< တစ္ေန႕ ကြၽန္မစာအုပ္အေဟာင္းဆိုင္တန္းဘက္ေတြေလွ်ာက္ေမႊရင္း Chinese Literature 1979ဆိုတဲ႕စာမ်က္ႏွာ၁၂၃ မ်က္ႏွာပါတဲ႕ စာအုပ္ေဟာင္းေလးတစ္အုပ္ကို ရခဲ႕တယ္။ ဒီစာအုပ္ေလးထဲမွာ တရုပ္ျပည္ရဲ႕ ထင္ရွားတဲ႕ယဥ္ေက်းမွဳ၊ အႏုပညာ၊ ထံုးတမ္းစဥ္လာ၊ ပံုျပင္၊ ဒဏာရီနဲ႕ ၀တၳဳတိုေတြ ပါ၀င္ေနတယ္။ အဲ႕ဒီအထဲက ကြၽန္မဘေလာ့ဂ္နဲ႕ သင့္ေတာ္မယ့္ အေၾကာင္းအရာေလး၃ပုဒ္ကို Fabelsဆိုတဲ႕ ေခါင္းစဥ္ေအာက္ကေန ရလိုက္တယ္။ အခုေအာက္ေဖာ္ျပပါ ပို႕စ္ကေတာ့ အဲ႕ဒီ၃ပုဒ္ထဲက ပထမဦးဆံုးတစ္ပုဒ္ပါဘဲ။ က်န္၂ပုဒ္ကိုလည္း အလ်ဥ္း သင့္သလို တင္ေပးသြားပါမယ္။>


တခါတုန္းက တယူသန္ နဲ႕ ေမာက္မာတို႕ ကမာၻႀကီးေပၚမွာအတူရွိေနၾကတယ္။ အတူရွိတယ္လို႕ေျပာရတာက သူတို႕၂ေယာက္ဟာ ခႏၶာကိုယ္ တစ္ကိုယ္ထဲမွာ ႏွစ္ေယာက္ပါ၀င္တည္ရွိေနလို႕ပါဘဲ

။ ဒါေပမယ့္ အဲ့လိုရွိေနတာကိုုေတာ့သူတို႕၂ေယာက္က လံုး၀မသိၾကပါဘူး.။ သူတို႕ ၂ေယာက္က အခုလို ခႏၶာကိုယ္ တစ္ခုထဲမွာအတူရွိေနၾကေပမယ္႕ သူတို႕ကိုယ္သူတို႕ေတာ့ သီးသန္႕စီ တည္ရွိေနတယ္လို႕ထင္ေနၾကတာပါ။

တစ္ေန႕မွာ တယူသန္နဲ႕ ေမာက္မာဟာ တစ္ေယာက္ကို တစ္ေယာက္ ၀င္တိုက္မိလိုက္လ႔ို တအံ့တၾသျဖစ္သြားၾကတယ္ ( အမွန္က သူတို႕ကသာ ၀င္တိုက္မိတယ္ ထင္တာေနာ္။ တကယ္ေတာ႕ ခႏၶာကိုယ္ တစ္ခုထဲမွာ)။
အဲဒီ့လို ၀င္သာ၀င္တိုက္မိၾကတာ တစ္ေယာက္ကိုတစ္ေယာက္မျမင္မေတြ႕ႏိုင္ၾကဘူး။ ဘာေၾကာင့္လည္းဆိုေတာ့ တယူသန္မွာ မ်က္လံုးဆိုလို႕ လံုး၀မပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ ေမာက္မာ မွာေတာ့ ဦးေခါင္းထိပ္တည့္တည့္မွာ မ်က္လံုးတစ္လံုးရွိေနတယ္။

ေမာက္မာက ေျပာတယ္။ ” မင္းဘာေၾကာင္္ ငါ့ကို အေလာသံုးဆယ္နဲ႕ ၀င္တိုက္ရတာလည္း.. မင္းမွာ မ်က္စိမပါဘူးလားကြ.. ေတာ္ေတာ္ ရိုင္းတဲ႕ေကာင္္ “.. လို႕ေဒါႀကီးေမာႀကီးနဲ႕ေျပာလိုက္တယ္။

အဲ႕ေတာ့ တယူသန္က ” မပါပါဘူးဗ်ာ..မ်က္လံုးဆိုတာဘာမွန္းေတာင္မသိပါဘူး”..လို႕ ေခါင္းကိုခါရမ္းၿပီးေျပာလိုက္တယ္။

ဒီေတာ့ ေမာက္မာကႏွာေခါင္းကိုရွဳ႔ံ႕လက္ၿပီးု..” အလို..မင္းမွာမ်က္စိမရွိဘူး..ဟုတ္လား?.. ဒါဆိုမင္း ေကာင္းကင္ၾကီးကိုဘယ္ၾကည္႕လို႕ရမလဲ.. ေကာင္းကင္ဆိုတာဘာမွန္းေတာင္မင္းသိမယ္႕ပံုမရပါဘူး..ငါကေတာ့ ငါ႕ရဲ႕တစ္ခုထဲေသာမ်က္လံုးနဲ႕ ေကာင္းကင္ကိုျမင္ႏိုင္တယ္ကြ..။
ဒီစၾကၤာ၀ဌာႀကီးမ်ာ ငါ႕လိုေကာင္းကင္ကိုျမင္ႏိုင္တဲ႕သူရွိမွာမဟုတ္ဘူးကြ..ငါဘာကိုဆိုလိုလည္း..မင္းသိရဲ႕လား “..လို႕ေျပာလိုက္တယ္။

တယူသန္ကေတာ့ ” မသိပါဘူးဗ်ာ..သိလည္းမသိခ်င္ပါဘူး”..လို႕ ေခါင္းကိုခါရမ္းၿပီးေျပာျပန္္တယ္။

ဒီေတာ့ ေမာက္မာက ” ငါသာလွ်င္ ဒီစၾကၤာ၀ဌာၾကီးမွာ အရွင္သခင္ကြ..ငါလိုလူ ငါတစ္ေယာက္ထဲရွိတယ္ကြ”လို႕ေျပာျပန္ေရာ။

တယူသန္ကေတာ့ထံုးစံအတိုင္း ေခါင္းကိုတြင္တြင္ခါလို႕ ..” ငါသိတာက..စားမယ္..အိပ္မယ္..ငိုစရာရွိငိုမယ္..ဒါဘဲ.. မင္းရွိတာလည္း ငါအတြက္ ဘာမွမထူးျခားဘူး” လို႕ ေျပာတယ္။

ေမာက္မာႏွာေခါင္းရွဳံ႕လိုက္ၿပီး “ ဟင္း..မင္းဟာ ဘယ္လိုလူစားမ်ဳိးပါလိမ့္ ” ဆိုရွဳံ႕ခ်လိုက္တယ္။

ဒီေတာ့ တယူသန္က ” ဟုတ္တယ္.. ဘုရားကဖန္တီးေပးထားသေလာက္ဘဲငါယူထားတယ္..ငါဘ၀ကိုငါေက်နပ္တယ္ ” လို႕ေျပာလိုက္ေရာ..ေမာက္မာက..တယူသန္ကို ” ငႏံု..ငႏံု..မင္းဟာ ငႏံုဘဲ” ဆိုၿပီးေျမျပင္ကို စိတ္တိုတိုနဲ႕ ဆြဲလဲဲပစ္လိုက္တယ္။

ဒီလိုနဲ႕သူတို႕ႏွစ္ဦး လံုးေထြး သတ္ပုတ္ေနၾကပါေရာ။ အေတာ္ၾကာေအာင္သူတို႕ နပန္းလံုးလို႕အားလည္းအားရသြားေရာ ေမာက္မာက စိတ္ေလွ်ာ႕လိုက္ၿပီး “အင္း..ငါက..ငါနဲ႕ေကာင္းကင္ႀကီးရယ္သာ ဒီစၾကၤာ၀ဌာၾကီးထဲမွာရွိတယ္ထင္ေနတာ..ခုေတာ့ ဒီငႏံုုတစ္ေကာင္ ပါရွိေနတာ ငါလက္ခံရေတာ႕မွာေပါ့” ဆိုၿပီး တယူသန္ကို အသိအမွတ္ျပဳလိုက္ရေတာ့တယ္။

အဲ႕ဒီအခ်ိန္ကစၿပီး တယူသန္နဲ႕ ေမာက္မာကို အျမဲအတူ ယွဥ္တြဲေတြ႕ေနရေတာ့တယ္။ သူတို႕ႏွစ္ေယာက္ဟာ ခြဲခြာလို႕မရေအာင္ ဘယ္သြားသြား ဘယ္လာလာ အတူတူ ျဖစ္ေနၾကေတာ့တယ္။


ဒါေၾကာင့္ တစ္ယူသန္စိတ္ရွိလာရင္ ေမာက္မာလာတာနဲ႕အမွ်.. ေမာက္မာလာရင္လည္း လူေတြဟာ ငါဘဲမွန္တယ္..ငါ…ဆိုတဲ့ တစ္ယူသန္စိတ္ေတြ ရွိလာတတ္ၾကတာပါ။ ဒီစိတ္ႏွစ္ခုဟာခြဲျခားလို႕ကိုမရေတာ့ပါဘူး။

About Yin Nyine Nway

Yin Nyine Nway has written 358 post in this Website..

I m web developer