sef

‘ခ်က္…..ခ်က္…….ခ်က္…ခ်က္…….ခ်က္…..ခ်က္’

 

နံရံမွာကပ္ထားတဲ့ နာရီသံက ကၽြန္မကိုက်ီစယ္ေနသလိုလို။ ဒီေန႕က ဒီဇင္ဘာ(၃၁)ရက္ တိတိက်က်ေျပာရမယ္ဆိုရင္ ၂၀၁၄ခုႏွစ္ ၊ ဒီဇင္ဘာ(၃၁)ရက္ ၊ ည (၁၀)နာရီတိတိကို ထိုးၿပီေမာင္။ အခန္း၀က ကန္႕လန္႕ကာက တစ္ခ်က္လႈပ္ခါသြားတာ ၾကည့္ၿပီး ေမာင္မ်ားလားလို႕ မသိစိတ္က ကၽြန္မထင္မိလိုက္ေသးတယ္။ ၿပီးမွ ကိုယ့္စိတ္ကိုယ္ျပန္ထိန္း တစ္ခ်က္ၿပဳံးၿပီး မျဖစ္ႏိုင္ပါဘူးေလဆိုၿပီး ေျဖသိမ့္လိုက္ရတယ္။ ေဆာင္းရာသီရဲ႕ ေျမာက္ျပန္ေလက တစ္ခ်က္တစ္ခ်က္ တိုက္ခတ္လာတယ္။ တိုက္ခတ္လာတဲ့ေလနဲ႕အတူ ျခံေရွ႕က သစ္ခြပင္ေတြဆီက သစ္ခြနံ႕ခပ္သင္းသင္းက ကၽြန္မဆီကိုတိုး၀င္လာတယ္။ ေၾသာ္ ဟုတ္ပါရဲ႕။ သစ္ခြေတြေတာင္ ပြင့္ေနေရာေပါ့။ သစ္ခြပင္ေတြၾကားထဲမွာ ကၽြန္မလမ္းေလွ်ာက္ေနလိုက္တယ္။ တစ္ဖက္က ကၽြန္မသိပ္ႏွစ္သက္တဲ့ ဒန္ဒရိုဗီယမ္သစ္ခြ နဲ႕ မိုကာရာသစ္ခြေတြ ၊ တစ္ဖက္က ေမာင္သိပ္ႀကိဳက္တဲ့ ဗန္ဒါ နဲ႕ ကတ္တလီယာသစ္ခြေတြ။ ေဆာင္းညရဲ႕စိုစြတ္စြတ္ျမဴေတြၾကား ပြင့္ေနၾကလိုက္တာ။ ကၽြန္မလက္ကနာရီကိုၾကည့္လုိက္မိေတာ့ (၁၀)နာရီခြဲ။ အိမ္ေရွ႕လမ္းမမွာ အဖြဲ႕လိုက္ အဖြဲ႕လိုက္ ပန္းျခံသြားသူသြားေနၾကျပီ။ သည္လိုေန႕မ်ဳိးမွာ တစ္ေယာက္တည္း အိမ္မွာရွိမေနသင့္ဘူးဆိုတာ ကၽြန္မသိလိုက္တယ္။ သစ္ခြပင္ေတြဆီက ဒန္ဒရုိဗီယမ္းသံုးခိုင္ ၊ မိုကာရာ သံုးခိုင္ ၊ ဗန္ဒါသံုးခိုင္နဲ႕ ကတ္တလီယာ ႏွစ္ခိုင္ကို ကၽြန္မအေသအခ်ာျဖတ္ကာစည္းၿပီးထြက္လာခဲ့လိုက္တယ္။

 

 

အမွတ္တမဲ့ေကာင္းကင္ကိုေမာ့ၾကည့္မိမွ ကၽြန္မသတိထားမိတယ္။ ဒီေန႕ ၾကယ္ေတြစံုတယ္ေမာင္။ ကၽြန္မေမာ့ၾကည့္မိတဲ့ ေကာင္းကင္ေပၚက ၾကယ္တစ္ပြင့္တစ္ေလမွ ေၾကြသြားမွာ ကၽြန္မမလိုလားဘူးေမာင္။  ေမာင့္အေၾကာင္းေတြးရင္း ကၽြန္မလက္ထဲက သစ္ခြပန္းစည္းကို ၾကည့္မိတယ္။ သည္ရက္ပိုင္းမွ ေမာင္သိပ္ႀကိဳက္တဲ့ ကတ္တလီယာေတြ ေတာ္ေတာ္ပြင့္တယ္။ သူတို႕ ေမာင့္ကို ကၽြန္မလိုသတိရလို႕မ်ားလား။

 

‘ေမာင္က အပင္ေတြကို သိပ္ခ်စ္တတ္တယ္ေနာ္’

 

သစ္ခြပင္ေတြကို ေဆးဖ်န္းေနရင္း ေမာင္က ကၽြန္မကိုတစ္ခ်က္လွည့္ၾကည့္တယ္။

 

‘အပင္ေတြစိုက္ရတာ သိပ္စိတ္ခ်မ္းသာတယ္ ျဖဴ ရဲ႕။ ကိုယ္ဂရုစိုက္သေလာက္ သူတို႕ကိုယ္ကို စိတ္ခ်မ္းသာမႈေတြျပန္ေပးတယ္။ အဲသည္ထဲမွာ တုံ႕ျပန္မႈအားအေကာင္းဆံုးက သစ္ခြပဲ ျဖဴ။ သူတို႕ကို ဂရုစိုက္သေလာက္ သူတို႕ဟာ အပြင့္အခက္ေ၀ေ၀ဆာဆာနဲ႕ စိတ္ခ်မ္းသာမႈကိုျပန္ေပးၾကတယ္။’

 

လက္ထဲကသစ္ခြပန္းစည္းကို ဆုပ္ကိုင္ရင္း လြန္ခဲ့တဲ့ (၆)ႏွစ္တာကာလကို ကၽြန္မစဥ္းစားမိတယ္ေမာင္။ အခုလိုပဲ ဒီဇင္ဘာ(၃၁)မွာေပါ့ေမာင္။ ေမာင္ကၽြန္မကို ကတိတစ္ခုေပးခဲ့ဖူးတယ္။ အဲသည္စကားကို ကၽြန္မအခုထိ ၾကားေယာင္ေနဆဲပဲ။  ေမာင္ကိုယ္ေဆာက္ေပးတဲ့ ေနကာတဲ့စင္ေအာင္မွာ ေမာင္သိပ္ခ်စ္တဲ့ ဗန္ဒါ နဲ႕ ကတ္တလီယာေတြ ပြင့္ေနၿပီေမာင္။ ကၽြန္မသိပ္ခ်စ္တဲ့ မိုကာရာ နဲ႕ ဒန္ဒရိုဗီယမ္ေတြလည္း ပါတာေပါ့ေမာင္ရယ္။ မွတ္မွတ္ရရပဲ ဒီဇင္ဘာ(၃၁) ၂၀၀၈ခုႏွစ္ သစ္ခြၿခံေလးဆီ ေမာင္ေရာက္လာခဲ့တယ္။ အဲသည္တုန္းက ကၽြန္မသတိထားမိတာ ေမာင့္ႏႈတ္ခမ္းေတြ

ျဖဴေလ်ာ္ေနတာ။ အဲသည္ညက ည(၁၀)နာရီတိတိမွာ သစ္ခြဲျခံေလးေဘးမွာ ေမာင္နဲ႕ကၽြန္မ ၾကယ္ေတြကိုၾကည့္ခဲ့ၾကေသးတယ္။

 

‘ခုေနၾကယ္ေလးေတြေၾကြသြားတာကို ၾကည့္ခ်င္တယ္ေမာင္ရယ္’

 

‘ျဖဴက ဘာလို႕ၾကယ္ေၾကြတာကို ၾကည့္ခ်င္ရတာလဲ’

 

‘ၾကယ္ေၾကြတာကိုျမင္ရင္ ဆုေတာင္းျပည့္တယ္တဲ့ ေမာင္ရဲ႕’

 

ကၽြန္မေျပာလိုက္တဲ့စကားေၾကာင့္ ေမာင္ကၽြန္မကိုေသခ်ာစိုက္ၾကည့္ေနတယ္။

 

‘ေျမာက္ဥေရာပက လူမ်ဳိးေတြမွာ ယံုၾကည္မႈတစ္ခုရွိတယ္ ျဖူရဲ႕။ ကမၻာေျမေပၚက လူတစ္ေယာက္အတြက္ ေကာင္းကင္ေပၚမွာ ၾကယ္တစ္ပြင့္ရွိတယ္တဲ့။ ေကာင္းကင္ေပၚက ၾကယ္တစ္ပြင့္ေၾကြရင္ ကမၻာေျမေပၚက လူတစ္ဦး ေသဆံုးတယ္လို႕ ယံုၾကည္ၾကတယ္။ ကိုယ္ဆုေတာင္းျပည့္ဖို႕အတြက္ ေမာင္ေတာ့ ၾကယ္ေလးေတြကို မေၾကြခိုင္းခ်င္ဘူး။’

 

လြမ္းဆြတ္သလို ေၾကကြဲသလို ေမာင္ေျပာလိုက္တဲ့စကားက ကၽြန္မရင္ထဲဆို႕နင့္နင့္ျဖစ္သြားေစတယ္။ အဲသည္ေန႕က ေမာင့္လက္ေမာင္းေလးေပၚမွာ ကၽြန္မမွီရင္း ၾကယ္ေတြကိုၾကည့္ခဲ့တဲ့ေန႕ေပါ့။ ဒီဇင္ဘာ (၃၁) ၂၀၀၈ခုႏွစ္ ည(၁၁)နာရီမွာ ေမာင္ကၽြန္မကို ႏႈတ္ဆက္သြားတယ္။

 

‘သစ္ခြျခံေလးကို ဂရုစိုက္ပါ ျဖဴ။ ေမာင္ျဖဴ႕ဆီျပန္လာခဲ့ပါမယ္’

 

ေမာင္ျပန္လာမယ္ဆိုတဲ့ စကားတစ္ခြန္း အသက္ရွင္ ေနတယ္ဆိုရင္ ေမာင္ယံုမလား။ အဲသည္ေန႕က ေမာင္ထြက္သြားၿပီး ကၽြန္မေကာင္းကင္ကို ဆက္ၾကည့္မိေသးတယ္ေမာင္။ ဒီဇင္ဘာ(၃၁)ရက္ ၂၀၀၈ခုႏွစ္ ည(၁၁)နာရီ (၅၉)မိနစ္မွာေပါ့ တိုက္တိုက္ဆိုင္ဆိုင္ပါပဲ။ ၾကယ္ေလးတစ္လံုး ေၾကြက်သြားတာ ကၽြန္မေတြ႕လိုက္ရတယ္။ ခြင့္လြတ္ပါေမာင္ ကၽြန္မဆုတစ္ဆု

ေတာင္းမိလိုက္တယ္ ေမာင္ကၽြန္မဆီျပန္လာႏိုင္ပါေစလို႕။ Happy New Year ဆိုတဲ့ ပတ္၀န္းက်င္က အသံေတြက လြင့္ပ်ံလို႕ေပါ့။

 

**************************************

 

 

ကၽြန္မႏွစ္သက္တဲ့ မိုကာရာသစ္ခြ နဲ႕ ေမာင္သိပ္ႀကိဳက္တဲ့ ဗန္ဒါသစ္ခြလို ကၽြန္မဟာသခ်ာတဲ့ေလထဲက အရာတစ္ခုကို

ေစာင့္ေမွ်ာ္ေနမိတယ္ေမာင္။ မိုကာရာသစ္ခြ နဲ႕ ဗန္ဒါသစ္ခြေတြ ဘာအုန္းခြံမွ မလိုဘဲ အျမစ္ေတြကေလထဲမွာရွိေနတာေလေမာင္။

ေမာင္သိမွာပါ။ ေလထဲမွာ၀ဲေနတဲ့ သူတို႕အျမစ္ေတြက စီးဆင္းတဲ့ေလရွိမွသာ လန္းဆန္းႏိုင္တာေလ။ ကၽြန္မလည္း သူတို႕လိုပဲ   မေသခ်ာတဲ့ေလထဲက ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္မ်ားရွိေသးလားေမာင္။ ကၽြန္မလက္ထဲက သစ္ခြန္ပန္းစည္းကိုၾကည့္ရင္း အခ်ဳိ႕လူေတြက  ေျပာသြားတယ္။ ‘သိပ္လွတာပဲ’တဲ့။ ဒါေမာင္ေပးခဲ့တဲ့ ဂရုစိုက္မႈေတြေၾကာင့္ ကၽြန္မျပန္လည္ေစာင့္ေရွာက္ႏိုင္တဲ့

သစ္ခြပန္းေလးေတြပဲေလ။ ကၽြန္မအတြက္ ေမာင့္ကိုယ္စားထားမ်ားသြားတာလားလို႕ ကၽြန္မထင္မိေသးတယ္။

 

ကၽြန္မအိမ္ေရွ႕က သစ္ခြျခံေလးကေတာ့ ေမာင္တစ္ဦးတည္းလက္ရာလို႕ ဆိုရမယ္။ ကၽြန္မအတြက္ အိမ္ေရွ႕မွာ သစ္ခြျခံေလး တည္ေပးမယ္ဆိုတုန္းက ကၽြန္မျဖင့္အံ့ၾသခဲ့ရေသးတယ္။

 

‘သစ္ခြပင္ေတြကို အခ်ဳိ႕လူေတြက ကပ္ပါးပင္ဆိုၿပီး မႏွစ္သက္ၾကဘူး ျဖဴရဲ႕။ တကယ္ဆို လူေတြမွာလည္း အမွီသဟဲဆိုတာရွိမွန္း ေမ့ေနၾကလို႕ပါ။ ‘

 

 

ကၽြန္မက အၾကမ္းခံၿပီး အပြင့္ျမန္ျမန္ပြင့္တဲ့ ဒန္ဒရိုဗီယမ္သစ္ခြကို ႀကိဳက္တယ္။ ေမာင္က ေလရွဴျမစ္ေတြနဲ႕ အုန္းခြံေတြထည့္ မစိုက္ရဘဲ အပြင့္လွတဲ့ ဗန္ဒါကိုႀကိဳက္တယ္။ ကၽြန္မက ဗန္ဒါနဲ႕ဒန္ဒရုိဗီယမ္ စပ္ထားတဲ့ မိုကာရာဆိုတဲ့သစ္ခြကို ပိုႏွစ္သက္သလို (အပြင့္ပြင့္တာျမန္လို႕)။ ေမာင္က တစ္ခိုင္မွာ (၄-၅-၆)လက္မေလာက္ အပြင့္ၾကီးၿပီး သံုးေလးပြင့္သာပြင့္တဲ့ တန္ဖိုးႀကီးတဲ့ ကက္တလီယာသစ္ခြကိုႀကိဳက္တယ္။

 

‘ျဖဴေရ…. ေမာင္ကေတာ့ ဗန္ဒါ နဲ႕ ကတ္တလီယာပဲ စိုက္ခ်င္တယ္ကြာ’

 

‘ဟိုဘက္က သစ္ခြေလးေတြလည္း လွပါတယ္ေမာင္ရဲ႕။ ဂရုစိုက္ရင္ အပြင့္ပြင့္တာျမန္တယ္လို႕လဲ ေျပာတယ္။’

 

ကၽြန္မလက္ညဳိးထိုးလိုက္တဲ့ေနရာကို ေမာင္ႀကည့္ၿပီး မ်က္ေမွာင္နည္းနည္းက်ဳံ႕သြားတယ္။

 

‘ေၾသာ္ ျဖဴေျပာ ဒန္ဒရုိဗီယမ္ နဲ႕ မိုကာရာကိုေျပာတာလား။ ျဖဴလိုခ်င္တယ္ဆိုယူေလ ေမာင္ကေတာ့ ဗန္ဒါ နဲ႕ ကတ္တလီယာပဲ စိုက္ခ်င္တယ္။ သစ္ခြထဲမွာဆို ဗန္ဒါ နဲ႕ ကက္တလီယာက အပြင့္ပိုလွတယ္ ျဖူရဲ႕။ ဗန္ဒါက မိုကာရာနဲ႕ဆင္တူတဲ့ ျဖဴရဲ႕ ေသခ်ာခြဲမွသာ ကြဲတာေလ။ မိုကာရာက စပ္မ်ဳိးလို႕ေခၚရမွာပဲ သူ႕ကို ဗန္ဒါ နဲ႕ ဒန္ဒရိုဗီယမ္စပ္ထားတာေလ။ အဲ့ဒါေၾကာင့္ ဗန္ဒါအရြက္သူက နည္းနည္းပိုရွည္ၿပီး အပြင့္က ဒန္ဒရိုဗီယမ္နဲ႕ဗန္ဒါ ေပါင္းထားသလိုျဖစ္ေနတာ။’

 

ေမာင္ေျပာမွပဲ ကၽြန္မၾကည့္မိသည္။ ဗန္ဒါ ႏွင့္ ဒန္ဒရိုဗီယမ္ေပါင္းထားသလို အရြက္မွာ ဗန္ဒါထက္ အနည္းငယ္ရွည္ၿပီး အပြင့္မွာ ဗန္ဒါႏွင့္ဒန္ဒရုိဗီယမ္ စပ္ထားသလို ထူးျခားေနတယ္။ ကတ္တလီယာကေတာ့ လံုး၀ကြဲျပားေနတာ။ အရြက္ေကာ  အပြင့္ေကာ သူ႕အပြင့္က အႀကီးႀကီး။ ဘြဲ႕ယူမယ္ အမ်ဳိးသမီးေတြဆို ကတ္တလီယာ ႏွစ္ပြင့္ေလာက္ ေခါင္းမွာပန္လိုက္ရင္ျဖင့္  ၿပီးျပည့္စံုသလို ျဖစ္သြားတာ။ အျခားသစ္ခြေတြကို အပြင့္ေတြအမ်ားႀကီးပန္စရာမလိုတာ။ သည္လိုနဲ႕ ေမာင္နဲ႕ကၽြန္မ သေဘာတူညီမႈယူၿပီး ႏွစ္ေယာက္သားႀကိဳက္တဲ့ သစ္ခြပင္ေတြကို တစ္ဖက္စိစိုက္ဖို႕ သေဘာတူခဲ့ၾကတယ္။

 

ဒီဇင္ဘာ(၃၁)ရက္ ၊ ည(၁၁)နာရီ ၊ ၂၀၁၃ခုႏွစ္

အင္းလ်ားကန္ေဘာင္ကို သတိရေသးလားေမာင္။ ေမာင္ထြက္မသြားခင္ ေျခာက္လအလိုေလာက္တုန္းက ကၽြန္မနဲ႕ေမာင္  ေရာက္ျဖစ္ခဲ့ေသးတယ္ေလ။ ခံုေတြမွာမထိုင္ဘဲ စိုစြတ္စြတ္ျမက္ခင္းေပၚမ်ာ လွဲၿပီးၾကယ္ေတြကို ၾကည့္ခဲ့ေသးတယ္။  အခု အဲသည္ေရွ႕က ကားလမ္းမ ပလက္ေဖာင္းေပၚ ကၽြန္မေရာက္ေနခဲ့ၿပီေမာင္။  ဟာေနတာတစ္ခုက   ေမာင္ပါမလာခဲ့တာပဲ။ ဒီဇင္ဘာ(၃၁)ရက္ေန႕တုိင္း ကၽြန္မဒီေနရာကို ေရာက္ေနခဲ့တာ အခုနဲ႕ဆို  (၅)ႏွစ္ရွိၿပီေမာင္။ ေမာင္ကို ေမွ်ာ္ရင္းေပါ့။ သစ္ခြပန္းစည္းကို ကိုင္ရင္း ျမက္ခင္းေပၚမွာ ကၽြန္မလွဲေနလိုက္တယ္။ ဒီညလည္း ၾကယ္ေတြစံုေနတယ္ေမာင္။ ေမာင္ေျပာဖူးကတည္းက ကၽြန္မၾကယ္ေတြေၾကြဖို႕ ဆုမေတာင္းေတာ့ဘူး။

 

*******************************************

 

ခိုျဖဴခိုျပာမ်ား အုပ္ဖြဲ႕ပ်ံသန္းကာxxxxxအိမ္ေခါင ္ထိပ္ဖ်ားမွာ နားၾကၿပီxxxxxxx ေမာင္ျပန္လာမယ့္ ေျပာတဲ့ေနလြန္ခဲ့တာxxxxxx မိုးတြ င္းေလးတစ္ခု ျပကၡဒိန္ေပၚ ျဖတ္သြားxxxxႏႈတ္ခမ္းဖ်ားနဲ႕မလြ မ္းပါရွင္xxxxႏွလံုးသားနဲ႕လြမ္း ေနမယ္…ေမာင္ျပန္လာမလား ခိုေလးအတုိင္းညည္းလို႕ေနxxxxxxx x

 

ဒီသီခ်င္းပဲ နားေထာင္မိေနတဲ့ ကၽြန္မကိုကၽြန္မ အံ့ၾသတယ္ ေမာင္။ အခုထက္ထိ ျပန္လာမလားဆိုတဲ့အသိက ကၽြန္မကိုႏွိပ္စက္ေနတုန္း။ ေမာင္ဘယ္ေရာက္ေနၿပီလဲ ခုႏွစ္တစ္ခုကကုန္ဆံုးေတာ့မယ္ ေမာင္ရယ္။ ကၽြန္မက ၾကယ္ေတြေၾကြတာကိုလည္း မၾကည့္ခ်င္ေတာ့ဘူးေမာင္။ အျခားသူေတြ ႏွစ္ကူးေပ်ာ္ရႊင္ေနတာကို ေငးရမလား ေ၀ခြဲမရေသးဘူး

ေမာင္။ ေသခ်ာတာက ကၽြန္မဆီေမာင္ျပန္လာမယ္ဆိုတာ ကၽြန္မႀကိဳသိေနသလိုလို။

 

‘ျဖဴ….. တစ္ပတ္တစ္ခါ ပိုးသတ္ေဆးဖ်န္းေပးေနာ္။ အျမစ္သန္ေဆးကို သံုးရက္တစ္ခါေလာင္း။ အရြက္သစ္ေတြ ထြက္လာၿပီဆိုမွ  အပြင့္ေဆးကိုဖ်န္းေနာ္။’

 

အို………ေမာင္လား။ ခုထက္ထိ ေမာင့္အသံေတြ ကၽြန္မၾကားေယာင္ေနတုန္း။ အဲသည္ေန႕က ေမာင္ထြက္သြားၿပီးတဲ့

ေနာက္   ၾကယ္ေလးတစ္လံုးေၾကြသြားတယ္ေမာင္။ အဲသည္ၾကယ္ေလးဟာ ေမာင္မွန္းကၽြန္မသိခဲ့ရင္။ ကၽြန္မသိခဲ့ရင္။ ေမာင္ရယ္…………..။

 

ဒီဇင္ဘာ(၃၁)ရက္ ၊ ည(၁၁)နာရီ (၅၀)မိနစ္။

 

ႏွစ္ကူးေတာ့မယ္ေမာင္။ ေနာက္တစ္ႏွစ္ကိုကူးေတာ့မယ္ ေမာင္။ ကၽြန္မေကာင္းကင္ကို ေမာ့ၾကည့္ဆဲပဲ။ ၾကယ္တစ္ပြင့္ေၾကြသြားတာ ကၽြန္မျမင္လိုက္တယ္ေမာင္။ ကၽြန္မဆုမေတာင္းေတာ့ဘူး။ ကၽြန္မျမက္ခင္းေပၚ လွေနဆဲပဲ။

 

“ဒီဇင္ဘာည အျဖဴေရာင္ျမဴႏွင္းၾကားမွာ xxxxxxx အတူဆံုေနၾက ဒီလိုအခ်ိန္ေလးေရာက္လာ xxxxxxxx”

 

အို……..။ ဒါ ေမာင္ဆိုေနၾက သီခ်င္းေလးပဲ။ ရုတ္တရက္ ကၽြန္မထထိုင္ကာ သီခ်င္းလာရာကို ၾကည့္မိလိုက္တယ္။ လူငယ္အဖြဲ႕  တစ္စု ဂီတာတီးၿပီး သီခ်င္းဆိုေနၾကတာပါ။ ထူးျခားတဲ့ လႈိင္းခတ္မႈတစ္ခု ကၽြန္မရင္ထဲတိုး၀င္လာတယ္။ ေႏြးေထြးတဲ့ခံစားမႈ။  တစ္ဆစ္ဆစ္နဲ႕ ကၽြန္မေက်ာျပင္တစ္ခုလံုးေႏြးေထြးသြားတယ္။ ေမာင္………..။ ကၽြန္မႏႈတ္က စကားတစ္ခြန္းပဲ ထြက္က်လာတယ္။  ကၽြန္မေနာက္ေက်ာမွာ ဘယ္သူလဲ။ တစ္ေယာက္ေယာက္ေတာ့ရွိေနမယ္။ ကၽြန္မကိုယ္ကို တစ္ခ်က္ေစာင့္ၾကည့္လုိက္တယ္။ သစ္ခြပန္းစည္းကိုင္ထားတဲ့ ကၽြန္မလက္ေတြ အနည္းငယ္တုန္ခါလို႕။ အို……။ ကၽြန္မေရွ႕မွာ ေရာက္ေနတဲ့သူက (၄-၅)ႏွစ္အရြယ္ ကေလးေလးတစ္ေယာက္။ ကၽြန္မကို ၾကည္လင္တဲ့မ်က္လံုးေလးေတြနဲ႕ ၾကည့္ေနတယ္။ သည္လိုအၾကည့္မ်ဳိး ကၽြန္မဘယ္ေနရာမွာခံစားဖူးပါလိမ့္။ ကၽြန္မႏႈတ္ခမ္းေတြ တစ္ဆတ္ဆတ္နဲ႕ ဆြံအေနတယ္။  ကၽြန္မမ်က္လံုးေတြထဲ အရည္ၾကည္အခ်ိဳ႕ ပါးျပင္ေပၚစီးဆင္းလာတယ္။

 

“HAPPY NEW YEAR!!!!!!!!!!!!!!!!!!”

 

အသံေတြ ေအာ္သံေတြ ကၽြန္မ မၾကားတစ္ခ်က္ ၾကားတစ္ခ်က္ပါပဲ။ ကၽြန္မေရွ႕မွာေရာက္ေနတဲ့ (၄-၅)ႏွစ္ရြက္ ေကာင္ေလး။ မဟုတ္ဘူး ကေလးေလးက ကၽြန္မဖက္ကို လက္ႏွစ္ဖက္ကမ္းေပးတယ္။ သူ႕မ်က္လံုးေတြက သစ္ခြပန္းစည္းေတြဆီမွာ။ ကၽြန္မလည္း အလိုက္သင့္သူ႕လက္ထဲထည့္ေပးလုိက္မိတယ္။ သူ႕မ်က္လံုးေလးေတြက ေတာက္ပလို႕။ ၿပီးေတာ့ စကားတစ္ခြန္းေျပာတယ္။

 

‘ပန္းေတြ ေမေမ့ဆီသြားေပးလိုက္ဦးမယ္။ ျပန္လာခဲ့မယ္ေနာ္’ တဲ့။

 

ကၽြန္မႏႈတ္ဖ်ားက တိုးတိုးေလးညည္းေနမိတယ္။

 

‘ႏွစ္သစ္ကူးၿပီ……..ေမာင္’

 

*****************************************

 

ရင္ႏွင့္ရင္း၍

ေအာင္မိုးသူ

 

 

About ေအာင္ မိုးသူ

ဘႀကီး ေအာင္ has written 220 post in this Website..

နာမည္အရင္းေကာ ကေလာင္နာမည္ေကာ ေအာင္မိုးသူပါ။ လူဆန္တဲ့ လူ႕ဘ၀ထဲမွာ ေနထုိင္တဲ့လူတစ္ေယာက္ပါ။