(ဝတၳဳ)


မ်ဥ္းေျဖာင့္တစ္ေၾကာင္းက သူ႔အျမီးကို ပါးစပ္ျဖင့္ ျပန္မ်ိဳျပီး စက္ဝုိင္းျဖစ္ေအာင္ လုပ္ျပ၏။ 

သတင္းစာ ဆရာမ်ားက ဝိုင္းေမးၾကသည္။ 

"ခုလို ဖန္တီးႏိုင္ေအာင္ ဘယ္လို ၾကိဳးစားခဲ့ရပါသလဲ"

အျမီးကို ျပန္ကိုက္ထားရေသာ မ်ဥ္းေျဖာင့္က ပါးစပ္ မအားသျဖင့္... 
"အင္း...အစ္... အစ္... အြန္း...အီး..."

"အခုလို လုပ္ျပႏုိင္ေတာ့ ဘယ္လို ခံစားရပါသလဲခင္ဗ်ာ"
"အင္း...အစ္... အစ္... အြန္း...အီး..."

"ေရွ႕ေလွ်ာက္ ဘာေတြ ဆက္လုပ္ဖို႔ ရည္ရြယ္ထားပါသလဲ"
"အင္း...အစ္... အစ္... အြန္း...အီး..."

"ဟုတ္ကဲ့၊ အခုလို ေျဖၾကားေပးတာ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္၊ ကိုမ်ဥ္းေျဖာင့္ ခင္ဗ်ား"
--------
(ဝတၳဳတိုအမည္- ျပပြဲ၊ ေရးသားသူ- တာရာမင္းေဝ၊ 
ကၽြန္ေတာ္ တူးေဖာ္ခဲ့ေသာ ေျမစိုင္ေျမခဲမ်ားအေၾကာင္းစာအုပ္ -၁၉၉၇ ၊ 
------------------------------------------------------


(ဖတ္သူ)

    အထက္ပါ စာပိုဒ္ကေလးသည္ ဝတၳဳတို ဟူ၍ 
သတ္မွတ္ရမည့္ အႏုပညာလက္ရာ တစ္ခု ျဖစ္သည္။ 
အႏုပညာလက္ရာ(အႏုပညာပစၥည္း)ဟူသည္ ဖန္တီးသူ 
ရွိေသာေၾကာင့္ ျဖစ္တည္ေပါက္ဖြားလာသည္။ 
ဖန္တီးသူ၏ ဖန္တီးမႈေနာက္တြင္ ခံစားသူ ဟူ၍ ရွိလာျပန္သည္။ 

    (ခံစားသူေတြ ရွိလာမည္ျဖစ္ေသာေၾကာင့္ အႏုပညာပစၥည္းေတြကို 
ဖန္တီးသူတို႔က ခံစားသူတို႔အတြက္ ရည္ရြယ္၍ ဖန္တီးၾကျခင္းေတာ့ မဟုတ္ေရးခ် မဟုတ္။ 
အႏုပညာသမားကိုယ္၌ကိုက အႏုပညာ ပိုး ရြစိထိုးေသာေၾကာင့္ ဖန္တီးမိျခင္းျဖစ္ရာ... 
ထို႔ေနာက္မွ အႏုပညာ ခံစားသူတို႔ကလည္း မေနႏိုင္မထိုင္ႏိုင္ အႏုပညာခံစားလိုစိတ္ 
ရြစိတက္လာၾကျခင္းသာ ျဖစ္သည္။ 
    

    အႏုပညာ ဟူသည္ ဘာအတြက္ ဘယ္လို ဖန္တီးလိုက္သည္ ဟူ၍ မရွိစေကာင္း။ 
ဤသို႔သာ ကၽြန္ေတာ္ ယူဆသည္။ ထားေပအံုးေတာ့...။ ဤ အခ်ိန္သည္ အႏုပညာအေၾကာင္း ေထာင္းလေမာင္း 
ထေအာင္ ေျပာေနရမည့္ အခ်ိန္ မဟုတ္ေသး။ 
ေနာက္မ်ားမွ ဒီအေၾကာင္းေတြကို လက္ခေမာင္း ထခတ္မည္။)

    ေရးသူ(ဆရာ တာရာမင္းေဝ)က ေရးသည္။ သူ ေရးသားထားသည့္ စာကို 
ခံစားဖတ္ရွဳသူ(ကၽြန္ေတာ္)က ဖတ္မိသည္။ ဒါပါပဲ။ ေျပာလိုရင္းက ဒါပါပဲ။ 

    ဖတ္မိသည့္ေနာက္... ေရးသူ၏ အေရးက တုန္႔ခနဲ ဆံုးသြားေသာ္လည္း ဖတ္သူ၏ 
အေတြးက ဒုန္းစိုင္း ေျပးလႊားဆဲ ျဖစ္ေနသည္။ အဲသည္ေနာက္.... ဤ စကားမ်ားသည္ ... 
ထို ဝတၳဳတိုကေလးကို ဖတ္ျပီးခ်ိန္တြင္ ကၽြန္ေတာ္ ဆက္ေတြးမိေသာ အေတြးမ်ားမွ်သာ ျဖစ္သည္။ 

    စကား မက်န္ေအာင္ ေျပာရပါမည္။ ထိုဝတၳဳကို ဤအခ်ိန္(ဤေန႔ ဤရက္ ဤနာရီ-၂၅ရက္-ဇန္နဝါရီ-၂၀၁၇-ည 
၁၀နာရီ ၅၅မိနစ္) တြင္ ဖတ္မိရာမွ... ကၽြန္ေတာ္ ဆက္လက္ ေတြးေတာမိသည့္ အေတြးစဥ္ အမွ်င္ကေလးတစ္ျဖတ္မွ်သာ
ျဖစ္သည္။  (အေတြးမ်ားသည္ စဥ္ဆက္မျပတ္ တဖ်တ္ဖ်တ္ ေျပာင္းလြဲ ေျပးလႊားေနဆဲ ျဖစ္ပါသည္။)
-----------------------------------------------------------------------------

(အေတြးစဥ္ အမွ်င္တစ္ျဖတ္)


    အေပၚမွာ ေဖာ္ျပထားတဲ့ ဝတၳဳကို ဖတ္ျပီးတဲ့ေနာက္မွာ ကၽြန္ေတာ္ေတာ့ျဖင့္ 
ဗမာျပည္ႏုိင္ငံေရးကိုပဲ ေျပးျမင္မိတယ္။ 

    ကၽြန္ေတာ္တို႔ ႏိုင္ငံမွာ လက္ရွိ ဦးေဆာင္ လွဳပ္ရွားျပေနတဲ့ မ်ဥ္းေျဖာင့္ တစ္ေၾကာင္း ရွိပါတယ္။ 
အရင့္အရင္က မ်ဥ္းလိမ္မ်ဥ္းေကာက္ေတြထက္ ပိုေကာင္းတဲ့ လုပ္ေဆာင္ခ်က္ေတြ လုပ္ျပႏိုင္လိမ့္မယ္လုိ႕ 
ယံုၾကည္စြာနဲ႔ အဲဒီ မ်ဥ္းေျဖာင့္ လုပ္ျပသမွ်ကို ၾကည့္ေနမိၾကပါတယ္။ 

    ခမ်ာလည္း လုပ္ျပရွာပါတယ္။ လိမ္ျပ ေကာက္ျပ တြန္႔ျပတာေတြ မလုပ္ပဲ စည္းလံုးမႈ ... ေသသပ္စြာ 
ဝန္းဝိုင္းမႈ စတဲ့ အဓိပၸာယ္ေတြကို ေဖာ္ေဆာင္တဲ့အေနနဲ႔ လုပ္ျပရင္း လုပ္ျပရင္းကေန... စက္ဝိုင္း ပံုသ႑ာန္တစ္ခုကို 
လုပ္ျပမိသြားပါတယ္။ 

    ပရိယာယ္ ၾကြယ္ဝစြာနဲ႔ ေျမြတစ္ေကာင္ သူ႕အျမီးကို ျပန္ကိုက္သလို အဝန္းအဝိုင္း ပံုစံ လုပ္ျပရတာပါ။ 
အေတာ္ ခက္ခဲပါတယ္။ (ပိုစ့္ေမာ္ဒန္ ဝါဒီတစ္ေယာက္အေနနဲ႔ ေျပာရမယ္ဆိုရင္ ေျမြတစ္ေကာင္ သူ႔အျမီးကို 
သူျပန္ကိုက္တဲ့ပံုသ႑ာန္ဟာ အစဥ္အလာေတြ၊ စည္းမ်ဥ္းေတြ၊ ေဘာင္ေတြ၊ ခြင္ေတြ၊ ထံုးတမ္းဓေလ့ေတြကို 
ေဖာက္ထြက္ျပီး လူတကာ ကဲ့ရဲ႔ျပစ္တင္ ၾကိမ္းေမာင္း ဆဲဆိုသံေတြ ၾကားကေန ဖန္တီးျပရတဲ့ ပံုသ႑ာန္ပါ။
    (သမားရိုးက် ဝတၳဳတစ္ပုဒ္မွာဆိုရင္ အစ၊ အလယ္၊ အဆံုး၊ ဒီလိုပဲ ျပသေနရာကေန... ပိုစ့္ေမာ္ဒန္ဝါဒီေတြက 
အဆံုးနဲ႔အစကို ေရာယွက္ျပသလိုက္သလိုပါ။ အဆံုးဟာ အစလည္း ျဖစ္ေနသလို အစဟာ အဆံုးလို႔လည္း ယူဆလို႔ 
ရသြားတဲ့ပံုသ႑ာန္ပါ။ ေလာကရဲ႕ မာယာအထပ္ထပ္ သစၥာအလႊာလႊာကို ေမွာ္ဆန္ဆန္ ျဖန္႔ခင္းျပလိုက္တဲ့သေဘာပါ။ 
ေခတ္သစ္အႏုပညာအရာမွာေတာ့ ဒါဟာ အေတာ္ တာသြားခဲ့တဲ့ ပိုစ့္ေမာ္ဒန္သေဘာတရားတစ္ခု ျဖစ္ပါတယ္။) 

 
   အရင္ေခတ္အဆက္ဆက္က မ်ဥ္းလိမ္မ်ဥ္းေကာက္ေတြ လုပ္မျပရဲခဲ့တဲ့ ပံုသ႑ာန္တစ္ခုကို ရိုးေျဖာင့္ျပတ္သားစြာ 
လုပ္ျပရတာမို႔ ပင္ပန္းပါတယ္။ မ်ဥ္းေျဖာင့္တစ္ေၾကာင္းကေန လိမ္ျပဖို႔ ေကာက္ျပဖို႔ တြန္႔တြန္႔လူးျပဖို႔ ဆိုတာ လြယ္ပါတယ္။ 
လုပ္ရိုးလုပ္စဥ္ ေခတ္အဆက္ဆက္ လုပ္ျပခဲ့ျပီးျပီမို႔ ထူးျပီးလည္း ေမးေနစရာ မလိုေခ်။ 

    ယခုေတာ့ မ်ဥ္းေျဖာင့္တစ္ေၾကာင္းက သူ႔အေသြးအသားရဲ႕ အစိတ္အပိုင္းျဖစ္တဲ့ သူ႔အျမီးကို သူျပန္ကိုက္ျပျပီး၊ 
ခက္ခဲနက္နဲတဲ့ အသြင္သ႑ာန္ကို ယူထားရတုန္းမို႔ အင္မတန္ မအားလပ္ႏိုင္ပါ။ ဘာမွ ရွင္းျပေနဖို႔၊ ေျဖာင့္ခ်က္ေပးေနဖို႔၊ 
မ်က္ႏွာခ်ိဳေသြးျပေနဖို႔လည္း မအားပါ။ 

    ဒါကို ကိုယ္ခ်င္းစာစိတ္၊ စာနာစိတ္ မ်က္ကြယ္ျပဳျပီး... ဘယ္လို ၾကိဳးစားထားတာလဲ ၊ ဘယ္လိုခံစားရလဲ... ၊ 
ဘာေတြ ဆက္လုပ္ျပအုန္းမလဲ .....၊ စသည္ျဖင့္ ဘာဘာညာညာေတြ လိုက္ေမးၾက.... 

    ဘယ္လိုေတာ့ျဖင့္ လုပ္မျပဘူး... ဘယ္လို လုပ္ျပရင္ျဖင့္ ပိုေကာင္းမွာ ဘာညာဘာညာ ... 
စသည္ျဖင့္ေတြလည္း ေဝဖန္ၾက၊ ပုတ္ခတ္ၾက၊ မဲ့ၾက၊ ရြဲ႕ၾက... ။ 

    ဟိုကျဖင့္ ...လုပ္စရာ ရွိတာကို မႏိုင္ဝန္ ထမ္းသလို လုပ္ေနရလို႕ ဘာမွေတာင္ ျပန္မေျပာႏိုင္.... ။ 

    ဒီအေျခအေနကို ျမင္ျပီးေနာက္မွာ ကၽြန္ေတာ္ျဖင့္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ ေျပာဖူးတဲ့ စကားတစ္ခြန္းကိုပဲ ေျပးသတိရတယ္။ 

------------------------------------------------------------------------------



"အလုပ္ လုပ္ပါရေစအံုး။ အဲဒီလို အလုပ္ လုပ္ေနတဲ့အခါမွာ သခြပ္ပင္က မီးတက်ည္က်ည္ 
လုပ္ၾကတာေတာ့လဲ မေကာင္းဘူး။ ေျမွာက္ေပးတဲ့အထဲ သတင္းစာေတြလဲ ပါတယ္လို႔ 
ကၽြန္ေတာ္က ေျပာခ်င္တယ္။ 
အဲဒီလို ခင္ဗ်ားတို႔ လုပ္ေနယင္ က်ဳပ္တို႔ကလဲ ဝတ္တရားအတိုင္း အေရးယူ လုပ္ရမွာဘဲ။ 
အဲဒီလို လုပ္ေနၾကယင္ မီးခိုးမဆံုး မိုးမဆံုး ျဖစ္ေနမွာဘဲ။ အဲဒါေတြ ဖယ္ထားျပီး ... 
အလုပ္ကေလးလဲ ေကာင္းေကာင္း လုပ္ပါရေစအံုး။ 
အစြန္းမေထာင္ပါနဲ႔။  ကၽြန္ေတာ္တို႔ကို မၾကိဳက္ဘူးဆိုယင္ ထံုးစံအတိုင္း 
မၾကိဳက္တဲ့ အေၾကာင္းကို ေသေသခ်ာခ်ာ ေျပာၾကပါ။ က်ဳပ္တို႔ ထြက္သြားရံုဘဲ။ 
ဟိုဘက္က အစြန္းေထာင္၊ ဒီဖက္က အစြန္းေထာင္ေအာင္ေတာ့ မလုပ္ၾကပါနဲ႔။"
(၁၉၄၇ ခုႏွစ္၊ ေမလ ၃၀ ရက္ေန႔၊ သတင္းစာဆရာမ်ား အစည္းအေဝးတြင္ 
ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္း-ေျပာၾကားသည့္မိန္႔ခြန္းမွ)






















သင့္ေအးရိပ္
















 

alinsett

About alinsett

alinsett has written 615 post in this Website..

. . .