ယေန႕မွစ၍ႏွစ္တရာတိုင္

အခ်စ္စစ္အခ်စ္မွန္တို႕မည္သည္ အခ်ိန္ေတြဘယ္ေလာက္ေဟာင္းေဟာင္း၊ေနရာေတြ ဘယ္ေလာက္ပဲေဝးကြာေနၾကပါေစေလ၊
ခိုင္ျမဲတဲ့ခ်စ္ခ်င္းေမတၲာတရားနဲ႕ ႏွစ္ေပါင္းေျမာက္မ်ားစြာၾကာေအာင္ ခိုင္းျမဲစြာ ေပါင္းဖတ္ႏိုင္ၾကပါတယ္ေလ။
ရင္ထဲကစစ္မွန္တဲ့ခ်စ္ျခင္းေတြေၾကာင့္ နားလဲမႈ၊ယုံၾကည္ကိုးစားမႈေတြနဲ႕ ေရႊလက္တြဲတြဲျမဲခိုင္ႏိုင္ၾကပါတယ္။ေလာကဒဏ္ကိုေအးအတူပူအမွ်ခံစားရင္းနဲ႕ ဘဝတခုလုံးကိုလဲရဲရဲဝင့္ဝင့္ေရွာက္လွမ္းႏိုင္ၾကပါတယ္ေလ။အိမ္ခန္းေရွ႕က ႏွစ္ဦးသားရဲ့ မဂၤလာဦးဓတ္ပံုကိုၾကည့္ရင္းနဲ႕ ျပကၡဒိန္ကိုၾကည့္ေတာ့ (၂၀၁၀) ဂြၽန္(၂၅)ရက္တ႔ဲ။ ဪ ခုေတာ့လဲႏွစ္ေပါင္း(၂၀)ႏွစ္ေတာင္ရွိပါျပီေကာ။သားၾကီးေတာင္မွဘြဲ့ရေနလို႕အလုပ္တခုေတာင္လုပ္ေနျပီေလ။အင္း
မဂၤလာေငြရတု ေတာင္ေရာက္ေတာ့မွာပါလား။ဒီလိုနဲ႕ကြၽန္ေတာ္တေရာက္ ျပကၡဒိန္ကိုၾကည့္ရင္းနဲ႕ ေမာ္နဲ႕ကြၽန္ေတာ္တို႕ရဲ့ကုန္လြန္ခဲ့ေသာအတိက္ကိုျပန္သတိရမိပါသည္။

ကြၽန္ေတာ္ကေတာ့ ကိုေအာင္ျမင့္ေလ။လြန္ခဲ့တဲ့အႏွစ္(၂၀)ေလာက္က ကြၽန္ေတာ္တို႕လိႈင္သာယာမွာ အထည္ခ်ဳပ္စတ္ရုံေတြစတင္တဲ့အခ်ိန္ေလာက္ကေပါ့။အဲဒီတုန္းကကြၽန္ေတာ္ကလူပ်ိဳေပါက္စေလ.၊(၁၆)ႏွစ္ေက်ာ္ေက်ာ္ပဲရွိေသးတာပါ။
ေနတာကေရႊျပည္သာမွာေလ။အထည္ခ်ဳပ္စက္႐ံုေတြစဖြင့္ေတာ့ ကြၽန္ေတာ္ရဲ့အမ(၂) ေရာက္က အထည္ခ်ဳပ္စက္ရုံမွာအလုပ္ရသြားတယ္။အားေနတဲ့ကြၽန္ေတာ္ကိုအိမ္ကထမင္းခ်ိဳင့္ပို႕ခိုင္းတယ္ေလ။အားေနတဲ့သူဆိုေတာ့လဲ
ပ်င္းပ်င္းရွိတာနဲ႕လိုလိုခ်င္ခ်င္ပဲသြားပို႕တဲ့အလုပ္ကိုလက္ခံခဲ့ပါတယ္။

“မေမာ္ ဒါငါတို႕ရဲ့ေမာင္ေလး ေအာင္ျမင့္တဲ့” ။ဆိုျပီးအမၾကီးတေရာက္နဲ႕မိတ္ဆတ္ေပးပါတယ္။အဲဒီအမက တခ်က္ပဲလွဲ႕ၾကည့္ျပီး ဘာတခြန္းမွ လဲမေျပာဘူးေလ။မသာကာ ျပဳံး႐ံုေလးေတာ့ျပဳံးပါေတာ့လား။အခုေတာ့။ဟင္း။မာနခဲၾကီးလားမသိပါဘူး။ေနာက္ေတာ့မွအမကျပန္ေျပာတာက အဲဒါသူတို႕ဆိုက္အဖြဲ႕တခုလုံးရဲ့ အုပ္ခ်ဳပ္သူတဲ့။”အုပ္ခ်ဳပ္သူဆိုတာတကယ္ေတာ့ အေတာ္ဆုံးအခ်ဳပ္သမကို ေနရာေပးထားတာပါ။
“သူကတဆင့္အသစ္ေတြကို ခ်ဳပ္ပံုခ်ဳပ္နည္း ကတ္ေက်းယူနည္း ကိုသင္ေပးရတာေလ။အဲဒီအမၾကီးကသူမ်ားေတြထက္လစာပိုရတယ္ဆိုပဲ။

ေန႕လည္ဘက္အမတို႕ထမင္းစားၾကေတာ့ေပ်ာ္စရာပါ။ကြၽန္ေတာ္ကအားေနသူမို႕လား။အမတို႕ထမင္းစားအျပီးအထိေစာင့္ျပီးမွျပန္တာပါ။တေယာက္နဲ႕တေယာက္စၾကေနာက္ၾကနဲ႕တကဲ့ေမာင္ရင္းႏွမရင္းေတြလို ေပ်ာ္စရာပါ။ေျပာပုံကိုၾကည့္အံုးေလ။”မရီညည္းေမာင္ကိုငါ့ကိုေပးပါလားတဲ့” အစ္မတေရာက္ကစတာပါ ။အမၾကီးက လည္း”ေအး ငါ့ေမာင္ကအစားၾကီးတယ္ ။ညည္းပံုနဲ႕ငါ့ေမာင္ကိုလုပ္ေကြၽးႏိုင္မယ္မထင္ပါဘူးေအ”တဲ့။လာအလုပ္လုပ္တဲ့သူေတြက အမ်ားစုက ေတာသူေတာင္သားေလ။တေယာက္နဲ႕တေရာက္စရင္အားမနာပါဘူး။ဒုတ္ထုးိအိုးေပါက္စၾကတာပါ.။အားမနာပါဘူး။ၾကားထဲက
ကြၽန္ေတာ္မွာသာမ်က္ႏွာပူုရတာ။သူတို႕ကေတာ့ျပဳံးျပဳံးပဲေလ။

ျပီးေတာ့လည္းတေယာက္နဲ႕တေယာက္ကေမာင္ရင္းႏွမေတြလိုအရမ္းပဲသည္းခံၾကတာပါ။တေယာက္ထမင္းခ်ိဳင့္ တေယာက္ယူစားသြားလဲဘာမွမေျပာဘူး။စားစရာမရွိရင္ဗိုက္ေမွာက္ျပီးေရေသာက္ေနလိုက္ၾကတာပဲေလ။အဲလိုသည္းခံတာပါ။ဪ ဘဝတူလုပ္ေဖာ္ကိုင္ဖက္ေတြမဟုတ္ပါလား။ဒါေပမဲ့မေမာ္ကေတာ့ဘာမွမေျပာဘူး။သူကအေနေအးတယ္ေလ။ေရာတ္လာတဲ့စက္ခ်ဳပ္သမေတြကို ခ်ဳပ္ပံုခ်ဳပ္နည္း။တိုင္းပံုတိုင္းနည္း၊ကတ္ေက်းယူပံုယူနည္းေတြကို အားတဲ့အခ်ိန္မွာသင္ေပးတယ္ေလ။ကြၽန္ေတာ္နဲ႕ေတာ့သိပ္မရင္းႏွီးေသးပါဘူး။မ်က္မွန္းတန္းမိယံုပဲေပါ့။

အင္းတငါနားနီးတငါ၊မုဆိုးနားနီးမုဆိုးတဲ့။သိပ္မွန္တဲ့စကားပါ။ကြၽန္ေတာ္ရဲ့စိတ္ထဲမွာလဲစက္ခ်ဳပ္ခ်င္လာတယ္။အင္းစက္ကိုခ်ဳပ္ခ်င္တာမွ ေခါင္းေဆာင္ျဖစ္တဲ့မေမာ္ရဲ႕စက္ကိုမွခ်ဳပ္ခ်င္တာပါ။မေမာ္ရဲစက္က အားလုံးထဲမွာ အေကာင္းဆုံးပါ။သူေ႒းကမေမာ္အတြက္သီးသန္႕ကိုဝယ္ေပးတာပါ။သူမ်ားစက္ေတြကပ်တ္ရင္ကိုယ့္ဖာသာျပင္ရေပမဲ့ မေမာ္စက္ကေတာ့အျမဲတန္းနာမည္ၾကီးစက္ျပင္ဆရာမ်ားရဲ့လက္ထြက္ေလ။အေကာင္းဆုံးပဲ။ဘယ္ေလာက္ကုန္ကုန္
ေကာင္းပေစဆိုတဲ့ပံုစံမ်ိဳးျပင္ထားတာေလ။မေမာ္ကလဲသူ႕စက္ကိုဘယ္သူမွကိုင္တာမၾကိဳက္ပါဘူး။သူ႕ရဲ့စက္ခ်ဳပ္တဲ့လက္ရာကလဲအေကာင္းဆုံးပါ။
မာနၾကီးတာမ်ိဳးမဟုတ္ေပမဲ့ သူ႕စက္ကိုသူ႕စိတ္ၾကိဳက္ေမာင္းႏိုင္ေအာင္လုပ္ထားတာမို႕တျခားသူ ဘယ္သူမွကိုင္တာမၾကိဳက္တာပါ။

ခက္တာကကြၽန္ေတာ္ေလ။မေမာ္ရဲ့စက္ကိုမွခ်ဳပ္ခ်င္တယ္။သူသိလို႕လဲမျဖစ္ဖူးေလ။သူတို႕ေတြထမင္းစားရင္အနည္းဆုံးေတာ့
တစ္နာရီခြဲေလာက္ေတာ့ၾကာတတ္ပါတယ္။ထမင္းစားရင္းစကားစမည္ေျပာၾကရင္းေပါ့။
ဒီလိုနဲ႕အရက္မေမာ္ထမင္းစားေနတုန္းမေမာ္ရဲ့စက္ကိုတက္ခ်ဳပ္ပါတယ္။ကြၽန္ေတာ္ရဲ့စိတ္ဝင္စားမႈလဲရွိတယ္။သူတို႕ခ်ဳပ္ပံုခ်ဳပ္နည္းေတြကို ေဘးကေနအေသအျခာၾကည့္ထားေတာ့ ခ်ဳပ္တတ္ေနတယ္။အစအဆုံးေတာ့မသိဘူးေပါ့။ခ်ဳပ္လက္စအဝတ္ေတြကလည္းအနာမွာအဆင္သင့္ရွိေနေတာ့ လက္တဲ့စမ္းခ်င္တဲ့ကြၽန္ေတာ္အတြက္အကိုက္ေပါ့။

ဒါေပမဲ့ဆရာမၾကီးကေရာက္ေတာ့သိတယ္ေလ။အဝတ္ေတြကို ဟိုကိုင္ၾကည့္ဒီကိုင္ၾကည့္နဲ႕။ကြၽန္ေတာ္ကေတာ့သူ႕ကိုၾကည့္ျပီးရီခ်င္ေနပါတယ္။ရီလည္းမရီရဲဘူး။လက္ရာကေတာ့အေတာ္ကြာမွာပါ။ခ်ဳပ္ပံုခ်ဳပ္သား၊
လက္က်လက္နအေနအထား ကိုၾကည့္ရင္သူ႕လက္ရာမဟုတ္ဘူးဆိုတာကိုသူကေတာ့တန္းသိမွာေပါ့။ဒါေပမဲ့ဘာမွေတာ့မေျပာပါဘူး။ဒီလိုနဲ႕၃ရက္တိတိ ခ်ဳပ္ျပီးတဲ့ေနာက္တရက္မွာေတာ့
ခါတိုင္းလိုပဲ သူတို႕ထမင္းစားခ်ိန္မွာ ဟိုလိုလိုဒီလိုလို နဲ႕အသာေလးလစ္ထြက္လာခဲ့ပါတယ္။

စက္ကိုစျပီးကိုင္မိလိုခဏေနတယ္ဆိုရင္ပဲ။
“ေဒါက္”တဲ့။
ကြၽန္ေတာ္ေခါင္းကိုတေရာက္ေရာက္ကေခါက္လိုက္တဲ့အသံပါ။ေခါင္းတခုလုံးလဲပူထူသြားတာပဲ။ၾကည့္လိုက္ေတာ့ မေမာ္ရယ္ေလ။ေဒါသျဖစ္တဲ့မ်တ္လုံးေတြနဲ႕ေပါ့။
“ဘာလို႕ကြၽန္ေတာ္ေခါင္းကိုေခါက္တာလဲဗ် ၊နာလိုက္တာ”
“နင္ငါ့စက္ကိုဘာလုပ္ေနတာလဲ။””ကြၽန္ေတာ္စက္ခ်ဳပ္တတ္ခ်င္လို႕ဗ်”
(ေနာက္မွသိရတာက မေမာ္ကထမင္းစားေနရင္းနဲ႕ သူစားေနတဲ့ေနရာေဘးမွာအေပါက္ေဖာက္ျပီး ကြၽန္ေတာ္ကိုခိုးၾကည့္ျပီး ခ်က္ေနတာကိုး)

“ေအးနင္ဒီေလာက္ခ်ဳပ္တတ္ခ်င္တယ္ဆိုရင္သင္ေပးမယ္”
မေမာ္ရဲ့ေစတနာေၾကာင့္ပဲလား? မေမာ္ရင္သင္ၾကားျပသမႈေကာင္းတာေၾကာင့္ပဲလား?ကြၽန္ေတာ္ရဲ့ပါရမီေၾကာင့္ပဲလားေတာ့မသိပါဘူး?
အကၤ်ီတထည္ကေတာ့ အခ်ိဳးအစားက်နစြာနဲ႕ပုံလွလွေလးထြက္လာခဲ့ပါတယ္,၊ဒါေပမဲ့လိုေနတာကေကာ္လာေလ။
ေကာ္လာကမခ်ဳပ္ရေသးပါဘူး။အကၤ်ီတထည္ရဲ့ေကာ္လာဆိုတာအလြန္အေရးၾကီးပါတယ္။ေကာ္လာခ်ဳပ္ပံုက်မွ၊သပ္ရပ္မွ အက်ီတထည္ရဲ့အခ်ိဳးအစားက်နမႈကပိုျပီးေပၚလြင္လာတယ္ေလ။
ကြၽန္ေတာ္ကအက်ီကိုေကာ္လာတတ္မယ္ဆိုျပီးစကိုင္ေတာ့။

“ေဒါက္”တဲ့။
ဒုတိယအၾကိမ္ ေခါက္လိုက္လို႕မည္တဲ့အသံကပိုျပီးက်ယ္ပါတယ္။
“မေမာ္ကလဲေခါက္ျပန္ျပီ။ ကြၽန္ေတာ္ကဘာလုပ္ေနလို႕လဲ”
“ဟင္၊ နင္မသိဘူးလား။ငါစက္စခ်ဳပ္တုန္းကဒီပညာကိုအစအဆုံးရဖို႕(၃)လတိတိသင္ခဲ့ရတယ္။ဒီမွာစက္ခ်ဳပ္တဲ့ ကေလးမေလးေတြဆို ညဏ္ေကာင္းရင္(၁)လ၊ညဏ္မေကာင္းရင္(၂)လသင္ရတယ္။နင္ကခုတထိုင္တည္းတတ္ခ်င္တယ္ဆိုေတာ့။နင္မလြန္လြန္းဘူးလား။နင္သြားလိုက္ေတာ့”

တင္းမာျပီး ေဒါသထြက္ေနတဲ့မေမာ္ကိုၾကည့္ကာဆရာစိတ္မကုန္ခင္အျမန္လစ္ဖို႕ျဖစ္မွာမို႕။
“မေမာ္ ဒါဆိုရင္ကြၽန္ေတာ္ျပန္လိုက္အံုးမယ္”လို႕ေျပာျပီး ျပန္လာခဲ့ရတယ္။’

ေနာက္ရက္က်ေတာ့” ေအာင္ျမင့္၊လာေလ စက္ခ်ဳပ္သင္မယ္ေလ” ကြၽန္ေတာ္ဘာမွမေျပာခင္ အံအားသင့္တဲ့မ်က္ႏွာနဲ႕ၾကည့္မိတယ္ဆိုရင္ပဲ
“နင္ကပါရမီရွိတယ္ဟ။ဒီဘက္ပိုင္းမွာေတာ္ေအာင္၊ထူးခြၽန္ေအာင္ၾကိဳးစားေနာ္”လို႕ေျပာျပီး ကြၽန္ေတာ္ကိုအဲဒီေန႕ကစျပီးမေမာ္ကကြၽန္ေတာ္ကိုမဆူမေငါက္႐ံုမက အမၾကီးတေယာက္ကေမာင္ေလးတေယာက္ကိုေခ်ာ့တခါ၊ေခ်ာက္တလွဲ႕နဲ႕။အိတ္သြန္ဖာေမွာက္ဆရာစားမခ်န္ပဲသင္ေပးခဲ့ပါတယ္။

ဒီလိုနဲ႕ကြၽန္ေတာ္တေရာက္မေမာ္ရဲ့သြန္သင္ဆုံးမမႈၾကားမွာ ရက္မ်ားမၾကာခင္ ကြၽမ္းက်င္တဲ့(professional)အဆင့္ထိေရာက္တဲ့စက္ခ်ဳပ္သမားေကာင္းတေယာတ္ျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။မေမာ္ဟာမေခ်ာ္ေပမဲ့ စိတ္သေဘာထားေကာင္းျပီး။ႏူ႕ညံ့ေအးေဆးသိမ္ေမြ႕တယ္။ျပီးေတာ့ခ်စ္စရာလဲေကာင္းပါတယ္။မေမာ္နဲ႕ကြၽန္ေတာ္တို႕ဟာ
ေမာင္ႏွမရင္းျခာ၊ေဆြမ်ိဳးသားခ်င္းေတြလိုစအတူ၊ေနာက္အတူေျပာင္အတူနဲ႕အခ်ိန္ေတြကိုျဖတ္သန္းလာခဲ့ပါတယ္။
ဒါေပမဲ့တေန႕

တရွုံရွုံငိုေကြၽးေနတဲ့မေမာ္ကိုၾကည့္ျပီးသူငယ္ခ်င္းေက်ာ္သူရကိုေမးတဲ့အခါမွာေတာ့
“ေဟ့ေကာင္၊အဲဒါမင္းပေယာဂကြ”
“ဟငါနဲ႕ဘာဆိုင္လဲ ဟေကာင္ရ”
“ဆိုင္ပါသေကာကြာ၊မေမာ္ရီးစားက မင္းနဲ႕မေမာ္တို႕ ေနပံု၊ထိုင္ပံုကိုသဝန္တိုျပီးအဆက္ျဖတ္လို႕ မေမာ္ကငိုေနတာကြ”
“ဟာ ငါတို႕ကေမာင္ႏွမရင္းလိုေနၾကတာ မင္းလဲအသိပဲ၊အားလုံးလဲအသိပဲေလ”
“အဲဒါေတာ့ ငါမသိဘူးေမာင္၊မင္းကဒီကိစၥမွာပါေနတာေတာ့အမွန္ပဲေလ”

ကြၽန္ေတာ္နဲနဲေတာ့ေတြေဝသြားတယ္။စိတ္ရင္းေကာင္းလြန္းတဲ့မေမာ္၊စိတ္ထားျဖဴစင္တဲ့မေမာ္၊သူမ်ားကိစၥကိုသူ႕ကိစၥလိုသေဘာထားျပီး ကူညီတတ္တဲ့မေမာ္၊ကြၽန္ေတာ္ေၾကာင့္ဆိုေတာ့ ရင္ထဲမွာစိတ္မေကာင္းျဖစ္မိတာေတာ့အမွန္ပဲေလ။အဲဒါနဲ႕ပဲ

“မေမာ္ မေမာ္ရီးစာကမေမာ္ကိုျဖတ္တာကကြၽန္ေတာ္ေၾကာင့္ဆို” အမွန္ေတာ့လဲအရမ္းရင္းႏွီးလို႕ဒီလိုစကားကိုေျပာရဲတာပါ။
“နင္ကိုဘယ္သူေျပာလဲ”
“အဲဒါကအေရးမၾကီးပါဘူး၊ကြၽန္ေတာ္ေၾကာင့္ဆိုရင္ေတာ့စိတ္မေကာင္းတာအမွန္ပဲဗ်ာ”
“အဲဒါနင္နဲ႕မဆိုင္ဘူးေအာင္ျမင့္၊အဲဒါသူ႕အပိုင္းပဲေလ။နင္လဲဘာမွမစြက္ဖက္နဲ႕”တဲ့။
ဪ အျပစ္မရွိအျပစ္ရွာျပီးျဖတ္သြာတာဆိုေတာ့ မေမာ္ေတာ္ေတာ္ခံစားေနရမွာေပါ့။အရွက္ၾကီးတဲ့မိန္းကေလးက ို ဒီလိုျဖစ္ရတယ္လို႕၊ကြၽန္ေတာ္ေၾကာင့္ဆိုေတာ့ကြၽန္ေတာ္လဲ ခံစားရတာေပါ့။ကြၽန္ေတာ္နဲ႕လဲဆိုင္တယ္ေလ။ရင္ထဲမွာမေမာ္ကိုသနားစိတ္ကၾကီးစိုးေနတယ္။
“သူရ၊ငါမေမာ္ကိုသနားတယ္ကြာ.’။”
“ေအးမေမာ္ကမင္းကိုဒီေလာက္က႐ုစိုက္တာ။ငါတို႕လဲမေမာ္ကိုသနားတယ္ကြာ၊ျဖစ္ႏိုင္ရင္ မင္းနဲ႕သေဘာတူတယတဲကာင္၊စိတ္ရင္းေကာင္းတဲ့မေမာ္ကိုမခံစားေစခ်င္ဘူးကြာ”တဲ့။
ကြၽန္ေတာ္ဘာလုပ္ရမလဲ
“ရင္ထဲမွာလဲ မေမာ္ကိုသနားတဲ့စိတ္၊မေမာ္ကိုျမင္ေရာင္ရင္းမခံစားေစခ်င္တဲ့စိတ္၊သူရေျပာသြားတဲ့စကားေတြကိုနားထဲမွာ အခါခါၾကားေရာင္ရင္း အိပ္လို႕မရပဲမိုးလင္းသြားခဲ့ရတယ္။
မနက္လင္းေတာ့ကိုယ့္ကိုကိုယ္ေတြးမိတာကေတာ့
“မေမာ္ကိုငါခ်စ္မိေနျပီလား”
ကိုယ့္ကိုယ္ကိုအခါခါေမးရင္း။သက္ျပင္းကိုအခါခါခ်ရင္း၊ႏွလုံးသားက ခ်စ္တယ္လို႕ေျပာေနတဲ့ကိုယ့္ရဲ့စိတ္ကိုဦးညြတ္လိုက္ရပါေတာ့တယ္။

ကြၽန္ေတာ္ရဲ့အခ်စ္ဆိုတာတကယ္တမ္းေတာ့ မေမာ္ကိုမသိစိတ္ကခ်စ္ေနခဲ့တာေလ။မေမာ္ကိုသနားတယ္လို႕ထင္ေနတဲ့စိတ္က တကယ္ေတာ့မီးခဲျပာဖုံးျဖစ္ေနတဲ့ကြၽန္ေတာ္ရဲ့အခ်စ္ကို ျပက္ျပက္ထင္ထင္ျပလိုက္သလိုပါပဲ။အစတုန္းကေတာ့ မေမာ္ကမလြတ္လပ္ေသးေတာ့ရင္ထဲကအခ်စ္ေတြကိုေဖာ္ျပခြင့္မရဘူးေလ။ခုမွပဲစိတ္ကလြတ္လပ္ေရးရသြားတာလို႕ပဲထင္ပါတယ္။အင္းအခြင့္အေရးယူျပီး ျဖာခင္းတာမ်ိဳးမဟုတ္ဘူးဆိုတာကိုယ့္ကိုကိုယ္အသိဆုံးမို႕
အဲဒီေနာက္ေန႕မွာပဲ မေမာ္ထံသြားျပီးရင္ထဲကအခ်စ္ေတြကိုဖြင့္ဟဝန္ခံဖို႕ဆုံးျဖတ္ခဲ့မိပါတယ္။

“မေမာ္” တကယ္တန္းက်ေတာ့လဲ ကြၽန္ေတာ္မဝင့္မရဲနဲ႕ေခၚလိုက္မိပါတယ္။ကြၽန္ေတာ္အသံကနည္းနည္းေလးေၾကာက္ရြံတုန္လႈပ္သံပါေနမွာပါ။ျပီးေတာ့သူကြၽန္ေတာ္ကိုအထင္ေသးမွာဆိုးတယ္။အခြင့္အေရးယူတယ္လို႕ထင္လိုက္မွာလဲဆိုးတယ္ေလ။
“ေျပာေအာင္ျမင့္”တဲ့။ရင္ထဲကေမာင္းတင္ျပီးသားမို႕
“ဟိုေလ မေမာ္ကိုကြၽန္ေတာ္ခ်စ္တယ္။ျပီးေတာ့ လက္ထပ္ခ်င္တယ္။တသက္လုံးလက္တြဲခ်င္တယ္။ကြၽန္ေတာ္ရင္ထဲကစကားပါ၊မေမာ္”
“ဘာေျပာတယ္ ေအာင္ျမင့္”
မေမာ္ရဲ့အသံဟာဟိန္းထြက္ေနပါတယ္။ျပီးေတာ့က်ားနာတေကာင္ရဲ့ဒဏ္ရာရတဲ့မ်က္ဝန္းေတြနဲ႕ေလ။
“နင္ကပါငါ့ကိုအထင္ေသးတာလားေအာင္ျမင့္။ျပီးေတာ့ဒီကိစၥကနင္နဲ႕မဆိုင္ဘူးလို႕ေျပာျပီးျပီေလ။ငါအသနားမခံႏိုင္ဘူး။တဲ့”
ျပတ္သားတဲ့အသံနဲ႕ရဲရဲဝင့္ဝင့္ကိုေျပာေနတာပါပဲလား။တကယ္ေတာ့မေမာ္ကိုကြၽန္ေတာ္႕မသိစိတ္ကခ်စ္ခဲ့မိျပီဆိုတာဒီမနက္မွသိခြင့္ရတာေလ။
မေမာ္ရယ္ေက်းဇူးျပဳ၍Please…ကြၽန္ေတာ္ထပ္ေျပာမယ္

“မဟုတ္ဘူးမေမာ္၊ကြၽန္ေတာ္တကယ္ေျပာေနတာ။မေမာ္ကိုခ်စ္တယ္။”
မေမာ္ရဲ့ႏႈတ္ခမ္းဖ်ားမ်ားက ျပဳံးေတာ့မေရာင္၊၊မဲ့ေတာ့မေရာင္နဲ႕ တခ်က္ဆိုမွတခ်က္ေလးေပၚလာခဲ့ျပီး ခဏေနေတာ့ မေမာ္ကဘာမွမေျပာပဲလွဲ႕ထြက္သြားခဲ့တယ္။

ဪ မေမာ္ရယ္ကြၽန္ေတာ္ကိုမယုံလို႕လား။တကယ္ေတာ့ကြၽန္ေတာ္ရင္ထဲကေပါက္ဖြားလာတဲ့အခ်စ္စိတ္က တစိမ့္စိမ့္နဲ႕မွေပါက္ကြဲထြက္လာတဲ့အခ်စ္မ်ိဳးပါမေမာ္။တကယ္ဆိုႏွလုံးသားမွာအျမစ္တြယ္တာၾကာပါျပီဗ်ာ။ဖြင့္မေျပာရဲလို႕,။
အေျခအေနမေပးလို႕မ်ိဳသိပ္ခဲ့ရတာပါ။ေနာက္ဆုံးေတာ့လဲဘယ္လိုမွမေနႏိုင္လို႕ေျပာလိုက္မိတာပါဗ်ာ။

ေနာက္ေန႕ကစလို႕မေမာ္ကအဲဒီကိစၥနဲ႕ပတ္သတ္လို႕တခြန္းမွမဟဘူးေလ။ဘာမွမျဖစ္တဲ့အတိုင္းပါပဲ။မ်က္ႏွာကလဲပကတိ
၊႐ိႈးတို႕ရွန္႕တန္႕ဟန္လဲမရွိဘူးေလ။အရင္လို သြာအတူ၊စားအတူေျပာဆိုဆက္ဆံတာလဲတရင္းတႏွီးေလ။ဆက္ဆံပုံကလဲေမာင္ႏွမေတြလိုပါပဲ။မ်က္ႏွာကလဲရွင္းေတာ့
မေမာ္ရဲ့မ်က္ႏွာကဲကိုဖမ္းရတာေတာ္ေတာ္ခက္ပါတယ္။ကြၽန္ေတာ္လဲေၾကာက္ေတာ႕သူ႕ကိုဘာတခြန္းမွလဲမဟရဲဘူး။
ရင္ထဲမွာလဲအီလည္လည္နဲ႕ခံစားေနရပါတယ္။
သူရကေတာ့
“မေမာ္က မင္းကိုခ်စ္ေနတာတဲ့”
“ဟာငါကေတာ့မထင္ရဲဘူးကြ၊သူ႕စိတ္ကမွန္းရတာခက္တယ္။”
“မင္းကလဲ။သူ႕ရီးစားျပတ္သြားတာေတာင္မွ သိပ္မခံစားရဘူးထင္တယ္။အရင္လိုပဲတဲ့။မင္းအတြတ္ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ရွိတယ္တဲ့။”
အင္း ခုေတာ့လဲမေမာ္စိတ္အနယ္က်ေအာင္ေစာင့္ရအံုးမွာေပါ့ေလ။ေရွးေခတ္ကသုံးႏွစ္သုံးမိုးတဲ့။အခ်စ္စစ္မွန္ရင္ေတာ့မေမာ္ကိုပိုင္ဆိုင္ပါရေစလို႕။
ရင္ထဲကအခါခါဆုေတာင္းေနမိတယ္။

ဒီၾကားထဲမေမာ္နဲ႕ေဝးဖို႕အေၾကာင္းတခုဖန္လာခဲ့တယ္။
ဦးေလးတေရာက္တညင္ဖက္မွာဝပ္ေရွာ့တခုေထာင္လိုက္လို႕ ကြၽန္ေတာ္ဒီအလုပ္ကထြက္ျပီးဦးေလးဆီမွာသြားေနရတယ္။အလုပ္ကပင္ပန္းေပမဲ့မေမာ္ကိုသတိရတဲ့စိတ္ကပိုပင္ပန္းတယ္ေလ။
လြမ္းတယ္မေမာ္။

အလုပ္ကေနတခါ၊ႏွစ္ခါေလာက္ခြင့္ယူျပီး မေမာ္စီကိုလာေတြျဖစ္ပါတယ္။အဲဒီအေၾကာင္းနဲ႕ပတ္သတ္လို႕လဲလုံးဝေလသံေတာင္မဟဘူးေလ။ေတြ႕တဲ့အခါအရမ္းရင္းႏွီးတဲ့
မိတ္ေဆြတေယာက္ကသူ႕စီအလည္လာသလိုမ်ိဳးဝမ္းသာမႈေတာ့ျပပါရဲ့။ေနေကာင္းေအာင္ေနဖို႕၊က်န္းမာေရးကိုဂ႐ုစိုက္ဖို႕ အထပ္ထပ္ေတာ့မွာပါရဲ့၊ဒါေပမဲ့ကြၽန္ေတာ္လိုခ်င္တာကမေမာ္ရဲ့အခ်စ္ေလ။ဒီကေကာင္ရဲ့ႏွလုံးသားမွာ လြမ္းေဆြးမႈေတြခံစားေနရတာမေမာ္တေယာက္ေတာ့မသိပဲေနမွာမဟုတ္ပါဘူး။လူေတြကေျပာၾကတယ္မေမာ္။
ႏွလုံးသားခ်င္း၊မ်က္လုံးခ်င္းစကားေျပာတယ္တဲ့။ကြၽန္ေတာ္မ်က္ဝန္းေတြကေနေျပာေနတဲ့စကားေတြကိုမေမာ္သိမွာပါ။

ဒီလိုနဲ႕ ၾကားထဲမွာ မာေၾကာင္း၊သာေၾကာင္းေတြကိုမိတ္ေဆြေတြကတဆင့္ တဆင့္စကားတဆင့္နားနဲ႕ပါးခဲ့ပါရဲ့၊မေမာ္ဆီကၾကားခ်င္တဲ့စကားကိုေတာ့မၾကားခဲ့ရပါဘူး။ေစာင့္ႏိုင္ပါတယ္မေမာ္။သုံးႏွစ္သုံးမိုးဆိုတာကြၽန္ေတာ္အတြက္နဲပါေသးတယ္ဗ်ာ။
တႏွစ္တိတိအၾကာမွာေတာ့

မေမာ္နဲ႕သူ႕သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႕တညင္ကိုလာလည္ၾကတယ္။အဲဒီတုန္းကတညင္တတားၾကီးမရွိေသးဘူးေလ။
စက္ေလွနဲ႕လာရတာပါ။လာေတြ႕တဲ့ပံုစံကမေတြ႕တာၾကာျပီျဖစ္တဲ့သူငယ္ခ်င္းတေရာက္ကလာေတြ႕သလိုမ်ိဳးပါ။ေတြ႕ၾကတဲ့အခါ မာေၾကာင္းသာေၾကာင္းသူငယ္ခ်င္းေတြအေၾကာင္းေျပာျဖစ္ၾကတယ္။ဒီလိုနဲ႕လက္ဖက္ေရဆိုင္ထိုင္ျဖစ္ၾကျပီး သူတို႕ကိုကြၽန္ေတာ္စက္ေလွဆိပ္အထိလိုက္ပို႕တယ္။

စက္ေလွထြက္ခါနီးေတာ့ သူ႕သူငယ္ခ်င္းႏွစ္ေယာက္ကအရင္ဆုံးတက္ႏွင့္ၾကတယ္။သူကေတာ့ဟိုေငးသလိုလိုနဲ႕စက္ေလွေပၚတက္ခါနီးေတာ့ ႏႈတ္ဆက္သလိုလိုနဲ႕နား နားကပ္ျပီးစကားတခြန္းေျပာသြားခဲ့တယ္ေလ။သူ႕အသံကတိုးတိုးေလးမွတကယ္ကို တိုးတိုးေလး၊ညင္ညင္သာသာေလးမွတကယ္ကိုညင္သာလြန္းပါတယ္။
“နင့္ကိုခ်စ္တယ္”တဲ့။
ေျပာျပီးျပီးဆိုရင္ပဲေျပးထြက္သြာခဲ့ပါတယ္။ကြၽန္ေတာ္လဲတိုးတိုးေလးဆိုေတာ့မနည္းဘာေျပာတာလဲဆိုတာ စဥ္းစားရင္း အေျဖကိုသိလိုက္ရေတာ့ဝမ္းသာအားရၾကည့္လိုက္မိေတာ့။စက္ေလွကထြက္သြားျပီေလ။သူကေတာ့စက္ေလွေပၚကေန
ကြၽန္ေတာ္ကိုလက္ျပလို႕။တဖက္ကမ္းမွာက်န္ေနသူကြၽန္ေတာ္ကေတာ့ ျမစ္ကိုပဲလက္ျပစ္ကူးရမလား။ဒိုက္ပင္ပဲထိုးကူးလိုက္ရမလား။ရင္ထဲမွာေတာ့မေမာ္တို႕စီးနင္းေက်ာ္ျဖတ္သြားတဲ့ လိႈင္းတံပိုးရဲ့အရွိန္ျပင္းျပင္း ရင္ဖတ္ထဲကိုဝင္ေဆာင့္လိုက္သလိုပါပဲ။တုန္ခါလိႈက္ေမာ္မူးေနာက္စြာ အ႐ူးတပိုင္းျဖစ္ျပီးက်န္ရစ္ခဲ့ပါတယ္။ဟင္း ေတာ္ေတာ္ဆိုးတဲ့မေမာ္ ။ေနာက္တခါေတြ႕ရင္ေတာ့လား။

ခ်စ္စခင္စၾကင္နာစမွာ ကြၽန္ေတာ္တို႕ႏွစ္ေယာက္ဟာမ်က္စီေအာက္ကအေပ်ာက္မခံႏိုင္ၾကဘူးေလ။ကြၽန္ေတာ္ကေတာ့ကိုယ့္ခ်စ္သူကိုခ်စ္တာေပါ့။သမီးရီးစားတို႕သဘာဝေနခ်င္တာေပါ့။ဒါေပမဲ့မေရႊေခ်ာက လက္ကေလးကိုင္မယ္မက်န္လိုက္နဲ႕ လက္ကိုဗ်န္းကနဲျမည္ေအာင္႐ိုက္ခ်ျပီးပုတ္ခ်တတ္တယ္။သူမ်ားတကာသမီးရီးစားေတြလို တူလ်င္တြဲျပီးခ်စ္ပြဲဝင္ဖို႕မေျပာနဲ႕။ဘယ္ကိုမွကိုေခၚလို႕မရတာပါ။တိတ္ဆိတ္တဲ့ေနရာမေျပာနဲ႕။လူျမင္ကြင္းမွာေတာင္မွေစ့ေစ့ၾကည့္တာမၾကိဳက္ဘူးေလ။အဲေလာက္အထိအရွက္ၾကီးသူေလ။သူ႕ရဲ့အေန၊အထိုင္ကိုေလးစားရသလိုအားမလိုအားမရလဲျဖစ္ခဲ့မိပါတယ္။ျဖတ္ဖို႕မေျပာနဲ႕သူ႕မ်က္ႏွာကိုျမင္လိုက္ရရင္ပဲေပ်ာ္ရႊင္ရတာမို႕ သည္းခံခဲ့ေက်နပ္ႏွစ္သိမ့္ခဲ့မိပါတယ္။

မွတ္မွတ္ရရအခုလို႕ဝါဆိုလျပည့္ေန႕ၾကီးမွာေပါ့။

ဝါဆိုလျပည့္ေန႕ဆိုတာအရင္တုန္းကေရႊတိဂံုဘုရားမွာအရမ္းစည္ကားတယ္ေလ။စည္ကားတယ္ဆိုတာက ေအာက္ဖက္ေစာင္းတန္းကစလို႕ ေတာက္ေရွာက္ကို ေစ်းဆိုင္ေတြ၊ပြဲေတြလမ္းေတြနဲ႕ သြားၾကလာၾကနဲ႕တေပ်ာ္တပါးၾကီးကိုစည္ကားတာပါ။ဝါဆိုလျပည့္ေန႕မွာ ကြၽန္ေတာ္ရယ္၊မေမာ္ရယ္ ၊ကြၽန္ေတာ္အမေတြျဖစ္တဲ့မရီတို႕ရယ္၊မေမာ္သူငယ္ခ်င္းေတြရယ္ တေပ်ာ္တပါးၾကီးကိုသြားခဲ့ၾကတယ္။သြားတယ္ဆိုတာကလဲကြၽန္ေတာ္တို႕ေနတဲ့ေနရာကေနဘုရားအထိလမ္းေရွာက္ၾကတာပါ။လမ္းမွာလဲလူစုလူေဝးနဲ႕ ဆိုေတာ့တေပ်ာ္တပါးၾကီးေပါ့။လမ္းမွာမေမာ္ကဘာလုပ္တယ္ထင္လဲ။ကြၽန္ေတာ္ကိုမသိခ်င္ေယာင္ေဆာင္တယ္ေလ။

ကြၽန္ေတာ္ကသူ႕လက္ကိုစြဲတယ္။ကြၽန္ေတာ္ကေတာ့လက္ကေလးတြဲလို႕ ဘုရားကိုအတူတူတက္မယ္ေပါ့။သူကလုံးဝအတြဲမခံဘူး။ကြၽန္ေတာ္အမေတြနဲ႕သြားတြဲတယ္ေလ။သူတို႕အခ်င္းရီလိုက္၊ေမာလိုက္စလိုက္ေနာက္လိုက္နဲ႕။မေမာ္ကကြၽန္ေတာ္ကိုရွိတယ္လို႕ေတာင္သေဘာမထားဘူး။လမ္းကလဲတေျဖးေျဖးေရွာက္ရင္းနဲ႕လူကစိတ္တိုလာျပီေလ။ဘုရားေျခရင္းေရာက္ေတာ့ ကြၽန္ေတာ္ဖိနပ္ကိုအတင္းဆြဲတယ္။ျပီးေတာ့ မရီတို႕နဲ႕လိုက္သြားတယ္။သူ႕တာဝန္ေက်ျပီေပါ့ေလ။ဘုရားရင္ျပင္ေတာ္ကိုေရာက္ေရာက္ခ်င္းကြၽန္ေတာ္ထိုင္ခ်လိုက္တယ္။စဥ္းစားၾကည့္ပါအံုးဗ်ာ။ကိုယ့္ခ်စ္သူနဲ႕အတူတူ လက္ကေလးဆြဲ၊ၾကည္ႏူးစရာေလးေတြေျပာ ျပီးသြားခ်င္တာေပါ့။အဲဒီအခြင့္အေရးေတာင္မေပးဘူးေလ။အဲဒါေၾကာင့္သူတို႕နဲ႕မလိုက္ေတာ့ပဲထိုင္ခ်လိုက္တာ။

မေမာ္နဲ႕ကြၽန္ေတာ္အမေတြကခဏေနမွသတိထားမိတယ္နဲ႕တူပါတယ္။မေမာ္ကလဲပါမလာတာသိေတာ့ လိုက္လာတယ္။ကြၽန္ေတာ္လဲစိတ္ကေတာ္ေတာ္တိုေနတာမို႕ စီးကရက္တလိပ္ ထုက္ေသာက္လိုက္တယ္။မေမာ္ကစီးကရက္ေသာက္တာမလိုက္ဘူးေလ။မေမာ္လာတာလဲကြၽန္ေတာ္ျမင္တယ္။ကြၽန္ေတာ္ကလဲသူသိေအာင္တမင္လုပ္တာ။မေမာ္ကကြၽန္ေတာ္ေဘးနားေရာက္ေတာ့ စီးကရက္ကိုယူလႊတ္ျပစ္လိုက္တယ္။

ျပီးေတာ့ဘာမွမျဖစ္သလိုပံုစံနဲ႕ “ဘုရားေပၚမလိုက္ဘူးလားတဲ့” ။
ကြၽန္ေတာ္လဲ “ေအးနင္တို႕ပဲဖူးၾကေတာ့ငါဒီမွာေစာင့္ေနမယ္။”
“ေအးျပီးတာပဲ ၊ငါတို႕သြားလိုက္အံုးမယ္တဲ့”

ခ်က္ခ်င္းပဲကြၽန္ေတာ္စိတ္ကေတြးရင္းေတြးရင္းေဒါသျဖစ္လာတယ္။ဒီေလာက္ေတာင္ျဖစ္လွတာ ျပတ္လဲျပတ္ပေစေတာ့။ဒီတသတ္ေတာ့သူနဲ႕ျပတ္ျပီ။ျဖစ္ခ်င္ရာျဖစ္သြားခ်င္ရာသြားမယ္ဆိုျပီးထထြက္လာခဲ့တယ္။

ကြၽန္ေတာ္ျပန္သြားတာကိုအမမရီကျမင္တယ္ေလ။
မရီက”မေမာ္ နင္ငါ့ေမာင္အေၾကာင္းကိုမသိဘူးေနာ္။သူ႕အေၾကာင္းငါသိတယ္။သူကဗူးဆိုဖရုံသီးတဲ့လူစားမ်ိဳးမဟုတ္ဘူး။စိတ္လဲတိုခဲတယ္။ညည္းမျပတ္ခ်င္ရင္လိုက္သြား။”

အဲဒီလိုေျပာလိုက္တာကိုကြၽန္ေတာ္ကေနာက္မွအမေျပာမွသိရတာပါ။ကြၽန္ေတာ္ကေစာင္းတန္းေအာက္ဆုံးမွာဖိနပ္ကိုခ်မလို႕လုပ္တုန္း လားလား မေမာ္ရယ္ေလ ေျပးဆင္းလာလိုက္တာ ရုပ္ရွင္ထဲကအတိုင္းပဲ ေလ။
ေလွခါးကို၂ထစ္ေက်ာ္၊၃ထစ္ေက်ာ္ ေက်ာ္လာတာ။ဘယ္သူကိုမွလဲဂ႐ုမစိုက္ဘူး။ တခါတည္းခုန္ေက်ာ္ျပီးေတာ့ ကြၽန္ေတာ္ေရွ႕နားေရာက္လာခဲ့တယ္။ကြၽန္ေတာ္လဲေစာင့္ေနလိုက္တယ္ေလ။ကြၽန္ေတာ္နားကိုေရာက္လာတယ္ဆိုရင္ပဲ ေခြၽးေတြလဲရႊဲႏွစ္ေနတာပဲ။ျပီးေတာ့အေမာမေျပေသးတဲ့အသံနဲ႕

“ေအာင္ျမင့္ နင္စိတ္ေကာက္ေနတာလား”
“မေကာက္ပါဘူး”
“နင္ကလဲ စိတ္မေကာက္ဘူးသာေျပာတာ ေယာကၤ်ားၾကီးတန္မဲ့နဲ႕စိတ္ေကာက္ေနလိုက္တာ”
“ခုနင္ဘယ္ သြားမလို႕လဲ၊နင္ဘယ္သြားသြား ငါလိုက္မယ္”တဲ့။
ေျပာေျပာဆိုဆိုနဲ႕ကြၽန္ေတာ္လက္ေမာင္းကို တြယ္ကပ္ေနလိုက္တာ။လုံးဝကိုမလႊတ္ေတာ့ဘူးေလ။လက္ကလဲလႈပ္လို႕ကိုမရေတာ့ပါဘူး။
ခဏေနေတာ့ အမနဲ႕သူ႕သူငယ္ခ်င္းေတြ ေရာက္လာတယ္။သူတို႕လဲ ဘုရားလာတာ ၊ကြၽန္ေတာ္တို႕ႏွစ္ေယာက္ေၾကာင့္ ဘုရားဖူးခဲ့ရဟန္မတူပါဘူး။

အိမ္အျပန္လမ္းမွာလဲ လက္ေမာင္းကိုခ်ိတ္တြယ္ထားလိုက္တာလုံးဝကိုမလႊတ္ေတာ့ဘူးေလ။ကြၽန္ေတာ္လက္ေမာင္းကို မွီတြဲလိုက္လာတဲ့ ေမာ္ကိုအလြတ္မေပးပဲ လူၾကားမွာခိုးနမ္းလိုက္တယ္ဆိုရင္ပဲ ေမာ္မ်က္ႏွာတခုလုံးရဲတြတ္သြားတာပဲေလ။အဲဒီအခ်ိန္ကစလို႕ ကြၽန္ေတာ္တို႕ႏွစ္ေယာက္ရဲ့ေရွာက္လွမ္းလာတဲ့ခိုင္ျမဲတဲ့ေျခလွမ္းေတြဟာ ယေန႕မွစလို႕ ေငြရတု၊ေရႊရတုမွသည္ ေနာင္ ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာတိုင္ေအာင္ကမ႓ာဆုံးတိုင္ေရွာက္လွမ္းႏိုင္လိမ့္မယ္လို႕ ႏွလုံးသားထဲကေန အဆုံးစြန္ ယံုၾကည္ေနခဲ့မိပါေတာ့တယ္။

“တူစံုေမာင္ႏွံ ရွင္ေဖာ္တြဲကာ
ေအးအတူ ပူအမွ်
ေလာကဒဏ္ကို ၾကံ့ၾကံ့ခံရင္း
ဆုံးတသက္တိုင္ လက္တြဲညီညီ
ေလွ်ာက္လွမ္းသြားမည္ ယေန႕မွစ၍ႏွစ္တရာတိုင္ဆီ”

စာေရးသူ မနႏၵာေမာင္ (Blogger in XMX )

About manandarmaung

nandar maung has written 1 post in this Website..

I am also blogger