ဓမၼပဒ

ဓမၼဟူသည္ တရား၊ ပဒဟူသည္ ပုဒ္ျဖစ္သည္။ တရားဟူသည္ သဘာဝက်စြာ ျဖစ္တည္ေပၚေပါက္ လာေသာ အေၾကာင္းနွင့္ အက်ိဳးမ်ားျဖစ္သည္။ထို အေၾကာင္းနွင့္ အက်ဳိးမ်ားကို ဗုဒၶရွင္ေတာ္ျမတ္ သည္ ႏွစ္ေပါင္း ၂၅၀၀ ေက်ာ္ေလာက္က သူ၏ မ်က္ေမွာက္တြင္ ျဖစ္ပ်က္၊ေပၚေပါက္ ခဲ့သည္တို႕၌ အေျခခံလ်က္ လူပုဂၢိဳလ္၊ ရဟန္းပုဂၢိဳလ္တုိ႕အား အက်ယ္ေဝဖန္၍ ေဟာၾကားခဲ့၏။

ထုို အနွစ္ခ်ဳပ္ကေလးမ်ားသည္ ဓမၼပဒဟူေသာ အမည္ျဖင့္ ထင္ရွားေသာ တရားပုဒ္ကေလးမ်ား ျဖစ္လာသည္။ ထုိ တရားပုုဒ္ကေလးမ်ားကို ေရွးယခင္က ရဟႏာၱအရွင္တို႕က ေပါင္းစုညီညာ ရြတ္ဆိုကာ သံဂါယနာတင္ထားခဲ့ၾက၏။ တစ္ဖန္ေနွာင္းေခတ္လူမ်ားက ေက်ာက္ထက္အကၡရာ၊ စာရြက္အကၡရာ တင္ခဲ့ၾက၏။ ဘာသာအသီးသီးသို႕လည္း ျပန္ဆုိခဲ့ၾက၏။

ထုိ႔ေၾကာင့္ ဘုရားရွင္၏ ႏွစ္ေပါင္း ၂၅၀၀ ေက်ာ္ေလာက္က ဓမၼပဒဟူသည့္ တရားအနွစ္ခ်ဳပ္ စာပုဒ္ကေလး မ်ားသည္ ယခု ကၽြနု္ပ္တုိ႕၏ မ်က္ေမွာက္သုိ႕ ျမန္မာဘာသာျဖင့္ ေရာက္လာရျခင္း ျဖစ္ေပသည္။

ထုိစာပုဒ္ကေလးမ်ားသည္ ဖတ္ေကာင္းရုံ၊ ဖတ္၍ သိရရုံမွ်သာမဟုတ္။ ဖတ္ရွဳျပီးေနာက္ လုိက္နာက်င့္ၾကံ ၾကိဳးကုတ္ အားထုတ္ပါက အလုပ္၏ အရည္အေသြးအေလ်ာက္ အက်ိဳးတရားေပၚ ေပၚေပါက္နိုင္သည့္ စာပုဒ္ကေလးမ်ား ျဖစ္ေပသည္။

အရွင္ေသ႒ိလ။

ပ႑ိတ သာမေဏဝထၳဳ

(မဟာဒုဂ္ ျဖစ္စဥ္ အက်ဥ္း)

ဤတရားေဒသနာေတာ္ကို ေဂါတမ ျမတ္စြာဘုရားသည္ ေဇတဝန္ေက်ာင္းေတာ္၌ ေနေတာ္မူစဥ္ ပ႑ိတ သာမေဏကို အေၾကာင္းျပဳ၍ ေဟာေတာ္မူေလသည္။

လြန္ေလၿပီးေသာအခါက ကႆပျမတ္စြာဘုရား သည္ ရဟႏၱာ ႏွစ္ေသာင္းျခံရံေတာ္ မူလွ်က္ ဗာရာဏသီ ျပည္သို႕ ၾကြျမန္းေတာ္မူေလ၏၊ လူတို႔သည္ မိမိ အစြမ္းရွိသမွ် အာဂႏၱဳက အလွဴ ေပးလွဴ ၾက၏။

ထိုအခါ တေန႔တ၌ ျမတ္စြာဘုရားသည္ ဆြမ္းဘုန္းေပးၿပီး ေနာက္ တရားကို ေဟာေတာ္မူခဲ႔သည္။

၁။ ဥပသကာ ဒါယကာတို႕ – ဤေလာက၌ အခ်ဳိ႕ေသာသူတို႕သည္ မိမိ၏ဥစၥာကိုသာ လွဴဒါန္းသင္႔၏၊ သူတပါးကို တိုက္တြန္းေစသျဖင္႔ အဘယ္အက်ဳိးရွိအံနည္း ဟု ႏွလံုးသြင္း၍ မိမိသာလွ်င္ အလွဴေပးလွဴ၏။ ထိုသူတို႕သည္ ျဖစ္ရာဘဝ၌ ဥစၥာ ျပည္႔စံုျခင္းကို ရ၏၊ အျခံအရံ ျပည္႔စံုျခင္းကိုမရ။

၂။ အခ်ဳိ႕ေသာသူတို႕သည္သူတပါးကို ႏႈိးေဆာ္တိုက္တြန္း၏၊ မိမိက မလွဴဒါန္း၊ ထိုသူသည္ ျဖစ္ရာဘဝ၌ အျခံအရံျပည္စံုျခင္းကို ရ၏။ ဥစၥာျပည္႔စံု ျခင္းကိုမရ။

၃။ အခ်ဳိ႕ေသာသူတို႕သည္ မိမိ လည္းမေပးမလွဴ၊ သူတပါးကိုလည္း မႏႈိးေဆာ္၊ မတိုက္တြန္း၊ ထိုသူသည္ ျဖစ္ရာဘဝ၌ ဥစၥာျပည္႔စံု ျခင္းကိုမရ၊ အျခံအရံျပည္႔စံုျခင္း ကိုလည္းမရ၊ စားၾကြင္းစား ျဖစ္၍သာ အသက္ ေမြးရ၏။

၄။ အခ်ဳိ႕ေသာသူတို႕သည္ မိမိလည္း လွဴဒါန္း၏၊ သူတပါးကို လည္း ႏႈိးေဆာ္တိုက္တြန္း၏၊ ထိုသူသည္ ျဖစ္ရာဘဝ၌ အျခံအရံျပည္စံုျခင္းကို ရ၏။ ဥစၥာျပည္႔စံု ျခင္းကိုလည္းရ၏။

ထိုတရားကို ၾကားနာ ရေသာ ပညာရွိေယာက္က်ားသည္ ျမတ္စြာဘုရားႏွင္႔ ရဟန္းႏွစ္ေသာင္း တို႔အား မနက္ျဖန္ တပည္႔ေတာ္၏ ဆြမ္းကိုခံယူေတာ္မူၾကပါဟု ပင္႔ဖိတ္ခဲ႔၏။

ထိုေနာက္ ထုိပညာရွိ ေယာက္က်ားသည္ ရြာသို႕ဝင္၍ ျမတ္စြာဘုရားႏွင္႔ ရဟန္းႏွစ္ေသာင္း တို႔အားမိမိတို႕ တတ္ႏိုင္သေလာက္ လွဴဒါန္းၾကရန္ တိုက္တြန္းႏိႈးေဆာ္ေလ၏။

လူအမ်ားလည္း မိမိတို႕တတ္ႏိုင္သေလာက္ ဆြမ္းလုပ္ေကၽြးရန္ စာရင္းမွတ္ေစ၏။

မဟာဒုဂ္ ရဟန္းတပါးအတြက္ တာဝန္ခံျခင္း

ထိုအခါက ဗာရာဏသီ ျပည္တြင္ အလြန္ဆင္းရဲျခင္း အျဖစ္ေၾကာင္႔ မဟာဒုဂ္ အမည္ရ သာမေဏ အေလာင္းလ်ာ သူဆင္းရဲႏွင္႔ သူ႕မယားတို႔လည္း ေနထိုင္ၾကပါတယ္။ ဆြမ္းဖိတ္ေသာ ေယာက္က်ားသည္ မဟာဒုဂ္ ကိုလည္း တိုက္တြန္း၏၊ မဟာဒုဂ္ ကမရွိဟု ေျပာဆိုေသာလည္း ဆိတ္ဆိတ္ မေန၊ ဆက္လက္၍ အခစားလုပ္ၿပီး အစြမ္းရွိသေလာက္လွဴရန္ ထပ္မန္ တိုက္တြန္းျပန္၏။

ထိုေၾကာင္႔ မဟာဒုဂ္လည္း ရဟန္းတပါးအား ဆြမ္းလုပ္ေကၽြးရန္ ပညာရွိ ေယာက္က်ားအား စာရင္း မွတ္ေစ၏။ ပညာရွိ ေယာက္က်ား လည္း ရဟန္းတပါးစာေတာ႔ ကိစၥမရွိတန္ရာဟုထင္၍ စာရင္းမမွတ္ဘဲ ထား၏။

မဟာဒုဂ္ လည္း သံဃာတစ္ပါးရျပီဆိုျပီး အိမ္သို႕၀မ္းသာအားရေျပးျပီး ဇနီးမယား ကိုျဖစ္ေၾကာင္း ကုန္စင္ ေျပာပါေတာ့သည္္။ မယားကလည္း စိတ္ထားျခင္းထပ္တူက်ခဲ့ပါသည္။

ဆြမ္းကပ္မည့္ ေန႕တြင္ မဟာဒုက္သည္ သံဃာအပါးတစ္ေထာင္ လုပ္ေကၽြးရန္ တာ၀န္ယူထားေသာ သူေဌးၾကီး၏အိမ္တြင္ အလုပ္ရခဲ့သည္ ။ စိတ္ရႊင္လန္းစြာျဖင့္ အလုပ္လုပ္ေနေသာ မဟာဒုဂ္ ကိုၾကည့္ျပီး သူေဌးၾကီးမွ သေဘာက်ကာ သေလးဆန္၊ ဆီ၊ဆားႏွင့္ မီးဖိုေခ်ာင္သံုးပစၥည္းမ်ား ေပးအပ္လုိက္ပါသည္။ မဟာဒုဂ္၏ ဇနီးသည္လည္း ထိုအိမ္တြင္ပင္ အလုပ္ရခဲ့ျပီး မဟာဒုဂ္ ႏွင့္ထပ္တူရခဲ့သည္။

မဟာဒုဂ္ သည္ သီခ်င္းတစ္ေၾကာ္ေၾကာ္ျဖင့္ ဟင္းရြက္ရွာ ထြက္လာျပန္ရာ လမ္းတြင္ ငါးဖမ္း ေနၾကေသာ တံငါမ်ားက ေပ်ာ္ရျခင္း အေၾကာင္းကို ေမးျပီး ငါးၾကင္းမ်ားကို သီရန္ခိုင္းေစပါသည္။ ငါးၾကင္းမ်ား သီျပီးေနာက္ ဆြမ္းကိစၥမ်ားရွိေနသျဖင့္ ငါးမ်ားလာ၀ယ္ၾကသျဖင့္ ရွိသမွ်ေသာ ငါးမ်ား ကုန္သြားေသာ ေၾကာင့္ တံငါသည္မ်ားမွ ၄င္းတို႕စားရန္ခ်န္ထားေသာ ငါးၾကင္းတစ္တြဲကိုေပးလုိက္ၾကသည္။

အိမ္တြင္ ဆြမ္းခ်က္ေနခ်ိန္တြင္ သိၾကားမင္း၏ေက်ာက္ဖ်ာ တင္းမာလာေသာေၾကာင့္ သိၾကားမင္းသည္ အဘိုးအိုတစ္ဦးဟန္ျဖင့္ ခရီးသြားဟန္ေဆာင္ကာ နတ္ၾသဇာမ်ားျဖင့္ ဆြမ္းမ်ားကူညီကာခ်က္ေလသည္။

ဆြမ္းကပ္ရန္ အခ်ိန္က်ေသာေၾကာင့္ မဟာဒုဂ္ သည္ သံဃာသြားပင့္ရာ ပညာရွိ ေယာက္က်ား (နိဗၺာန္ေဆာ္) မွ သံဃာတစ္ပါး ဆိုသျဖင့္ စာရင္းမမွတ္မိေၾကာင္း ေျပာၾကား၍ မဟာဒုဂ္ အား မည္သို႕လုပ္ရမည္ကို အၾကံေပးေလသည္။ ဘုရားရွင္တို႕မည္သည္ သူဆင္းရဲတို႕အား ခ်ီးေျမွာက္ တတ္ေၾကာင္း ေျပာၾကားေလသည္။

ထို႕ေၾကာင္႔ မဟာဒုဂ္လည္း ဘုရားရွင္၏ ဂႏၶကုဋိတိုက္ ေတာ္တြင္ ဦးတိုကျ္ပီး ဘုန္းေတာ္ႀကီး ေတာ္မူေသာ သဗၺညု ျမတ္စြာဘုရား – ဤဗာရာဏသီျပည္ ႀကီး၌ ဘုရားတပည္႕ေတာ္ေအာက္ ပင္ပန္း ဆင္းရဲသူ မည္သူ မွ မရွိပါဘုရား၊ ဘုရားရွင္တို႕သည္ တပည္႔ေတာ္၏ ကိုးကြယ္မွီခိုရာ ျဖစ္ေတာ္မူ ၾကပါသည္။ တပည္႕ေတာ္အား ခ်ီးေျမွာက္ျခင္းကို ျပဳေတာ္မူပါဘုရားဟု ေလ်ာက္ၾကားရာ ျမတ္စြာဘုရားသည္ ဂႏၶကုဋိတိုက္ တံခါး ကိုဖြင္႔လွစ္ ေတာ္မူ၍ မဟာဒုဂ္ အား သပိတ္ေတာ္ ကို ကမ္းေပးေလသည္။

ထိုအခိ်န္တြင္ ဆြမ္းပင့္ရန္ေရာက္ရွိလာေသာ ရွင္ဘုရင္ ၊ စစ္သူၾကီးႏွင့္ အိမ္ေရွ႕မင္းတုိ႕သည္ သပိတ္ေတာ္ အားမည္သည့္ ေငြေၾကးျဖင့္မဆို ေရာင္းပါရန္ေျပာေသာ္လည္း မေရာင္း၊ ဘုရားရွင္ ကိုယ္ေတာ္တုိင္ ေပးေတာ္မူထားေသာေၾကာင့္ အႏိုင္အထက္လည္းမယူရဲၾက သို႕ျဖင့္ ၎တို႔လည္း ဤမဟာဒုဂ္ ၏လွဴဘြယ္ ဝထၳဴ မည္သည္ အဘယ္မွ်ရွိသည္ ျဖစ္လတၱံနည္း၊ မဟာဒုဂ္ လွဴၿပီးေသာအခါ ျမတ္စြာဘုရားကို နန္းေတာ္သို႔ ပင္႔ေဆာင္ၿပီးလွ်င္ ငါတို႔၏ ေကာင္းစြာ စီရင္အပ္ေသာ အာဟာရကို ေပးလွဴေပအံ ဟု ၾကံလွ်က္ ျမတ္စြာဘုရား ႏွင္႔ အတူတကြ လိုက္ပါသြားေလသည္။

မဟာဒုဂ္ တို႕၏ အိမ္သို႕ေရာက္ေသာ္ အိမ္မွာ အလြန္နိမ့္ေသာ္လည္း ဘုရားရွင္၏ တန္ခိုးေတာ္ေၾကာင့္ ေျမၾကီးလည္း နိမ့္၀င္သြားျပီး အမိုးမွာလည္း ျမင့္တက္သြားခဲ့သည္။ ယာဂုခဲဘြယ္ တို႔၏ တႀကိဳင္ႀကိဳင္ လႈိင္ေသာ အနံတို႔သည္ တစ္ျပည္လံုးကို လႊမ္းမိုး ၍ တည္ေလ၏။

မင္းႀကီးသည္ စသည္တို႕ကို ၾကည္႕ရႈ႕ၿပီးလွ်င္ ဘုရားအားေလွ်ာက္ေလ၏၊ တပည္႕ေတာ္သည္ ဤ သို႔ သေဘာရွိေသာ အဟာရကို ေရွးအခါက မျမင္ဘူးပါ၊ ဤအရပ္ ၌ တပည္႕ေတာ္ ေနသည္ရွိေသာ္ မဟာဒုဂ္ သည္ ပင္ပန္းရာ၏ ဟုေလွ်ာက္ထား၍ ဘုရားရွင္အား ရွစ္ခိုး၍ သြားေလ၏။

သို႕ႏွင့္ ဆြမ္းအႏုေမာဒနာျပီးေျမာက္ကာ ဘုရားရွင္ေက်ာင္းေတာ္သို႕ျပန္ၾကြခ်ိန္တြင္ သိၾကားမင္းသည္ အိမ္ျပင္သို႕ထြက္ ေကာင္းကင္သို႕ေမာ့ၾကည့္ကာမွ်ျဖင့္ ရတနာ ၇ပါးျဖင္႔ ၿပီးေသာ မိုးရြာကာ အိမ္လံုးျပည့္ ပါသည္။

သို႕ျဖင့္ မဟာဒုဂ္သည္ သူေဌးၾကီးအရာျဖင့္ ဘုရင္၏ေျမာက္စားျခင္းခံရကာ ေသလြန္ေသာအခါ နတ္စည္းစိမ္ လူစည္းစိမ္ အၾကိမ္ၾကိမ္ ခံစားျပီးေနာက္ ေဂါတမ ဘုရားရွင္ လက္ထက္ေတာ္တြင္ အရွင္သာရိပုတၱရာ အား ဥပဇၨ်ာယ္ျပဳကာ သာမေဏျပဳျပီးေနာက္ (၇)ႏွစ္သားမွ်ျဖင့္ ျမင့္ျမတ္ေသာ ရဟႏၱာ ျဖစ္ေလသည္။

အရွင္ဓမၼႆမီဘိဝံသ စီရင္ခဲ႔ေသာ ပုံေတာ္စံု ဓမၼပဒဝထၳဳေတာ္ႀကီး ႏွင္႔ အျခားဖတ္ဘူးေသာ ဓမၼပဒ စာအုပ္မ်ား မွ မွီျငမ္းပါသည္။

ပရိကၡရာ(၈) ပါးထဲမွာ ပါဝင္တဲ႔ သပိတ္ အေၾကာင္းနဲ႔ ျမသပိတ္ အေၾကာင္း

သပိတ္အေၾကာင္းနဲ႔စပ္ၿပီး အက်ယ္တ၀င့္ ေျပာခ်င္တယ္။ ဘုရား အေလာင္းေတာ္ ေတာထြက္ေတာ္ မူေတာ့ ဃဋိကာရ ျဗဟၼာႀကီး က ပရိကၡရာ လွဴဒါန္းပါတယ္။ ဒီပရိကၡရာ ထဲမွာ သပိတ္လည္း ပါပါတယ္။ ျဗဟၼာလွဴတဲ့ သပိတ္ဟာ ဘာနဲ႔ လုပ္ထားတယ္ ဆိုတာ တိတိပပ မေဖၚျပေပမဲ့ သုဇာတာ သေဌးသမီး ႏို႔ဃနာဆြမ္း လွဴဒါန္းတဲ့ ကာလမွာ (ဃဋိကာရ မဟာျဗဟၼဳေနာ ဒိေႏၵာ မတၱိကာပ ေတၱာ) ျဗဟၼာႀကီး လွဴဒါန္းတာဟာ ေျမျဖင့္ၿပီးတဲ့ သပိတ္ (ေျမသပိတ္) လို႔ ဆိုပါတယ္။ ဘုရား အေလာင္းေတာ္ဟာ ဒုကၠရ စရိယာအက်င့္ က်င့္ေနတဲ့ ကာလအတြင္း ျဗဟၼာလွဴတဲ့ ေျမသပိတ္နဲ႔ မကင္းခဲ့ပါ။ သို႔ေသာ္လည္း သုဇာတာ သူေဌးသမီး ႏို႔ဃနာဆြမ္း လွဴဒါန္းဖုိ႔ လာတဲ့ အခါက်မွ ေျမသပိတ္ဟာ အလိုလို ကြယ္ေပ်ာက္ သြားခဲ့တယ္။

ဘုရား အေလာင္းေတာ္ဟာ မဟာ သကၠရာဇ္ (၁၀၃)ခုႏွစ္ ကဆုန္လျပည့္ ေန႔မွာ ဘုရား အျဖစ္သုိ႔ ေရာက္ေတာ္ မူပါတယ္။ အဲဒီကေန သတၱာသတၱဟ စံေတာ္မူကာ ေနာက္ဆံုး ရာဇာယတန သတၱာဟ စံေနေတာ္ မူတဲ့ အခ်ိန္မွာ နတ္မင္းႀကီး ေလးပါးက (ဣႏၵနီလ မဏိမေယ ပေတၱ) ျမျဖင့္ၿပီးတဲ့ သပိတ္ (ျမသပိတ္)ကို ကပ္လွဴၾက ပါတယ္။

ဘုရားရွင္က ထုိျမသပိတ္ကို လက္မခံဘူး။ တဖန္ ပဲေနာက္ အဆင္းရွိတဲ့ ေက်ာက္နဲ႔ လုပ္ထားတဲ့ သပိတ္ ေလးလံုးကို ဆက္ကပ္ေတာ့မွ လက္ခံေတာ္ မူပါတယ္။ ဘုရားရွင္က ထိုပဲေနာက္ အဆင္းရွိတဲ့ သပိတ္ ေလးလံုးကို ဆင့္ထားၿပီး အဓိ႒ာန္ေတာ္မူရာ သပိတ္ ေလးလံုးကေန အနားရစ္ ေလးရစ္ပါတဲ့ သပိတ္ တစ္လံုးတည္း ျမင္ေတြ႔ရ ပါတယ္။

ဒါေၾကာင့္ ဘုရားရဲ႕ သပိတ္ေတာ္ အေရာင္ဟာ ပဲေနာက္ အဆင္းရွိတဲ့ (အမဲ)ေရာင္ပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ တဖန္ ပါတိေမာက္ ဘာသာဋီကာမွာ သပိတ္နဲ႔စပ္ၿပီး ေျမသပိတ္ သံသပိတ္ ႏွစ္မ်ဴိးသာ အပ္ပါတယ္ လို႔ဆိုပါတယ္။ ဒီႏွစ္မ်ဴိးမွာ ေျမသပိတ္ကို ၂-ႀကိမ္ မီးဖုတ္ၿပီး သံသပိတ္ကို ၅-ႀကိမ္ မီးဖုတ္ရမယ္ လို႔ အ႒ကထာက ဆိုထား ပါတယ္။

ဒီလို မီးဖုတ္ ရတာက ျဖဴေၾကာင္ေၾကာင္ အဆင္းမရွိေစဘဲ ညိဳေမွာင္ေမွာင္ အဆင္း ရွိေစလိုရင္း ျဖစ္တယ္။

သပိတ္ အမဲေရာင္ ျဖစ္ေအာင္ ျပဳလုပ္ရျခင္း ရည္ရြယ္ခ်က္မွာ- (သမဏသာ ရုေပၸန- ရဟန္းတို႔အား ေလ်ာက္ပတ္ေသာ အားျဖင့္၊ ပကၠံ- က်က္ၿပီးေသာ) ဟုဆိုထားတဲ့ အတြက္ သမဏ သာရုပၸ ျဖစ္ေအာင္ (ရဟန္းမ်ား ၾကည္ညိဳဖြယ္ ျဖစ္ေအာင္) ျဖစ္ပါတယ္။

သတ္မွတ္တဲ့ကာလ

ဘုရား အေလာင္းေတာ္ ဘုရားအျဖစ္သို႔ ေရာက္ေတာ္ မူတာက မဟာသကၠရာဇ္ (၁၀၃)ခုႏွစ္၊ ကဆုန္လျပည့္ ေန႔ျဖစ္ၿပီး၊ သတၱာ သတၱာဟ ၄၉-ရက္အၾကာ ၀ါဆို လဆန္း (၄)ရက္ေန႔ခန္႔မွာ နတ္မင္းႀကီး ေလးဦး၏ ပဲေနာက္ အဆင္းရွိ သပိတ္ကို အလွဴခံယူေတာ္ မူတဲ့အတြက္ သပိတ္ သတ္မွတ္ရာ ကာလကို မဟာ သကၠရာဇ္ ၁၀၃-ခုႏွစ္၊ ၀ါဆုိ လဆန္းပိုင္းက စတင္ခဲ့တယ္လို႔ ယူဆရပါ တယ္။

ျမသပိတ္ လို အစိမ္းေရာင္ေတြ ေပၚလာတာကို ေျပာရမယ္ဆိုရင္-

ဘုရား ျဖစ္ေတာ္မူၿပီး ၄၉-ရက္ခန္႔ အၾကာမွာ နတ္မင္းႀကီး ေလးပါးက ဘုရားအား ပထမအႀကိမ္ ျမသပိတ္ လွဴဒါန္းတာကို အေၾကာင္းျပဳၿပီး ေနာက္ပိုင္းမွာ လူေတြက ဘုရား ရုပ္ပြားေတာ္ ျမတ္အား ျမသပိတ္ လို အစိမ္းေရာင္ သပိတ္မ်ား လွဴလာၾကတာ ျဖစ္လိမ့္မယ္ လို႔ ယူဆမိပါတယ္။ ယေန႔ေခတ္ လွဴဒါန္းေနတဲ့ သပိတ္ေတြက ျမသပိတ္လို႔ ေခၚၾကတဲ့ ဖန္သပိတ္ ေတြပါ။ အဲဒီသပိတ္ ေတြလည္း ဘုရာအား လွဴဒါန္းဖို႔ရာ မသင့္ေတာ္ ဘူးလို႔ ထင္ပါတယ္။

ဘုန္းဘုန္းဦးေကာ၀ိဒ(ၿမိတ္) ဘေလာ့မွ ကူးယူေဖာ္ျပ မွ်ေ၀ပါသည္။

လက္ေဆာ႔လိုက္တာ မုန္းေမရာ

က်ေနာ္တို႕ ရြာမွာ ႏွစ္စဥ္ ျပဳလုပ္တဲ႔၊ အလွဴပြဲေလး တခုအေၾကာင္းနဲ႔ အဲဒီ အလွဴပြဲေလးကို အမွီျပဳၿပီး ရြာကေလး မွာ အသံုးတည္႕ သြားတဲ႔ စကားေလး တခြန္းအေၾကာင္းကို ေျပာျပခ်င္ပါတယ္။

ဒီအလွဴ ပြဲေလးအေၾကာင္းကို ေျပာျပတဲ႔ အခါမွာ အထက္မွာ ေဖာ္ျပခဲ႔တဲ႔ တရားေလးေတြ ကို ဗဟုသုတ အလိုငွာ တင္ျပေပးျခင္း ျဖစ္ပါတယ္။ က်ေနာ္ ကိုယ္တိုင္လည္း နဂိုက သိခ်င္သလိုလို ရွိေနေပမဲ႔ ပိုမိုၿပီးေတာ႔ ရွင္းလင္းသြားခ်င္လို႕ ဖတ္မွတ္ထားခဲ႔ တာေလးေတြကို ျပန္လည္ စုစည္းေဖာ္ျပျခင္း ျဖစ္ပါတယ္။ သိၿပီးသားပုဂၢိဳလ္ မ်ားအတြက္ ေတာ႔ sorry ပါဘဲဗ်ာ။

ရြာကေလး မွာ ႏွစ္စဥ္ သီတင္းကၽြတ္ လျပည္႕ေန႕ မွာ အလွဴပြဲေလး တခုျပဳလုပ္ေလ႔ ရွိပါတယ္။ လျပည္႔ေန႕ မတိုင္မွီ ဒီအလွဴပြဲ ေလးအတြက္ တရြာလံုး မဲႏိႈက္ေလ႔ ရွိပါတယ္။ အဲဒီ မဲထဲမွာ ပါေလ႔ရွိတဲ႔ မဲေတြကေတာ႔ လျပည္ေန႔ မွာ ျမသပိတ္ ထဲကို ဆီဥ ေထာပတ္ အေကာင္းအမြန္ ဆြမ္း၊ ဆြမ္းဟင္း မ်ား ထည္႔ၿပီး၊ ရြာထိပ္မွာ ရွိတဲ႔ ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းက ဘုရား မွာ ျမတ္စြာဘုရားအား ရည္ညႊန္းၿပီး ဆြမ္းကပ္လွဴ ခြင္႔ ရရွိျခင္း၊ က်န္မဲမ်ားကေတာ႔ ဘုရားရုပ္ထုေတာ္မွာ ေရႊသကၤန္း ကပ္လွဴခြင္႔ ရျခင္းနဲ႔ တျခား ဘုန္းႀကီး ေက်ာင္းမွာ လိုအပ္တဲ႔ အရာအားလံုးကို မဲျပဳလုပ္ထားၿပီး ဝိုင္းဝန္း လွဴဒါန္း ၾကျခင္း ျဖစ္ပါတယ္။

အဲဒီၤမဲေတြထဲမွာ ျမသပိတ္ ေပါက္တဲ႔ အိမ္ကေတာ႔ ကံထူးသူပါဘဲ။ ရြာကေလးက ဥာဏ္ကို မမွီ ကံကို မွီၿပီး လုပ္ကိုင္စားေသာက္ၾကတဲ႔ သူေတြဘဲဆိုေတာ႔ ဒီလို ျမသပိတ္ ေပါက္ခဲ႔ရင္ မဟာဒုဂ္ လို ေရႊမိုးေငြမိုး ရြာဘို႕ အခြင္႔အခါ ေရာက္ၿပီလို႕ ယူဆၿပီး ဝမ္းသာအားရ နဲ႕ ျမသပိတ္ မဲကို အထြတ္အျမတ္ထားၾကပါတယ္။

ထူးျခားခ်က္ ေတြကလည္း ရွိပါတယ္။ ျမသပိတ္ ေပါက္တဲ႕ အိမ္မ်ားဟာ တခ်ဳိ႕က အလွဴပြဲ မတိုင္ခင္ တခ်ဳိ႕က အလွဴပြဲ အၿပီးမွာ ေရႊေတြ ေက်ာက္ေတြ ေအာင္တဲ႕ ထံုးစံရွိပါတယ္၊ အဲဒီေတာ႔ ျမသပိတ္ မဲကို မက္ၾကတာေပါ႔။ ျမသပိတ္ ေပါက္တဲ႔ သူကေတာ႔ မဲအားလံုးထဲမွာ အဓိက အက်ဆံုးမဲဆိုေတာ႔ ေငြေတာ႔ အေတာ္ကုန္ပါတယ္။ ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းက သံဃာေတြကိုလည္း ဆြမ္းကပ္ရပါတယ္။ လူေတြအားလံုး တရြာလံုးမက (တျခားရြာက လာတဲ႔ ဧည္႔သည္မ်ား လည္းရွိတဲ႔ အတြက္ပါ) ကိုလည္း ေကၽြးေမြးဧည္႕ခံ ရပါတယ္။

တခ်ဳိ႕က ျမသပိတ္ေပါက္ရင္ မႏၱေလးဆင္းၿပီး ျမသပိတ္ တလံုးဝယ္ၿပီး အသစ္စက္စက္ထဲမွာ ကပ္လွဴၾကပါတယ္။ တခ်ုဳိ႕ ကေတာ႔ ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းက ျမသပိတ္ငွားၿပီး ကပ္လွဴၾကပါတယ္။ အမ်ဳိးမ်ဳိးေပါ႔ ဒါေပမဲ႔ ရြာကေလး ကေတာ႔ ဘယ္ေလာက္ဘဲ ဆင္းရဲ ဆင္းရဲ ျမသပိတ္ ဟာဆင္းရဲတြင္း လြတ္ကင္း ေအာင္ ေရႊေအာင္ ေက်ာက္ေအာင္ ေစမဲ႔ ဘုရားေပးတဲ႔ သပိတ္ အစစ္ အျဖစ္ ယူဆၿပီး မက္မက္ေမာေမာ နဲ႔ ေတာင္႔တ ၾကပါတယ္။

က်ေနာ္တို႕ရြာမွာ ဗာရာဏသီ ျပည္က မဟာဒုဂ္ လင္မယားကဲ႔ သို႕ဆင္းရဲေသာ မမုန္းေမ တို႕လင္မယားနဲ႔ သားသမီးမ်ား ရွိပါတယ္။ အဲဒီႏွစ္ကေတာ႔ မွတ္မွတ္ရရပါဘဲ ျမသပိတ္ ေပါက္မဲ ကို မယားျဖစ္သူ မမုန္းေမ ကိုယ္တိုင္ ႏိႈက္ယူၿပီး ကံထူးသူ အျဖစ္ခံယူသြားပါတယ္။ အဲဒါကို ေယာက္က်ား ျဖစ္သူ က ေတာထဲ သြားေနတဲ႔ အတြက္ ေတာက အျပန္မွ သိရပါတယ္။

ေယာက္က်ားျဖစ္သူ ေတာထဲက အျပန္မွာ တရြာလံုးနီးပါးက ဝိုင္းအံုၿပီး ေကာင္းသတင္း ဆိုေတာ႔ ေျပာၾက တာေပါ႔။ မုန္းေမ ကလည္း သူေယာက္က်ား ကို သူ မဲေပါက္တာကို ေျပာခ်င္လြန္းလို႕ ဝမ္းသာအားရ ခုန္ေပါက္ ထြက္လာၿပီး ေျပာေတာ႔တာေပါ႔။

အဲဒီမွာ ေယာက္က်ား လုပ္သူရဲ႕ ရြာကေလး ရဲ႕ ရာဇဝင္ ကို တြင္ေစမဲ႔ စကားတရပ္ ထြက္ေပၚလာေတာ႔ တာပါဘဲ၊ ` လက္ေဆာ႔လိုက္တာ မုန္းေမရာ` တဲ႔။ အမွန္ေတာ႔ ေယာက္က်ားလုပ္သူက ဒီေလာက္ ဆင္းရဲ ေနေတာ႔ ျမသပိတ္ ေပါက္ရင္ ကုန္ရမဲ႔ စရိပ္စက ေတြမွန္းၿပီး(ေရႊေအာင္တာက ဘယ္ေနမွန္းမွ မသိေသးတာကိုး) ေတာ္ေတာ္ စိတ္ညစ္သြားလို႕၊ စိတ္ပ်က္လက္ပ်က္ ေျပာလိုက္တဲ႔ စကားေလး တခြန္းပါဘဲ။

အဲဒီ ေနာက္ေတာ႔ ရြာကေလး မွာ တခုခုကို ကိုယ္႕သေဘာနဲ႕ ကိုယ္လုပ္ၿပီး ေငြကုန္ေၾကးက် မ်ားမယ္ ဆိုရင္ လက္ေဆာ႔လိုက္တာ မုန္းေမရာ ဆိုတဲ႔ စကားေလးကို အခုထိ တြင္တြင္က်ယ္က်ယ္ အသံုးျပဳေနၾက ဆဲပါခင္ဗ်ား။

(ညီမငယ္ seeseinshin@gmail.com ၏ေျပာျပခ်က္မ်ားအား ခံစားေရးဖြဲ႕ပါသည္)

ေလးစားစြာျဖင္႔
စာေရးသူ – ေရႊစင္ဦး
.

About Shwe Zin U

Shwe Zin U has written 7 post in this Website..