01

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

02

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

၁။ ဆရာေသာ္ဇင္ ရဲ့ ကေလာင္နာမည္ ကိစၥက စ ေမးပါရေစ ။
ေသာ္ဇင္(လြိဳင္ေကာ္)ဆိုတဲ့ ကေလာင္ကို ယူျဖစ္ခဲ့တဲ့ အေၾကာင္းရင္းခံေလး သိခ်င္ပါတယ္။

ေသာ္ဇင္ ဆိုတာ ဆရာ့ရဲ့ နာမည္အရင္းပဲလား။ ?
အေနာက္က လြိဳင္ေကာ္ဆိုတဲ့ အထူးျပဳစကားလံုးေလး ထည့္ျဖစ္တဲ့ အေၾကာင္းရင္း စသည္ျဖင့္ေပါ့။
ကေလာင္နာမည္ကုိယူျဖစ္ခဲ့ပုံကေျပာရရင္ ဒီနာမည္က အမည္ရင္းမဟုတ္ပါဘူး။ နာမည္ရင္းက ေနမ်ိဳးေအာင္ပါ။ ပထမေရြးခ်ယ္ထားခဲ့တာေတာ့ ေနသူ(လြိဳင္ေကာ္)ဆုိတဲ့နာမည္ပါ။ ဒါေပမဲ့ အဲနာမည္နဲ႕က သိပ္မေရးျဖစ္လုိက္ဘူး။

ေသာ္ဇင္ နာမည္နဲ႕ပဲေရးျဖစ္ခဲ့တယ္။

မန္းေဂဇက္ထဲမွာေတာင္ ေသာ္ဇင္(လြိဳင္ေကာ္)နဲ႕ပဲစေရးျဖစ္ခဲ့တာပါ။

အဲဒီအခ်ိန္တုန္းက ဆရာေမာင္ေသာ္ကရဲ႕ တုိက္ေရယာဥ္(၁၀၃)ကုိဖတ္ၿပီး သိပ္ၾကိဳက္တဲ့အခ်ိန္ေပါ့။

ဆရာေမာင္ေသာ္ကရဲ႕အေရးအသားကုိလည္းၾကိဳက္တယ္။

ဒီအခ်ိန္မွာကေလာင္နာမည္ကုိယူမယ္ဆုိေတာ့ ေသာ္ဆုိတဲ့စကားလုံးကုိၾကိဳက္တယ္။

ကၽြန္ေတာ္ကေနာက္ၿပီး ပန္းေတြကုိလည္းၾကိဳက္တယ္။

ပန္းထဲမွာမွ ေသာ္ကပန္းရယ္၊ သဇင္ပန္းရယ္အဲႏွစ္မ်ိဳးကုိၾကိဳက္တယ္။

ဒါနဲ႕ပဲ ေသာ္က ပန္းဆုိတဲ့အထဲက ေသာ္ကုိ ယူတယ္၊ သဇင္ပန္းဆုိတဲ့အမည္ထဲက ဇင္ကုိယူၿပီး ေသာ္ဇင္လုိ႕အရင္ေပးတယ္။

ဒီေနရာမွာက ေရွ႕မွာ ဆရာၾကီး ဦးေသာ္ဇင္ဆုိတဲ့ ကေလာင္အမည္တူရွိေနေသာ

စီနီယာဆရာၾကီးေတြကုိေလးစားေသာအားျဖင့္ နာမည္ရဲ႕ေနာက္မွာ ကြဲျပားသြားေအာင္ (လြိဳင္ေကာ္)ဆုိတာေလးထည့္ျဖစ္ခဲ့တယ္။

ဒါကလည္း အေၾကာင္းရွိတယ္ ကၽြန္ေတာ္တုိ႕လြိဳင္ေကာ္ကစာေရးဆရာေတြျဖစ္တဲ့

ဆရာမၾကီး မဟူရာ(လြိဳင္ေကာ္)၊ ခန္႕ေက်ာ္ထင္လွိဳင္(လြိဳင္ေကာ္)၊ မက်ည္းတန္(လြိဳင္ေကာ္)၊ စတဲ့ ဆရာ/ဆရာမၾကီးေတြရဲ႕စာေတြကုိဖတ္ၿပီး ၾကိဳက္ခဲ့ေတာ့ ေလးစားအားက်တာလဲပါတယ္။

ၿပီးေတာ့ လြိဳင္ေကာ္က စာေရးသူ အင္မတန္နည္းတယ္။

ကၽြန္ေတာ့္ၿမိဳ႕ေလးကုိ ခ်စ္လည္းခ်စ္ေတာ့ အမည္ရဲ႕ေနာက္မွာ အထူးျပဳၿပီး

ထည့္ျဖစ္ခဲ့ရာကေန ေသာ္ဇင္(လြိဳင္ေကာ္)ရယ္လုိ႕ ကေလာင္နာမည္ မွည့္ခဲ့တယ္ဆုိပါေတာ့ဗ်ာ။

——————-

 

၂ ။ ဆရာေသာ္ဇင္ စာေပေလာကထဲကို စတင္ ဝင္ေရာက္ျဖစ္ခဲ့တဲ့

အခ်ိန္နဲ့ အေျခအေနေလးေတြလည္း ေျပာျပေပးပါဦး။ ?
အေျခအေနေလးေတြေျပာရမယ္ဆုိရင္ေတာ့ အမ်ားၾကီးပဲဗ်။

ခက္ခဲခဲ့တာေတြရွိခဲ့တယ္။

ခုခ်ိန္မွာေတာ့ အဲဒီအခက္အခဲေတြရဲ႕ခ်ိဳၿမိန္မႈေလးေတြ စားသုံးေနရၿပီဆုိေတာ့ အဆင္ေျပခဲ့တယ္လုိ႕ပဲ ေျပာခ်င္ပါတယ္။

၀င္ေရာက္ျဖစ္ခဲ့ပုံကေတာ့ စာေတြဖတ္ေနရင္း ေရးခ်င္စိတ္ျဖစ္လာလုိ႕ဆုိပါေတာ့။

ကၽြန္ေတာ္ေတြးတယ္ေလ စာေရးသူေတြေရးထားတဲ့ စာေတြထဲမွာ သူတုိ႕ရဲ႕အေတြ႕အၾကံဳေလးေတြနဲ႕ယွဥ္ၿပီးေရးထားတာေတြ၊

ဆင့္ပြားခံစားတင္ျပထားတာေတြ မ်ားမ်ားဖတ္လာရေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္မွာလည္း

သူတုိ႕နဲ႕မတူႏုိင္တဲ့ ခံစားခ်က္ေတြ၊ အေတြ႕အၾကံဳေတြရွိေနတယ္။

ဒီေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ေရာ ခ်ေရးလုိ႕မရဘူးလားဆုိၿပီး ေရးျဖစ္လာတာပါ။

ကံေကာင္းတာက ကၽြန္ေတာ္လုပ္ခဲ့ဖူးတဲ့ ေက်ာက္မ်က္ကုမဏီတစ္ခုမွာ စာၾကည့္တုိက္တစ္ခုကုိ ခုိ၀င္ခြင့္ရလုိက္တာပဲ။

အဲဒီမွာ စာေတြဖတ္ၿပီး စေရးျဖစ္တယ္။

ၿပီးေတာ့ အင္တာနက္စသုံးခ်ိန္ဆုိေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ အင္တာနက္မွာတင္ၾကည့္တယ္။

ဖတ္မိတဲ့သူေတြကအားေပးၾကတယ္။ ေ၀ဖန္ၾကတယ္။ ကၽြန္ေတာ္အားရွိလာတယ္။

ၿပီးေတာ့ ခု www.myanmargazette.netမွာ တင္ျဖစ္ခဲ့တယ္။

ဖတ္ရွဳၿပီး အားေပးလာၾကေတာ့ ဆက္ေရးျဖစ္လာတယ္။

ေနာက္ေတာ့ အြန္လုိင္းမွာတင္အားမရေတာ့ဘူး။

စာမ်က္နာေတြထက္ေရာက္ခ်င္လာတယ္။ ပုံႏွိပ္မေဖာ္ျပခံရမီ ကၽြန္ေတာ္ facebook ေပၚက အြန္လုိင္းလင္းေရာင္ျခည္မွာ ၀င္ေရးျဖစ္ခဲ့တယ္။

ၿပီးေတာ့ ၂၀၁၃ ဧၿပီလ Look Magazine မွာ “အနက္ေရာင္ဘ၀တစ္ခုရဲ႕အခန္းတစ္”ဆုိတဲ့ ၀တၳဳတုိေလး ေဖာ္ျပခံရတာကေန ဒီေလာကထဲေရာက္လာတယ္။

ေရးလာတာက ၂၀၀၉ ေဖာ္ျပခံရေတာ့ ၂၀၁၃ မွာပါ။ ၾကားထဲမွာ အေျခအေနအေၾကာင္းေၾကာင္းေၾကာင့္ မဂၢဇင္းတုိက္ေတြကုိမပုိ႕ႏုိင္ခဲ့တာကလည္း အေျခအေနတစ္ရပ္ေပါ့။

——————–

၃ ။ ဆရာေသာ္ဇင္အေနနဲ့ တျခားမဂၢဇင္း ဂ်ာနယ္ေတြမွာ စာမူေဖာ္ျပျခင္း မခံရမီမွာ. . .
ရသမဂၢဇင္းအျဖစ္ နာမည္ေက်ာ္တဲ့ ေရႊအျမဳေတမဂၢဇင္းမွာ ကေလာင္ေသြးခဲ့တယ္လို့ က်ေနာ္ သိထားပါတယ္။
အဲဒီ မဂၢဇင္းမွာ ကေလာင္ေသြးခ်ိန္တုန္းက ခံစားခ်က္ေလး. . .??
ဘယ္လုိေျပာရမလဲဆုိေတာ့ ေရႊအျမဳေတကုိ ကၽြန္ေတာ္ရင္းႏွီးေနတာ ၾကာပါၿပီ။

ဖားကန္႕ဘက္မွာအလုပ္လုပ္ျဖစ္ေတာ့ တစ္လတစ္အုပ္၀ယ္ဖတ္ျဖစ္တယ္။

ေရႊအသစ္က႑ကုိအၾကိဳက္ဆုံးေပါ့။

ဒီေတာ့ ပုိ႕ၾကည့္ခ်င္လာတာနဲ႕ ၂၀၀၉ ေလာက္ကစပုိ႕တယ္။

အဲဒီတုန္းက ျပန္ၾကားခ်က္ကုိ ဖတ္ရဖုိ႕ ၁ႏွစ္ခြဲေလာက္ေစာင့္ရတယ္။

တစ္လတစ္လ ျပန္ၾကားခ်က္ကုိ လြတ္သြားမွာစုိးတယ္။ ေစာင့္ဖတ္တယ္။

မေမွ်ာ္မွန္းရဲေပမယ့္ ရင္ခုန္ခဲ့ရတာေပါ့။ မသီတာ(စမ္းေခ်ာင္း)က ဘယ္လုိျပန္ၾကားမလဲ၊

ဒါမွမဟုတ္ ဦး၀င္းၿငိမ္းဖတ္တဲ့ ဆန္ခါတင္ထဲဘယ္ေတာ့ပါလာေလမလဲလုိ႕ေလ။

ပုိ႕ခဲ့တဲ့ စာမူအေရအတြက္ 10 ပုဒ္ေက်ာ္တယ္။

ဒီၾကားထဲ မပုိ႕ျဖစ္တဲ့လေတြလည္းရွိတယ္။ အေရြးခံရတာေတာ့ ၂၀၁၄ ဇူလုိင္၊က်မွာပါ။

ကၽြန္ေတာ္အဲဒီအခ်ိန္ရန္ကုန္ေရာက္ေနေတာ့ သိသိခ်င္း တည္းခုိတဲ့အခန္းထဲ ထခုန္မိတယ္ဗ်။

အခ်ိန္(၅)ႏွစ္ၾကာခဲ့တယ္ေလ။ ထခုန္သင့္တယ္မဟုတ္ဘူးလား ဗ်။
——————–

 

၄ ။ ျမန္မာ့စာေပေလာကရဲ့ လက္ရွိ ရသစာေပက႑ အေနအထားကို ဆရာေသာ္ဇင့္အေနနဲ့ ဘယ္လိုျမင္မိပါသလဲ ?

 

ျမင္မိတာေတာ့ က်ဆင္းေနတယ္ေပါ့။

ဒါေပမဲ့ ဒီႏွစ္ပုိင္း လူငယ္ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား ျပန္ၿပီး ရသစာေပဖက္ကုိ အားစိုက္လာတယ္႕လည္းျမင္တယ္။

ခုလက္ရွိ စာေရးေနသူေတြက ငယ္ရြယ္တဲ့လူငယ္ေတြမ်ားလာတယ္။

တစ္ၿပိဳင္တည္းဆုိသလုိေပါ့။

ေရးသူမ်ားလာေပမယ့္ ဖတ္သူအပုိင္းေတာ့အားမရေသးဘူးလုိ႕ ေျပာခ်င္တယ္။

စာအုပ္ေတြကေတာ့ တစ္အုပ္ၿပီးတစ္အုပ္ထြက္လာေနတယ္။ ဒါက အရဲစြန္႕ထုတ္ေ၀ေနၾကတာ။

ေျပာခ်င္တာက အခ်ိန္ယူရဦးမယ္။
——————–
၅။ ရသစာေပ က်ဆံုးလုလုျဖစ္ေနျပီဆိုတဲ့ ေျပာဆိုမႈေတြၾကားမွာ ရသစာေပသမားအျဖစ္ ရပ္တည္ျပီး

ဖန္တီးအားထုတ္ေနသူတစ္ေယာက္အေနနဲ့
ျမန္မာ့ရသစာေပအခန္းက႑အတြက္ . . .

ဆရာေသာ္ဇင္ ဘာေတြ ရည္ရြယ္ထားပါသလဲ ?
ခုခ်ိန္မွာ ကၽြန္ေတာ္ရည္ရြယ္ႏုိင္တာက နည္းေနပါေသးတယ္။

ကၽြန္ေတာ္ကုိယ္တုိင္ကေတာ့ ဘာဆက္လုပ္ေနမလဲဆုိေတာ့ဆက္လက္ဖန္တီးေနမယ္ေပါ့။

ကၽြန္ေတာ္ကုိက ျဖစ္ခ်င္လုိ႕ ဒီလမ္းကုိရေအာင္ေလွ်ာက္ခဲ့တာေလ။ ရည္ရြယ္ခ်က္ေတြကုိေတာ့ မေျပာခ်င္ေသးဘူးဗ်။ ေျပာၿပီးမလုပ္ႏုိင္တဲ့အခါမ်ိဳးေတြရွိတတ္လုိ႕ပါ။

——————–

၆။ ဆရာေသာ္ဇင္ရဲ့ စာေပအႏုပညာဖန္တီးမႈေတြဟာသရုပ္မွန္ဝါဒ (Realism)
အေငြ ့အသက္ေတြ လႊမ္းျခံဳမႈထဲမွာပဲ ရွိတယ္ လို့ သတ္မွတ္ရင္ ဆရာ့အေနနဲ့ ျငင္းမလား ??

(က်ေနာ္တို့ ဖတ္ရႈမိတဲ့ ဆရာေသာ္ဇင့္လက္ရာေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားကို ၾကည့္ျပီး က်ေနာ္တို့က အဲ့ဒီလို သတ္မွတ္မယ္ဆိုရင္ေပါ့။ )
ဟုတ္ပါတယ္။ မျငင္းပါဘူး။ ကၽြန္ေတာ္ႏွစ္သက္တဲ့အမ်ိဳးအစားေပါ့။
——————-

၇။ ဆရာေသာ္ဇင္ ေရးခဲ့တဲ့အထဲမွာ ဘဝသရုပ္ေဖာ္ ရသဝတၳဳတိုေတြကို အၾကိဳက္မ်ားၾကတာ
ေတြ ့ရပါတယ္။ ဆရာေသာ္ဇင္ဟာ ဘဝသရုပ္ေဖာ္ ေရးရာမွာ အင္မတန္က်စ္လ်စ္သန္မာတဲ့ ေရးလက္ျဖစ္ေၾကာင္း

ဘာသာျပန္စာေရးဆရာမ ဝင့္ျပံဳးျမင့္က ေဝဖန္ဖူးပါတယ္။
ဆိုေတာ့ ဆရာေသာ္ဇင္ဟာ ဘဝသရုပ္ေဖာ္ ဝတၳဳေတြကိုပဲ တစိုက္မတ္မတ္ေရးသားသြားမွာလား ?
Realism မဟုတ္တဲ့ တျခားစာေပပံုစံေတြကိုေရာ ဖန္တီးဖို့ ရွိသလား ?
တျခားစာေပပုံစံေတြကုိေတာ့ ေလာေလာဆယ္ ဖန္တီးျဖစ္ဦးမယ္မထင္ဘူးဗ်။

ၾကိဳးစားေရးၾကည့္ဖူးပါတယ္။ မေအာင္ျမင္ဘူး။ ကၽြန္ေတာ္ကုိယ္တုိင္က မၾကိဳက္ေတာ့ ဖတ္တဲ့သူေတြလည္းၾကိဳက္ၾကမွာမဟုတ္ဘူး။

ကၽြန္ေတာ္တစုိက္မတ္မတ္ေရးသြားမွာကေတာ့ လက္ရွိပုံစံေပါ့။

တစ္ခုေတာ့ရွိတာေပါ့ ၾကိဳးစားအားထုတ္ၾကည့္ရမယ္ေပါ့။

ခုလက္ရွိဟန္ကုိလည္း ၾကိဳးစားေရးသားၾကည့္လာရတာဆုိေတာ့ တျဖည္းျဖည္းနဲ႕ေတာ့ ကြဲျပားတာေလးေတြဖန္တီးျဖစ္လာမယ္ထင္ပါတယ္။
——————-

 

၈။ အေၾကာင္းအရာနဲ့ အျဖစ္အပ်က္ / ဇာတ္လမ္းေတြကို အေလးထားျပီး ဖြဲ ့တဲ့

ဘဝသရုပ္ေဖာ္ေတြနဲ့ သီးျခားကြဲျပားတဲ့ ဇာတ္လမ္း/ဇာတ္အိမ္မဲ့ ဝတၳဳေတြကို

ဆရာေသာ္ဇင္ အေနနဲ့ ဘယ္လို ျမင္မိပါသလဲ?

Impressionism အေပၚ အျမင္ေပါ့ ?
ေလာေလာဆယ္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္မေျပာတတ္ေသးပါဘူး။

 

——————–
၉။ ဆရာေသာ္ဇင္. . . ေမာ္ဒန္ ဝတၳဳတိုနဲ့ ေမာ္ဒန္ကဗ်ာေတြကို ႏွစ္သက္ပါသလား?
လက္ခံပါသလား ?
ႏွစ္သက္ပါတယ္။

လက္လည္းလက္ခံပါတယ္။

သီးျခားဆီရွိေနတယ္ဆုိေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ္ေက်ာင္းသားဘ၀ကတည္းက ဖတ္ခဲ့ဖူးၿပီး ခုထက္ထိလည္း ဖတ္ေနတဲ့ စာေပအမ်ိဳးအစားတစ္ရပ္ပါ။
———————

၁၀။ စာေပအႏုပညာသမိုင္းမွာ Clive Bell ေျပာခဲ့ဖူးတဲ့စကား. . .
”Literature is never pure art”
”စာေပဟာ ဘယ္ေသာအခါမွ သန့္စင္တဲ့အႏုပညာမျဖစ္နိုင္ဘူး’ဆိုတဲ့ စကားၾကီးကို ဆရာေသာ္ဇင္ ဘာျပန္ေျပာခ်င္လဲ ?

ဒါကေတာ့ ခံယူတဲ့ သူရဲ႕သေဘာထားနဲ႕ပဲ သက္ဆုိင္မယ္ထင္ပါတယ္။

ပုံစံအမ်ိဳးမ်ိဳးကြဲျပားတဲ့ အဆုိအမိန္႕ေတြၾကားမွာ ကၽြန္ေတာ့္ကေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္အျမင္

ကၽြန္ေတာ္ခံစားခ်က္နဲ႕ ေရာသမေမႊၾကည့္ေလ့ရွိေတာ့

ခု ကုိအလင္းဆက္ေျပာတဲ့ Clive Bell ရဲ႕ ”Literature is never pure art”

”စာေပဟာ ဘယ္ေသာအခါမွ သန့္စင္တဲ့အႏုပညာမျဖစ္နိုင္ဘူး’ဆိုတဲ့စကားကုိေတာ့ ဘာမွမေျပာခ်င္ေသးပါဘူး။

 

———————————

 

၁၁။ ေသာ္ဇင္(လြိဳင္ေကာ္) ဟာ ကဗ်ာ ေရးခဲတယ္ေနာ္။

ကဗ်ာနဲ့ ဝတၳဳမွာ ဆရာ့ အေနနဲ့ ဘယ္ဘက္ကို အား ပိုသာပါသလဲ ?
ရသ ဖန္တီးမႈအားေကာင္းတဲ့ စာေရးသူအေနနဲ့ ကဗ်ာစာအုပ္ေတြဘာေတြ ေရးထုတ္ဖို့ အစီအစဥ္ ရွိလား သိခ်င္ပါတယ္။

ဟုတ္ကဲ့ေရးခဲ့ပါတယ္။
ဒါေပမဲ့ နည္းတယ္ဗ်။

တကယ္ေတာ့ ကဗ်ာကုိ ကၽြန္ေတာ္အားမသန္ပါဘူး။

စိတ္ထဲရွိတာကုိသာ ခ်ေရးျဖစ္ခဲ့တာပါ။ တခ်ိဳ႕အေၾကာင္းအရာေတြကုိ ၀တၳဳတုိအျဖစ္ဖန္တီးလုိ႕မရတဲ့အခါမ်ိဳးေတြမွာ

ခံစားခ်က္အလုိက္ေရးျဖစ္ခဲ့တာပဲရွိတာပါ။
ဒါေၾကာင့္ ကဗ်ာစာအုပ္ထုတ္ျဖစ္မယ့္အစီအစဥ္ရွိလားဆုိတာကုိ မရွိပါဘူးလုိ႕ ေျဖပါရေစ။

———–———
၁၂။ ဒီေန ့ ေခတ္ အေနအထားအရ
စာအုပ္စာေပက႑က မတြင္က်ယ္ေတာ့ပဲ အြန္လိုင္းမီဒီယာအားေကာင္းလာမႈေအာက္မွာ စာေပေလာကအေရာင္မွိန္သြား ေတာ့

ဆရာ့အေနနဲ ့ ဆရာ့စာကို ဖတ္တဲ့ပရိသတ္ေတြကို ႏွစ္မ်ိဳးႏွစ္စား ခြဲျခားရမယ္ဆိုပါစို့. . .
ဆိုေတာ့ ….ဆရာ့ ဝတၳဳေတြကို စာအုပ္အျဖစ္ လက္ကကိုင္ ဖတ္တဲ့ ပရိသတ္နဲ ့

အင္တာနက္ စာမ်က္ႏွာေပၚက ဖတ္တဲ့ စာဖတ္ပရိသတ္ ဘယ္ဟာ ပို မ်ားေစခ်င္လဲ ?

ဒီေမးခြန္းကေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ကုိအၾကပ္ရုိက္ေစတဲ့ ေမးခြန္ပဲ ကုိအလင္းဆက္ရာ။

ဒီလုိရွိတယ္ဗ်။
ကၽြန္ေတာ္ဟာ ဘယ္ကေနစာစေရးျဖစ္ခဲ့သလဲဆုိတဲ့အခ်က္ကုိပဲျပန္ၾကည့္ရမယ္ထင္တယ္။

ဒါကတစ္ပုိင္းေပါ့။ ေနာက္တစ္ပုိင္းကေတာ့ ပရင့္မီဒီယာကုိလည္း ထည့္တြက္ဖုိ႕ေတာ့လုိေသးတယ္။

ေသာ္ဇင္(လြိဳင္ေကာ္)ရယ္လုိ႕ လူမသိေသးခင္တုန္းက ကၽြန္ေတာ္က အြန္လုိင္းမွာစာေတြေရးေနခဲ့တယ္။

ဒီမွာ ကၽြန္ေတာ့္စာေတြကုိဖတ္ရွဳေနတာက အြန္လိုင္းေပၚမွာကအရင္ပဲထင္တယ္။

ၿပီးေတာ့ အြန္လုိင္းစာဖတ္သူေတြရဲ႕ တုံ႕ျပန္မႈကျမန္တယ္။

ၾကိဳက္ရင္ ၾကိဳက္တယ္ မၾကိဳက္ရင္ မၾကိဳက္ဘူး ျမန္ျမန္သိတယ္။
ဒါေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ္ျမန္ျမန္ျပန္ျပင္ဆင္လုိ႕ရသြားတယ္။

ေဟာ ခုေတာ့ မဂၢဇင္္းေတြမွာ ကၽြန္ေတာ့္၀တၳဳတုိ္ေလးေတြေဖာ္ျပခံလာရတဲ့အခါ ပရင့္ကုိလက္ကကုိင္ဖတ္တဲ့သူေတြလည္းရွိမယ္၊

မေတြ႕လုိက္တဲ့သူေတြလည္းရွိမယ္၊ ဒါကုိ ကၽြန္ေတာ္မသိရဘူး။

မ်ားေသာအားျဖင့္ မဂၢဇင္းေတြမွာ ပါလာရင္ေတာင္ ကၽြန္ေတာ္က Facebook လုိမ်ိဳး Social Network မွာျပန္တင္ေပးရတာမ်ိဳးေတြရွိလာပါတယ္။

ဒါက ဘာကုိျပလဲဆုိရင္ စာအုပ္ကုိလက္ကကုိင္ၿပီးဖတ္ဖုိ႕လက္လွမ္းမမီတာေတြကုိ ျပပါတယ္။

ဆုိေတာ့ အြန္လုိင္းရယ္ ပရင့္ရယ္လုိ႕ေတာ့ မခြဲခ်င္ဘူး။

ဘယ္ကေနပဲဖတ္ဖတ္ ကၽြန္ေတာ္ရဲ႕ ၀တၳဳတုိေလးေတြကုိ ဖတ္ျဖစ္သြားတယ္ဆုိရင္ ေက်နပ္ပါတယ္။

ကၽြန္ေတာ္ကုိယ္တုိင္ကလည္း မဂၢဇင္းေတြမွာ တက္လွမ္းဖုိ႕ၾကိဳးစားအားထုတ္ခဲ့ရတာက ပရင့္စာအုပ္ကုိ ကုိင္ဖတ္တဲ့သူေတြကုိ ဖတ္ေစခ်င္လုိ႕ပါ။ အြန္လုိင္းမွာခ်ည္းအျမဲေရးေနလုိ႕မရဘူး။

ပရင့္ေလာကမွာပါ တက္လွမ္းႏုိင္မွ ကၽြန္ေတာ္ျဖစ္ခ်င္တဲ့ စာေရးသူဆုိတာျဖစ္လာမယ္လုိ႕ ယုံၾကည္ထားတဲ့အတြက္ေၾကာင့္

ပုံႏွိပ္စာမူေတြျဖစ္လာေအာင္ ၾကိဳးစားျဖစ္ခဲ့တယ္။

ဒါေၾကာင့္ အြန္လုိင္းနဲ႕ပရင့္ဆုိတာကုိ ဘက္မွ်ေအာင္ ၾကိဳးစားေရးျဖစ္ေနတယ္။

တစ္ခုေတာ့ရွိတာေပါ့ ခုေနာက္ပုိင္း www.myanmargazette.net မွာ စာေတြသိပ္မတင္ျဖစ္ေနဘူး။

ဒါကလည္း အြန္လိုင္းေပၚတင္ထားတဲ့စာမူဆုိရင္ တခ်ိဳ႕ေသာ မဂၢဇင္းေတြက မသုံးခ်င္ဘူး။

ဒါေၾကာင့္ ပရင့္ဖက္ကုိသာ အရင္ေပးပုိ႕ျဖစ္ေနခဲ့တယ္။

မဂၢဇင္းမွာပါလာရင္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ျပန္တင္ေပးျဖစ္ပါတယ္။ ဒီေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္စာေတြကုိ ဘယ္ကပဲ ဖတ္ဖတ္ပါ။

ဖတ္ေနတဲ့သူ ရွိတယ္ဆုိရုံနဲ႕တင္ေက်နပ္ပါတယ္။

——————–

၁၃။ ဒီေန ့ ျမန္မာနိုင္ငံမွာ စာဖတ္နိုင္မယ့္အရြယ္ လူဦးေရနဲ့

စာအုပ္ ထုတ္ေဝရတဲ့ အေရအတြက္

အင္မတန္ ကြာဟေနတဲ့ အေျခအေနကို

ဆရာ့အေနနဲ့ အားရေက်နပ္မႈ ရွိ/မရွိနဲ့. . .ဆရာ့ ခံစားခ်က္ေလးေျပာပါဦး ?

အားရမႈေတာ့လုံး၀မရွိဘူးေပါ့။

ကေန႕ေခတ္လူငယ္ေတြကုိစာဖတ္ေစခ်င္တယ္။

စာမဖတ္ၾကေတာ့ စာအုပ္ထုတ္ေ၀ေရးအပုိင္းက်ဆင္းလာတယ္၊ စာေရးသူေတြရဲ႕ ၾကိဳးစားအားထုတ္မႈက ေလ်ာ့ရဲလာတယ္။

ေရးၾကတယ္ အေရအတြက္နည္းတယ္။

အေရးက်ဲလာၾကတယ္။ လူငယ္ေတြကလည္း စာဖတ္ဖုိ႕အခ်ိန္မရွိေလာက္ေအာင္ လွဳပ္ရွားရုန္းကန္ေနရတဲ့ေခတ္လုိ႕ေျပာလုိ႕ရတာေပါ့။ ကုိအလင္းဆက္တုိ႕ရန္ကုန္ဆုိရင္ တစ္ေန႕အလုပ္သြားခ်ိန္နဲ႕အလုပ္ျပန္ခ်ိန္ၾကားမွာ စာအုပ္ဘယ္လုိဖတ္မလဲ။

အဲဒီလုိေလးေပါ့။
ၿပီးေတာ့ IT ေခတ္ရဲ႕ယဥ္ေက်းမႈလုိ႕ေျပာလုိ႕ရမလားေတာ့မသိဘူး။

ခုေခတ္က ဖုန္းတစ္လုံးရွိမယ္ အင္တာနက္လုိင္းရွိမယ္ဆုိရင္ အဲဒီအေပၚမွာသာ လူငယ္ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားအခ်ိန္ကုန္သြားၾကတယ္။

အျပင္မွာ မုန္႕သာ၀ယ္စားခ်င္စားပစ္လုိက္မယ္ စာအုပ္တစ္အုပ္ ၁၅၀၀ -၂၀၀၀ ဆုိတာကုိ မ်ားတယ္လုိ႕ထင္လာတဲ့ေခတ္ေလ။

ဖတ္တဲ့လူငယ္ေတြလည္းရွိပါတယ္။ နည္းတယ္လုိ႕ထင္တယ္။

ကၽြန္ေတာ့္၀န္းက်င္မွာရွိတဲ့ လူငယ္ေလးငါးေယာက္ေလာက္ပဲေမးၾကည့္ဦး စာမဖတ္တာကုိေတြ႕ရတယ္။

စာေပအငွားဆုိင္ကုိသြားမလားဆုိတာထက္ အင္တာနက္ဆုိင္လုိမ်ိဳးကုိ သြားၾကတယ္။ ဂိမ္းဆုိင္ကုိသြားၾကမယ္။

ဒီမွာ စာေပေတြရဲ႕ရပ္တည္ခ်က္က ယိမ္းယွိဳင္ကုန္ေရာ။

ကၽြန္ေတာ္တုိ႕ ငယ္ငယ္တုန္းကဆုိရင္ စာေပေတြမွာ စာအုပ္ေတြကုိအခ်ိန္ေပး လုငွားလာခဲ့ရတာ။

ကာတြန္းေတြ၊ ရုပ္ျပေတြက အစ လက္မလည္ဘူး။

ေနာက္တစ္လအတြက္ ဒီလကတည္းက နာမည္ေပးထားရတယ္။

အရင္တုန္းက စာအုပ္ေတြေနာက္ကုိ လူေတြလုိက္ၾကတယ္။

ခုေတာ့ေျပာင္းျပန္ပါ။

စာအုပ္ေတြက လူေတြေနာက္ကုိ အေျပးလုိက္ေနရတယ္လုိ႕ ကၽြန္ေတာ္ထင္တယ္။

——————–

၁၄။ စာေရးဆရာဆိုတာ စာဖတ္သူရွိမွ ရပ္တည္လို့ရမယ္ဆိုတဲ့ အခ်က္ကို ဆရာ သေဘာတူပါသလား?
ဒါကေတာ့ အျပန္အလွန္ ကၽြန္းကုိင္းမွီ ကုိင္းကၽြမ္းမီွလုိ႕သေဘာထားပါတယ္။

စာေရးသူတစ္ေယာက္က တစ္သက္လုံးေရးသမွ်စာေတြကုိ ကုိယ္ဖတ္ဖုိ႕ပဲသိမ္းဆည္းထားတဲ့က ရွားမယ္ထင္ပါတယ္။

အဲဒီလုိမ်ိဳးဆုိရင္ ဒုိင္ယာရီအျဖစ္ပဲ သိမ္းသြားႏုိင္လိမ့္မယ္လုိ႕ထင္တယ္ဗ်။

ကၽြန္ေတာ္စာစေရးတုန္းကဆုိ ေရးသမွ်ေတြကုိ သူငယ္ခ်င္းေတြကုိလုိက္ျပၿပီး ဖတ္ေပးပါ၊

ေ၀ဖန္ေပးပါ၊ ဘယ္လုိျမင္လဲဆုိတာကုိ လုိက္ေမးခဲ့ရတယ္။

သူတုိ႕ေတြဖတ္ေပးခဲ့လုိ႕လည္း ဒီလမ္းေၾကာင္းေပၚေရာက္လာခဲ့တယ္ေပါ့။

၁၄-(က) သေဘာတူရင္ လက္ရွိ ျမန္မာနိုင္ငံထဲက လူငယ္ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား စာအုပ္စာေပ ဖတ္ရႈျခင္း နည္းသြားျပီး

အင္တာနက္ / ဂိမ္း/ Facebook / လက္ဖက္ရည္ဆိုင္ စသည္ျဖင့္

စာအုပ္စာေပဘက္ သိပ္စိတ္မဝင္စားၾကေတာ့တဲ့ အေျခအေနကေန. . .

စာအုပ္စာေပကို လူငယ္ေတြ စိတ္ဝင္စားလာဖို့ . . .

စာေပေလာကသားေတြအေနနဲ့ ဘာေတြ လုပ္သင့္တယ္ ထင္ပါသလဲ ?

စာဖတ္ျခင္းကေနရတဲ့အက်ိဳးေက်းဇူးေတြကုိ ေျပာျပဖုိ႕လုိတယ္ေပါ့။ သိသာပါတယ္။

စာမ်ားမ်ားဖတ္တဲ့သူနဲ႕ စာမဖတ္တဲ့သူ စကားအျပန္အလွန္ေျပာရင္ စာဖတ္သူကတပန္းသာေနတတ္တယ္။

စာဖတ္တဲ့သူက ဖတ္ခဲ့တဲ့စာအုပ္ေတြကေန ရတဲ့ အေတြးအျမင္ေတြကုိ ကုိယ္နဲ႕ယွဥ္ၿပီး သုံးသပ္လုိ႕ရတယ္။

အေတြးအေခၚေတြကုိ change to change လုပ္လာႏုိင္မယ္။

ကုိယ့္ကုိကုိယ္ develop လုပ္ဖုိ႕ျမင္လာတယ္။ လုပ္သြားတယ္။

စာထဲက အေကာင္းအဆုိးေတြကုိ ေတြးဆဆင္ျခင္လာႏုိင္မယ္။

မဖတ္တဲ့သူေတြကေတာ့ အဲဒါေတြကုိလုပ္ႏုိင္မွာမဟုတ္ဘူး။

ဒါေၾကာင့္ စာဖတ္ဖုိ႕ကုိ ကၽြန္ေတာ္တုိ႕ေတြက တုိက္တြန္းေပးရမယ္ေပါ့။

တုိက္တြန္းတယ္ဆုိရာမွာတစ္ဦးတစ္ေယာက္အေနနဲ႕ လုပ္လုိ႕မရဘူး။

အဘက္ဘက္က ၀ုိင္း၀န္းၾကဖုိ႕လုိ္တယ္။ ဒါက ပညာေရးစနစ္ၾကီးနဲ႕လည္းဆုိင္တယ္လုိ႕ ကၽြန္ေတာ္ျမင္တယ္။

ေက်ာင္းေတြမွာ ေက်ာင္းသားေတြ စာကုိစိတ္၀င္စားလာေအာင္ လုပ္ဖုိ႕ သင္ေပးဖုိ႕လည္းလုိတယ္။

ေက်ာင္းမွာ စာေၾကာက္တဲ့ေက်ာင္းသားဟာ ေက်ာင္းစာအျပင္ အျပင္စာေတြကုိပါ ေၾကာက္လာလိမ့္မယ္။

ေက်ာင္းစာၾကည့္တုိက္ေတြထားတာ ဘာလုပ္ဖို႕လဲ ။

ဖတ္ဖုိ႕မလား။ ဖတ္ဖုိ႕ဆုိရင္ စာေပခ်စ္ျမတ္ႏုိးစိတ္ျဖစ္လာေအာင္ လုပ္ေပးဖုိ႕လုိတယ္ေပါ့။

ခုရပ္ကြက္ေတြမွာ ၿမိဳ႕နယ္ေတြမွာ စာၾကည့္တုိက္ေတြဖြင့္ၾကတယ္။

ဒါေပမဲ့ အျမဲတမ္းလုိလုိ ပိတ္ထားၾကတယ္။

အကယ္၍ဖြင့္ခဲ့ရင္ေတာင္ နာရီပုိင္းပဲ။ စာအုပ္မ်ားစြာေတာ့ရွိတယ္ ဖတ္မယ့္လူမရွိေတာ့ စာၾကည့္တုိက္က စာၾကည့္တုိက္နဲ႕မတူေတာ့ဘူး။

စာၾကည့္တုိက္ဟာ စာဖတ္ေနသူရွိမွ စာၾကည့္တုိက္နဲ႕တူမေပါ့။

ေနာက္ၿပီးေတာ့ မိဘေတြ။ ကုိယ့္သားသမီးေတြကုိ စာဖတ္ဖုိ႕လမ္းညႊန္ေစခ်င္တယ္။

ခု လူငယ္ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား ရာဇ၀တ္မႈက်ဴးလြန္ေနတဲ့ သတင္းေတြ နားနဲ႕မဆန္႕ေအာင္ၾကားရတယ္။

စာဖတ္ဖုိ႕လုိအပ္ခဲ့ၾကတယ္လုိ႕ထင္တယ္။

သူတုိ႕ေတြ႕ရဲ႕ စဥ္းစားခ်င့္ခ်ိန္ႏုိင္မယ့္ ဦးေႏွာက္ေတြကုိ စာေပတံခါးနဲ႕ဖြင့္ေပးမွ အေကာင္းအဆုိးကုိ ေ၀ဖန္ပုိင္းျခားလာႏုိင္မယ္လုိ႕ထင္တယ္။

မိဘေတြက ခုေခတ္မွာ သားသမီးေတြကုိ ဖုန္းေတာင္၀ယ္ေပးေနၾကေသးတာ။

စာအုပ္ေလး ၂၀၀၀ တန္ေလာက္ေတာ့ တစ္လတစ္အုပ္ေလာက္ပဲျဖစ္ျဖစ္ ၀ယ္ၿပီး ဖတ္သင့္တဲ့စာေပအမ်ိဳးအစားကုိ ခြဲျခား၀ယ္ေပးၿပီး လမ္းညႊန္ေပးသင့္တယ္။

ကၽြန္ေတာ္တုိ႕ျမန္မာလူမ်ိဳး မိဘေတြ က မ်ားေသာအားျဖင့္ ေက်ာင္းစာအျပင္အျခားစာဖတ္ရင္

ပိတ္ပင္တတ္ၾကတာ အေတာ္မ်ားမ်ားပဲ။

ေက်ာင္းစာမဟုတ္ရင္ အဆိပ္အေတာက္ျဖစ္မယ့္အတုိင္းပဲ။

ကၽြန္ေတာ့္အျမင္ကေတာ့ မဆုိင္ဘူးထင္တယ္။

အျပင္စာေတြဖတ္တာ အဆိပ္အေတာက္မျဖစ္ပါဘူး။ ပုိေတာင္သိျမင္လာႏုိင္တယ္။

ေက်ာင္းစာဆုိတာက သေဘာတရားကုိသင္တာနဲ႕တူတယ္၊

အျပင္စာေပဆုိတာ လက္ေတြ႕က်င့္သုံးဖုိ႕အသုံး၀င္တယ္လုိ႕ ကၽြန္ေတာ္ျမင္တယ္။

ခုေန ေက်ာင္းစာကုိျပန္ေမးလုိက္။

ကၽြန္ေတာ္ကုိတုိင္က ဘာမွမသိေတာ့ဘူး။

ကၽြန္ေတာ္ရဲ႕ေရွ႕ဘ၀ၾကီးအတြက္ အျပင္စာေတြဖတ္ျခင္းအားးျဖင့္ တည့္မတ္ေအာင္ေလွ်ာက္လွမ္းလာႏုိင္တယ္။

လက္ေတြ႕အသုံးခ်ႏုိင္တယ္။

ဒါေၾကာင့္ မိဘေတြအေနနဲ႕ ကုိယ့္သားသမီးေတြကုိ စာမ်ားမ်ားဖတ္ဖုိ႕တုိက္တြန္းေစခ်င္တယ္ လမ္းညႊန္ေစခ်င္တယ္။

ကၽြန္ေတာ္တုိ႕စာေရးသူေတြအေနနဲ႕ကေတာ့ ဆက္လက္ဖန္တီးသြားဖုိ႕ အားထုတ္ေနဖုိ႕လုိတယ္။

စာေရးသူဆုိတာ ကၽြန္ေတာ္တုိ႕ဆီမွာ အင္မတန္နည္းတဲ့ အသုိင္းအ၀န္းေလးတစ္ခုျဖစ္ေနတယ္။

တစ္ခု ၀မ္းသာဖုိ႕ေကာင္းတာက ခု လူငယ္စာေရးသူေတြ အမ်ားၾကီးထြက္ေပၚလာေနတယ္။

ရသစာေပအတြက္ေတာ့ အားရစရာတစ္ခုအေနနဲ႕ေပၚထြက္လာေနတာပါ။

စာအုပ္ေတြ တစ္အုပ္ၿပီးတစ္အုပ္ထြက္လာေနတယ္။

ဒါကလည္း လူငယ္ေတြကုိပစ္မွတ္ထားၿပီး ထုတ္ေ၀ေရးလုပ္လာၾကတာလုိ႕ပဲျမင္ပါတယ္။

လူငယ္ေတြ စာမ်ားမ်ားဖတ္လာေစဖုိ႕ကေတာ့ အားလုံးနဲ႕ဆုိင္ပါတယ္လုိ႕ပဲေျပာခ်င္ပါတယ္။

——————–

၅။ စာအုပ္အငွားဆိုင္ ယဥ္ေက်းမႈေလး အခုဆိုရင္

တျဖည္းျဖည္း ပါးလ်ေပ်ာက္ကြယ္လုလုျဖစ္လာတဲ့အေပၚ

ဆရာေသာ္ဇင့္ ခံစားခ်က္ ဘယ္လို ရွိပါသလဲ ?
ဘယ္ေျပာေကာင္းမလဲ ၀မ္းနည္းတာေပါ့။

စာအုပ္ဆုိင္ေတြရွိေနေသးလုိ႕ စာဖတ္သူေတြအတြက္ အဆင္ေျပေနေသးတယ္။

စာအုပ္ဆုိင္ေတြသာ မရွိေတာ့ရင္ စာအုပ္စာေပဆုိတာလည္း ေမွးမွိန္သြားပါမယ္ဗ်။

စာအုပ္ အငွားဆုိင္ေတြကုိ မေပ်ာက္ကြယ္ေစခ်င္ဘူး။

ကၽြန္ေတာ္ငယ္ငယ္က စာအုပ္ဆုိင္ေတြရဲ႕ ေက်းဇူးေၾကာင့္ စာမ်ားစြာဖတ္ရွဳခြင့္ရခဲ့တယ္။

စာအုပ္ေတြ မ၀ယ္ႏုိင္ေတာ့ အငွားဆုိင္ေပၚရပ္တည္ခဲ့ရတယ္။

ဒါေၾကာင့္လည္း ခုလမ္းေၾကာင္းေပၚေရာက္ရွိ လာတာေပါ့။

ကၽြန္ေတာ္ေတြူးၾကည္တယ္ေလ ေၾသာ္ ငါစာအုပ္ဆုိင္ေတြမွာ စာအုပ္မငွားဖတ္ျဖစ္ခဲ့ရင္၊ စာအုပ္ငွားဆုိင္သာ မရွိခဲ့ရင္ ဒီလုိျဖစ္လာပါ့မလားေပါ့။

ဒီအေၾကာင္းနဲ႕ ပတ္သက္ၿပီး ကၽြန္ေတာ္ စာေရးျဖစ္ပါေသးတယ္။

ေျပာရရင္ စာအုပ္စာေပခ်စ္ျမတ္ႏုိးသူ တစ္ေယာက္အေနနဲ႕ အငွားဆုိင္ေလးေတြ ေမွးမွိန္ပေပ်ာက္သြားမွာကုိေတာ့ မလုိခ်င္ပါဘူး။

အဲဒါ ကၽြန္ေတာ့္စိတ္ကုိအထိခုိက္ရဆုံး ခံစားခ်က္ ကေလးတစ္ခုပါ။
——————–

၁၆။ တေလာက အလင္းတန္းဂ်ာနယ္မွာ ေဖာ္ျပခဲ့တဲ့ ဆရာေသာ္ဇင္ရဲ့ စာေပဆိုင္ရာ ေဆာင္းပါးတစ္ပုဒ္ ဖတ္လိုက္ရပါတယ္။

ငွား၍ဝတ္ျခင္း မဝတ္ျခင္း ကိုယ္တိုင္သိျခင္း မသိျခင္း ဆိုတဲ့ ေဆာင္းပါးေလ။
အဲ့ဒီလို စာေပဆိုင္ရာ ေဆာင္းပါးေတြေရာ ထပ္ေရးဖို့ အစီအစဥ္ ရွိလားခင္ဗ် ?
ဟုတ္ကဲ့၊ ကၽြန္ေတာ္ေရးျဖစ္မွာပါ။ စိတ္ထဲမွာေတးထားတဲ့ အေၾကာင္းအရာေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားရွိပါတယ္။

ေလာေလာဆယ္ေတာ့ မဂၢဇင္းေတြကုိ ပုိ႕ဖုိ႕ ၀တၳဳတုိေတြေရးေနတာနဲ႕ အဲဒီေဆာင္းပါးေတြဖက္ကုိမလွည့္ျဖစ္ေသးဘူးဗ်။

——————–

၁၇။ ေနာက္ျပီး. . .ဆရာေသာ္ဇင္ရဲ့ သေဘာထားတစ္ခု သိခ်င္တာက
လက္ရွိျမန္မာနိုင္ငံမွာ ဝတၴဳ ကဗ်ာေရးသားသူေတြဟာလည္း

သတင္းမီဒီယာသမားေတြ လိုက္နာရမယ့္ စည္းကမ္းေတြကို

အလားတူ လိုက္နာရမယ္ဆိုတဲ့ ဥပေဒကို ဘယ္လို ဆရာ သေဘာရလဲ ?
ဥပေဒဆုိတာထက္ က်င့္၀တ္လုိ႕သုံးရင္ပုိမွန္မလားမသိဘူးဗ်။ ဒါကုိေတာ့ ကၽြန္ေတာ္မေျပာတတ္ဘူး။

ဒီေလာကထဲေရာက္တာလဲမၾကာေသးတဲ့အတြက္ က်င့္၀တ္ေတြက ဘာေတြလဲဆုိတာအစုံမသိဘူး။

သိသင့္သေလာက္ပဲသိတယ္။

ဥပမာဗ်ာ ကေလာင္နာမည္တူရွိတဲ့ကိစၥ၊ ကုိယ့္ေရွ႕မွာ ကေလာင္တူရွိေနရင္ ေရွာင္ရမယ္ဆုိတာမ်ိဳး၊ ေပါ့။

ဒီေတာ့ ကုိအလင္းစက္ေမးတဲ့ သေဘာဆုိတာကုိေျပာရရ အိမ္တစ္အိမ္လုံျခဳဖုိ႕ တိက်ေသသပ္တဲ့ ျခံစည္းရုိးေတာင္ခပ္ထားၾကရေသးတာပဲ။

လုိအပ္လုိ႕ထုတ္ထားတဲ့ စည္းကမ္းေတြဆုိရင္ လုိက္နာဖုိ႕လုိပါတယ္။

ဒါဟာ အတြင္းအျပင္ကန္႕သတ္ခ်က္မဟုတ္ဘူးလုိ႕ ယူဆထားေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တစ္ေယာက္တည္း သေဘာထားဆုိရင္ လုိက္နာမိမွာပါပဲ။

——————-

၁၈။ လက္ရွိျမန္မာနိုင္ငံရဲ့ စာေပေရးသားခြင့္ ထုတ္ေဝခြင့္ဆိုင္ရာ

ဥပေဒစည္းမ်ဥ္းေတြထဲကေန ေရးသားေနတဲ့ကာလတေလ်ာက္
ေရးသား/ထုတ္ေဝခြင့္ဆိုင္ရာ ဥပေဒေတြက

ဆရာေသာ္ဇင့္ စာေပေရးသားဖန္တီးမႈကိစၥကို အဟန္ ့အတား ျဖစ္တာမ်ိဳး ရွိမရွိ?
ရွိတာေပါ့။ ကၽြန္ေတာ္ေရးခ်င္ေပမယ့္ မေရးလုိက္ရတဲ့အေၾကာင္းအရာေတြမွ အမ်ားၾကီးပဲ။ ခုက အရင္ထက္စာရင္ ပြင့္လင္းျမင္သာလာတဲ့ အေနအထားကုိေရာက္ေနၿပီဆုိေပမယ့္လည္း စာေပလြတ္လပ္ခြင့္ကုိ အျပည့္အ၀မရၾကေသးပါဘူး။ စာေပလြတ္လပ္ခြင့္ဆုိတဲ့ေနရာမွာ စည္းလြတ္၀ါးလြတ္နဲ႕ ေရးရမယ္လုိ႕ေတာ့မဆုိလုိပါဘူး။ျမန္မာ့ယဥ္ေက်းမႈနဲ႕ ကုိက္ညီမယ့္ လြတ္လပ္တဲ့ေဘာင္ အတြင္းမွာသာ ေရးသားဖန္တီးဖုိ႕ေတာ့လုိတာေပါ့။ ကို္ယ့္နုိင္ငံနဲ႕ကုိက္ညီမယ့္ အေရးအသားမ်ိဳးကုိ လြတ္လပ္စြာဖန္တီးခြင့္ရခ်င္တယ္လုိ႕ေျပာလုိတာပါ။ အရင္ကထက္စာရင္ခုက ထုတ္တင္စနစ္ပါ။ တင္ထုတ္မဟုတ္ေတာ့ဘူး။ ဒါကုိေတာ့ၾကိဳက္တယ္။ ဒါေပမဲ့ ဒီအခြင့္အေရးေတြမဆုံးရွဳံး ေစခ်င္ေနဘူး။ ေလာေလာဆယ္ ေရးခြင့္ရေနတဲ့အေနအထားကေန ေရးေနရလုိ႕ေက်နပ္ေနေပမယ့္ အျပည့္အ၀ေတာ့မဟုတ္ေသးပါဘူး။
——————–

၁၉။ ဟုတ္ပါျပီ။ ေသာ္ဇင္(လြိဳက္ေကာ္)ရယ္လို့ မဂၢဇင္းေတြမွာ နာမည္မရခင္အခ်ိန္တုန္းက နာမည္ရဖို့ ၾကိဳးစားရင္းနဲ့ . . .ဆရာ ၾကံဳေတြ ့ရတဲ့ စာေပေလာကရဲ့ အခက္အခဲေတြ. . .စိန္ေခၚမႈေတြ ရွိရင္ ေျပာျပပါဦး ?
အခက္အခဲေတြလုိ႕ဆုိလုိက္ေတာ့ ျပန္ေတြးၾကည့္တဲ့အခါ နည္းခဲ့တယ္လုိ႕ဆုိရမယ္။ စိန္ေခၚမႈေတြကေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ခံယူတတ္မႈ/မယူတတ္မႈနဲ႕ဆုိင္ၿပီး ရွိတယ္လုိ႕မွတ္ရင္ ရွိမယ္ မရွိဘူးလုိ႕မွတ္ရင္ မရွိဘူးလုိ႕ေျပာရမွာေပါ့။ ဒီေလာကထဲကုိမေရာက္ခင္ ရွိခဲ့တဲ့အခက္အခဲေတြကေတာ့ နယ္နဲ႕ရန္ကုန္ဆုိတာ အေတာ့္ကုိကြာျခားတာကုိ။ နယ္က ကၽြန္ေတာ္တုိ႕က ၾကိဳးစားရတာခ်င္းအတူတူေတာင္ ပုိၾကိဳးစားခဲ့ရတဲ့အပုိင္းေတြရွိတယ္။ စာမူေတြ မဂၢဇင္းတုိက္ေရာက္ဖုိ႕ဆုိတဲ့ေနရာမွာ အခက္အခဲေတြရွိတယ္။ တစ္ခ်ိဳ႕တုိက္က ခုခ်ိန္ထိ စာတုိက္နဲ႕မွလက္ခံတာေတြရွိတယ္။ တစ္ခ်ိဳ႕တုိက္ေတြကေတာ့ အီးေမးလ္နဲ႕လက္ခံေနပါတယ္။ စာတုိက္နဲ႕ပို႕တဲ့အခါ မေရာက္တာေတြ၊ ေပ်ာက္တာေတြရွိေတာ့ အဲဒီလုိမ်ိုဳးၾကံဳရင္ ထပ္ပုိ႕ရတဲ့အခ်ိန္ေတြက ပုိကုန္သြားရတာပဲ။ ရန္ကုန္မွာေနရင္ေတာ့ တုိက္ေတြကုိယ္တုိင္သြားပုိ႕လုိ႕ရတယ္။ ဒါ နယ္နဲ႕ရန္ကုန္ကြာတဲ့အခ်က္။ စိန္ေခၚမႈေတြကေတာ့ အြန္လုိင္းကေန ပရင့္မီဒီယာကုိကူးလာရတဲ့အတြက္ ပုိၾကီဳးစားရတယ္။ အားထုတ္ရတယ္။ ခုခ်ိန္ထိ အြန္လုိင္းနဲ႕ပရင့္မီဒီယာဆုိတာၾကီးကုိ ခြဲျခားေနၾကတုန္းပဲ။ အဲဒီႏွစ္ဖက္ၾကားမွာ ဘက္မွ်ေအာင္ ၊ ေနတတ္ေအာင္ ၾကိဳးစားရတယ္၊ ဒါ ကၽြန္ေတာ့္ကုိယ္ ကၽြန္ေတာ္စိန္ေခၚလုိက္တာပါ။ ပုံႏွိပ္စာမူျဖစ္ေအာင္ ၾကိဳးစားေနရတဲ့အခ်ိန္မွာ ကၽြန္ေတာ္တုိ႕ကုိ ကမ္းလင့္တဲ့လက္ေတြက အယ္ဒီတာေတြရဲ႕ လက္ေတြလုိ႕ပဲေျပာလုိ႕ရမယ္ထင္တယ္။ အယ္ဒီတာေတြက ေရြူးခ်ယ္ေပးခဲ့လုိ႕ စာမ်က္နာထက္ ေရာက္လာခဲ့တယ္။ အသစ္ဆုိတဲ့ ျဖစ္တည္မႈကုိ ၾကိဳဆုိကမ္းလင့္ၾကတာေတာ့ နည္းေနေသးတယ္လုိ႕ျမင္တယ္။ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ ခုအသစ္မ်ားဟာ ေနာင္တစ္ခ်ိန္ အေဟာင္းျဖစ္သြားမွာပါ။ ခု ေနရာရထားသူေတြဟာလည္း တခ်ိန္ကအသစ္ပါ။ ကၽြန္ေတာ့္သေဘာကေတာ့ ပုဂၢိဳလ္စြဲမရွိသလုိ ပြင့္ပြင့္လင္းလင္းနဲ႕ စာေပထဲက ညီအစ္ကုိေမာင္ႏွမေတြအေပၚ ရင္းႏွီးခင္မင္ခ်င္ေနတာပါပဲ။ ကၽြန္ေတာ္ Rowsေတြလည္း မၾကည့္ခ်င္ဘူး။ Columnေတြလည္း မၾကည့္ခ်င္ဘူး။၊ အားလုံးဟာ အခန္းတစ္ခန္းထဲမွာ အတူတူေနၾကတယ္လုိ႕ပဲမွတ္တယ္။ အျမင္မတူကြဲလြဲတာေတြရွိေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ္တုိ႕ေလွ်ာက္ေနတာ လမ္းတစ္လမ္းတည္းပဲ။ ေျဖာင့္ေျဖာင့္ပဲသြားခ်င္တယ္။ ေကာက္ေကြ႕သြားလာေနရင္ ကၽြန္ေတာ္ပဲေမာမယ္။ ကၽြန္ေတာ္က အေမာမခံႏုိင္ဘူး။ ကၽြန္ေတာ္ေလွ်ာက္ေနတဲ့ စာေပလမ္းမၾကီးဟာ အမ်ားျပည္သူပုိင္လမ္းပါ။ မည္သူမဆုိတက္ေလွ်ာက္ခြင့္ရွိတယ္။ အဓိက ကုိယ္လုိရာခရီးကုိ ေလွ်ာက္သြားဖုိ႕ပဲလုိတယ္။ လမ္းဆုံးရင္ ပန္းတုိင္ကုိတူတူေရာက္မွာပဲ။ အရင္ေရာက္ခ်င္ေဇာနဲ႕လည္း ပခုံးတုိက္မသြားခ်င္ဘူး။ ေျခထုိးမခံခ်င္ဘူး။ ျဖည္းျဖည္းေလးနဲ႕မွန္မွန္ေလးသြားေနရတာကုိေက်နပ္တယ္။ ခု ကၽြန္ေတာ္ ကုိယ့္ဘာသာကုိယ္ပဲ စိန္ေခၚထားတယ္။ အရင္ကေသာ္ဇင္နဲ႕ ခုေသာ္ဇင္က မင္းဘာလုပ္ႏုိင္မလဲ ငါဘာလုပ္ႏုိင္မလဲဆုိတာပဲ။

——————–

၂၀။ ဆရာေသာ္ဇင္ စာအုပ္ေတြ ထုတ္ေဝျခင္း မရွိခင္က
www.myanmargazette.net မွာ ရသစာမူေတြ အစဥ္တစိုက္ ေရးသားတင္ျပခဲ့တယ္ေနာ္။
အဲဒီ website ထဲမွာလည္း ဆရာေသာ္ဇင္ရဲ့ စာဖတ္ပရိသတ္ေတြ အမ်ားၾကီး ရွိေနတာေတြ ့ရပါတယ္။
ဆရာေသာ္ဇင္ အခုအခ်ိန္မွာ . ..
mandalaygazette မန္ဘာဝင္ေတြ. . .စာဖတ္သူေတြကို ဘာမ်ားေျပာခ်င္ပါသလဲ ?
အမ်ားၾကီးေက်းဇူးတင္တယ္ေပါ့။ ဒီစကားနဲ႕တင္မလုံေလာက္ပါဘူး။ ေဂဇက္ထဲက အစ္ကုိေတြ အစ္မေတြ ညီ ညီမေတြ ဖတ္ရွဳအားေပးခဲ့လုိ႕သာ ေရွ႕ကုိ ေရာက္လာရတယ္လုိ႕မွတ္တယ္။ ေဂဇက္က ကၽြန္ေတာ္ဘ၀မွ အမွတ္တရေတြအမ်ားၾကီးရွိေနတဲ့ ေနရာေလးတစ္ခုပါ။ ကၽြန္ေတာ္ရဲ႕ဘ၀မွာ အေမနဲ႕အတူ ကားအက္စီးဒင့္ျဖစ္တုန္းကလည္း ေဂဇက္က ေလးေပါက္တုိ႕ ဦးမာဃတုိ႕ကူညီခဲ့ၾကတယ္။ ဒါကုိခုထိလည္းမေမ့ဘူး။ ေနာင္လည္းေမ့မွာမဟုတ္ဘူး။ ကၽြန္ေတာ့္ဘက္ကပဲ ေတာင္းပန္ရဦးမယ္။ ေဂဇက္မွာ စာေတြပုံမွန္မတင္ႏုိင္ေတာ့တဲ့အတြက္ စိတ္ထဲမွာ အေၾကြးတင္သလုိခံစားေနရတယ္။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ေဂဇက္မန္ဘာေတြနဲ႕ အစ္ကုိအစ္မေတြရဲ႕ေဖးမမႈေတြကုိေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ အရမ္းေက်းဇူးတင္တယ္။ ဒီထဲမွာ စာေရးေနၾကတဲ့ မန္ဘာေတြကုိလည္း ပန္းတုိင္ေရာက္ေအာင္ ၾကိဳးစားေစခ်င္တယ္။ အြန္လုိင္းမွာတင္မေနပဲ ပရင့္မီဒီယာမွာ ေဖာ္ျပခံရတဲ့အထိ ၾကိဳးစားေစခ်င္တယ္။ ေဂဇက္မွာ စာေရးေကာင္းသူေတြအမ်ားၾကီးရွိပါတယ္။ ၾကိဳးစားၾကေစခ်င္ပါတယ္။
——————–

၂၁။ လက္ရွိမွာ ဆရာေသာ္ဇင္ရဲ့ စာေပလႈပ္ရွားမႈ. . .
ဘာေတြ လုပ္ေနလဲ. .
ဘာေတြ ဆက္ လုပ္ဖို ့ ရွိသလဲ ?
လက္ရွိကေတာ့ စာေတြပဲေရးေနတယ္။ ဒါေပမဲ့ လက္တေလာေတာ့ ကြန္ပ်ဴတာပ်က္လုိ႕ နားေနတယ္ေပါ့ ( ( ၊ Note ေလးေတြပဲမွတ္ေနရတယ္။ ဆက္လုပ္ဖုိ႕ကေတာ့ ကၽြန္ေတာ္နဲ႕ ဆရာတစ္ေယာက္ အက္ေဆးစာအုပ္ေလးေပါင္းထုတ္ဖုိ႕ရွိတယ္၊ ၿပီးေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕တစ္ကုိယ္ေတာ္ ၀တၳဳတုိစုစည္းမႈေလးကုိ ထုတ္ေ၀ဖုိ႕ရွိတယ္၊ အခ်ိန္ေတာ့ယူရပါဦးမယ္။

———————-

၂၂။ ေနာက္ဆံုးေမးခြန္းအေနနဲ့ . . .
ဆရာေသာ္ဇင့္ရဲ့ ရသဖန္တီးမႈကို ဖတ္ရႈခံစားေနတဲ့ ပရိသတ္ကို တစ္ခုခု ေျပာရမယ္ဆိုရင္ . . .
အခုအခ်ိန္မွာ အေျပာခ်င္ဆံုးက ဘာလဲ ???

အေျပာခ်င္ဆုံးဆုိရင္ေတာ့ ေက်းဇူးအမ်ားၾကီးတင္တယ္။ ၿပီးေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ေရးတဲ့ ၀တၳဳတုိေတြထဲကေန Message တစ္ခုခုရသြားပါတယ္ဆုိရင္ ေရးသားရက်ိဳးနပ္ပါၿပီ။ ေနာက္ၿပီး စာမ်ားမ်ားဖတ္ေစခ်င္ပါတယ္။ စာေတြထဲမွာ ခြန္အားေတြရွိေနပါတယ္လုိ႕။

 

ေမးသူ – အလင္းဆက္ (Gazette)

ေျဖသူ – ေသာ္ဇင္(လြိဳင္ေကာ္)

About ေသာ္ဇင္ (လြိဳင္ေကာ္)

ေသာ္ဇင္ (လြိဳင္ေကာ္) has written 192 post in this Website..

ရင္ဘတ္နဲ႕ခံစားၿပီးေရးတဲ့ စာေတြ တင္ျပပါရေစခင္ဗ်ား