ဆယ်တန်းစာမေးပွဲတွေလည်း အောင်စာရင်းထွက်ပြီ၊ အောင်တဲ့သူတွေ၊ ဂုဏ်ထူးပါတဲ့သူတွေ၊ ကျတဲ့သူတွေ၊ မျှော်မှန်းထားသလောက် မဖြစ်ခဲ့တာတွေ၊ အကုန်စုံနေမှာပါပဲ။ ဘယ်သူကမှတော့ စာမေးပွဲမကျချင်ဘူး။ ဘာလို့လဲဆို ဆယ်တန်းဆိုတာ ဘဝတစ်ဆစ်ချိုး၊ ဘဝအဆုံးအဖြတ်ဆိုပြီး မှတ်ယူထားကြတာကိုး။

အရင်ကတော့ ဟုတ်ချင်ဟုတ်ခဲ့မယ်။ ဆယ်တန်းမှ မအောင်ရင်၊ ကျောင်းကောင်းကောင်းမှ မတတ်နိုင်ရင် ဂုဏ်ငယ်ရတာလေ။ ဒါပေမယ့် ခုကျ ခေတ်ကပြောင်းသွားပြီ။ ကိုယ်တိုင်လည်း ဆယ်တန်းအောင်၊ တက္ကသိုလ်တက်၊ လုပ်ငန်းခွင်ဝင်နေတော့ အဲဒီဆယ်တန်းကို ဘဝလုပ်ခဲ့ရတာကို ပြန်တွေးကြည့်ပြီး ရယ်ချင်မိတယ်။

ဟုတ်ပါတယ်။ မြန်မာနိုင်ငံရဲ့ ပညာရေးစနစ်အရ ဆယ်တန်းဆိုတာတော့ အောင်သင့်တယ်ပေါ့။ ဒါပေမယ့် မအောင်တော့ရော ဘဝက ပြီးသွားပြီတဲ့လား။ အခု လက်ရှိအစိုးရလက်ထက်မှာ အသက်မွေးဝမ်းကျောင်းပညာကို ဦးစားပေးနေတာ အားလုံးလည်း သတိထားမိကြမှာပါ။ ကိုယ်တိုင်လည်း အသက်မွေးဝမ်းကျောင်းပညာတစ်ခုခု တတ်ထားသင့်တယ်လို့ ထင်ပါတယ်။ အဓိကက ကိုယ်ကိုယ်တိုင် ဘာဝါသနာပါလဲဆိုတာ သိထားဖို့ပဲ အရေးကြီးပါတယ်။ ခုဖြစ်နေတဲ့ပြသနာက ကိုယ့်ကိုယ်ကို ဘာဖြစ်ချင်မှန်း၊ ဘာဝါသနာပါမှန်း မသိကြတာ။ ကိုယ်တိုင်လည်း ဘာဖြစ်ချင်ခဲ့မှန်းမသိဘဲနဲ့ ဖြစ်သင့်တာတွေကိုပဲ ရွေးခဲ့ရတာ။ ခုချိန်ထိလည်း ဖြစ်ချင်တာနဲ့ ဖြစ်နေတာ ကိုက်ညီရဲ့လား မသိသေးဘူး။

ဒီနေရာမှာ ကျွန်မဆယ်တန်းအောင်တုန်းက တက္ကသိုလ်ရွေးချယ်ခဲ့တာလေးကို ပြောပြချင်ပါတယ်။ ကျွန်မရဲ့ အမြင်လေးကို သိစေချင်ရုံသက်သက်ပါ။

ကျွန်မဆယ်တန်းအောင်တော့ အမှတ်ပေါင်း ၄၈၄ မှတ် ရပါတယ်။ အဲဒီအမှတ်နဲ့ တက်ရမယ့် တက္ကသိုလ်ကို ရွေးတဲ့အခါမှာ တော်တော်လေး ခက်ခဲခဲ့ပါတယ်။

၁။ ကျွန်မ ဆေးပညာကို လုံးဝစိတ်မဝင်စားပါဘူး။ ဆရာဝန်လုပ်ဖို့လည်း ရည်ရွယ်ချက်မရှိပါဘူး။ အရမ်းလည်းကြောက်တတ်ပါတယ်။ ဒါက ကျွန်မရဲ့ခံစားချက်ပါ။

နောက်တစ်ခုက ဆရာဝန်လုပ်ဖို့ အရင်းအနှီးက ကြီးပါတယ်။ ကျောင်းစရိတ်အပြင်ကိုမှ ကျွန်မတို့က မကွေးကို သွားတက်ရမှာဖြစ်တဲ့အတွက် နေစရိတ်၊ စားစရိတ်ကလည်း ရှိပါတယ်။ ချမ်းသာတဲ့မိသားစုမဟုတ်တဲ့အတွက်လည်း အဲဒီ ရ နှစ်လောက်ရင်းထားဖို့ကို အင်အားမရှိပါဘူး။ အဲဒီတော့ အမေက မဖြစ်ဖြစ်အောင် ထားမယ်လို့ ပြောပေမယ့် ဆေးပညာနဲ့ဆိုင်တဲ့ကျောင်းတွေအကုန်လုံးကို ပယ်လိုက်ပါတယ်။ (ဆရာဝန်မလုပ်မှတော့ တစ်ခြားလည်း မလုပ်ချင်ပါဘူး။ ဒါပေမယ့် အဲဒီနှစ်က ဆေးကျောင်းကလည်း မိန်းကလေး ၄၉၆ မှတ်၊ ယောက်ျားလေး ၄၆၄ မှတ်နဲ့ ဖြတ်သွားပါတယ်။)

၂။ GTC၊ Computer ကိုလည်း ထပ်ပယ်လိုက်ပါတယ်။ ပထမအချက်ကတော့ မအူပင်မှာ ကျောင်းမတက်ချင်လို့ပါ။ ဒုတိယအချက်ကတော့ GTC တက်မယ်ဆိုရင် အနည်းဆုံး BE လောက်ရမှ အဆင်ပြေမယ်လို့ တွေးမိပါတယ်။ ကြိုးစားမယ်ဆိုရင် BE ပြီးဖို့ ၅ နှစ်လိုပါတယ်။ အဲဒီ ၅ နှစ်ပြီးရင် အလုပ်တန်းရမှာလား။ မသေချာပါဘူး။ ပြီးတော့ Computer။ ကျွန်မ Computer ပိုင်းကို အရမ်းဝါသနာပါပါတယ်။ ဒါပေမယ့် Computer တက္ကသိုလ် ၄ နှစ်တက်ရုံနဲ့ လုပ်ငန်းခွင်ဝင်လောက်တဲ့အထိ မပြည့်စုံပါဘူး။ ထုံးစံအတိုင်း အလုပ်အကိုင်အခွင့်အလမ်းကလည်း နည်းပါတယ်။ အဲဒီကြောင့် ဒီနှစ်ခုကိုလည်း ပယ်စာရင်းထည့်လိုက်ပါတယ်။ (GTC တက်ကြတဲ့ ကျွန်မသူငယ်ချင်းတွေ အခုထိ အလုပ်မလုပ်ကြသေးသလို Computer Master တက်နေတဲ့ သူငယ်ချင်းတစ်ယောက်ဆိုရင် Program တစ်ခုရေးဖို့ မဖြစ်နိုင်သေးပါဘူးတဲ့။ သူတို့က သင်ရိုးထဲက စာတွေကို ကွန်ပျူတာနဲ့ မသင်ခဲ့ရဘဲ မျက်စိထဲပေါ်လာအောင် စာတွေ့ပဲ သင်ခဲ့ရပါတယ်တဲ့။)

၃။ ကျွန်မကို ပညာရေးတက္ကသိုလ် တက်စေချင်ကြပါတယ်။ ကျွန်မကိုယ်တိုင်ကလည်း စာသင်တာ ဝါသနာပါပါတယ်။ ဆယ်တန်းဖြေပြီးကတည်းကလည်း စာတွေပြန်သင်ခဲ့ပါတယ်။ ဒါပေမယ့် ကျွန်မအတွက် အခက်အခဲက ဘာလဲဆိုတော့ အစိုးရလခစားအလုပ် မလုပ်ချင်လို့ပါ။ ပညာရေးတက္ကသိုလ်ကဆင်းရင် နယ်ကျောင်းတွေမှာ တာဝန်ကျပါတယ်။ မိသားစုကိုထောက်ပံ့ရမယ့် ကျွန်မက နယ်ကျောင်းက ကျောင်းဆရာမလခလေးနဲ့ ဘယ်လိုမှ ရပ်တည်လို့ မဖြစ်ပါဘူး။ မရှိတဲ့ကြားက ကျောင်းထားပေးရမယ့် မိသားစုအတွက် ကျောင်းပြီးတာနဲ့ ပြန်ထောက်ပံ့ရမယ့် တာဝန်ရှိပါတယ်။ အဲဒါကြောင့် ဒီတစ်ခုကိုလည်း ရင်နာနာနဲ့ ပယ်ခဲ့ရပါတယ်။ (အခုချိန်ထိ ဆရာမတွေကိုတွေ့ရင် ရောဂါတက်နေတုန်းပါပဲ။)

၄။ ကျွန်မက မြန်မာစာကို အရမ်းဝါသနာပါပါတယ်။ ကျောင်းတက်တုန်းကဆို တစ်ချိန်လုံး မြန်မာစာပဲ လုပ်နေလို့ အိမ်က ဆူတာ ခံခဲ့ရပါတယ်။ ဒါပေမယ့် အဲဒီ ဝိဇ္ဇာ၊ သိပ္ပံ ဘာသာရပ်တွေနဲ့ပဲ ငွေရှာလို့ မရတဲ့အတွက် ယောင်လို့တောင် ထည့်မစဉ်းစားမိပါဘူး။ (ကျွန်မပြောတာ ဆရာ၊ ဆရာမကြီးတွေကို စော်ကားသလို ဖြစ်သွားရင် တောင်းပန်ပါတယ်။)

၅။ အဲဒီအချိန်မှာ ဘာဝိုင်းပြောကြသလဲဆိုတော့ အဝေးသင်ပဲ တက်ပြီး နယ်မှာပဲ စာသင်ဖို့ပြောကြပါတယ်။ အဲဒီအချိန်က ခင်မင်မှုအရ စာသင်တာတောင် ၇၀၀၀ဝ လောက်ရပါတယ်။ တကယ်တမ်းသာ စာသင်စားမယ်ဆိုရင် တစ်လကို အနည်းဆုံး ၂၀၀၀၀ဝ လောက်ရနိုင်ပါတယ်။ ဒါပေမယ့် အမေက ခွင့်မပြုခဲ့ပါဘူး။ တက္ကသိုလ်ထားပေးခဲ့ပါတယ်။ တက္ကသိုလ်ကျောင်းသူဘဝကို ဖြတ်သန်းစေခဲ့ပါတယ်။ (အမေ့ကို တကယ်ကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ ကျောင်းပြီးတော့ အလုပ်မလုပ်ခင် စပ်ကြားလေးမှာ တစ်လကို ၅၀၀၀ဝ လောက်က စရမယ့် ဝန်ထမ်းမလုပ်ဘဲ နယ်မှာပဲ စာသင်ဖို့ ပြောကြပေမယ့်လည်း ကျွန်မတက်လမ်းကို ငွေရှာမှုဆိုတဲ့ ခေါင်းစဉ်အောက်မှာ မပိတ်ပင်ခဲ့တဲ့ အမေ့ရဲ့မေတ္တာကို နှိုင်းမရအောက်အောင် တန်ဖိုးထားမိပါတယ်။)

၆။ နောက်ဆုံးတော့ နိုင်ငံခြားဘာသာတက္ကသိုလ်တက်ဖို့ ဆုံးဖြတ်ခဲ့ပါတယ်။ ရန်ကုန်မှာပဲ တက်ရမယ်။ ၃ နှစ်တက်ရုံနဲ့ ကျောင်းပြီးမယ်။ ဘာသာစကားတစ်ခုဖြစ်တဲ့အတွက် ကျွန်မစိတ်ဝင်စားတဲ့ ဟိုတယ်နဲ့ခရီးသွားလုပ်ငန်းတွေမှာ လုပ်ဖို့ အဆင်ပြေမယ်။ နောက်ပြီးတော့ ဒီနယ်ပယ်ထဲမှာလည်း တစ်ချိုု့အဆက်အသွယ်လေးတွေ ရှိတဲ့အတွက် မြန်မြန်နဲ့ကျောင်းပြီးပြီး အလုပ်ဝင်လို့ရမယ့် ဒီတက္ကသိုလ်ကို ရွေးချယ်ခဲ့ပါတယ်။

ဒါကတော့ ဆယ်တန်းအောင်ပြီးစ ကျောင်းသားတစ်ယောက်ရဲ့ အမြင်နဲ့ ရွေးချယ်မှုပါ။ အားလုံးအတွက်တော့ မှန်ချင်မှ မှန်ပါလိမ့်မယ်။ ကျွန်မကတော့ ကိုယ့်အခြေအနေနဲ့ စဉ်းစားပြီး ကျွန်မအတွက် အကောင်းဆုံးဖြစ်မယ့်အရာကို ရွေးချယ်ခဲ့တာပါ။

ခုချိန်ပြန်တွေးရင် အဲဒီရွေးချယ်မှုက အတိုင်းအတာတစ်ခုအထိတော့ မှန်ခဲ့ပေမယ့် ကိုယ်လက်ရှိရောက်နေတဲ့ နေရာက ကိုယ့်စိတ်တိုင်းကျ ဖြစ်ရဲ့လားဆိုတာ ပြန်တွေးကြည့်ရင် မရေမရာမသေမချာပါ။ ဒါပေမယ့် ရွေးပြီးသွားရင်တော့ အကောင်းဆုံးလုပ်ရမှာပါပဲ။ ကိုယ်စိတ်ပါသည်ဖြစ်စေ၊ စိတ်မပါသည်ဖြစ်စေ ကိုယ့်အလုပ်ကို အကောင်းဆုံးလေ့လာသင်ယူပြီး လုပ်ရမှာပါ။

လက်ရှိပညာရေးစနစ်အရ ကျောင်းသားတွေအားလုံးဟာ တစ်ခုခုတော့ မဖြစ်မနေ ရွေးရမှာပါပဲ။ ဘယ်သူ့ဖိအားမှ မပါဘဲ ကိုယ့်ရဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက်နဲ့ကိုယ် သေချာစဉ်းစားပြီး ရွေးချယ်စေချင်ပါတယ်။ ခေတ်က ပြောင်းနေပါပြီ။ ဆရာဝန်ဖြစ်မှ၊ အင်ဂျင်နီယာဖြစ်မှ ဘဝရပ်တည်ချက်ခိုင်မာမယ့်ခေတ် မဟုတ်တော့ပါဘူး။

ဆယ်တန်းပြီးမှ ဘဝက စရတာပါ။ တကယ့်ဘဝထဲကို ဝင်ဖို့အတွက် တကယ်အသုံးဝင်တဲ့ပညာတွေကို ဆယ်တန်းပြီးမှ စလေ့လာရတော့မှာပါ။ ဒီနေရာမှာ ကျွန်မအမြင်နဲ့ အကြံပြုချင်တာက အင်္ဂလိပ်စာကို လေ့လာပါ။ သင်တန်းတစ်ခုတည်းတက်ရုံနဲ့ မလုံလောက်ပါဘူး။ ဖုန်းထဲမှာ အသံဖိုင်တွေ၊ စာအုပ်တွေ၊ dictionary တွေ ထည့်ထားပါ။ စာကြည့်တိုက်တွေအထိ မသွားနိုင်ရင်တောင် The Best English လို စာအုပ်မျိုးကို ဝယ်ဖတ်ပါ။ အင်္ဂလိပ်စကားကို မွတ်နေအောင် ပြောတတ်ဖို့တော့ မလိုပါဘူး။ ဒါပေမယ့် အခြေခံရှိနေဖို့တော့ အရေးကြီးပါတယ်။ အခြေခံရှိနေရင် လုပ်ငန်းခွင်ထဲမှာ ဆက်သင်သွားလို့ရပါတယ်။ (ကိုယ်တိုင်လည်း လုပ်ငန်းခွင်ထဲက အထက်လူကြီးဆီက သင်ယူပြီး ပြောရဲဆိုရဲ ရှိလာခဲ့တာပါ။)

နောက် ကွန်ပျူတာအခြေခံလေ့လာထားပါ။ တကယ်ကောင်းတဲ့ ပညာဒါနသင်တန်းကျောင်းတွေ ရှိပါတယ်။ (ဥပမာ မနောရမ္မ)။ Word, Excel ကို ကောင်းကောင်းသုံးတတ်ရင်ကို လုပ်ငန်းခွင်ထဲမှာ အဆင်ပြေနေပါပြီ။ Powerpoint ပါ သုံးနိုင်ရင်တော့ ပိုကောင်းပါတယ်။

နောက်ဆုံးတစ်ခုကတော့ စာဖတ်စေချင်ပါတယ်။ ရသစာပေကို များများဖတ်ပေးရင် ပိုကောင်းပါတယ်။ ရသကို ခံစားတတ်မှ ကိုယ်ချင်းစာစိတ် ရှိလာမှာပါ။ ကိုယ်ချင်းစာစိတ်ရှိတဲ့သူများလာရင် လောကကို အကျိုးပြုပါတယ်။ ကိုယ်ချင်းစာစိတ်နဲ့ ပတ်ဝန်းကျင်ကို အလေးထားတတ်ရင် ပတ်ဝန်းကျင်မှာ ဘာတွေဖြစ်နေတာလဲဆိုတာ မြင်လာပါလိမ့်မယ်။

ဆယ်တန်းအောင်စာရင်းထွက်ပြီးတဲ့ မောင်လေး ညီမလေးတွေကို ပြောပြချင်တာလေးတွေပါ။ ကိုယ်တိုင်လည်း ဘဝရဲ့ အခက်အခဲတွေကို ရင်ဆိုင်နေရဆဲပါပဲ။ အားလုံးပဲ ဖြစ်ချင်တာနဲ့ ဖြစ်နေတာနဲ့ ထပ်တူကျပါစေလို့ ဆုတောင်းပေးလိုက်ပါတယ်။

About လံုမေလးမြန္မြန္

has written 169 post in this Website..

ကိုယ္ခ်စ္တဲ့သူေတြကို ကုိယ့္ရဲ႕ေမတၱာတရားကို ျပသဖို႔ ၀န္မေလးပါနဲ႔... ဘ၀ဆိုတာ တိုတုိေလးရယ္ပါ... .... CJ # 11202010