၁၀ ။ ထမင္းတစ္နပ္………………

” ေျခတစ္လွမး္ အကြာက သူတုိ႔ေနရာ”(အပိုင္း ၁၀)

 

က်ေနာ္တုိ႔ေန႔စဥ္ အလုပ္လုပ္ လုပ္နုိင္ဘုိ႔ အားရွိေအာင္ ထမင္းစားရတာေပါ႔။

ထမင္းစားၾကတဲ႔အခါ လွ်ာ ေပါက္စနေလးကို နာမယ္ခံျပီး

က်ေနာ္တုိ႔ရဲ႕  စိတ္အရသာေျပေအာင္

ဟုိဟာ ဒီဟာ ေရြးခ်ယ္စားၾကျပန္ပါတယ္။

၀မး္တစ္ထြာဆုိတာေလးကိုလည္းျပည္႔ေအာင္ျဖည္႔ရင္းေပါ႔။

ၾကာေတာ႔လည္း ဒီ၀မး္တစ္ထြာေလးျဖည္႔ဘုိ႔ ကို က အလုပ္တစ္ခုလုိျဖစ္လာပါတယ္။

တစ္ေန႔တစ္ေန႔ ထမင္းတစ္နပ္စားဘုိ႔ ရွာရေဖြရတာ ထားလုိက္အုံး

ဘာနဲ႔စားမလဲဆုိတာကလည္း အလုပ္ၾကီးတစ္ခုပါဘဲ။

 

ဟုိအရင္အၾကိမ္ေတြက်ယ္ေခါင္ကုိ လာတုံးက ခဏေလးဆုိေတာ႔စားရေသာက္ရတာ

သိပ္ျပႆနာမရွိခဲ႔။

ထမင္းတစ္နပ္အတြက္ ဦးေနွာက္မစားခဲ႔ရပါဘူး။

ဒီတစ္ခါၾကာၾကာေနေတာ႔ အိမ္မွာလဲခ်က္ျပဳတ္မစားခ်င္ေတာ႔

ဆုိင္ကဘဲ၀ယ္စားမယ္ဆုိျပီးေတြးထားလုိက္ပါတယ္။

ပထမဆုံးေရာက္တဲ႔ေန႔မွာအရင္ကစားေနက် ေက်ာက္၀ုိငး္နားကဆုိင္ကုိသြားလုိက္တာေပါ့။

ခုံေပၚမွာဟင္းကသုံးေလးခြက္ေလာက္ဘဲရွိပါတယ္။

ထမင္းစားခ်ိန္လြန္သြားျပီဆုိေတာ႔ဟင္းကသိပ္မက်န္ေတာ႔ပါဘူး။

ထုံးစံအတုိငး္ ထမင္းစားမယ္လုပ္ေတာ႔ တစ္ပြဲဘယ္ေလာက္လဲအရင္ေမးလုိက္ပါတယ္။

တစ္ခါျပင္စားမွာဆုိေတာ႔ ဟင္းထည္႔ျုပီးမွေစ်းေျပာမယ္ဆုိပါတယ္။

သူျပင္ေပးတဲ႔ထမင္းထဲကို ၾကက္ကုန္းေဘာင္လုိေၾကာ္ထားတဲ႔ဟင္းနည္းနည္း

ထည္႔လုိက္ပါတယ္။

မဒမ္ေပါက္ကေတာ႔ ထမင္းဆီဆမး္နဲ႔ၾကက္ဥေၾကာ္။

ဘယ္ေလာက္လဲေမးေတာ႔ ၾကက္ဥနဲ႔က ရွစ္က်ပ္ ၊

အသားနဲ႔က ဆယ္ႏွစ္က်ပ္လုိ႔ေျပာပါတယ္။

အဲတုံးက တစ္ယြမ္ကိုျမန္မာေငြ ၁၇၅က်ပ္ေစ်းရွိပါတယ္။

“ဟင္းနည္းနည္းေလးထည္႔ထားတာၾကည္႔က်က္ယူ”လုိ႔ေျပာမွ

ၾကက္ဥနဲ႔ခြန္ွႏွစ္က်ပ္ အသားနဲ႔တစ္ဆယ္ျဖစ္သြားပါတယ္။

အရင္လာတုံးကစားေနက်ဆုိင္ေလးျဖစ္လုိ႔သာလာစားလုိက္တယ္

စိတ္ထဲမွာ ကိုယ္႔ကုိ ရုိက္တယ္လုိ႔ထင္မိေတာ႔စားရတာမ်ဳိမက်သလုိပါဘဲ။

ဒါနဲ႔ညေနေရာက္ေတာ႔ ေပါေလာ႔အိမ္ယာစခန္းနားေလးက ရွမး္ထမင္းဆုိင္ေလး

ကုိ သြားစားလုိက္ပါတယ္။

ထမင္းဆုိင္က အမ်ဳိးသမီးက ျမန္မာလုိတစ္လုံးစနွစ္လုံးစတတ္ပါတယ္။

ဟင္းေတြကေတာ႔ စုံပါတယ္။

ၾကက္ -၀က္ အသားေၾကာ္၊အသားခ်က္၊

ဟင္းသီးဟင္းရြက္၊ပဲသီး သူ႔ဇလုံနဲ႔သူထည္႔ထားပါတယ္။

ထမင္းကေတာ႔ ေၾကြပုဂံျပားနဲ႔အေမာက္ၾကီးထည္႔ေပးေတာ႔ျပန္ေလွ်ာ႔ခုိင္းရပါတယ္။

ဟင္းကေတာ႔ အသား ႏွစ္မ်ဳိးေလာက္နဲ႔အသီးအရြက္ဟင္းသုံးမ်ဳိးေလာက္ထည္႔လုိက္ပါတယ္။

ဟင္းထည္႔ျပီးေစ်းေမးလုိက္ေတာ႔ ရွစ္က်ပ္လုိ႔ေျပာပါတယ္။

သူတုိ႔ကစြမ္တန္ဟင္းရည္လာခ်ေပးပါတယ္။

မနက္က ေကာင္းေကာင္းမစားခဲ႔ရေတာ႔ အေတာ္ေလးစားလုိ႔ေကာင္းပါတယ္။

ဒီဆုိင္မွာလာစားလုိက္ေတာ႔ မွ မနက္ကျမန္မာဆုိင္က အခ်င္းခ်င္းရုိက္လႊတ္လုိက္တာေသခ်ာသြားပါတယ္။

သူ႕ဆုိင္ကိုေန႔ုတုိင္းလုိလုိသြားစားျဖစ္ေတာ႔ သူကလည္းေစ်းေလ်ာ႔ေပးပါတယ္။

က်ေနာ္ဟင္းမ်ားမ်ားထည္႔ရင္ 7ယြမ္8ယြမ္

ထမင္းနည္းနည္းဟင္းနည္းဆည္းဆုိရင္ 5ယြမ္6ယြမ္။

ဒီေတာ႔လည္း သူ႔ဆုိင္မွာ မနက္ေရာညေရာစားျဖစ္သြားသေပါ႔။

တစ္လေလာက္မနက္ျပန္ညျပန္စားရျပန္ေတာ႔ လည္း ဒီဆုိင္မွာစားရတာျငီးေငြ႔လာပါတယ္။

ဒီထမင္းဒီဟင္းေတြကို  မစားခ်င္ေတာ႔ပါဘူး။

ဟင္းခ်က္ထားပုံကမဆုိးေပမယ္႔ ကိုယ္စားေနက် ျမန္မာထမင္းဟင္းပုံစံ

မဟုတ္လုိ႔လဲ ေန႔စဥ္မစားခ်င္တာပါ။

ေနာက္သူတုိ႔ဘက္က ဆန္ က နည္းနညး္ေစးတဲ႔အျပင္မာလဲမာေတာ႔ စားရတာအဆင္မေျပပါဘူး။

တစ္ခါတစ္ေလေတာ႔လဲျမန္မာလုိခ်က္တဲ႔ထမင္းဟင္း

ခ်ဥ္ရည္ဟင္း၊ငါးပိရည္နဲ႔အတုိ႔အျမဳပ္ေလးစားခ်င္လာမိပါတယ္။

ဒါနဲ႔အားတဲ႔အခ်ိန္ေလးမွာဆုိင္ကယ္နဲ႔ပါတ္ျပီးထမင္းဆုိင္ေလးေတြလုိက္ၾကည္႔ေတာ႔မွ

က်ယ္ေခါင္ျမဳိ႔က်ဥ္းက်ဥး္ေလးမွာထမင္းဆုိင္ေလးေတြအမ်ားၾကီးရွိတာကိုသိရပါေတာ႔တယ္။

က်ယ္ေခါင္ျမဳိ႔ကုိဂုိေဒါင္ေတြပါတ္လည္၀ုိင္းထားပါတယ္။

လူေနအိမ္ထက္ ဂုိေဒါင္က ပုိမ်ားပါတယ္။

ဒီေတာ႔လဲ ကုန္တင္ကုန္ခ်လုပ္သူေတြမ်ားသလုိ စားစရာထမင္းဆုိင္ေတြလဲေပါပါတယ္။

အဲဒီဆုိင္ေလးေတြမွာက ၾကက္သား ၀က္သား၊ ငါးဟင္း ၊ငါးေျခာက္ခ်က္၊ဘဲဥခ်က္၊

ငါးေသတၱာၾကဳိက္ရာဟင္းတစ္ခြက္နဲ႔တစ္ခါျပင္ ျမန္မာေငြေထာင္႔ႏွစ္ရာ

ထမင္းလုိက္ပြဲတစ္ပြဲတစ္ပြဲက်ပ္ႏွစ္ရာ။

ေဘးလုိက္ဟင္းက အသီးအရြက္ေၾကာ္၊ခ်ဥ္ေရဟင္း၊အသုတ္၊

အတုိ႔အျမဳတ္သုံးေလးမ်ဳိးပါေသးေတာ႔ လူတစ္ေယာက္၀ ၀လင္လင္ စားနုိင္ပါတယ္။

ဆုိင္တစ္ဆုိင္နဲ႔တစ္ဆုိင္က ေစ်းတူဘဲေရာင္းၾကပါတယ္။

ဒါနဲ႔ဘဲျမန္မာဆုိင္ေလးေတြကုိဟုိဆုိင္စားဒီဆုိင္စားနဲ႔လွည္႔စားျဖစ္ေနပါတယ္။

က်ေနာ္တုိ႔အလုပ္က ေကာင္မေလးတစ္ေယာက္ကေတာ႔

အျပင္မွာသူ႔ညီမတစ္ေယာက္နဲ႔အတူေနၾကပါတယ္။

သူကထမင္းစားခ်ိန္ဆိုရင္ ဟင္းထုပ္ကေလးေတြဆြဲ ဆြဲလာပါတယ္။

ဘယ္က၀ယ္လာတာလဲလုိ႔ေမးၾကည္႔ေတာ႔သူကေရႊလီဘက္ေအာက္ေစ်းကေန

၀ယ္လာတာလုိ႔ေျပာပါတယ္။

အဲဒီေစ်းဘက္မွာက ေန႔လည္ပုိင္းဆုိရင္ ရွမး္သည္ေလးေတြကဟင္းေရာင္းပါတယ္။

ထမင္းတစ္ယြမ္(ျမန္မာေငြ ၂၀၀ဘုိး)ဆုိရင္အမ်ားၾကီးရပါသတဲ႔။

ဟင္းေတြကေတာ႔ အသားဟင္းဆုိရင္ သုံးယြမ္ဘုိးဆုိရင္ႏွစ္ေယာက္စားေလာက္ပါသတဲ႔။

အသီးအရြက္ဟင္းေတြက တစ္က်ပ္ဘုိးဆုိ အမ်ားၾကီးရတယ္ေျပာပါတယ္။

အဲဒီဆုိင္ေလးေတြက ရွမး္လူမ်ဳိးေတြခ်က္ေရာင္းတဲ႔ဆုိင္ေလးေတြ။

ဟင္းမ်ဳးိစုံရတယ္လုိ႔လဲေျပာပါတယ္။

သူကေတာ႔အဲလုိဘဲေန႔တုိင္း၀ယ္စားတယ္လုိ႔ဆုိျပန္ပါတယ္။

၅ယြမ္ဆုိရင္ တစ္နပ္စာဖူလုံတယ္လုိ႔ေျပာပါတယ္။

သူ႔လုိ၀ယ္စားၾကည္႔ေတာ႔လဲစားရတာ အဆင္ေျပပါတယ္။

ဒါေပမယ္႔လည္းလူ႔စိတ္သေဘာအရ အေျပာင္းအလဲကို အျမဲလုိအပ္ေနေတာ႔

အဲလုိလဲၾကာၾကာ၀ယ္မစားျဖစ္ပါဘူး။

ဒီေတာ႔ ဟုိဆုိင္စားလုိက္ ဒီဆုိင္စားလုိက္နဲ႔ဘဲ သံသရာလည္ပါေတာ႔တယ္။

က်ယ္ေခါင္ထဲမွာတရုပ္ထမင္းဆုိင္ေတြလဲအမ်ားၾကီးပါ။

သူ႔ေဒသနာမယ္နဲ႔ဆုိင္ေလးေတြဖြင္႔ထားတာ

က်ေနာ္တုိ႔ျမန္မာျပည္ကအတုိင္းပါဘဲ။

“ဟူစကုိ ျမီးရွည္”တုိ႔ဘာတုိ႔နာမယ္ေလးေတြတတ္ထားတာပါ။

ဒီလုိဆုိင္ေတြက က်ေနာ္တုိ႔အတြက္ေစ်းၾကီးပါတယ္။

ဟင္းတစ္ပြဲကို ယြမ္၂၀ ယြမ္၂၅ယြမ္ဆုိေတာ႔ ေန႔စဥ္စားမယ္ဆုိအဆင္မေျပပါဘူး။

ဒီေတာ႔လဲ ေစ်းသက္သာတာေလးကို ေရြးစားျဖစ္တာေပါ႔။

ေန႔စဥ္ ကိုးဗ်။

 

တစ္ရက္ေတာ႔ ဒန္ေပါက္စားခ်င္စိတ္ေပၚလာတာနဲ႔ က်ယ္ေခါင္ထဲမွာဆုိက္တြဲနဲ႔

လွည္႔ေရာင္းေနတဲ႔သူဆီက၀ယ္စားပါတယ္။

တစ္ပြဲျမန္မာေငြတစ္ေထာင္။

ဒန္ေပါက္အရသာကမဆုိးေပမယ္႔ ၾကက္သားကေၾကာ္ထားတဲ႔အသားျဖစ္ေနေတာ႔စားရတာ

အာသာမေျပ။

က်ယ္ေခါင္မွာအေနၾကာတဲ႔မိတ္ေဆြကိုေမးၾကည္႔ေတာ႔ေရႊလီေက်ာက္၀ုိင္းနားကိုသြား

အဲဒီမွာရွိတယ္ေျပာတာနဲ႔ ဆုိင္လုိက္ရွာေတာ႔ ေတြ႔ပါတယ္။

ဒါေပမယ္႔ ေသာၾကာေန႔တစ္ရက္ဘဲေရာင္းပါတဲ႔။

ဒီေတာ႔လဲေသာၾကာေန႔မွာဒန္ေပါက္သြားစားသေပါ႔။

ၾကက္သားအစိမ္းဒန္ေပါက္ တစ္ပြဲ (၂၅ယြမ္) လုိက္ပြဲတစ္ပြဲ(၁၀ယြမ္)ဆုိေတာ႔

ေစ်းနည္းနည္းမ်ားတယ္ဆုိေပမယ္႔ စားခ်င္စိတ္ရွိေတာ႔လဲ၀ယ္စားတာပါဘဲ။

အဲ႔ဒီဆုိင္ေလးက ထမင္းဟင္းခ်က္တာလဲေကာင္းပါတယ္။

ထမင္းအ၀စား ၁၆ယြမ္။

ပါဆယ္ဆြဲရင္ ၁၈ယြမ္။

ဆန္ကလဲျမန္မာဆန္ ဆုိေတာ႔စားရတာအဆင္ေျပပါတယ္။

တစ္ခါတစ္ေလေတာ႔လဲ အဲဆုိင္ေလးကိုသြားစားျဖစ္ပါတယ္။

 

၀မး္တစ္ထြာအတြက္ လွ်ာရင္းမ်က္ေအာင္ စဥ္းစားရတာလဲ

မလြယ္ဘူးဘဲေနာ္။

 

ဆက္လက္ေဖာ္ျပပါမည္

ကိုေပါက္လမး္သလားေနသည္

1-11-2015

 

 

 

 

 

 

 

 

About ကိုေပါက္(မႏၱေလး)

ko pauk mandalay has written 1578 post in this Website..

အေတြးပါးပါးေလးကေန ထူသြားျပီထင္ေတာ႔ အရင္ေလာက္ေတာ႔ စာမေရးျဖစ္ေတာ႔ဘူး။