ကထိန္နီးလာၿပီဆိုလွ်င္ ေနရာအႏွံ ေလာ္သံေတြၾကားရသည္။ ေလာ္ႏွိပ္စက္သမွ်ကို ခံစားေနရသူတို႔ ေအာ္ၾကသည္။ ကၽြန္မကေတာ့ ကံေကာင္းသည္ဟု ဆိုရမလားမသိ။ နယ္မွာေနခ်ိန္တုန္းကလည္း ေလာ္ဒဏ္မခံခဲ့ရ။ ယခု ရန္ကုန္မွာရွိေနစဥ္တစ္ေလွ်ာက္လံုးလည္း ေလာ္သံမၾကားရ။ ကိုယ့္ကိုယ္ကို ကံေကာင္းသည္ဟု ေတြးေတာရင္းႏွင့္ပင္ နယ္က ေလာ္ကို လြမ္းမိေနေသးသည္။

ႏွစ္တိုင္း သီတင္းကၽြတ္ တန္ေဆာင္မုန္းဆိုလွ်င္ နယ္က ကၽြန္မတို႔လမ္းထိပ္တြင္ ဗဟိုလူငယ္အဖြဲ႔က အလွဴခံမ႑ပ္ထိုးၿပီး အလွဴခံၾကသည္။ သီတင္းကၽြတ္လျပည့္မတိုင္ခင္ တစ္ပတ္အလိုဆိုလွ်င္ ႏွစ္က်ိပ္ရွစ္ဆူဘုရားမ်ားမွ မဲေပါက္ရာဘုရားတစ္ဆူကို ပင့္ေဆာင္ၿပီး အလွဴခံၾကသည္။ သီတင္းကၽြတ္လျပည့္ေက်ာ္တစ္ရက္ေန႔ေရာက္လွ်င္ မဲေပါက္ရာ ရပ္ကြက္အဖြဲ႔အစည္းအသီးသီးမွ ဘုရားမ်ားအားလံုး ေဒသစာရီၾကြခ်ီပူေဇာ္ၾကသည္။ ထို႔အတူ တန္ေဆာင္မုန္းလျပည့္မတိုင္ခင္တစ္ပတ္အလိုတြင္ ပေဒသာပင္ႏွင့္ ၿမိဳ႔ေစတီေတာ္အတြက္ ေရႊသကၤန္းကပ္လွဴရန္ အလွဴခံၾကသည္။ တန္ေဆာင္မုန္းလဆန္း (၁၄) ရက္ေန႔တြင္ ရပ္ကြက္အဖြဲ႕အစည္းအသီးသီးမွ ပေဒသာပင္မ်ားအားလံုးကို ၿမိဳ႕တြင္းစီတန္းလွည့္လည္ၾကသည္။ တန္ေဆာင္မုန္းလျပည့္ေန႔တြင္ ၿမိဳ႕ေစတီတြင္ ၿမိဳ႕နယ္မွ ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းမ်ားကို မဲေဖာက္ၿပီး မဲေပါက္ရာေက်ာင္းသို႔ သြားေရာက္လွဴဒါန္းၾကသည္။ ဤကား ကၽြန္မတို႔ၿမိဳ႕၏ အစဥ္အလာတစ္ခုပင္။

သီတင္းကၽြတ္ေက်ာင္းမပိတ္ခင္ စာေမးပြဲေျဖရေလ့ရွိေသာ ကၽြန္မတို႔ေက်ာင္းသားမ်ားအဖို႔ လမ္းထိပ္က ေလာ္သံသည္ စာက်က္ရန္ အေႏွာင့္အယွက္ျဖစ္ႏိုင္သည္။ ရပ္ကြက္လူငယ္အဖြဲ႕ကလည္း ေလာ္လွည့္ရမည့္ဘက္ကို အေသအခ်ာ ဂရုစိုက္ရသည္။ လမ္းထိပ္က ကုကၠိဳလ္ပင္ထိပ္ဖ်ားထိတက္ခ်ိတ္ထားၿပီး အိမ္မ်ားႏွင့္ ေဝးရာဘက္ကို လွည့္ထားၾကသည္။ မည္သုိ႔ပင္လွည့္ပါေစ။ မ႑ပ္ႏွင့္အနီးဆံုးတြင္ရွိေသာ ကၽြန္မတို႔အိမ္ကေတာ့ မ႑ပ္က အသံမ်ားကို အက်ယ္ဆံုးပင္ ၾကားေနရပါသည္။

မနက္ (၇) နာရီဆိုလွ်င္ ဓမၼေတးမ်ားျဖင့္ မ႑ပ္ကို စတင္ဖြင့္သည္။ ထိုအသံၾကားလွ်င္ ကၽြန္မ အိပ္ယာႏိုးေခ်ၿပီ။ ထို႔ေနာက္ ယခင္ေန႔မ်ားက ရရွိထားေသာ အလွဴေငြမ်ားစာရင္းကို ေၾကညာသည္။ ေၾကညာသူက ဦးသန္းေဌး။ သူက အေျပာအေဟာေကာင္းသည္။ ကၽြန္မတို႔အဆိုအရ မိုက္ကိုင္ေကာင္းသည္။ သူေျပာေနက် စကားတစ္ခြန္းကို ယခုခ်ိန္ထိ မွတ္မိေသးသည္။ “ေဇာတိက၊ ဇဋိလ၊ ကာေကာဏၰ၊ ေမ႑က သူေဌးႀကီးေလးဦးတို႔ကဲ့သို႔ ေပး၍မကုန္ လွဴ၍မခန္း ပဒုမၼာေရႊၾကာပန္းကဲ့သုိ႔ ပြင့္လန္းရႊင္လန္းႏိုင္ၾကပါေစ” ဟူေသာ ဆုေတာင္းကို ကၽြန္မအင္မတန္သေဘာက်ခဲ့သည္။

ေန႔လည္ဘက္တြင္ေတာ့ ျမန္မာသံစဥ္မ်ား၊ အလွဴသီခ်င္းမ်ားကို ဖြင့္ေလ့ရွိသည္။ ေက်းရြာဝါဒ၊ သူေဌးဝါဒ၊ ေရႊဘိုသနပ္ခါး စေသာ နန္းေတာ္ေရွ႕ဆရာတင္၏ သီခ်င္းမ်ား၊ “ၿမိဳ႕လည္ကတဲ့မ႑ာပ္ … အရပ္မွာတဲ့ကုသိုလ္.. ေက်ာင္းႀကီးရယ္အို” ဟူေသာ ေဗ်ာသံသီခ်င္းမ်ား၊ စႏၵယားခ်စ္ေဆြသီခ်င္းမ်ားသည္ ကၽြန္မအႀကိဳက္ဆံုးမ်ား ျဖစ္လာခဲ့သည္။ မတိုးမက်ယ္ဖြင့္ထားေသာ သီခ်င္းသံမ်ားက ကၽြန္မအဖို႔ အင္မတန္နားေထာင္ေကာင္းခဲ့သည္။ ည (၇) နာရီဆိုလွ်င္ေတာ့ မ႑ာပ္ပိတ္သိမ္းသည္။

လမ္းထိပ္မွာ မ႑ပ္ေဆာက္ၿပီဆိုလွ်င္ ကၽြန္မအလြန္ေပ်ာ္သည္။ မၾကာမီ သီတင္းကၽြတ္ေတာ့မည္။ ေက်ာင္းရက္ရွည္ပိတ္ေတာ့မည္။ ပြဲလမ္းသဘင္ေတြလာေတာ့မည္။ စာေမးပြဲရွိသည့္တိုင္ ကၽြန္မရင္ခုန္သည္။ လမ္းထိပ္က ေလာ္သံသည္ ကၽြန္မကို အေႏွာင့္အယွက္မေပးသည့္အျပင္ သီခ်င္းေကာင္းေကာင္းမ်ားကို ဖြင့္ေပးေသာေၾကာင့္ ပို၍ပင္ ခ်စ္မိေသးသည္။

ဆယ္တန္းေအာင္ၿပီး ရန္ကုန္ကို ေက်ာင္းသြားတက္ခ်ိန္တြင္ အေမက လမ္းထိပ္က PCO ဖုန္းျဖင့္ ကၽြန္မဆီ ဖုန္းဆက္ေလ့ရွိသည္။ ထိုအခါ အလွဴခံမ႑ပ္က သီခ်င္းသံကို အေမ့ဖုန္းထဲကတစ္ဆင့္ ၾကားရတိုင္း ကၽြန္မေပ်ာ္သည္။ လမ္းထိပ္မွာ မ႑ပ္ထိုးေနၿပီလားဟု အားရဝမ္းသာေမးမိသည္။ တကၠသိုလ္သည္ နယ္ကေက်ာင္းလို သီတင္းကၽြတ္ဆယ္ရက္ မပိတ္ေပးေသာ္လည္း (၃) ရက္ေလာက္ေတာ့ အေျပးအလႊားျပန္ၿပီး နယ္သီတင္းကၽြတ္ကို ဆင္ႏႊဲသည္။

ေက်ာင္းၿပီး၍ လုပ္ငန္းခြင္ဝင္ရျပန္ေတာ့ အလုပ္ခြင္သည္ ေက်ာင္းေျပးသလို ေျပးမရခဲ့ေပ။ တစ္ရက္တည္းေသာ ရံုးပိတ္ရက္တြင္ (တစ္ခါတစ္ေလ အခ်ိန္ပိုဆင္းရႏိုင္ေသး) သီတင္းကၽြတ္၊ တန္ေဆာင္တိုင္တို႔သည္ ကၽြန္မႏွင့္ ေဝးသြားခဲ့သည္။ ရန္ကုန္သီတင္းကၽြတ္၊ ရန္ကုန္တန္ေဆာင္တိုင္တို႔သည္လည္း ကၽြန္မအတြက္ အစိမ္းသက္သက္သာ။ အလုပ္ႏွင့္ အိမ္ကိုသာ ကူးေနရင္ အခ်ိန္မ်ားကုန္ဆံုးသြားၾကသည္။

သည္ႏွစ္ သီတင္းကၽြတ္ အိမ္ျပန္ျဖစ္ေတာ့ လမ္းထိပ္က မ႑ပ္ကို မေတြ႕ရေသာေၾကာင့္ ရင္မွာဟာတာတာျဖစ္ခဲ့ရသည္။ အေၾကာင္းမ်ားစြာၾကားတြင္ လမ္းထိပ္က မ႑ပ္ေလး မလုပ္ျဖစ္ခဲ့ဟု အေမကေျပာသည္။ တန္ေဆာင္တိုင္တြင္ေတာ့ ျဖစ္ေအာင္လုပ္ၾကမည္ဟု ေမာင္ေလးတို႔သူငယ္ခ်င္းေတြ ေျပာေနခဲ့ၾကသည္။

ကၽြန္မ အိမ္မျပန္ျဖစ္ခဲ့ေသာ သည္တန္ေဆာင္တိုင္တြင္ လမ္းထိပ္က မ႑ပ္ေလး ျဖစ္ခဲ့သည္။ ကၽြန္မခ်စ္ေသာ သီခ်င္းမ်ားကို ဖြင့္ေသးသည္လား၊ သို႔မဟုတ္ ေခတ္ႏွင့္အညီ မေနာသီခ်င္းမ်ားပဲ ဖြင့္ေနေလသလား၊ ေလာ္သံ ဆူညံေနမလား ကၽြန္မသိခ်င္ခဲ့သည္။ ေမာင္ေလးတို႔အဖြဲ႔ေတြ ပေဒသာပင္ေတြႏွင့္ ဓာတ္ပံုေတြကို ျမင္ရေတာ့ ၾကည္ႏူးမိသည္။ မျပန္ျဖစ္ခဲ့ျခင္းအတြက္ ေနာင္တပင္ရမိျပန္ေသးသည္။

ေနာင္ႏွစ္သီတင္းကၽြတ္ ကၽြန္မျပန္ျဖစ္ခဲ့လွ်င္၊ လမ္းထိပ္မွာ မ႑ပ္လည္း ရွိေနခဲ့လွ်င္ ကၽြန္မခ်စ္ေသာသီခ်င္းမ်ား ဖြင့္ေပးဖုိ႔ ေတာင္းဆိုဦးမည္။ ဗဟိုလူငယ္မ႑ပ္ေလး ထာဝရတည့္တံ့ပါေစေၾကာင္း ဆုမြန္ေကာင္းေတာင္းအပ္ပါသည္။

လံုမေလးမြန္မြန္

About လံုမေလးမြန္မြန္

has written 169 post in this Website..

ကိုယ္ခ်စ္တဲ့သူေတြကို ကုိယ့္ရဲ႕ေမတၱာတရားကို ျပသဖို႔ ၀န္မေလးပါနဲ႔... ဘ၀ဆိုတာ တိုတုိေလးရယ္ပါ... .... CJ # 11202010

   Send article as PDF