ျမန္မာႏိုင္ငံရဲ႕အဆင့္အတန္းကို ေထြေထြထူးထူးေျပာေနစရာမလိုပါဘူး။ ျမန္မာႏိုင္ငံဟာ အခုအေျခအေနမွာ ကမၻာေပၚမွာ အစုတ္ခ်ာဆံုးႏိုင္ငံလို႕ေျပာလို႕ရပါတယ္။ ထပ္ၿပီးေတာ့လဲ ႏူေနရာမွာ ထပ္ၿပီး ၀ဲမစြဲဖို႕ကိုပဲ ဆုေတာင္းရမွာျဖစ္ပါတယ္။ တစ္ခ်ိဳ႕ကလည္းဒီထက္ေလးမ်ားပိုၿပီးေကာင္းလာမလား ဆိုၿပီးမရဲတရဲေလးေတြးေနတာေတြရွိတယ္။ တစ္ခ်ိဳ႕ကလည္း ဘယ္သူေသေသငေသမာရင္ၿပီးေရာပဲ ေခတ္ပ်က္ႀကီးမွာ က်န္ေအာင္သာလုပ္ေပေတာ့လို႕ ယူဆသူေတြကလည္းရွိတယ္။ ေသခ်ာတာတစ္ခုရွိပါတယ္။ ကြၽန္ေတာ္တို႕ျမန္မာတစ္မ်ိဳးသားလံုးကိုေလ့က်င့္သင္ၾကားေပတဲ့ စနစ္ႀကီးကို မျပင္ဆင္ႏိုင္သေရြ႕ ဘယ္ေတာ့မွ ေကာင္းလာမယ္လို႕ မစဥ္းစားပါနဲ႕။ ဘယ္ေခါင္းေဆာင္ေတြျဖစ္ျဖစ္ဒီစနစ္ကိုျပင္မွရမယ္။ အခုလြတ္လပ္ေရးရၿပီးႏွစ္ေပါင္း (၆၂)တိုင္ေအာင္ ေျပာင္းလဲဘို႕ အရိပ္အေယာင္ေလးေတာင္မျမင္ရေသးပါဘူး။ အဲဒါကေတာ့ Education ျဖစ္ပါတယ္။ Education ကိုျမန္မာဘာသာျဖင့္ ပညာေရးဟုဘာသာျပန္ပါသည္။ အစတဲကယဥ္သကိုယ္ ဆိုသလို အဆိုပါဘာသာျပန္ျခင္းကပင္ စမွားေနပါသည္။ Education ဆိုသည့္စကားရပ္မွာ လက္တင္ဘာသာစကား Educatio ဟူေသာစကားရပ္မွ ဆင္းသက္လာပါတယ္။ Educatio ဆိုတဲ့ စကားရပ္ရဲ႕ အဓိပၸါယ္ကေတာ့ ငယ္ရြယ္သူေတြကို ပံုစံသြင္းသင္ၾကားေပးတာကို ဆိုလိုတာျဖစ္ပါတယ္။ တစ္နည္းအားျဖင့္ Rearing လို႕လဲေခၚႏိုင္ပါတယ္။ ထိန္းသိမ္းေစာင့္ေရွာက္ျခင္းေပါ့။ ဒီေန႕ေခတ္အသံုးျပဳေနတဲ့ Education ဆိုတာကေတာ့ ငယ္ရြယ္တဲ့ မိမိတို႕လူမ်ိဳးေတြကို မိမိတို႕လိုခ်င္တဲ့ပံုကိုသြင္းတာကို ေခၚတာျဖစ္ပါတယ္။ မိမိတို႕တန္ဘိုးထားတဲ့ လူမႈေရးတန္ဘိုးေတြ၊ ကိုးကြယ္မႈယံုၾကည္မႈေတြ၊ ဓေလ့ထံုးတမ္းေတြကို မိမိတို႕ထက္ငယ္ရြယ္သူမ်ားကို ပံုသြင္းေပးတာျဖစ္ပါတယ္။ ပညာေရးကို အၾကမ္းျဖင္းအားျဖင့္ (၃)ပိုင္းခြဲထားေလ့ရွိပါတယ္။ Primary, Secondary နဲ႕ ေကာလိပ္၊ တကၠသိုလ္ေတြကိုေတာ့ Tertiary Education လို႕ေခၚပါတယ္။ Education ကို ပညာေရးလို႕ လံုး၀ဘာသာျပန္လို႕မရပါ။ ပညာ ဆိုတဲ့ အဓိပၸါယ္ဖြင့္ဆိုခ်က္က အမွားအမွန္ကို ေ၀ဖန္ပိုင္းျခားႏိုင္ေသာအသိဥာဏ္ကိုေခၚပါတယ္။ ေနာက္အဓိပၸါယ္တစ္ခုကေတာ့  အတတ္ ျဖစ္ပါတယ္။ Education ဆိုတာဟာ ပံုသြင္းတာျဖစ္ၿပီး၊ ပညာဆိုတာက အသိဥာဏ္နဲ႕ အတတ္ျဖစ္တယ္။ ဘာမွ်မဆိုင္ပါ။ Education ဆိုတာအၾကမ္းဖ်ဥ္းအားျဖင့္ အတတ္ကိုသင္ေပးတဲ့ေနရာမဟုတ္ပါဘူး။ ပံုသြင္းတဲ့ေနရာျဖစ္ပါတယ္။ ဒါ္ေပမဲ့ေနာက္ပိုင္းမွာေတာ့ သက္ေမြးမႈဆိုင္ရာ ပံုသြင္းမႈေတြကို Education လို႕သံုးတာရွိပါတယ္။ ဥပမာအားျဖင့္ Hospitality Education လိုဟာမ်ိဳး၊ Management Education လိုဟာမ်ိဳးျဖစ္ပါတယ္။ ဒါေတြဟာလဲ လိုတဲ့ပံုသြင္းတာျဖစ္တယ္။ အတတ္လို႕မဆိုႏိုင္ဘူး။ ဒါေၾကာင့္ကြၽန္ေတာ္တို႕က Education လို႕ဆိုရင္ Education လို႕ပဲေျပာဖိုေကာင္းတယ္။ ပညာလို႕ေျပာဖို႕ လံုး၀မေကာင္းေတာ့ဘူး။ ျမန္မာႏိုင္ငံရဲ Education ဟာ ကိုလိုနီေခတ္မွာ အာရွတိုက္မွာ အေကာင္းဆံုး ျဖစ္ခဲ့တယ္။ ဒါကိုဘာက သက္ေသျပႏိုင္သလဲဆိုရင္ ျမန္မာႏိုင္ငံသားဦးသန္႕ဟာ ကမၻာ့ကုလသမဂၢအဖြဲ႕ႀကီးရဲ႕ ပထမဆံုးအာရွတိုက္သား အတြင္းေရးမႈးခ်ဳပ္ျဖစ္ခဲ့တယ္။ Education ဆက္လုပ္လိုတဲ့ စကၤာပူ၊ မေလးရွား၊ ထိုင္း၊ ကမ္ေဘာဒီးယား၊ ဗီယက္နမ္ ႏိုင္ငံက Students ေတြဟာျမန္မာႏိုင္ငံမွာလာတက္ရတယ္။ ဒါေပမဲ့ လြတ္လပ္ေရးေတာင္းဆိုတဲ့ကာလေတြမွာ ဗမာစာသည္တို႕စာ၊ ဗမာစကားသည္တို႕စကား အစရွိသည္ျဖင့္ အလြန္စိတ္အားထက္သန္ေနၾကတဲ့အတြက္ အဂၤလိပ္သာသာစကားကို အေျခခံတဲ့ Education ကေန ဗမာစကားကို အေျခခံတဲ့ Education ျဖစ္ေအာင္ေျပာင္းလဲခဲ့ၾကတယ္။ ရည္ရြယ္ခ်က္ကေတာ့ ဗမာလူမ်ိဳးဆိုတာ မေပ်ာက္ကြယ္သြားဘို႕နဲ႕ ဗမာအုပ္ခ်ဳပ္တဲ့ႏိုင္ငံျဖစ္ေၾကာင္းျပဘို႕ျဖစ္ပါတယ္။ ၁၉၆၂ ခုႏွစ္မွာ စစ္တပ္ကအာဏာသိမ္းၿပီး ဆိုရွယ္လစ္စနစ္ကိုသြားမယ္ဆိုၿပီး Education system ကို ဆိုရွယ္လစ္ Economy အတြက္ျဖစ္ေအာင္ ေရးသားျပဳျပင္ခဲ့ၾကတယ္။ ရည္ရြယ္ခ်က္ႏွစ္ခုစလံုး အၾကြင္းမဲ့ေအာင္ျမင္ပါတယ္။ ဒီေန႕ဒီအခ်ိန္မွာ သာမန္ျမန္မာလူမ်ိဳးေတြဟာ အဂၤလိပ္စကားေျပာ အေတာ့္ကိုအားနည္းသြားၾကၿပီျဖစ္ပါတယ္။ ဒီအခ်ိန္ကလူေတြရဲ႕ အိမ္မက္ျဖစ္တဲ့ ဆိုရွယ္လစ္ပန္းတိုင္ႀကီးကလည္း ၁၉၈၈ ခုႏွစ္မွာ အရွက္တကြဲ အက်ိဳးနည္းၿပီး ၿပိဳပ်က္သြားခဲ့ပါၿပီ။ ဒါေပမဲ့ ဒီ ဆိုရွယ္လစ္စနစ္ႀကီးပ်က္စီးၿပီးေနာက္ပိုင္းမွာ ဘယ္စနစ္ကိုသြားမယ္ဆိုတာတိတိက်က်မရွိပါဘူး။ အၾကမ္းဖ်ဥ္းအားျဖင့္ ကမၻာေပၚမွာ Economic System ႏွစ္မ်ိဳးရွိပါတယ္။ ဒါကေတာ့ အစြန္းႏွစ္ခုပါပဲ။ လက္ယာအစြန္းလို႕ေခၚတဲ့ Capitalism ဆိုတာက အစိုးရကဘာမွ် ၀င္ေရာက္စြက္ဖက္ျခင္းမရွိပါဘူး၊ လြတ္လြတ္လပ္လပ္ၿပိဳင္ခြင့္ေပးထားပါတယ္။ လက္၀ဲစြန္းျဖစ္တဲ့ ကြန္ျမဴနစ္နဲ႕ဆိုရွယ္လစ္ေတြကေတာ့ အားလံုး ဗဟိုကပဲခ်ဳပ္ကိုင္မယ္။ ျပီးေတာ့ အညီအမွ်ခြဲေ၀ရမယ္လို႕ျဖစ္တယ္။ ဒီ Economic System ေတြမွာ အားနည္းခ်က္၊ အားသာခ်က္ကိုယ္စီေတာ့ရွိပါတယ္။ Capitalism စစ္စစ္ႀကီးက်ေတာ့ Winer takes all လို႕ေခၚတဲ့ ႏိုင္တဲ့လူအကုန္ယူတယ္။ လုယက္ရတယ္၊ ဒါေၾကာင့္ လူသားခ်င္းေခါင္းပံုျဖတ္မႈေတြရွိတယ္၊ စစ္ေတြျဖစ္ရတာ Capitalism ေၾကာင့္ျဖစ္တယ္ ကြန္ျမဴနစ္နဲ႕ ဆိုရွယ္လစ္ေတြက ဆိုျပန္ပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ ၁၉၆၂ ခုႏွစ္ကစခဲ့တဲ့ ျမန္မာ့ဆိုရွယ္လစ္ေခတ္မွာ ေမြးထုတ္ေပးခဲ့တာက သူခိုးနဲ႕ သူေတာင္းစားေတြသာျဖစ္ေနတယ္။ ဒီေနရာမွာ ထူးျခားတဲ့ Economic System တစ္ခုေပၚလာတယ္။ အရင္ကတရုတ္ႏိုင္ငံဟာ ကြန္ျမဴနစ္ႏိုင္ငံပါပဲ။ ဒါေပမဲ့ ၁၉၈၈ ေလာက္ ကြန္ျမဴနစ္ေတြက်ဆံုးခ်ိန္မွာ Capitalism တစ္ခုတည္းပဲက်န္ခဲ့တယ္။ ဒီ Capitalism ရဲ႕ဆိုးက်ိဳးက Recession ထိုမွတဆင့္ Depression လို႕ေခၚတဲ့ Economy ပ်က္ကပ္ႀကီးျဖစ္တတ္တာပါပဲ။ အခုလည္းအေမရိကန္ႏိုင္ငံဟာ Recession ကလြတ္ေျမာက္ေအာင္က်ိဳးစားဆဲျဖစ္ပါတယ္။ တရုတ္ေတြက Post Capitalism ဆိုၿပီး စနစ္တခုကိုထြင္လာပါတယ္။ ဒါကေတာ့ ႏိုင္ငံကိုအုပ္ခ်ဳပ္တာကိုေတာ့ ကြန္ျမဴနစ္စနစ္ထားၿပီး Economic System ကို market oriented economic system လို႕နာမယ္ေျပာင္းေခၚၿပီးလြတ္လပ္စြာလုပ္ကိုင္ခြင့္ေတြစေပးေတာ့တာပဲ။ Market Oriented Economy ဆိုတာက တကယ္ေတာ့ Capitalism ပါပဲ။ ဒါကို မသံုးခ်င္ေတာ့တျခားနာမယ္တစ္ခုေျပာင္းထားတာျဖစ္ပါတယ္။ ျမန္မာႏိုင္ငံကလည္း ထံုးစံအတိုင္းနီးရာဓါးေၾကာက္ရမယ္ဆိုတဲ့ ဒႆနအတိုင္း ၁၉၈၈ ေနာက္ပိုင္းမွာ တရုတ္ပံုစံအတိုင္းလိုက္လုပ္တာပဲ။ ဒါေပမဲ့ Education system က Socialist Economy မွာပဲက်န္ေနခဲ့တယ္။ ျပည္တြင္းမွာ အလုပ္အကိုင္ဖန္တီးရေကာင္းမွန္းမသိတာရယ္၊ ပိတ္ဆို႕မႈရယ္ေတြေၾကာင့္ ျမန္မာလူမ်ိဳးေတြအတြက္ အလုပ္အကိုင္ဟာ အေတာ္ကိုရွားပါးပါတယ္။ ဒါ့အျပင္ လြဲေခ်ာ္ေနတဲ့ Education ေၾကာင့္ ပိုၿပီးဒုကၡေရာက္ရဦးမွာပါ။  ဗမာဘာသာစကားကိုေျပာင္းလဲခဲ့တဲ့အမွားနဲ႕ စနစ္အမွားႏွစ္ခုအၾကားမွာ ျမန္မာလူမ်ိဳးေတြဟာ ခါးစီးၿပီးခံစားၾကရဦးမယ္။ ဒီၾကားထဲ မူလဘူတသေဘာတရားျဖစ္တဲ့ Education ဆိုတာနဲ႕ ပညာေရးကို ဖလွယ္သံုးလုိက္တဲ့အခ်ိန္မွာ အရာရာလြဲေခ်ာ္သြားခဲ့ၾကတာျဖစ္ပါတယ္။ ျမန္မာလူမ်ိဳးေတြဟာ ဘယ္တုန္းကမွ မည့ံခဲ့ပါ။ အာရွတိုက္မွာ အင္ပါယာထူေထာင္ႏိုင္ခဲ့တဲ့လူမ်ိဳးတစ္မ်ိဳးျဖစ္ပါတယ္။ ကြၽန္ေတာ္တို႕အခ်ိန္နဲ႕တေျပးညီေျပာင္လဲဘို႕ ႏွစ္ေပါင္း ၆၀ ေလာက္က်န္ေနခဲ့ၾကပါၿပီ။ ဒါေပမဲ့ ကြၽန္ေတာ္တို႕မွာ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ေရးေရးေလးရွိပါေသးတယ္။ ကြၽန္ေတာ္တို႕ရဲ႕နားလည္မႈနဲ႕ ဘာသာစကားကို ေျပာင္းလဲဘို႕နဲ႕  Information Technology ပါပဲ။ ကြၽန္ေတာ္တို႕ ထိထိေရာက္ေရာက္သံုးႏိုင္ရင္ နဲနဲေတာ့ေျပာင္းႏိုင္မလားပဲ။

About asiamasters

Khin Maung Lwin has written 78 post in this Website..

I'm interested to change for the better of Myanmar people. I value income, knowledge, strength, technology and humanity.