ပိေတာက္ပင္ႁကီးထက္မွာပိေတာက္ဖူးဖူးေတြကေလတိုးတိုင္းတရွဲတရွဲျမည္ေနႁကသည္။
တစ္မိုးေလာက္ရြာလိုက္လွ်င္ပင္သည္ပိေတာက္တို႔သႁကၤန္မတိုင္မီပြင့္ႁကမည္သာ။

အေတြးေတြကတစ္စစီျပန္႔လို႔က်ဲလို႔။ ပိေတာက္ေတြကသာမိုးေမွ်ာ္ေနႁကတာ ငု၀ါေတြကေတာ့တစ္ပင္လုံးေရႊ၀ါေရာင္လႊမ္းလို႔။

“ပိေတာက္ႏွင့္ငု ဘယ္ပန္းကိုေမာင္ပိုခ်စ္လဲ“

“ပိေတာက္လည္းအ၀ါ၊ငုလည္းအ၀ါ အေရာင္ကေတာ့အတူတူပဲကြာေနတာကရနံ႔။

ပိေတာက္ရနံ႔ကိုပိုခ်စ္တယ္၊ ဒါေပမဲ့ ငုေတြရဲ႔ပြင့္ခ်ိန္ေရာက္ရင္မိုးရြာတာကိုမေစာင့္ပဲခပ္ရဲရဲပြင့္တတ္တဲ့ သတၱိကိုလည္းေမာင္ႁကိဳက္တယ္“

“ေမာင္ကလည္းကဗ်ာဆန္တတ္ေနရန္ေကာ“

“အခ်စ္ကေတာ့ဘယ္ပန္းမွမႁကိဳက္ဘူးေမာင္“

ေဩာ္..သႁကၤန္ေရာက္လာေလအုံးေတာ့မည္..ဒီႏွစ္မွာေတာ့ ပိေတာက္ႏွင့္ငု ဘယ္ပန္းကိုပိုခ်စ္လဲလို႔ ေမးခဲ့ဘူးသူက နီးလ်က္ႏွင့္ေ၀း၊ခ်စ္လ်က္ႏွင့္ေျပးခဲ့ျပီေလ….

အတိတ္ကေပ်ာ္စရာေတြကအခုေတာ့လြမ္းစရာေတြျဖစ္လို႔ေနေပါ့ ေနာက္ဖက္ဆီမွာသည္ပခုံးထက္ဆီသို႔က်လာေလေသာ လက္တစ္စုံေႁကာင့္အေတြးစတို႔ျဖတ္လိုက္ရသည္။

“ဟာ ကိုေဇာ္…လာထိုင္ဗ်ာ“

“ပုံမွန္တစ္ခြက္ေဟ့“စားပြဲထိုးေလးဆီသို့လွမ္းမွာလိုက္သည္။

“ညီေခ်ာကိုအစ္ကိုတစ္ခုေလာက္ေမးခ်င္လို႔ကြ“

“အခ်စ္ဆိုတာကိုဘယ္လိုနားလည္ထားသလဲ“

“ဟာ..ဘယ္သိပါ့မလဲဗ်ာ..ဒီမွာခ်စ္လို႔မွမ၀ခင္အစိမ္းေျခြ ေျခြခံလိုက္ရတဲ့ပန္းတစ္ပြင့္လိုပဲ…“

“ေအး..ဟုတ္တယ္ တစ္ခ်ိဳ႔အမ်ိဳးသမီးေတြကအခ်စ္ႏွင့္ဦးေႏွာက္ကို ေကာင္းေကာင္းခြဲျခားတတ္တယ္ကြ အခုညီေခ်ာရ႔ဲမမကလဲ အဲဒီအထဲမွာပါတယ္“

သူ႔တို႔အေခၚမမ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့အခ်စ္ ဟုပင္ေခၚခဲ့သည္။

အခ်စ္ႏွင့္ျပတ္ျပီးေနာက္လမ္းမွာမႁကာခဏဆုံျဖစ္ႁကသည္.. အခ်စ္ကေတာ့ေမာင့္ကိုအျမဲျပဳံးျပႏွုတ္ဆက္ေလ့ရွိသည္။

ေမာင္ကသာနာႁကည္းစြာျဖင့္ခပ္စိမ္းစိမ္းျပန္ႁကည့္တတ္ခဲ့သည္။ အခ်စ္သည္သူ႔ယုံႁကည္ခ်က္တစ္ခုေႁကာင့္ အတၱႁကီးစြာေမာင့္ကိုထားခဲ့တာလား..ပါးပါးနပ္နပ္ထားခဲ့ေလသလားမသိ။

အခုေလာေလာဆယ္မွာေတာ့.. အခ်စ္ကိုေမာင္အရမ္းခ်စ္ပါသည္… ထို႔အတူတေျမ့ေျမ့လည္းနာႁကည္းပါသည္။

“ညီေခ်ာဒီႏွစ္သႁကၤမတိုင္ခင္အစ္ကိုေဇာ္နယ္ဘက္ကိုခရီးထြက္မယ္.. ယဥ္ေက်းလိမာၼသင္တန္း ပို႔ခ်ေပးမလို႔ကြ..အားလုံးစီစဥ္ျပီးျပီအဲဒါညီေခ်ာလိုက္မလား.. စိတ္ေျပလက္ေပ်ာက္ေပါ့ကြာဒီအခ်ိန္မွာ အေျပာင္းအလဲတစ္ခုခုေတာ့လုပ္သင့္ေနျပီ.. ခံစားမွု့႔အလြမ္းေတြထဲမွနစ္မေနသင့္ေတာ့ဘူး“

“ဘယ္ေတာ့စထြက္မလဲ“

“သဘက္ခါ“

“ဒါေပမဲ့ကၽြန္ေတာ္က ဘာမွသင္ျပမေပးတတ္ေတာ့လူပိုခ်ည္းသက္သက္ျဖစ္ေနမွာစိုးတယ္“

“ဟားဟားေျပာရမယ့္လူေတြမွမဟုတ္“

ကိုေဇာ္ႏွင့္ကၽြန္ေတာ္အေဆာင္မွာအတူေနလာတာ ၃ႏွစ္ေက်ာ္ဆိုေတာ့ညီကိုရင္းခ်ာေတြလိုျဖစ္ေနသည္။

၂)

ကၽြန္ေတာ္တို႔ခရီးသြားရတဲ့ေနရာေလးက ေတာ္ေတာ္ေလးေခါင္သည္။ျ မင္းျခံခရုိင္ထဲမွရြာေလးတစ္ရြာျဖစ္သည္။

ရြာဟုဆိုေသာ္လည္းခပ္ေသးေသးသာ။ ေရကေတာ့ေတာ္ေတာ္ေလးရွားသည္။

ကၽြန္ေတာ္တို႔ကိုကားဂိတ္ဆီသို႔ႏြားလွည္းျဖင့္လာႁကိဳႁကသည္။ ညေနေစာင္းကတည္းက ေမာင္းလာလိုက္တာညဥ့္သန္းေခါင္ေက်ာ္မွာလိုရာခရီးကိုဆိုက္ေတာ့သည္။ လသာညေလးျဖစ္တာေႁကာင့္ လမ္းေဘး၀ဲယာမွေခ်ာက္ကုန္းမ်ား.. ကႏၱာရဆူးပင္မ်ား..ခ်ုံပုတ္မ်ား.. ထန္းပင္ရွည္ရွည္မ်ား.. တစ္ခါတစ္ရံယုန္ငယ္ေလးမ်ားျဖတ္ေျပးသြားတာလဲျမင္ရသည္။ လသာသာမွာေလတ၀ွီး၀ွီးႏွင့္ ႏြားလွည္းစီးရတာလည္းေပ်ာ္ဖို႔ေတာ့ေကာင္းသည္။

ရြာထဲကလူေတြကထန္းတက္၊ေတာင္ယာလုပ္၊ ျမက္ေျခာက္ရိတ္စသည္ျဖင့္အသက္ေမြးႁက၇သည္။စာသင္ေက်ာင္းဆိုလို႔ ဘုန္းႁကီးေက်ာင္းထဲကဇရပ္ေလးသာျဖစ္သည္.. ဇရပ္ဟုဆိုေသာ္လည္း ထန္းရြက္မိုး ၀ါးျခမ္းျပားေလးေတြစိပ္ခါကာရံထားသည္။ေက်ာင္းသားကလည္းသိပ္မမ်ားလွ။ သူတို႔တစ္ေတြရဲ႔ရည္မွန္းခ်က္ကစာေရးတတ္ဖတ္တတ္ဖို႔တဲ့…။ ဒါေတြက ကေလးေတြရဲ႔တကယ္အိပ္မက္မဟုတ္ လူႁကီးေတြရဲ႔စနက္သာျဖစ္သည္။ဒါကိုရြာခံဘုန္းေတာ္ႁကီးကမႁကိဳက္… အဲဒီအစဥ္အလာကိုေျမလွန္ပစ္လိုသည္။

ကၽြန္ေတာ္တို႔ရဲ႔ယဥ္းေက်းလိမာၼသင္တန္းမွာလူငယ္ေတြကိုအေတြးအျမင္က်ယ္လာေအာင္၊စာအုပ္စာေပကို

ခ်စ္ျမတ္နိုးတတ္လာေအာင္လွဳံ႔ေဆာ္ေပးဖို႔ျဖစ္သည္။

ဒီေနရာဒီပတ္၀န္းက်င္ဟာကၽြန္ေတာ့္အတြက္ေတာ့အစိမ္းသက္သက္ျဖစ္လို႔ေနသည္။အကၽြမ္းတ၀င္ရွိလာ

ေအာင္ႁကိဳးစားရသည္။ရြာခံလူေတြကခင္တတ္လြန္းရုိးအလြန္းႁကသည္။ဘာမွမရည္ရြယ္ပါပဲဘုန္းေတာ္ႁကီးရဲ႔အ

စီအစဥ္ျဖင့္ကၽြန္ေတာ္လူငယ္ေတြကိုပုံေျပာေပးသူတစ္ေယာက္ျဖစ္လာခ့ဲံရသည္။

ကေလးေတြကခ်စ္ဖို႔ေတာ္ေတာ္ေကာင္းပါသည္။အခ်စ္ကိုခ်စ္ရတာႏွင့္ေတာ့မတူေခ်။

အခ်စ္ကိုလည္းခဏခဏလြမ္းမိသည္။လြမ္းမိတိုင္းလည္းနာက်င္စြာျဖင့္သာ။ ကေလးေတြကိုဇာတ္ေတာ္ထဲကပုံျပင္ေတြေျပာလို႔မရ၊သူတို႔သိေနႁကသည္။ ကေလးဆိုေပမဲ့ျမီးေကာက္ေပါက္အရြယ္ေတြျဖစ္သည္။ အေႁကာင္းကား

အေမျငိမ္ဆိုသည့္အဘြားေႁကာင့္ျဖစ္သည္။ အေမျငိမ္သည္ညဘက္တြင္ကေလးေတြကိုပုံေျပာေပးေလ့ရွိသည္။

ကေလးေတြကအေမျငိမ္ကိုႏွိပ္ေပးရင္းနားေထာင္ႁကသည္။ ကၽြန္ေတာ္သည္လည္းအေမျငိမ္ရဲ႔ပုံျပင္ေတြကိုနားေထာင္သူတစ္ေယာက္ျဖစ္ခဲ့သည္။ အေမျငိမ္ဟာဒီရြာေလးမွာစာတတ္ေပတတ္တစ္ေယာက္လည္းျဖစ္သည္။

ေန႔ခင္းအားလပ္ခ်ိန္မ်ားမွာေတာ့အေမျငိမ္ဆီသြားျပီးေတာက္တိုမယ္ရလုပ္ကိုင္ေပးျဖစ္သည္ ။ညဘက္ေတြမွာေတာ့ရြာႏွင့္ အေတာ္ေ၀းေသာေရကန္ႁကီးဆီမွာေရစည္တင္ႏြားလွည္းတို႔ႏွင့္ေရခပ္ႁကရသည္။

ႁကာလာေတာ့ကၽြန္ေတာ္ဟာအေမျငိမ္ရဲ႔ေဆြမ်ိဳးရင္းခ်ာလိုျဖစ္လာသည္။

ေန႔ခင္းကိုေဇာ္တို႔ပို႔ခ်တဲ့စာေတြရပ္နားခ်ိန္မွာေတာ့ကၽြန္ေတာ္ပုံေျပာေပးရသည္။

ဒီေန႔ယုန္ႏွင့္လိပ္ပုံျပင္ေျပာမယ္လို႔စလိုက္တာႏွင့္အားလုံးကကန္႔ကြက္ႁကသည္။ လက္ဆြဲျပီးယုန္ငပ်င္း

အေႁကာင္းမေျပာႏွင့္ဆိုသူကဆိုသည္။ကၽြန္ေတာ့ပုံျပင္ထဲမွာယုန္ေလးကမပ်င္းေႁကာင္း၊ အျမဲတမ္းအနိုင္ရေႁကာင္းေျပာေတာ့ လိပ္ေလးသနားပါတယ္။ေနာက္တစ္ခုေျပာင္းေျပာပါဟုဆိုျပန္သည္။

ဒါနဲ႔ဖားႏွင့္ခရုအေႁကာင္းေျပာလိုက္သည္။ပုံျပင္ထဲတြင္ဖားသည္ခြန္အားရွိသေလာက္ျပိဳင္ပါေသာ္လည္း

ပညာဥာဏ္ႁကီးေသာခရုေလးကိုအရွဳံးေပးခဲ့ရသည္။ပုံျပင္ရဲ႔ဆိုလိုရင္းမွာႁကိဳတင္ျပင္ဆင္မွု႔ေကာင္းလြန္းေသာ

ေႁကာင့္ခရုေလးအနိုင္ရခဲ့ျခင္းျဖစ္ေႁကာင္းေသခ်ာရွင္းျပေတာ့သေဘာက်ကာ ေလခၽြန္သံေတြလက္ခုပ္သံေတြညံသြားသည္။ကိုေဇာ္ႏွင့္ အေမျငိမ္တို႔လည္းလာနားစြင့္တာႏွင့္ႁကဳံေတာ့လက္ခုပ္တီးေပးႁကသည္။

ညဘက္ေရာက္ေတာ့ဘုန္းေတာ္ႁကီး၊အေမျငိမ္၊ကိုေဇာ္ႏွင့္ကၽြန္ေတာ္တို႔စကားလက္ဆုံႁကျဖစ္ႁကသည္။

အေႁကင္းကားရြာမွာကိုယ္ထူကိုယ္ထစာႁကည့္တိုက္ေလးေထာင္ဖို႔ျဖစ္သည္။ဆရာေတာ္ကသူ႔ေက်ာင္းမွာအခန္း

တစ္ခန္းကန္႔ေပးမည္။ပိုက္ဆံလည္းထုတ္ေပးမည္။အေမျငိမ္ကေတာင္ယာတစ္ခင္းေရာင္းျပီးမတည္ေပးမယ္။

ကိုေဇာ္ႏွင့္႕ကၽြန္ေတာ္တို႔က ကိုယ့္ဆီမွာစုထားတဲ့စာအုပ္ေလးေတြလွဳမည္၊ရန္ကုန္မွာကိုယ့္စားရိတ္ႏွင့္ကိုယ္

စာအုပ္ေတြ၀ယ္ယူျပီးရြာအေရာက္ပို႔ေပးမည္။

ဒီတြင္မထင္မွတ္ပဲအေမျငိမ္ကစကားစလာသည္။

“လူေလးႁကည့္ရတာတစ္ခါတစ္ေလငူငူငိုင္ငိုင္နဲ႔တစ္ခုခုျဖစ္ေနလား”

ကိုေဇာ္က၀င္ေႏွာက္လိုက္သည္။

အေမျငိမ္ေျမးကအသည္းကြဲေနတာ..သူ႔ မမကထားသြားလို႔ေလ“

“ေဟ..လူေလးကလည္းႏုလိုက္တာလြန္ပါေရာ..ခံနိုင္ရည္ရွိရမွာေပါ့ကြယ္.ေလာကမွာလူေတြဟာ

တစ္ေန႔ေတာ့ေသခြဲမဟုတ္ရင္ရွင္ခြဲ ခြဲရမွာပဲ..ဒါဟာဓမၼတာပဲေလ..ရင္ဆိုင္တတ္ဖို႔ပဲလိုတာ..“

ထိုစဥ္ဘုန္းေတာ္ႁကီးကပါ၀င္ေထာက္လိုက္သည္။

“သူ႔ေႁကာင့္၀မ္းနည္းေႁကြကြဲရတဲ့အခါ တစ္ခ်ိန္ကသူ႔ေႁကာင့္ေပ်ာ္ရႊင္ခဲ့ဖူးတာေလးမေမ့ပါနဲ႔…

ကိုယ္ျပဳခဲ့တဲ့ကံကအက်ိဳးေပးတာပါ..”

ကိုေဇာ္ကပါႁကား၀င္း၍

“အခ်ိန္ေတြကစကားေျပာသြားမွာပါ..ကိုယ္လုပ္စရာရွိတာသာစိတ္၀င္တစားလုပ္ေနပါ

ညီေခ်ာထက္ဆိုးတဲ့လူေတြတပုံႁကီးပဲ..အဓိကအခ်က္ကေတာ့လက္ရွိအေျခအေနကိုေက်ေက်နပ္နပ္

လက္ခံတတ္ဖို႔ပဲ“

“ေလာကမွာျပဳံးျပဳံးေလးေနရတာအေမျငိမ္သေဘာအက်ဆုံးပဲ..သူမ်ားလည္းသေဘာက်တယ္.

၀မ္းနည္းပူေဆြးမွဳ႔ေတြကိုဘယ္သူမွမလိုခ်င္ႁကဘူးကြဲ႔..ရွုၚတဲ့အခါလဲျပဳံးနိုင္ေအာင္ နိုင္တဲ့အခါလည္းျပဳံးတတ္ေအာင္ႁကိဳးစားေပါ့ကြယ္။

ငါ့ေျမးကလူညံ့တစ္ေယာက္မဟုတ္ေသခ်ာပါတယ္“

“ဟုတ္“

ထိုေန႔တစ္ညလုံးကၽြန္ေတာ္အသိေတြလင္းေနသည္။အေတြးေတြလန္းဆန္းေနသည္။ ကိုယ့္ဘ၀ကိုယ္ျပန္ေတြး

ႁကည့္ေတာ့ရည္မွန္းခ်က္တစ္ခုပင္ခိုင္ခိုင္မာမာရွိမေနခဲ့။ဒီအေတာအတြင္းငါ့ကိုငါ အေကာင္းဆုံးတည္ေဆာက္နိုင္ရမယ္လို႕ဆုံးျဖတ္လိုက္သည္။

အဲလိုဆုံးျဖတ္ျပီးကတည္းကေနသာထိုင္သာရွိလာသည္။အခ်စ္ကိုလည္းခဏခဏလြမ္းပါသည္။

လြန္းမိတိုင္းလည္းအရင္ကလိုသိပ္ျပီးနာက်ည္းမေနတတ္ေတာ့..

ဒီလိုနဲ႔သုံးလျပည့္ေတာ့ကိုေဇာ္ႏွင့္ကၽြန္ေတာ္တို႔ရန္ကုန္ျပန္ဖို႔စီစဥ္ရသည္။အေမျငိမ္ကိုသြားျပီးကန္႔ေတာ့တဲ့အခါ

“ငါ့ေျမးေလးအနိုင္အရွုံးေလာကဓံႁကားမွာျပဳံးျပဳံးေလးေနတတ္ပါေစ”လို႔ဆုေပးလိုက္သည္။

ရင္ထဲမွာလည္းေက်နပ္ရင္းခြန္အားေတြရရွိလာသည္ဟုပင္ခံစားလိုက္ရသည္။

အျပန္လမ္းတြင္အေတြးတစ္ခုကိုခိုင္မာစြာေတြးျပီးဆုံးျဖတ္ခ်က္တစ္ခုေပၚလာခဲ့သည္။

အခ်စ္ဦးႏွင့္လြဲတိုင္းသာအရွဳံးဟုဆိုပါလွ်င္…

ဟုတ္ကဲ႔ေမာင္ေက်ေက်နပ္နပ္ခံယူပါမည္။

ထိုသို႔ဆိုပါလွ်င္မူဒီတစ္ခါအခ်စ္ကိုေတြ႔လ်ွင္ျပဳံးရန္ရွိေသာေမာင့္အျပဳံးတို႔သည္ကား……။

ဖတ္ေပးႁကေသာစာဖတ္သူေပါင္းကိုအစဥ္ေလးစားလွ်က္….

ခ်စ္ျခင္းေမတာၱအားျဖင့္

ေဇယ်ာေခ်ာ

ဒီပို႔စ္ေလးကိုထာ၀ရသူငယ္ခ်င္းမ်ားဆိုဒ္မွာကိုယ္တိုင္ေရးျပီးတင္ထားဖူးပါတယ္

www.forverfriends.ning.com/profile/zayyarmin

About zayyarchaw

zay yar min has written 3 post in this Website..

nothing special