ေက်ာင္းကို ေတာ့အထူးတလည္ မိတ္မဆက္ေပးေတာ့ပါဘူး။ ဇတ္လမ္းဆက္ၾကစို႕

ကၽြန္ေတာ္တို႕ ေက်ာင္းေတြမွာ ေခတ္ ဆိုတာရွိတယ္။ ၾကံဳဖူးၾကလား၊ အရုပ္ေခတ္တို႕၊ ပံုကဒ္ေခတ္တို႕၊ ေဘာလံုးေခတ္တို႕ တစ္ခါတစ္ေလ အီစြတ္ၾကိဳး ေခတ္ဆိုတာေတာင္ရွိပါတယ္။ ေခတ္တစ္ေခတ္ကို သတိထားမိသေလာက္ တစ္လ၊ အလြန္ဆံုးၾကာ ႏွစ္လပဲခင္ဗ်။ ျပီးရင္ေတာ့ အဲဒီေခတ္ကုန္သြားျပီး ေနာက္ေခတ္တစ္ေခတ္ကူးေျပာင္းပါတယ္။

ေက်ာင္းဖြင့္ခါစ မိုးတြင္းတို႕လို အခ်ိန္ေတြမွာ ေသခ်ာကစားလို႕မရဘူး။ ေဘာလံုးကန္လို႕မရဘူး၊ မိန္းခေလးေတြဆိုလဲ ၾကိဳးခုန္တာတို႕ ဘာတို႕မရဘူး။ အဲဒီေတာ့ မွတ္မိသေလာက္ အဲဒီအခ်ိန္ဆို ပံုကဒ္ေခတ္ပါ။ ကၽြန္ေတာ္တို႕ ငယ္ငယ္က ကိုရီးယားကားဆိုတာ စျပီးေခတ္စားလာေတာ့ ကိုရီးယားကားထဲက မင္းသားမင္းသမီးပံုေတြ၊ ပါ၀ါရိန္းဂ်ားကလဲ ေခတ္ေတာ္ေတာ္စားေတာ့ ပါ၀ါရိန္းဂ်ားပံုေတြ၊ ကာတြန္းကားထဲက ပံုေတြကို ကတ္ထူျပားမွာ ထုတ္ျပီး၊ ပံု ၈၀ ပါတဲ့ကတ္ျပားတစ္ျပားကို ၅၀ နဲ႕ ရပ္ကြက္ထဲက ဆိုင္ေတြမွာေရာင္းပါတယ္။ အဲဒါေတြကို ၀ယ္ျပီးတဲ့ ကတ္ေၾကးနဲ႕ျဖတ္၊ပံုေတာင္မွ အေသး၊ အၾကီးကပိုတန္ဖိုးရွိပါတယ္။ တန္ဖိုးအရွိဆံုးကေတာ့ ပံုကဒ္အၾကီးရဲ႕ ေနာက္မွာ သီခ်င္းစာသားေတြေရးထားတဲ့ပံုကဒ္ပါ။ ေက်ာင္း ေကာ္ရက္ဒါ ေတြမွာ ေျမျဖဴကို ေရဆြတ္ျပီး ေလးေထာင့္ကြက္ေလးဆြဲ၊ ျပီးရင္ပံုေတြထပ္ျပီးေတာ့ ဖိနပ္နဲ႕ ပံုထုတ္တမ္းေဆာ့ၾကပါတယ္။ ဒါက ေယာက္်ားေလးေတြေဆာ့တာ၊ မိန္းခေလးေတြက သူတို႕ၾကိဳက္တဲ့ မင္းသားမင္းသမီးပါတဲ့ ပံုကဒ္ေတြ အျပန္အလွန္လဲလွယ္ၾကတယ္။ ပံုကဒ္ဖြက္တမ္းေဆာ့ၾကတယ္။ ျပီးေတာ့ သူတို႕ၾကိဳက္တဲ့ သီခ်င္းစာသားပါတဲ့ ပံုကဒ္ေတြဆိုရင္ စုၾကတယ္။

ေနာက္တစ္လေလာက္ၾကာရင္ အရုပ္ေခတ္ေရာက္တယ္။ ေထာင္ပစ္တဲ့ စစ္သားရုပ္ေတြ၊ ေကာ္ရုပ္ေလးေတြ တန္းစီေထာင္ျပီးေတာ့ ပစ္ၾကတာပါ။ ေခါင္ထိအကုန္ယူေၾကးတို႕။ တစ္ရုပ္ထိ တစ္ရုပ္ယူေၾကးတို႕ စသျဖင့္ပါပဲ။ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ အရုပ္ေခတ္ေရာက္ရင္ စီးပြားေတာ္ေတာ္ျဖစ္ပါတယ္။ အေၾကာင္းကေတာ့ ကၽြန္ေတာ္က အရုပ္ရင္းႏွီးသူလုပ္ပါတယ္။ အဲဒီတုန္းက ကၽြန္ေတာ္တို႕ ေဘးအိမ္မွာေနတဲ့ အကိုၾကီးက သိမ္ၾကီးေစ်းမွာ အလုပ္လုပ္ပါတယ္။ သူ႕ကို ပုိက္ဆံေပးျပီးမွာရင္ အရုပ္ေတြ လက္ကားေစ်းနဲ႕ရတယ္။ ရပ္ကြက္ထဲက ဆိုင္ေတြက ေစ်းၾကီးပါတယ္။ အဲဒီအရုပ္ေတြကို အရုပ္ပစ္ကၽြမ္းတဲ့ သူငယ္ခ်င္းေတြကို ေပးပါတယ္။ သူတို႕ နုိင္ရင္ နိုင္တဲ့အထဲက တစ္၀က္ကို ယူပါတယ္။ အရုပ္တိုး ေခ်းစားသူေပါ့ဗ်ာ၊ ကၽြန္ေတာ္က အရုပ္ပစ္မကၽြမ္းဘူး၊ ပစ္ရင္လဲ က်န္စား လုပ္တာမ်ားတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႕ အေခၚကေတာ့ “ထား” တယ္လို႕ေခၚပါတယ္။ အိမ္မွာ အဲ့တုန္းကဆို အရုပ္ေတြ ၾကြပ္ၾကြပ္အိတ္ေတြနဲ႕ ေပါင္းစံုပဲ။ အရုပ္ေခတ္ဆိုရင္ ေက်ာင္းသားေတြလက္ထဲ ပုိက္ဆံမရွိၾကဘူး။ အရုပ္ကို currency အေနနဲ႕ သံုးၾကတာကိုး။

သိပ္မၾကာဘူး သီတင္းကၽြတ္ခါနီးျပီဆိုရင္ေတာ့ ေဘာလံုးေခတ္ ျပန္ထပါတယ္။ ေက်ာင္းနားက ေဘာလံုးကြင္းထဲမွာ ျမက္အရွည္ေတြ ေခ်ာက္တဲ့အခ်ိန္၊ ေဘာလံုးပြဲေတြ ျပန္စလာပါျပီ၊ ေကာ္ေဘာလံုးေတြ၀ယ္ၾက၊ ရာဘာေဘာလံုးလိုခ်င္ရင္ ဟိုးေမွာ္ဘီနားက ေဘာလံုးစက္ရံုအထိသြား၀ယ္ၾကရတာ။ ေဘာလံုးေတြကလဲ ကၽြန္ေတာ္တို႕ ကန္ရင္ ကြဲတာမ်ားတယ္။ ေက်ာင္းမွာေနရာလြတ္မက်န္ ေဘာပြဲေတြခ်ည္းခင္ဗ်၊ ေက်ာင္းေဘာလံုးကြင္းၾကီးကလဲ အက်ယ္ၾကီးဆိုေတာ့ ေဘာလံုးကြင္းကို ေလးစိတ္ခြဲ၊ ဖိနပ္ေလးေတြနဲ႕ ဂိုးတိုင္လုပ္ ကန္ၾကတာ။ တစ္ဖက္နဲ႕ တစ္ဖက္လဲ လူက ညီခ်င္မွ ညီတာ၊ တစ္ခါတစ္ေလ ေတြ႕တဲ့ေဘာလံုးလုိက္ကန္တာ ဟိုဘက္ကြင္းက ေဘာလံုးၾကီး ဒီဖက္ကြင္းထဲက်လာရင္လဲ ဂိုးရဖို႕ အဓိကမို႕လို႕ သြင္းၾကတာပဲ။ တစ္ကြင္းထဲမွာေဘာလံုး ၂ လံုးေတြျဖစ္ခ်င္ျဖစ္ကုန္ေရာ၊

သိပ္မၾကာဘူး ေက်ာင္းေတြပတ္လည္ကန္တဲ့ ေဘာပြဲေတြ က်င္းပၾကတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႕ ေက်ာင္းမွာလဲ လာလာကန္ၾကတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႕ ေက်ာင္းက တစ္တန္းနဲ႕ တစ္တန္း တျခားအခ်ိန္မွာ မတည့္ရင္ေနပါေစ အဲဒီအခ်ိန္က်ေတာ့ တစ္ေက်ာင္းလံုးညီၾကတယ္။ ကိုယ့္ေက်ာင္းအသင္းနဲ႕ တျခားေက်ာင္းကအသင္းဆိုပါေတာ့၊ အိမ္ကြင္းမွာကန္ျပီဆိုတာနဲ႕ တစ္ေက်ာင္းလံုး ေဘာလံုးကြင္းကို ၀ိုင္းထားတာ။ ကိုယ့္အသင္း ရႈံးေတာ့မယ္။ဒုတိယပိုင္းလဲ ကုန္ေတာ့မယ္ဆိုတာနဲ႕ တစ္ေက်ာင္းလံုးက ကြင္းထဲ၀င္ၾက။ ခ်ၾက ရုိက္ၾက ခဲနဲ႕ထုၾကေပါ့။ မနိုင္ရင္ အဲ့လို ပြဲဖ်က္ၾကတာ၊ အားကစားစိတ္ဓါတ္ေပါ့ခင္ဗ်ာ၊ ခ်စ္ၾကည္ေရး ေဘာလံုးပြဲဆိုရင္ အျမဲတမ္း ရန္ညိွဳးေဘာလံုးပြဲ ျဖစ္ျဖစ္ကုန္တာ။

ေက်ာင္းပိတ္ခါနီး ၁ လပိုင္း ၂ လပိုင္းေလာက္ၾကရင္ ေဘာလံုးေခတ္သိပ္မထေတာ့ဘူး။ ကန္တဲ့ လူေတြေတာ့ရွိေသးတယ္။ အရင္ကလို ေဘာလံုးကြင္းၾကီး ေလးစိတ္စိတ္စရာမလိုေတာ့ဘူး။ အဲ့အခ်ိန္ဆို အီစြတ္ၾကိဳးေခတ္ေပါ့။ အီစြတ္ၾကိဳးေတြ၀ယ္ၾက၊ အဲ့ေခတ္ၾကေတာ့ မိန္းကေလး ေယာက္်ားေလးမခြဲေတာ့ဘူး။ မိန္းကေလးလဲ မိန္းကေလး၀ိုင္း၊ ေယာက္်ားေလးလဲ ေယာက္်ားေလး၀ိုင္း၊ တစ္ခါတစ္ေလ မိန္းကေလး အဖြဲ႕နဲ႕ ေယာက္်ားေလးအဖြဲ႕နဲ႕ ျပိဳင္တာရွိေသးတယ္။ တစ္ၾကိဳးခုန္တယ္ နွစ္ၾကိဳးခုန္တယ္ဆိုတာရွိတယ္။ ျပီးေတာ့ သူ႕အဆင့္နဲ႕သူ၊ သူ႕ခုန္နည္းနဲ႕သူ ခုန္ၾကရတာ။(အေသးစိတ္ေတာ့ မမွတ္မိေတာ့ဘူး) ေျခတစ္ဖက္နဲ႕ ခုန္တာရွိတယ္။ ေျခစံုခုန္တာရွိတယ္။ ၾကိဳးကို ေျခေထာက္တစ္ဖက္နဲ႕ နင္းျပီးေတာ့ မလြတ္ေအာင္နင္း ခုန္တာရွိတယ္။ အစံုပဲ။ ပိုက္ဆံေၾကးလဲ ခုန္ၾကတယ္။ အဲဒီနွစ္က ေက်ာင္းမွာလဲ အီစြတ္ခုန္ပြဲ လုပ္ေပးၾကတယ္။ ဆုေပးတယ္ဆိုေတာ့၊ အသင္းေတြက ၾကိဳးခုန္တတ္တဲ့ ေယာက္်ားေလး မိန္းကေလးေတြကို ပိုက္ဆံေပးၾက၊ မုန္႕ေကၽြးၾက၊ ထမင္းေကၽြးၾကနဲ႕ ငွားျပီးအသင္းဖြဲ႕ၾကတာကိုး။ တစ္ခန္းကို သံုးဖြဲ႕ ေလးဖြဲ႕ေလာက္ထြက္တယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႕ အသင္းမွာလဲ ကၽြန္ေတာ္က မန္ေနဂ်ာေပါ့။ နာမည္ၾကီးတဲ့သူေတြကို လိုက္စည္းရံုးရ၊ ပိုက္ဆံေပးရ၊ မုန္႕ေကၽြးရနဲ႕ တစ္ခါတစ္ေလ ၾကိဳးခုန္ထရိမ္နင္ဆင္းျပီးလို႕ ေညာင္းရင္ နွိပ္ေပးရတာ။ ကၽြန္ေတာ္က ၈ တန္းက အမၾကီးတစ္ေယာက္ကို ငွားလိုက္တာ။ သူ႕ကို အျမဲ ပစားေပးထားတာ။ အုပ္စုပြဲေတြအကုန္နိုင္တယ္၊ ေနာက္ဆံုးဖိုင္နယ္ပြဲက်မွာ အဲဒီအမၾကီး ေျခေခါက္လဲျပီး မခုန္နိုင္ေတာ့ ရႈံးတာ ဒုတိယဆုပဲ ခ်ိတ္ေတာ့တယ္။

ဒီလိုနဲ႕ အဲ့တုန္းက ေက်ာင္းေတြ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားက အဲဒီလို ေခတ္ေတြနဲ႕ လည္ပတ္ေနျပီး သူ႕ေခတ္နဲ႕သူ ေက်ာင္းနားက ေစ်းသည္ေတြကို ကေလးေတြက လုပ္ေကၽြးၾကတယ္ေပါ့ ခင္ဗ်ာ

About mgsai

sai khon has written 9 post in this Website..

ျမန္မာျပည္မွာေမြးသည္။ ဘာသာျပန္ျခင္းကို စိတ္၀င္စားျပီး ယခုအခါ ကိုယ္ပိုင္စာေလးမ်ား ေရးသားသည္။