နယ္ျပန္ၿပီး ၾကာၾကာေနျဖစ္ေတာ့ ေျပာစရာေတြ တစ္ပံုႀကီး ရလာျပန္ေရာ။ အိမ္ကအေၾကာင္းေတြေရာ၊ ၿမိဳ႕နဲ႔ပတ္သက္တဲ့ အေၾကာင္းေတြေရာေပါ့။ အခုက ၿမိဳ႕နဲ႔ပတ္သက္တာေလး ေျပာခ်င္တာ။ ကိုယ့္စိတ္ကူးေလးကို တိုင္ပင္ခ်င္တာေၾကာင့္လည္း ပါတာေပါ့။

အိမ္ျပန္ေတာ့ မီးဖိုေခ်ာင္ဝင္ျဖစ္တယ္ေပါ့။ မီးဖိုေခ်ာင္ဝင္တုိင္း အဓိက ျပႆနာက မီးဖိုပဲ။ အိမ္မွာက မီးအားသိပ္မေကာင္းေတာ့ လွ်ပ္စစ္ပစၥည္းေတြက သိပ္မသံုးမဝင္ဘူး။ မနက္ေစာေစာနဲ႔ ညပိုင္းေလာက္ပဲ သံုးလုိ႔ရတယ္။ ဒီေတာ့ အိမ္နားဝန္းက်င္အေတာ္မ်ားမ်ားက ထင္းပဲ သံုးၾကတယ္။ ကိုယ္က ထင္းနဲ႔ မီးမေမႊးတတ္ဘူး။ ထင္းလည္း မဆိုင္တတ္ဘူး။ သမီးေယာက္မဆိုင္ ဆိုင္ရတယ္တဲ့။ ကန္႔လန္႔ဆိုင္ရတယ္ေပါ့ေနာ္။ (ကိုယ္ကေတာ့ ေယာက္မနဲ႔ တည့္ေအာင္ေနမွာပါ… အဟိ…) ဘယ္လုိပဲ သင္ေပးသင္ေပး မီးခိုးမႊန္ၿပီး ထြက္ေျပးရတာခ်ည္းပဲ။ အဲဒီေတာ့ ကိုယ္ဟင္းခ်က္ရင္ တစ္ေယာက္က မီးထိုးေပးရတယ္။ (အလဲ့.. အဆင့္ျမင့္တယ္ေနာ္)။

သစ္ပင္ကို ႏွေျမာတတ္တဲ့သူဆိုေတာ့ အေမ့ကို မီးေသြးေလးသံုးၾကည့္ပါလားလို႔ ေျပာၾကည့္ေသးတယ္။ မီးေသြးမီးဖိုဆိုရင္ အကုန္ ဆက္တိုက္ခ်က္မွ အဆင္ေျပမွာတဲ့။ သူ႔အတြက္ အဆင္မေျပဘူးတဲ့။ အခု ထင္းနဲ႔က်ေတာ့ ဘယ္အခ်ိန္ ျပန္ေမႊးေမႊး အဆင္ေျပတယ္တဲ့။

ထားပါ။ ဒါက အဓိကေျပာခ်င္တာ မဟုတ္ေသးဘူး။ အရင္ေန႔ေတြက အိမ္က ညီမ မီးေမႊးေပးထားတာကို အဆင္သင့္ဝင္ခ်က္တာဆိုေတာ့ ေသခ်ာမသိဘူး။ ဒီေန႔က်ေတာ့ အေမမီးေမႊးတာကို ေဘးက ၾကည့္ေနတာ။ ထင္းေတြကိုဆိုင္၊ စာရြက္ကို မီးရိႈ႕ၿပီး ေအာက္ကထည့္တာ။ ၾကည့္လိုက္ေတာ့ ပံုႏွိပ္စာအုပ္ အေဟာင္းေတာ့္။ အဲဒီစာအုပ္ကို ဟိုရက္ကေတာ့ ေတြ႔မိတယ္။ စကားမစပ္မိလို႔ မေျပာျဖစ္ဘူး။ အခုက် ေမးၾကည့္တယ္။ ပံုႏွိပ္စာအုပ္အေဟာင္းႀကီး ႏွေျမာစရာဆိုေတာ့ မႏွေျမာလည္း သံုးမယ့္သူမရွိ၊ ဝယ္မယ့္သူ မရွိဘူးတဲ့။ ဘယ္သူမွ စာရြက္အေဟာင္း မဝယ္ၾကေတာ့ဘူးတဲ့။ ဂ်ာနယ္အေဟာင္းေတြေတာင္ တံတားေပၚကေန ပစ္ခ်မွ ရေတာ့မယ္တဲ့။ အကုန္လံုးက ပလတ္စတစ္အိတ္ေတြ သံုးေနၾကတာတဲ့။

အေမေျပာမွ ျပန္စဥ္းစားမိတယ္။ ဟိုေန႔က အိမ္က ေမာင္ေလးကို ငရုတ္သီးဝယ္ခိုင္းတာ ကိုယ့္စိတ္ထဲ စကၠဴအိတ္ေလးနဲ႔ ရလာမယ္ထင္တာ ပလတ္စတစ္အိတ္နဲ႔ ထည့္ေပးလိုက္တယ္။ အရင္ကဆို ကုန္စံုဆိုင္ေတြက စကၠဴကန္ေတာ့ေလးေတြ၊ စကၠဴထုတ္ေလးေတြနဲ႔ ေပးၾကတာ။ ကိုယ္ေတာင္ စကၠဴကန္ေတာ့ကို သေဘာက်လြန္းလို႔ အၿမဲတမ္း အိမ္မွာ လုပ္ၾကည့္တယ္။ ေႏြရာသီ ေက်ာင္းေတြ ပိတ္ၿပီဆို စာအုပ္ေတြအကုန္လံုးကို ထုတ္၊ အဖံုးေတြျဖဳတ္၊ စာရြက္အလြတ္ေတြကိုၿဖဲ (အေဖက အၾကမ္းစာအုပ္ ျပန္ခ်ဳပ္ေပးတယ္)၊ ေရးၿပီးသားေတြကို ျပန္ေရာင္းၿပီး မုန္႔ဝယ္စား၊ ေပ်ာ္စရာႀကီး။ ကုန္စံုဆိုင္ေတြက ဝယ္ၾကတယ္။ အခုေတာ့ ပလတ္စတစ္ေတြကို ေပါေပါသီသီသံုးလာၾကေတာ့ စာရြက္ေတြမွာ အလကားျဖစ္ေနတာ ႏွေျမာစရာႀကီး။

အဲဒီမွာတင္ စိတ္ကူးေလးတစ္ခု ရလာတာ။ ငါသာ ပိုက္ဆံရွိရင္ အလုပ္ေလးတစ္ခုလုပ္မယ္။ စကၠဴအေဟာင္းေတြျပန္ဝယ္မယ္။ အိတ္ေတြလုပ္မယ္။ လြယ္လြယ္နဲ႔ အဆင္ေျပေျပ အသင့္သံုးလုိ႔ရမယ့္ အိတ္မ်ိဳးေပါ့။ လမ္းေဘးက ကေလးေလးေတြကို ေခၚခိုင္းၿပီး အလုပ္ေပးမယ္။ ၿပီးရင္ ပလတ္စတစ္အိတ္ေစ်းႏႈန္းေလာက္နဲ႔ ဆိုင္ေတြကို ျပန္ေရာင္းမယ္။ ကိုယ့္အိတ္ထဲက စိုက္ရမယ့္ Non-profit အလုပ္မ်ိဳးေပါ့။ လြယ္ေတာ့ မလြယ္ေလာက္ဘူး။ ဒါေပမယ့္ စိတ္ကူးေလးကို ေျပာၾကည့္တာ။ မိုးတြင္းဘက္မွာ ေရစိုမခံေပမယ့္ ေႏြဘက္ေတြမွာေတာ့ ဒီစကၠဴအိတ္ေလးေတြကို သံုးဖို႔ ေျပာမယ္။ မားကတ္တင္းဆင္းမယ္။ ကုန္စံုဆိုင္ေတြနဲ႔ အထည္ဆိုင္ေတြကို အဓိကထားမယ္။ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္နဲ႔ ေျပာၾကည့္မိေတာ့ သူလည္း စိတ္ဝင္စားတယ္။ ဒါေပမယ့္ လြယ္မွာေတာ့ မဟုတ္ဘူးတဲ့။

အဲဒီေတာ့ လြယ္တာ မလြယ္တာ ေနာက္ထား။ ရြာထဲမွာေတာ့ တင္လိုက္ၿပီ။ အႀကံဥာဏ္ေကာင္းေတြ၊ ပိုေကာင္းတဲ့ စိတ္ကူးေတြ ရမယ္ဆိုတာ ယံုၾကည္ပါတယ္လို႔။

ေဂါက္ကလပ္မန္ဘာ
လံုမေလး

လံုမေလးမြန္မြန္

About လံုမေလးမြန္မြန္

has written 169 post in this Website..

ကိုယ္ခ်စ္တဲ့သူေတြကို ကုိယ့္ရဲ႕ေမတၱာတရားကို ျပသဖို႔ ၀န္မေလးပါနဲ႔... ဘ၀ဆိုတာ တိုတုိေလးရယ္ပါ... .... CJ # 11202010

   Send article as PDF