ကၽြန္မႏွင့္ ဥာဏ္ေကာင္းျခင္း

 

(ကိုယ့္ဂုဏ္ကိုယ္ေဖာ္ မသူေတာ္ဟု ဆိုလွ်င္ ဤစာကိုေရးေသာ ကၽြန္မသည္ မသူေတာ္တစ္ဦးျဖစ္ေၾကာင္း ဦးစြာဝန္ခံလိုပါသည္။)

 

ကၽြန္မကို ငယ္စဥ္ကတည္းကပင္ ဥာဏ္ေကာင္းသည္ ဟု ဆိုၾကသည္။ အထူးသျဖင့္ ဆရာ၊ ဆရာမမ်ားႏွင့္ ေဆြမ်ိဳးမ်ားက ေျပာၾကျခင္းျဖစ္သည္။ စာက်က္လွ်င္ ခဏေလးႏွင့္ စာရျခင္း ႏွင့္ ဥာဏ္စမ္းေမးခြန္းမ်ားကို အမ်ားအားျဖင့္ မွန္ေအာင္ေျဖဆိုႏိုင္ျခင္းတို႔ေၾကာင့္ ျဖစ္မည္ထင္၏။ ထို႔ေၾကာင့္ စာျမန္ျမန္ရေအာင္ ဘယ္လိုက်က္သလဲ၊ စာက်က္နည္း ေျပာျပပါဟုလည္း မၾကာခဏ အေမးခံခဲ့ရဖူးသည္။

 

ကၽြန္မကေတာ့ ကိုယ့္ကိုယ္ကို သူမ်ားထက္ ဥာဏ္ပိုေကာင္းသည္ဟု မထင္မိေခ်။ ေက်ာင္းသားအားလံုးသည္ ဥာဏ္ရည္အတူတူပင္ ျဖစ္သည္။ သို႔ေသာ္ စာကို နားလည္သည့္အေပၚမူတည္၍ စာျမန္ျမန္ရျခင္း၊ မရျခင္း ကြဲျပားသြားသည္ဟုသာ ယူဆမိပါသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ ကၽြန္မ ျပန္ေျဖေလ့ရွိသည္မွာ စာကို တကယ္နားလည္သြားလွ်င္ စာက်က္ရတာ လြယ္သြားပါသည္ဟုပင္။

 

ကၽြန္မ နားလည္သမွ် ေျပာရလွ်င္ ဥာဏ္ရည္ (၂) မ်ိဳးရွိသည္။ မွတ္ဥာဏ္ ႏွင့္ ျဖတ္ထိုးဥာဏ္ ျဖစ္သည္။ စာက်က္ျခင္းသည္ မွတ္ဥာဏ္ကို အသံုးခ်ျခင္းပင္ ျဖစ္၏။ ကၽြန္မသည္ စာတစ္ပုဒ္ကို နားမလည္ဘဲ စာက်က္၍ မရေခ်။ စာတစ္ေၾကာင္းခ်င္းစီ၏ အဓိပၸာယ္၊ ေရွ႕စာေၾကာင္းႏွင့္ ေနာက္စာေၾကာင္း အဓိပၸာယ္ဆက္စပ္မႈ၊ စာတစ္ပုဒ္လံုး၏ ဆိုလိုရင္း စသည္တုိ႔ကို မသိေသးဘဲ ကၽြန္မ စာမက်က္ႏိုင္ပါ။ ဆရာမ်ား စာရွင္းျပကတည္းကပင္ ကၽြန္မ နားမလည္ေသးလွ်င္ ဘဝင္မက်ေပ။ တစ္ခါတစ္ေလ ကၽြန္မအေတြးမ်ားက လမ္းလြဲေနတတ္ၿပီး ဆရာရွင္းျပသည္ကို နားမလည္ႏိုင္ ျဖစ္ေနတတ္၏။ မ်က္ေမွာက္မႈန္ကုပ္က ေဝေဝဝါးဝါးၾကည့္ေနလွ်င္ ဆရာမ်ားက သိသည္။ ကံေကာင္းစြာပင္ ကၽြန္မနားလည္လက္ခံလာသည့္အထိ ရွင္းျပေသာ ဆရာေကာင္းမ်ားႏွင့္ ေတြ႕ခဲ့သည္ဟု ဆိုႏိုင္ေပသည္။

 

စာက်က္ေတာ့မည္ဆိုလွ်င္ ပထမဆံုး စာတစ္ပုဒ္လံုးကို နားလည္ေအာင္ အသံတိတ္ဖတ္ၾကည့္သည္။ နားလည္ၿပီဆိုလွ်င္ ကၽြန္မ၏ စာက်က္ျခင္း စတင္ေလၿပီ။ စာေၾကာင္းတစ္ေၾကာင္းခ်င္းစီကို ေအာ္က်က္သည္။ ကိုယ့္အသံကို ကိုယ္ျပန္ၾကားရျခင္းသည္ စာကို ပိုမွတ္မိေစ၏။ တစ္ေၾကာင္းရလွ်င္ ေနာက္တစ္ေၾကာင္း၊ ၿပီးလွ်င္ ႏွစ္ေၾကာင္းစလံုးျပန္ဆို၊ ရၿပီဆိုလွ်င္ ေနာက္တစ္ေၾကာင္း၊ ၿပီးလွ်င္ သံုးေၾကာင္းစလံုးျပန္ဆို၊ ဤနည္းျဖင့္ စာတစ္ပုဒ္လံုးဆံုးေအာင္ က်က္ျခင္းျဖစ္သည္။ စာရသြားၿပီဆိုလွ်င္ စာအုပ္ကိုပိတ္ၿပီး အလြတ္ေရးၾကည့္သည္။ ေရးၿပီးလွ်င္ စာအုပ္ႏွင့္ တစ္လံုးခ်င္း ျပန္တိုက္စစ္သည္။ အမွားမ်ားရွိ၍ မေက်နပ္ေသးလွ်င္ ထပ္ေရးၾကည့္သည္။ ေက်နပ္သြားၿပီဆုိလွ်င္ ေနာက္တစ္ပုဒ္ကို ေျပာင္းက်က္ျခင္း စတင္သည္။

 

မည္မွ်ပင္ပန္းခဲ့ေသာ စာက်က္ျခင္းပါနည္း။ ယခု ျပန္ေတြးၾကည့္လွ်င္ ကၽြန္မတို႔သည္ စာက်က္ျခင္းဟူေသာအမႈကို အခ်ိန္မ်ားစြာအကုန္ခံ၊ အပင္ပန္းမ်ားစြာခံကာ ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ ျပဳလုပ္ခဲ့ၾကသည္။ ထိုသို႔ အေခါက္ေခါက္အခါခါ ေအာ္က်က္ၿပီး ေရးခဲ့ေသာစာမ်ားကို ကၽြန္မတို႔ မွတ္မိၾကပါသေလာ။ ျပန္လည္အသံုးျပဳၾကပါသေလာ။

 

ဤေနရာတြင္ မွတ္ဥာဏ္အေၾကာင္းကို ျပန္လည္ေျပာလိုပါသည္။ ေက်ာင္းသားအားလံုးသည္ ဥာဏ္ရည္အတူတူပင္ ျဖစ္သည္။ သေဘာတရားကို မွတ္ႏိုင္ပံုျခင္း အတူတူပင္။ အတန္းထဲတြင္ ဆရာမက သမိုင္းေၾကာင္းတစ္ခုကို စိတ္ဝင္စားဖြယ္ ေျပာျပသည္ ဆိုပါစို႔။ ေက်ာင္းသားအားလံုးကလည္း ထိုသမိုင္းေၾကာင္းကို ေသခ်ာနားေထာင္ၿပီး နားလည္သေဘာေပါက္သည္ ဆိုပါစို႔။ စာရွင္းျပျခင္းၿပီးလွ်င္ ႀကိဳက္သည့္ေက်ာင္းသားတစ္ေယာက္ကိုေခၚၿပီး ထိုအေၾကာင္းကို နားလည္သလို ျပန္ေျပာျပခိုင္းၾကည့္ပါ။ ဆိုလိုရင္းမေပ်ာက္ ျပန္ေျပာျပႏိုင္ပါလိမ့္မည္။

 

သို႔ေသာ္ ကၽြန္မတို႔၏ ပညာေရးစနစ္သည္ကား ထိုေနရာတြင္ ရပ္မေနေပ။ ထို႔ထက္ ပိုမိုႀကီးက်ယ္ခဲ့သည္။ စာေမးပြဲကို ေရးေျဖရသည္။ ေျဖဆိုရာတြင္လည္း ဖတ္စာအုပ္ထဲတြင္ ေရးသားထားသည့္အတိုင္း (သို႔မဟုတ္) ဆရာေပးထားသည္ မွတ္စုအတိုင္း တေသြမတိမ္း ျပန္ေရးေပးရသည္။ သဒၵါေျပာင္းခြင့္မရွိ၊ အသံုးအႏႈန္း ဖလွယ္ခြင့္မရွိ၊ ယုတ္စြအဆံုး သည္၊ ၏ ပင္ လြဲခြင့္မရွိ။ သည္ ေနရာတြင္ ၏ ေရးမိ၍ အမွတ္ေလွ်ာ့ခံရျခင္းမ်ားကို ကၽြန္မကိုယ္တိုင္သာမက ေက်ာင္းသားအမ်ားစု ႀကံဳခဲ့ဖူးသည္မွာ အေသအခ်ာပင္။

 

ထို႔ေၾကာင့္ပင္ ဥာဏ္ရည္ကြာျခားျခင္းမ်ား စတင္ျဖစ္ေပၚလာသည္။ စာကို တစ္ေသြမတိမ္း ျမန္ျမန္က်က္နိုင္သူ (သို႔မဟုတ္) ျမန္ျမန္ေရးႏိုင္သူသည္ ဥာဏ္ေကာင္းသူ ျဖစ္လာသည္။ ထိုအခ်ိန္မွစ၍ ကၽြန္မတို႔အားလံုး၏ ရည္မွန္းခ်က္သည္ စာကို နားလည္ေရးထက္ တစ္ေသြမတိမ္း ျပန္ဆိုႏိုင္ေရး ႏွင့္ ျပန္ေရးႏိုင္ေရး ျဖစ္လာသည္။ စာရွင္းျပသည္ကိုပင္ အခ်ိန္ကုန္သည္ဟု ထင္လာၾကသည္။ စာလံုးတိုင္းကို အလြတ္က်က္ဖို႔ ႀကိဳးစားလာၾကသည္။ ဤနည္းျဖင့္ ျမန္မာ့ပညာေရးသည္ ၾကက္တူေရြးပညာေရး ျဖစ္ခဲ့သည္မွာ ကၽြန္မတို႔၏တစ္သက္ပင္ ျဖစ္ခဲ့ေလၿပီ။

 

ကၽြန္မတို႔သည္ မွတ္ဥာဏ္ကို တလြဲအသံုးျပဳခဲ့ရသည္။ သေဘာတရားကို မွတ္ရမည့္အစား စာေတြကို မွတ္ခဲ့ရ၏။ စာတစ္ပုဒ္ကေပးေသာ သင္ခန္းစာကို ေတြးေခၚရမည့္အစား စာလံုးေတြကိုသာ ေတြးေနခဲ့ရ၏။ တစ္ခါတစ္ေလ အိပ္ေနရင္း တစ္ေရးႏိုး၍ ညက က်က္ခဲ့သည့္စာကို ျပန္စဥ္းစားမရလွ်င္ ေၾကာက္လန္႔တၾကားထၿပီး စာျပန္ၾကည့္ခဲ့ရသည့္အခ်ိန္မ်ား ရွိခဲ့ဖူးသည္။

 

မွတ္မွတ္ရရ (၆) တန္းကေလးတစ္ေယာက္ကို သခၤ်ာသင္ေပးစဥ္ က်င္း အေၾကာင္း ရွင္းျပရ၏။ အလ်ား၊ အနံ၊ အျမင့္ (၁) ေပ ပတ္လည္ကို တစ္က်င္းဟု ေခၚသည္ မွ စ၍ ဘယ္ႏွစ္ေပပတ္လည္ရွိေသာ ကန္ကို ေျမဖို႔ရန္ သဲက်င္းမည္မွ်လိုၿပီး ကုန္က်ေငြမည္မွ် က်သင့္မည္ကို တြက္ရသည့္ပုစၥာအထိ ပါဝင္သည္။ ကၽြန္မတို႔သည္လည္း ထိုစာမ်ားကို သင္ခဲ့ရသည္။ သို႔ေသာ္ လံုးဝမမွတ္မိေတာ့ေခ်။ ကၽြန္မအိမ္ေရွ႕ကို ေျမဖို႔ခ်င္လွ်င္ေတာင္ အင္ဂ်င္နီယာပညာတတ္ကၽြမ္းသူ တစ္ဦးဦးကို တြက္ခ်က္ေပးရန္ အကူအညီေတာင္းရေပလိမ့္မည္။

 

ျဖတ္ထိုးဥာဏ္ကို အသံုးခ်ျခင္းပညာဟု ကၽြန္မ ဆိုခ်င္ပါသည္။ ကၽြန္မတို႔ မွတ္မိထားသမွ် သေဘာတရား အေၾကာင္းအရာမ်ားကို အေရးႀကံဳလွ်င္ ဆက္စပ္ၿပီး ထုတ္သံုးႏိုင္ျခင္းသည္ ျဖတ္ထိုးဥာဏ္ပင္ျဖစ္၏။ ကၽြန္မတုိ႔ ငယ္စဥ္က စာစီစာကံုးေရးလွ်င္ ျဖတ္ထုိးဥာဏ္ကို အသံုးျပဳၾကသည္။ သတင္းစာမ်ား၊ စာေစာင္မ်ား၊ စာအုပ္မ်ားမွ ဖတ္ထားမွတ္ထားသမွ် အေၾကာင္းအရာေပါင္းမ်ားစြာကို စာစီစာကံုးထဲတြင္ ထည့္ေရးၾကသည္။ စာမ်ားမ်ားဖတ္ထားႏိုင္သူသည္ စာစီစာကံုးေကာင္းေကာင္း ေရးႏိုင္သူျဖစ္သည္။

 

သုိ႔ေသာ္ ကၽြန္မတို႔၏ ပညာေရးစနစ္သည္လည္း ျဖတ္ထိုးဥာဏ္ကို ပိတ္ပင္ထားျပန္သည္။ စာစီစာကံုးမွာအစ Essay / Letter မ်ား၊ စကားေျပမ်ားတြင္ ေက်ာင္းသားမ်ား၏ ကိုယ္ပိုင္ေတြးေခၚမႈႏွင့္ အသံုးခ်ျခင္းပညာကို ခြင့္မျပဳေခ်။ ဆရာမ်ား ေရးေပးသည့္အတိုင္းသာ ေရးခြင့္ရွိသည္။ ကြန္႔ညႊန္႔ေရးလွ်င္ အမွတ္ေလွ်ာ့ခံရ၏။ ကေလးမ်ား၏ ဥာဏ္ရည္ဥာဏ္ေသြးတို႔ကို ပိတ္ေလွာင္ထားလိုက္ျခင္းပင္ျဖစ္သည္။

 

ကၽြန္မကိုယ္တိုင္သည္လည္း ထိုစနစ္ထဲတြင္ ႀကီးျပင္းခဲ့ေသာ သားေကာင္တစ္ေယာက္ျဖစ္ပါသည္။ လွ်ာရွည္ၿပီး အထြန္႔တက္ခ်င္ေသာ၊ သိသမွ်ကို ေရးခ်င္ေသာ၊ သူမ်ားႏွင့္တူရတာကိုမႀကိဳက္ေသာ ကၽြန္မသည္လည္း ရလိုရျငား စမ္းသပ္ၾကည့္ဖူးသည္။ သို႔ေသာ္ အဆင့္ဟူေသာ အရာက ျပန္ထိန္းကြပ္လိုက္ေသာအခါ ကၽြန္မကိုယ္တိုင္လည္း ပံုစံခြက္ထဲက လူသားတစ္ေယာက္ျဖစ္ခဲ့ရသည္။

 

တကၠသိုလ္တက္သည့္အခ်ိန္မွစ၍ ကၽြန္မ၏ ပံုစံခြက္က ဒုကၡေပးေတာ့သည္။ တကၠသိုလ္တြင္ စာကို တစ္ေသြမတိမ္း က်က္စရာမလို။ ခြဲထြက္ၿပီးေရးႏိုင္လွ်င္ အမွတ္ပိုရသည္။ သို႔ေသာ္ ကၽြန္မ မေရးတတ္ေတာ့။ ေရးတတ္သေလာက္ ေရးလွ်င္ေတာင္ မွားမွာေၾကာက္ေနသည္။ ကိုယ့္ကိုကုိယ္ ယံုၾကည္မႈမရွိေတာ့။ ဘြဲ႕ရၿပီး လုပ္ငန္းခြင္ဝင္ေတာ့ ရန္ကုန္တကၠသိုလ္ထဲတြင္ စီးပြားေရးဆိုင္ရာဥပေဒ ဒီပလိုမာသင္တန္းကို တက္သည္။ ထိုအခါ ပိုဒုကၡေရာက္ျပန္သည္။ ထိုသင္တန္းတြင္ စာက်က္သည့္စနစ္မရွိ။ ဖတ္စာအုပ္ထဲက စာမ်ားကိုဖတ္၊ ဆရာရွင္းျပသည္မ်ားကို လိုက္မွတ္၊ အားလံုးကို ေပါင္းစပ္ၿပီး ကိုယ့္အျမင္ႏွင့္ကို ျပန္ေျဖရျခင္းျဖစ္သည္။ ကၽြန္မအတြက္ အလြန္ပင္ပန္းေသာကာလမ်ားပင္ ျဖစ္သည္။ အထူးသျဖင့္ စာကို ခ်မေရးလိုက္ရလွ်င္ စာမရဟု ထင္ေနသည့္စိတ္က ဒုကၡေပးျခင္းပင္ျဖစ္သည္။

 

ကၽြန္မတို႔က ဖတ္စာအုပ္ေသးေသးေလးထဲက စာမ်ားကို ေအာ္က်က္ေနရခ်ိန္တြင္ ႏိုင္ငံတကာတြင္ စာအုပ္ေပါင္းမ်ားစြာထဲကစာကို ဖတ္ၿပီး ျပန္လည္ေဆြးေႏြးျခင္း၊ အျမင္ဖလွယ္ျခင္းမ်ား ျပဳလုပ္ေနၿပီျဖစ္သည္။ မွတ္ဥာဏ္မ်ားႏွင့္ ျဖတ္ထိုးဥာဏ္မ်ားကို အက်ိဳးရွိရွိ အသံုးခ်ေနၾကသည္။

 

ဤေနရာတြင္ ၂၀၀၇ ခုႏွစ္က စင္ကာပူႏိုင္ငံရွိ လူငယ္စခန္းသို႔ ကၽြန္မသြားေရာက္ခဲ့စဥ္က အမွတ္တရတစ္ခုကို ေျပာျပလိုပါသည္။ ထိုေန႔က စင္ကာပူအပိုင္ ကၽြန္းေလးတစ္ကၽြန္းေပၚတြင္ လူငယ္အားလံုး ဂိမ္းကစားၾကသည္။ အာဆီယံ ၁၀ ႏုိင္ငံ၊ တရုတ္၊ ကိုရီးယား၊ အိႏၵိယ၊ ကာဇက္စတန္ စုစုေပါင္း ၁၄ ႏုိင္ငံမွ လူငယ္ေပါင္း ၁၀၀ ေက်ာ္ ပါဝင္သည္။ တစ္ႏိုင္ငံလွ်င္ တစ္ေယာက္စီပါဝင္သည့္ (အိမ္ရွင္ စင္ကာပူက ၅ ဦးခန္႔) အဖြဲ႕ ၁၀ ဖြဲ႕ခြဲရသည္။ ကၽြန္မတုိ႔ လုပ္ရမည့္အလုပ္က ေရပူေဖါင္းဗံုးတစ္ခု ျပဳလုပ္ရန္။ ထုိ႔မတိုင္ခင္ အဖြဲ႕လိုက္ ဂိမ္းတစ္ခုေဆာ့ရသည္။ ပထမရသည့္အဖြဲ႕ကစၿပီး လိုအပ္သည့္ပစၥည္းမ်ားကို စိတ္ႀကိဳက္ေရြးခ်ယ္ခြင့္ရွိသည္။ စကၠဴမ်ား၊ သစ္သားမ်ား ႀကိဳးမာ်း၊ သေရကြင္းမ်ား အစရွိသည့္ ပစၥည္းမ်ားကို တစ္ေနရာတြင္ စုပံုထားေပးသည္။ ႀကိဳက္သလိုစိတ္ကူး၊ ႀကိဳက္သည့္ဒီဇိုင္းထုတ္၊ ေရပူေဖါင္းဗံုးျဖစ္ရမည္။ ေရပူေဗါင္းကို အေဝးသို႔လွမ္းပစ္ႏိုင္ရမည္။

 

ကၽြန္မအတြက္က အလြန္ပင္ အလွမ္းကြာလြန္းလွသည္။ ကၽြန္မတို႔အဖြဲ႕ကို ဦးေဆာင္သည္က စင္ကာပူ၊ အိႏၵိယ၊ ဖိလစ္ပိုင္။ အဂၤလိပ္စကားလည္း ေကာင္းၾကသလို ေတာ္လည္းေတာ္ၾကသည္။ က်န္သူမ်ားကေတာ့ သူတို႔လုပ္သမွ်ၾကည့္ၿပီး လိုအပ္တာ ကူညီေပးရံုသာ။ တစ္ျခား ကိုးဖြဲ႕ကလည္း အားလံုးအလုပ္ရႈပ္ေနၾကသည္။ ေနာက္ဆံုးအခ်ိန္ေစ့ေတာ့ ေရပူေဖါင္းဗံုး ၁၀ မ်ိဳး ထြက္လာသည္။ ဒီဇိုင္းမ်ိဳးစံု၊ ပူေဖါင္းကို ပစ္ပံုမ်ိဳးစံုႏွင့္ သေဘာက်စရာေကာင္းသည္။ ကၽြန္မအဖို႔ ပညာလည္းရခဲ့သည္။ အားလည္းက်ခဲ့ရသည္။ ထို႔အျပင္ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုပါ စိတ္ဓာတ္က်ခဲ့ရသည္။

 

ထို႔ေၾကာင့္ စာျမန္ျမန္ရျခင္း၊ စာမွန္မွန္ေရးႏိုင္ျခင္းကို ဥာဏ္ေကာင္းသည္ဟု မဆိုလိုပါ။ စနစ္တက်ေတြးေခၚႏိုင္ျခင္း ႏွင့္ သိထားသမွ်ကို ျပန္လည္အသံုးခ်ႏိုင္ျခင္းသာ ဥာဏ္ေကာင္းျခင္းျဖစ္သည္ဟု ကၽြန္မဆိုခ်င္ပါသည္။ ကၽြန္မအပါအဝင္ လူငယ္မ်ားႏွင့္ ကေလးမ်ားကို တကယ့္ဥာဏ္ေကာင္းသူမ်ား ျဖစ္ေစခ်င္သည္။ ၿပိဳင္တူတြန္းလွ်င္ ေရြ႕ႏိုင္ပါသည္။

 

(ကၽြန္မဘဝ၏ ဆရာေကာင္းမ်ားကို ကန္ေတာ့အပ္ပါသည္။)

လံုမေလးမြန္မြန္

About လံုမေလးမြန္မြန္

has written 160 post in this Website..

ကိုယ္ခ်စ္တဲ့သူေတြကို ကုိယ့္ရဲ႕ေမတၱာတရားကို ျပသဖို႔ ၀န္မေလးပါနဲ႔... ဘ၀ဆိုတာ တိုတုိေလးရယ္ပါ... .... CJ # 11202010