သူ႕နာမည္က ေဒၚေျပာင္းဖူး။

အားလံုးက ေခၚတဲ့ နာမည္ေပါ့။ အသက္က ၄၇နွစ္။ ကေလးက ၄ ေယာက္။ ေယာက္်ားက အရက္သမား ေလျဖတ္။

အလုပ္အကိုင္ကေတာ့ ေက်ာက္ေတာ္ၾကီးဘုရားမွာ မုန္႕တီတို႕ အသုပ္တို႕ ေရာင္းတယ္။ အရင္တုန္းက ေျပာင္းဖူးျပဳတ္ေရာင္းေတာ့ အနားက ေစ်းသည္အားလံုးက ေဒၚေျပာင္းဖူးလို႕ပဲ ေခၚၾကတယ္။

တစ္ေန႕ ေက်ာက္ေတာ္ၾကီးဘုရား ခ်စ္ခ်စ္နဲ႕သြား၊ ဗိုက္ဆာလာေတာ့ အဲဒီဆိုင္ေလးမွာ ထိုင္ျဖစ္တာေပါ့။ ထိုင္ျဖစ္ေတာ့ ထံုးစံအတုိုင္းအသုပ္နဲ႕ မုန္႕တီမွာတာေပါ့။ အဲဒီမွာ ကေလးေလး နွစ္ေယာက္က ပန္းကန္ေလးေတြနဲ႕ အစံုသုပ္ ၁၀၀ ဖိုးႏွစ္ပြဲဆိုျပီးေတာ့ လာ၀ယ္ၾကတာ။ ကၽြန္ေတာ္လဲၾကည့္ေနတာ အဲဒီအေဒၚၾကီးရဲ႕ ၁၀၀ ဖိုးကလဲ ပံုမွန္ပြဲေလာက္ပဲ သုပ္ေပးျပီးေတာ့ ဟင္းရည္ပါ အိတ္နဲ႕ ထည့္ေပးေနတာ။ ကၽြန္ေတာ္က ကေလးေတြလဲျပန္ထြက္သြားေရာ ” အေဒၚၾကီး ၁၀၀ ဖိုးကလဲ မ်ားလိုက္တာ ” လို႕ေျပာလိုက္တာေပါ့။

” အန္တီတို႕ကလဲ တစ္ပြဲကို ၂၀၀ ေရာင္းတာပါ။(အျခား အသုပ္ဆိုင္ေတြ တစ္ပြဲကို သံုးရာကေန ငါးရာအထိ ေစ်းရွိပါသည္) ဒီကေလးေတြက ေအာက္ဖက္(၁) မွာေနတဲ့ကေလးေတြ၊ သူတို႕လာ၀ယ္တာ အဲဒါသူတို႕တင္မဟုတ္ဘူး သူတို႕မိဘေတြပါ စားၾကတာ။ ထမင္းေလးခ်က္ျပီးေတာ့ အဲဒီအသုပ္လာ၀ယ္ျပီး တစ္မိသားစုလံုးစားၾကတာ။ ေနာက္ပိုင္းကိုယ္လဲ သိသြားေတာ့ သူတို႕လာရင္ နွစ္ပြဲစာသုပ္သုပ္ေပးလိုက္တာ၊ အန္တီတို႕က ကိုယ္ခ်င္းလဲစာတယ္။ အန္တီတို႕လဲ အဲလိုမ်ိဳးခက္ခဲတဲ့ အခ်ိန္ေတြရွိခဲ့တာပဲေလ။ အဲဒီေတာ့ ျမတ္တာ မျမတ္တာ အပထား။ မလွဴတတ္ေစ်းေရာင္းေပါ့ ငါ့တူရဲ႕ ”

သတိထားၾကည့္လိုက္မိေတာ့ သူ႕ဆိုင္မွာ အနားကေစ်းသည္ရဲ႕ ကေလးေတြ၊ ဘုရားေပၚမွာ ေတာင္းစားတဲ့ လူေတြလဲ ေစ်းေပါေပါနဲ႕ လာစားၾကတာ။ တစ္ရာဖိုး ႏွစ္ရာဖိုးဆိုျပီးေတာ့။ ခဏေနေတာ့ ေယာဂီ၀တ္စံုႏြမ္းႏြမ္းနဲ႕ အဘြားၾကီးတစ္ေယာက္ ေရာက္လာေရာ၊ အေဒၚၾကီးက အစံုသုပ္တစ္ပြဲကို အေၾကာ္နဲ႕ သုပ္ေပး၊ မုန္႕တီ တစ္ပြဲခ်ေပးလိုက္တယ္။

” ဒီ အဘြားၾကီးဆိုရင္ အန္တီက ေန႕တိုင္းေကၽြးတယ္။ ပိုက္ဆံမယူဘူး။ သူ႕မွာလဲ သူ႕ေယာက္်ားအဖိုးၾကီးက ေျချပတ္ေနတာ။ လမ္းေဘးမွာ အဘြားၾကီး အဘိုးၾကီးႏွစ္ေယာက္ ရြက္ဖ်င္ေလးထိုးျပီးေနၾကရတာ။ သားသမီးလဲ ရွိလား မရွိလားလဲမသိ။ ဒိဘုရားမွာ ေတာင္းရမ္းစားေနရတာ။ အန္တီက ကိုယ့္ မိဘေတြ အရြယ္မို႕ အလကားေကၽြးပါတယ္။ ျပီးေတာ့ အန္တီက မိဘေတြ ရွီစဥ္တုန္းက ေကၽြးခြင့္လဲမရခဲ့ဘူးေလ ” ဆိုျပီး မ်က္ရည္၀ဲလာတာကို ဟိုဖက္လွည့္ထိုင္ျပီး ပန္းကန္ေတြ ေဆးေနပါတယ္။

ကၽြန္ေတာ့္ ခ်စ္ခ်စ္က ေနာက္ထပ္မုန္႕တီ တစ္ပြဲကို အလြတ္မွာလိုက္တယ္။ အေဒၚၾကီးကေတာ့ ” အလြတ္မွာလဲ ၂၀၀ ပဲ၊ ပဲေၾကာ္ ငါးဖယ္ဆိုလဲ ၂၀၀ ပဲ ” ဒါေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ္တို႕ အလြတ္ပဲမွာလိုက္ပါတယ္။ ျပန္ခါနီး အေဒၚၾကီးက ” အန္တီတို႕က အလွဴေတြဘာေတြဆိုျပီး သီးသန္႕လဲ မလုပ္နိုင္ေတာ့ ဒီဘုရားမွာ ေစ်းေရာင္းရင္းနဲ႕ပဲ ရသေလာက္ ကုသိုလ္လုပ္ယူရတာေပါ့ ငါ့တူရယ္။ တစ္ေန႕တစ္ေန႕ အိမ္ကလူေတြ စားေလာက္ရံု ကေလးေတြ ေက်ာင္းစရိတ္ေလာက္ ျမတ္ရင္ ရျပီ၊ အန္တီတို႕က အျမတ္ၾကီးလဲ မစားဘူး၊ ေသရင္လဲ ဘာမွယူသြားလို႕ရတာမဟုတ္ဘူးေလ။”

ကၽြန္ေတာ္လဲ ” အန္တီ ထားတဲ့ ေစတနာေတြ တစ္ေန႕ အန္တီတို႕ကို အက်ိဳးေပးလာမွာပါ “ဟုေျပာရင္း ဆိုင္ထဲမွထြက္ခဲ့ေတာ့သည္။ အေဒၚၾကီးကလဲ ကၽြနေ္တာ္တို႕စားထားတဲ့ ပန္းကန္ေလးေတြ ေကာက္သိမ္းရင္း က်န္ေနခဲ့ေတာ့သည္။ ညေန ဆည္းဆာမို႕ ေကာင္းကင္က နီေရာင္သန္းေနျပီ။ ငွက္ကေလးေတြလဲ ေကာင္းကင္တစ္ခြင္ အိပ္တန္းတက္ဖို႕ရာ ဟိုဟိုဒီဒီ ပ်ံသန္းေနၾကေတာ့သည္။

kyauk taw gyi

 

စာၾကြင္း (၁)

ေက်ာက္ေတာ္ၾကီးဘုရား ေအာက္ဖက္တြင္ အလြန္ဆင္းရဲတဲ့ ရပ္ကြက္ေလးတစ္ခုရွိပါသည္။

About mgsai

sai khon has written 9 post in this Website..

ျမန္မာျပည္မွာေမြးသည္။ ဘာသာျပန္ျခင္းကို စိတ္၀င္စားျပီး ယခုအခါ ကိုယ္ပိုင္စာေလးမ်ား ေရးသားသည္။