကိမ္ေျမာက္ျဖစ္တာပါ။

အဲဒီတုံးကေတာ႔ တုိက္ဖြဳိက္ေရာဂါ သုံးခါျဖစ္ရင္ေသတယ္လုိ႔ေျပာၾကပါတယ္။

က်ေနာ္အလုပ္ျပန္တက္ျပီးမၾကာခင္မွာဘဲ က်ေနာ္တကၠသုိလ္တက္ရမယ္႔

အခ်ိန္ကိုေရာက္လာျပန္တယ္။

က်ေနာ္အလုပ္၀င္တဲ႔အခ်ိန္ကလည္းတကၠသုိလ္ တက္ရေတာ႔ လစာမဲ႔ခြင္႔ယူရပါတယ္။

အဲေတာ႔ နွစ္တုိးလစာေပးခ်ိန္မွာက်ေနာ္တစ္လ ေနာက္ဆုတ္သြားပါတယ္။

ေနာက္ေနမေကာင္းလုိ႔ ေဆးခြင္႔ယူရျပန္ပါတယ္။

အခုတကၠသုိလ္တက္မယ္ဆုိေတာ႔ လဲ လုပ္သက္ခြင္႔နဲ႔မေလာက္ေတာ႔ လစာမဲ႔ခြင္႔ထပ္ယူရျပန္ပါတယ္။

၀န္ထမ္းတစ္ေယာက္ ျဖစ္လာရင္ အလုပ္ ၁၁ ရက္လုပ္ရင္ တစ္ရက္ ခြင္႔ ရပါတယ္။

အဲဒါကို လုပ္သက္ခြင္႔ လုိ႔ေခၚပါတယ္။

တစ္နွစ္လုံး အတြက္ဆုိရင္လုပ္သက္ခြင္႔က ၁လတိတိရပါတယ္။

လုပ္သက္ခြင္႔ က သုံးလ ထက္ပုိျပီး စုထားခြင္႔မရွိပါဘူး။

အေရးေပၚကိစၥျဖစ္လာရင္ နားဘုိ႔ အတြက္ ေရွာင္တစ္ခင္ခြင္႔က တစ္နွစ္မွာဆယ္ရက္နားရပါေသးတယ္။.

ေနာက္ အစုိးရရုံးပိတ္ရက္ကလဲ တစ္နွစ္တစ္နွစ္မွာအမ်ားၾကီးပါဘဲ။

လတုိင္းမွာ ေဂဇက္တက္ေဟာလီးေဒး လုိ႔ ေခၚတဲ႔ အလုပ္ ပိတ္ရက္ရွိပါတယ္။

ဇန္န၀ါရီလထဲမွာဆုိရင္ ကရင္နွစ္သစ္ကူးေန႔၊လြတ္လပ္ေရးေန႔

ေဖေဖာ္၀ါရီလမွာဆုိရင္ ျပည္ေထာင္စုေန႔

မတ္ခ်္လမွာဆုိရင္        ေတာင္သူလယ္သမားေန႔၊တေပါင္းပြဲ၊ ေတာ္လွန္ေရးေန႔၊

ေအပရယ္လမွာဆုိရင္    သၾကၤန္ရက္မ်ား

ေမလမွာဆုိရင္            အလုပ္သမားေန႔၊ကဆုန္ေညာင္ေရသြန္းပြဲေန႔

ဇူလုိင္လမွာဆုိရင္         ဓမၼစၾကၤာေန႔၊အာဇာနည္ေန႔

ေအာက္တုိဘာလမွာ     သီတင္းကြ်တ္ပြဲေတာ္

နုိ၀င္ဘာလမွာဆုိရင္      တန္ေဆာင္တုိင္ပြဲေတာ္၊အမ်ဳိးသားေန႔

ဒီဇင္ဘာလဆုိရင္         ကရင္နွစ္သစ္ကူူးေန႔နဲ႔ခရစ္စမတ္ေန႔ေတြအျပင္

ေဒပါ၀လီေန႔နဲ႔ ဘက္ဂရီးအစ္ေန႔တုိ႔မွာလဲရုံးပိတ္ျပန္ပါတယ္။

အဲေတာ႔ အစိုးရ၀န္ထမ္းတစ္ေယာက္အတြက္အလုပ္ပိတ္ရက္ေတြမ်ားလွပါတယ္။

ဒီေလာက္ပိတ္ရက္ေတြမ်ားတာကုိ ေတာင္မွ ခြင္႔ မေလာက္တဲ႔သူေတြရွိပါေသးတယ္။

က်ေနာ္တုိ႔စက္ရုံမွာ ပဇင္း ရက္ ၃၀ တိတိပ်က္ရင္အလုပ္ကေန ထြက္ရပါတယ္။

အလုပ္နဲ႔ပါတ္သက္ရင္က်ေနာ္ကိုသင္ေပးတဲ႔ ဆရာတစ္ေယာက္ရွိပါတယ္။

သူက တကယ္႔ကုိလူေတာ္ပါ။

သူ႔ ဘ၀ရဲ႕လူမူ႔ေရးကိစၥကိုမေက်နပ္တာနဲ႔ အရက္ဘဲေသာက္ေနတဲ႔သူပါ။

အလုပ္နဲ႔ပါတ္သက္တဲ႔ ေနရာမွာအေတာ္ေလးေတာ္တဲ႔လူလုိ႔ေျပာနုိင္ပါတယ္။

မီးျခစ္စက္ကုိေရာက္တာလဲျပည္သူပုိင္မသိမ္းခင္ ကတည္း ဒီမွာအလုပ္လုပ္ခဲ႔တယ္

ဆုိေတာ႔ နွစ္အမ်ားၾကီးၾကာေနပါျပီ။

တစ္ရက္ေတာ႔ ဒုစက္ရုံမွူဴးက က်ေနာ္ကိုေခၚျပီး မင္းဆရာကို သြားျပီရွာပါ။

ဒီေန႔အလုပ္ဆင္းခုိင္းပါ။

မဆင္းရင္အလုပ္ျပဳတ္ျပီလုိ႔ ေျပာလုိက္ေတာ႔ က်ေနာ္လဲ ဆရာရွာပုံေတာ္ထြက္ရပါေတာ႔တယ္။

အဲဒီဆရာကို က်ေနာ္သံေယာဇဥ္ရွိရတဲ႔အေၾကာင္းက သူကလဲ

စိန္ပီတာ ေက်ာင္းထြက္ျဖစ္ေနလုိ႔ပါဘဲ။

 

ဆရာကုိျမင္မိသလားလုိ႔ ေတြ႔တဲ႔လူကိုေမးေတာ႔လဲမသိၾက။

သူသြားတတ္တဲ႔ေနရာကိုလုိက္ရွာေတာ႔လဲမေတြ႔။

ေနာက္ဆုံးေတာ႔ က်ေနာ္ စဥ္းစားမိလုိက္တာ က သူတစ္ခါတစ္ရံ

သြားတတ္တဲ႔ေနရာေလးတစ္ခုကိုပါ။

အဲဒါနဲ႔ဘဲ…………………………………………………………………….

 

ဆက္လက္ေဖာ္ျပပါမည္

 

ကိုေပါက္လက္ေဆာင္အေတြးပါးပါးေလး။

25-8-2014

 

 

 

 

 

 

 

 

About ကိုေပါက္(မႏၱေလး)

ko pauk mandalay has written 1609 post in this Website..

အေတြးပါးပါးေလးကေန ထူသြားျပီထင္ေတာ႔ အရင္ေလာက္ေတာ႔ စာမေရးျဖစ္ေတာ႔ဘူး။