News Pic

တစ္ခါတေလ ကိုယ့္ရဲ႕လူငယ္ဘ၀ ျဖတ္သန္းမႈေတြကို ကြ်န္မ ေလွ်ာက္ စဥ္းစားၾကည့္မိတယ္။

ကြ်န္မ ခုနစ္ႏွစ္၊ ရွစ္ႏွစ္ သမီးအရြယ္ ေလာက္တုန္းကေပါ့။

အဘိုးရယ္၊ အဘြားရယ္၊ ကြ်န္မရယ္၊ ေျမးဘိုး ေျမးဘြားသံုးေယာက္ စစ္ကိုင္း ဘက္က အမ်ဳိးေတြဆီကို အလည္သြားၾကတာ …။

ကြ်န္မ’ဘဘ’ရဲ႕တစ္၀မ္းတည္းကြဲတဲ့ ညီအစ္ကို ေမာင္ႏွမေတြဆီကိုေပ့ါ။ ကြ်န္မတုိ႔ အင္း၀ကူးတို႔ဆိပ္၊ ငွက္ဆိပ္ ကေန ငွက္ကေလးနဲ႔ ဒု႒၀တီ၊ ဧရာ၀တီ ျမစ္ျပင္က်ယ္ႀကီးကိုျဖတ္ၿပီး
စစ္ကုိင္းဘက္ကိုသြား ရတာေလ။

ဟုိ႔ိုေရာက္ေတာ့ အမ်ဳိးေတြရဲ႕အိမ္မွာစားၾကေသာက္ၾကရင္း၊လူႀကီးေတြ ကစကားစျမည္ေျပာေနခ်ိန္ကြ်န္မတုိ႔ကေလးတစ္သုိ႔္ကေဆာ့ၾက၊ ကစား
ၾကရင္းနဲ႔ အိပ္အတြင္းဘက္က စာအုပ္စင္ေတြနားေရာက္သြားၾကတယ္။ ကြ်န္မနဲ႔ရြယ္တူ ဦးေလး၀မ္းကြဲတစ္ ေယာက္က စာအုပ္ေတြကို ဆြဲခ်ၿပီး ေဆာ့ေတာ့
ကြ်န္မတုိ႔လည္း စာအုပ္ေတြကုိေလွ်ာက္လွန္ၾကည့္ၾကတယ္။ အ႐ုပ္ၾကည့္တာေလ။
အဲဒီအခ်ိန္က ကာတြန္းကို တအားမက္တဲ့အခ်ိန္ဆိုေတာ့ ကိုယ္ဖတ္တတ္တဲ့
ကာတြန္းကိုရွာတာေပါ့။ စာအုပ္ႀကီး ေတြကလည္း ဓာတ္ပံု ႐ုပ္ပံုေတာင္မပါတဲ့
အထူႀကီး ေတြ။ အဲဒီၾကားထဲက ကြ်န္မဦးေလး ၀မ္းကြဲက ကာတြန္းပါတဲ့ စာအုပ္တစ္
အုပ္ရ သြားတယ္။

တကယ္ေတာ့ စာအုပ္က လယ္ယာ စုိ႔္ပ်ဳိးေရး စာအုပ္၊ ကာတြန္းစာအုပ္ မဟုတ္ဘူး။ ဒါေပမယ့္ လယ္ယာစုိ႔္ ပ်ဳိးေရးနဲ႔ ပတ္သက္တဲ့ ကာတြန္းေလး ေတြပါေတာ့ ကြ်န္မတုိ႔ ကာတြန္းမက္ ကေလးေတြ ေခါင္းခ်င္းဆိုင္ၿပီး
ဖတ္ၾက တာေပါ့။

အဲလိုဖတ္ေနတုန္းမွာပဲ အျပင္ကေနအဘုိးနဲ႔အဘြားက”သမီးေရ ျပန္ၾကစုိ႔”တဲ့။ဒီမွာကဖတ္စရာကာတြန္းက အမ်ားႀကီးက်န္ေသးတယ္။ အဲဒီမွာတင္ကြ်န္မကကြ်န္မဦးေလးကို ဒီစာအုပ္ ကြ်န္မယူသြားမွာလုိ႔ ေျပာတယ္။
ကြ်န္မရဲ႕ ဗိုလ္က်ေနက် ထံုးစံအတုိင္းေပါ့။ ဒါေပမယ့္ အဲဒီဦးေလး ၀မ္းကြဲကလည္း
သူ႔အိမ္မွာ ဗိုလ္ဆိုေတာ့ မေပးဘူးေလ။ စာအုပ္ကို ၿပိဳင္လု ေနၾကတုန္း သူ႔
အေမက ေနာက္ေဖးက လွမ္း
ေခၚေတာ့ သူက ေျပးထြက္သြားေရာ။ စာအုပ္ကို တအားလိုခ်င္ေနတဲ့ ကြ်န္မက ဘာလုပ္တယ္မွတ္လဲ။

ဂါ၀န္ေအာက္နားစကို ‘မ’ၿပီး စာအုပ္ကို ထည့္ထုပ္တယ္။ ၿပီးေတာ့ ဂါ၀န္စကို လက္နဲ႔ စုကိုင္ၿပီး အခန္းအျပင္ဘက္ကုိ ထြက္လာတယ္။ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ေတာ့ လံုလွၿပီေပါ့။

အျပင္က လူႀကီးေတြက ကြ်န္မကို ၾကည့္ၿပီး “သမီး …ဂါ၀န္ထဲက ဘာေတြလဲ”လုိ႔ေမးတယ္။ ကြ်န္မက မေျဖဘဲ ကြ်န္မအဘြား ရင္ခြင္ ထဲ တိုး၀င္တယ္။ အဘြားက “ျပပါဦး” ဆိုၿပီး ၾကည့္ေတာ့မွ စာအုပ္ တစ္အုပ္ ထြက္လာေတာ့ အားလံုး
၀ိုင္းရယ္ၾက တာေပါ့။ ၿပီးေတာ့ ဘဘရဲ႕ ညီမ ကြ်န္မဘြားေလးက “ေအာ္ သမီးက
ဒီစာအုပ္ကို လိုခ်င္လုိ႔လား .. ယူ ..ယူ” လုိ႔ေျပာတယ္။ ကြ်န္မ ၀မ္းသာအားရ
အဲဒီ စာအုပ္ကို ယူခဲ့တာ ေပါ့။ အျပန္လမ္းမွာ အဘိုးနဲ႔အဘြားရဲ႕ မ်က္ႏွာရိပ္
မ်က္ႏွာကဲလည္း ကေလး ဆိုေတာ့ နားမလည္။ တစ္ခါတည္း
စစ္ကိုင္းပြဲဆိပ္၊ ငွက္ဆိပ္ေသာင္ျပင္လည္းေရာက္ေရာ ကြ်န္မအဘိုးက
ကြ်န္မတစ္ခါမွ မၾကားဖူးတဲ့ အသံမာမာႀကီးနဲ႔ ‘ေပး စမ္း’ဆိုၿပီး ကြ်န္မလက္ထဲက
စာအုပ္ကို ဆြဲယူၿပီး ေသာင္ျပင္ေပၚ လႊင့္ပစ္လုိ႔္တာ။ ၿပီးေတာ့
ကြ်န္မလက္ႏွစ္ဖက္ကို စုကိုင္ၿပီး ေအာ္ေတာ့ တာပဲ။

“ဘာလို႔သူမ်ားစာအုပ္ကို လိုခ်င္ရတာလဲ၊ သူမ်ား မသိေအာင္ ဘာလို႔ယူရ တာလဲ၊ သူမ်ားပစၥည္းကို မသိေအာင္ မယူရဘူး။ ေနာက္ ဘယ္ေတာ့မွ မလုပ္ရဘူး” အမ်ားႀကီးပဲေျပာတာ။ ေဒါသသံအက်ယ္ႀကီးနဲ႔။ “ေနာက္လုပ္ဦးမလား၊
လုပ္ဦးမလား”လုိ႔လည္းေမးေသး တယ္။

အဲဒီအခ်ိန္မွာ ကြ်န္မျဖစ္သြားတာကေတာ့ တအားေၾကာက္သြားတာပါပဲ။ သိပ္အလိုလုိ႔္၊ သိပ္ခ်စ္တဲ့ အဘိုးရဲ႕ တစ္ခါမွမျမင္ဖူး၊ မၾကား
ဖူးတဲ့အသံနဲ႔ မ်က္ႏွာအမူအရာကိုလည္းတအားေၾကာက္တယ္။ အဘိုးေျပာတဲ့ စကားေတြကိုလည္း တအား ေၾကာက္တယ္။ ေၾကာက္ ေၾကာက္နဲ႔ ဘာမွမေျပာႏုိင္ဘဲ
ကြ်န္မကတအား ေအာ္ငိုေတာ့တာပဲ။ အဘြားကို အားကိုးတႀကီး ဖက္ၿပီးေတာ့ေပါ့။
အဘြားကလည္း တစ္စက္ကေလးမွ ကြ်န္မကို မေခ်ာ့ဘဲလက္ကိုပဲ အသာဆြဲေခၚသြားၿပီး
ငွက္ေပၚတက္တယ္။ ငွက္ေပၚမွာ ထုိင္မိတာနဲ႔ ႐ိႈက္႐ိႈက္ေနတဲ့ ကြ်န္မ မ်က္ ရည္
ေတြ ကို အသာသုတ္ေပးၿပီး ဘာေျပာသလဲ သိလား။

“သမီး . ေပါင္းလွဲႀကီးဘုရားက ႐ုပ္ပံုေတြကို မွတ္မိလား”တဲ့။ ကြ်န္မ သိပ္မွတ္မိတာေပါ့။ ကြ်န္မတုိ႔ အင္း၀၊ တံတားဦးနယ္မွာ ကေလး
ေတြ နည္းနည္းသိတတ္လာတာနဲ႔ တံတားဦးၿမိဳ႕ျပင္ဘက္နားက ေပါင္းလွဲႀကီး (ေလ်ာင္းလဲႀကီး)ဆိုတဲ့ ေလ်ာင္းေတာ္မူဘုရားကို ေခၚ သြားတတ္ၾကတယ္။
အဲဒီဘုရားမွာ ကံငါးပါးရဲ႕အက်ဳိးအျပစ္ေတြကုိ ဆြဲထားတဲ့ နံရံေဆးေရးပန္းခ်ီေတြ
ရွိတယ္။ ပါဏာတိပါတာ ကံ၊ သူ႔အသက္ကုိ သတ္ရင္ ဘယ္လုိ အျပစ္ခံရတယ္။ မုသာ၀ါဒါ၊
လိမ္လည္ျခင္းအမႈကို က်ဴးလြန္ရင္ ဘယ္လုိအျပစ္ခံရတယ္ဆိုတာေတြ ကို နံရံမွာ
အႀကီးႀကီးေတြ ဆြဲထားတာ။

“အဲဒီပံုေတြထဲမွာ ငရဲသားႀကီးေတြ က လူေတြကို ဆီဒယ္အိုးႀကီးေတြထဲမွာ ခက္ရင္းခြႀကီးေတြနဲ႔ ႏွစ္ၿပီး ေၾကာ္ေန တာေလ၊ အဲဒီပံု ငါ့သမီး မွတ္မိလား”

အိုး ကြ်န္မသိပ္မွတ္မိတာေပါ့။ အဲဒီပံုဟာ ကြ်န္မ အေၾကာက္ဆံုးပံု။ ၾကည့္ၿပီးခါစညမွာ အိပ္မက္ေတာင္မက္တဲ့ပံု။

“ေအး .အဲဒါ အဒိႏၷဒါနကံက်ဴးလြန္ တဲ့သူေတြကို ငရဲျပည္က်ရင္ အဲလို အျပစ္ေပးတာေပါ့။ အဒိႏၷဒါနကံဆို တာ သူမ်ားပစၥည္းကို မသိေအာင္ ယူတဲ့ကံေလ။ သူမ်ားပစၥည္းကို မသိေအာင္ ယူတဲ့သူေတြဟာ ..”

“ေၾကာက္တယ္၊ ေၾကာက္တယ္၊ မေျပာနဲ႔၊ မေျပာနဲ႔” ဆုိတဲ့ ကြ်န္မရဲ႕ ေအာ္သံ၊ ငိုသံဟာ ဧရာ၀တီျမစ္ျပင္ က်ယ္ႀကီးေပၚမွာ အက်ယ္ႀကီးေပါ့။

ဘယ္လုိပဲျဖစ္ျဖစ္ ဒီအျဖစ္အပ်က္ ေလးဟာ ကြ်န္မကုိ သိပ္ကိုေၾကာက္လန္႔ ေစခဲ့တယ္။ အဲဒါနဲ႔ပဲ အသက္အရြယ္ ရလာတဲ့အခ်ိန္မွာ ထူးဆန္းတဲ့ မိတ္ေဆြတစ္ေယာက္ေၾကာင့္လည္း အံ့ဩစရာ အသိတစ္ခုကို သိရျပန္ေရာ။

လမ္းေလွ်ာက္လာၾကရင္း လမ္းေပၚ မွာ က်က်န္ေနခဲ့တဲ့ ငါးရာတန္ေငြစကၠဴကိုေရွာင္ကြင္းသြားရင္း “ဒါ၊ကြ်န္ေတာ္ ယူလုိ႔မရပါဘူး၊ သူမ်ားပစၥည္းပါ။ မယူရပါဘူး။ မယူရပါဘူး”တဲ့။ သူက ဆက္ေျပာေသးတယ္။
“ကြ်န္ေတာ္တုိ႔အေဖက သင္ခဲ့တာ” တဲ့ေလ။
ကြ်န္မတုိ႔ အဘိုးအဘြား၊ အေဖအေမ ေတြက သင္ခဲ့ၾကပါတယ္ေနာ္။

ခုအသက္အရြယ္မွာ ေလာကဇာတ္ခံုရဲ႕အျဖစ္ သနစ္မ်ားစြာထဲကခိုးယူျခင္းအမ်ဳိးမ်ဳိးကိုကြ်န္မျမင္ေတြ႕ဖူးၿပီ။ ခိုးယူရျခင္းရဲ႕အေၾကာင္း ရင္း အမ်ဳိးမ်ဳိးေတြ ကိုလည္း ကြ်န္မစဥ္းစားဖူးၿပီ။
စာေတြလည္း ေရးဖူးၿပီ။

ခိုးယူျခင္းအမ်ဳိးမ်ဳိးမွာ ..အႏုပညာဖန္တီးမႈကိုေတာင္ ခိုးယူၾကသတဲ့။ စာနာစိတ္ေတြကင္းမဲ့ၿပီး တစ္ကိုယ္ေကာင္းစိတ္ေတြနဲ႔ ခိုးယူျခင္း
ဆိုတာကို ထမင္းစားေရေသာက္လို ျဖစ္သြားမွာ ကြ်န္မစိုးတယ္။

ဒါ့ထက္ ..ဒါ့ထက္ ကိုယ္မဟုတ္တာ လုပ္ေနတယ္ဆိုတာကိုေတာင္ ကိုယ့္ဟာကိုယ္ မသိေတာ့ေလာက္ ေအာင္ ကိုယ္က်င့္တရားေတြ ပ်က္ျပားသြားမွာကုိ၊ လူငယ္မ်ားအတြက္ .. လူငယ္မ်ားရဲ႕ လက္ထဲက ကြ်န္မတုိ႔ ႏုိင္ငံအတြက္ ..ကြ်န္မ
စိုးရိမ္လွပါတယ္။

ႏုႏုရည္အင္း၀
အတြဲအမွတ္ (၂၅ ၊ အမွတ္ ၄၈၂)

(မွတ္ခ်က္။ ။ ျမန္မာတိုင္းမ္စ္ မွ ကူးယူမွ်ေ၀ပါတယ္

About etone

etone has written 851 post in this Website..

Goooooooooooooooooood 4 nothing lady !!!