ျမန္မာ(၁၂)လရာသီပြဲေတာ္(၉)

နတ္ေတာ္လ၊

ျမန္မာ့ရုိးရာနတ္ပူေဇၚပြဲႏွင့္စာဆုိေတာ္ေန

“နတ္ေတာ္လ”သည္ ျမန္မာ(၁၂)လရာသီတုိ ့တြင္(၉)လေျမာက္ျဖစ္သည္။ခရစ္နွစ္အားျဖင့္

နိဳ၀င္ဘာလ၊ဒီဇင္ဘာလတို ့တြင္ က်ေရာက္ေလ့ရွိပါသည္။နတ္ေတာ္လအခါသည္ မိုးလ

ကုန္ဆုံး၍ ေဆာင္းဦးကာလျဖစ္ေသာ္လည္း၊မုိးသားတိမ္လိပ္မ်ား မျငိမ္မသက္ ၊စုရုံးဆင္

ယင္ အုံဖြဲ ့လွဳပ္ယွား ေနတတ္ေသာေၾကာင့္၊ “နတ္ေတာ္ေရာက္ျငား ၊ မုိးသားမျငိမ္ ၊ဆင္ရာ

တိမ္။”-ဟူ၍ ၊ ေရွးျမန္မာတုိ ့က ဆုိရုိးျပဳခဲ့ၾကပါသည္။ႀကံစုိက္ေသာေတာင္သူတုိ ့ကမူ “နတ္

ေတာ္ျပာသုိ ၊ ႀကံဖ်ားခ်ိဳ”-ဟုမွတ္သား ေျပာဆုိၾကပါသည္။ေရွးဦးပုဂံေခတ္ကာလ ေက်ာက္

စာမ်ားတြင္ ၊နတ္ေတာ္လကုိ “နတၱာ၀္ ၊ နတၱ၀္ ၊ နတ္တာ၀္” -ဟုေရးေလ့ရွိေၾကာင္း သိရပါ

သည္။

“နတ္ေတာ္လ” ဟူသည္ “နတ္ပူေဇၚေသာလ”-ဟု အနက္ဖြင့္ဆုိၾကပါသည္။ျမန္မာေရွး

ေဟာင္း“ေ၀ါဟာရလီနတၳဒီပနီ”က်မ္း၌ ၊ “နတ္” ဟူသည္ “နာထ”-ဟူေသာ ပါဠိစကားမွျဖစ္

လာသည္ ဟုယူဆရန္ျပဆုိထား၍၊ “ကုိးကြယ္ရာ”-ဟုဆုိလုိပါသည္။ထုိကုိးကြယ္ရာနတ္တုိ ့

မွာ(၃)မ်ိဳးရွိ၍၊(၁)ဘုရား၊ပေစၥကဗုဒၶါ၊ရဟႏၱာမ်ား သည္ မ်က္ေမွာက္ႏွင့္ တစ္မလြန္ဘ၀

အတြက္ စီးပြားခ်မ္းသာ ျဖစ္ထြန္းရန္၊ ေဘးဥပါဒ္ အႏၱရာယ္ ကာကြယ္ေစရန္အတြက္ ကုိး

ကြယ္အားထားရေသာ “၀ိသုဒၶိနတ္(စင္ၾကယ္ေသာနတ္)”၊(၂)နတ္ျပည္၊ ျဗဟၼာ့ျပည္တုိ ့၌

ျဖစ္ေသာ နတ္ေဒ၀ါတုိ ့သည္ ပစၥဳပၸန္ဘ၀ စီးပြားခ်မ္းသာျဖစ္ထြန္းရန္၊ ေဘးဥပါဒ္ အႏၱရာယ္

ကာကြယ္ေစရန္ (သုိ ့)မျပဳလုပ္ေစရန္ အတြက္ ကုိးကြယ္အားထားရေသာ“ဥပပတၱိနတ္

(ကုိယ္ထင္ရွားျဖစ္ေသာနတ္)”၊(၃)လူတုိ ့အားစီမံအုပ္ခ်ဳပ္ေသာ မင္း၊မိဖုရားႏွင့္သားသမီး

ေဆြမ်ိဳး အဆက္အႏြယ္တုိ ့သည္ ပစၥဳပၸန္ဘ၀ စီးပြားခ်မ္းသာျဖစ္ထြန္းေစရန္ ၊ ေဘးဥပါဒ္

အႏၱရာယ္ကာကြယ္ေစရန္(သုိ ့)မျပဳလုပ္ေစရန္ ကုိးကြယ္အားထားရေသာ“သမုတိနတ္

(ေခၚေ၀ၚသမုတ္ေသာနတ္)”-ဟုျဖစ္ေၾကာင္းဆုိပါသည္။

နတ္တုိ ့ကုိကုိးကြယ္သည္ဆုိရာ၌ ၊ ၀ိသုဒၶိနတ္စာရင္း၀င္ အရိယာသူေတာ္ေကာင္းမ်ား

မ်ားကုိသာျဖစ္သည္။က်န္ေသာနတ္တုိ ့သည္ ေကာင္းက်ိဳးကုိေပးနိဳင္သကဲ့သုိ ့၊ဆုိးက်ိဳးကုိ

လည္းျပဳတတ္ေသာေၾကာင့္၊ သူတုိ ့အားအေလးဂရုထား၍ ပူေဇၚပသၾကရျခင္းျဖစ္သည္။

ျမန္မာတုိ ့၏ရုိးရာဓေလ့ေ၀ါဟာရမ်ားတြင္“နတ္ခ်စ္သည္၊ နတ္ေပးသည္၊ နတ္မသည္။”

ဟူေသာ ေကာင္းက်ိဳးျပစကားမ်ားရွိသကဲ့သုိ ့၊ “နတ္ကုိင္သည္၊ နတ္၀ွက္သည္၊နတ္ႀကီး

သည္၊နတ္ႏွင္သည္။”-ဟူေသာဆုိးက်ိဳးျပစကားမ်ားလည္းရွိၾကပါသည္။“ဥပပတၱိနတ္”စာ

ရင္း၀င္ အခ်ိဳ ့ေသာေဒသဆုိင္ရာနတ္တုိ ့သည္၊ ဆုိင္ရာပုိင္ရာနယ္ေျမအတြင္း၌ ၄င္းတုိ ့

မႏွစ္သက္ေသာ အေျပာအဆုိ၊ အျပဳအမူမ်ားကုိ ေျပာဆုိျပဳမူမိပါက၊ အထင္အရွားပင္“ဆုိး

က်ိဳး”မ်ားျဖစ္ေပၚေတြ ့ႀကဳံၾကရသည္။“နတ္ပူေဇၚျခင္း”အေလ့အထမွာေရွးဦးေခတ္အခါမ်ား

ကပင္စတင္ခဲ့ရာ၊ ျမန္မာနိဳင္ငံ ေခတ္အဆက္ဆက္ အျမစ္တြယ္ျပန္ ့ပြားေနခဲ့သည္။ျမန္မာ

တုိ ့၏ရုိးရာနတ္ပူေဇၚစာရင္း၀င္မွတ္တမ္းမ်ားအရ ၊ အတြင္း(၃၇)မင္း၊အျပင္(၃၇)မင္းတုိ ့

မွာ ထင္ရွားလွပါသည္။ျမန္မာနိဳင္ငံတစ္၀ွမ္းလုံးတြင္ ၊ပုပၸါး မဟာဂီရိနတ္ေမာင္ႏွမကုိပူေဇၚ

ေလ့ရိွၾက၍ ၊ေအာက္ျမန္မာျပည္ပုိင္း၌မူ ၊ေရငန္ပုိင္ဦးရွင္ႀကီးနတ္(ေခၚ) ေမာင္ရွင္နတ္ ကုိ

ပူေဇၚေလ့ရွိၾကေၾကာင္းဆုိၾကပါသည္။ နတ္ပူေဇၚပြဲက်င္းပရျခင္းမွာ၊ နတ္ေတာ္လအခါ၌

မုိးေလကင္းရွင္းျခင္း၊ ပူအုိက္မွဳမရွိျခင္း စေသာရာသီဥတု ေကာင္းမြန္မွဳေၾကာင့္ ေရြးခ်ယ္ခဲ့

ၾကဟန္ရွိပါသည္။အခ်ိဳ ့ကလည္း ဤအခါ၌ “နတ္ျမဴးေသာလ”ျဖစ္ေသာေၾကာင့္ ဟုဆုိၾက

ပါသည္။နတ္ပူေဇၚပြဲမ်ားျပဳလုပ္ရာတြင္ “နတ္ကႏၷားေပးျခင္း”မွာ ရုိးရာျမန္မာဓေလ့တစ္ခု

ျဖစ္ပါသည္။“နတ္ကႏၷား”ဆုိသည္မွာ “နတ္တုိ ့၏ေနစရာ”ျဖစ္သည္။“နတ္တုိ ့အား ေနစရာ

ေပးျခင္း”(သုိ ့)“နတ္တုိ ့အားပင့္ေခၚျခင္း”-ဟုဆုိနိဳင္ပါသည္။နတ္တုိ ့ႏွင့္ ရင္းႏွီးကၽြမး္၀င္

ေသာ(၀ါ)နတ္တုိ ့အားပင့္ဖိတ္ေခၚယူနိဳင္ေသာ နတ္ကေတာ္(ေခၚ)နတ္၀င္သည္မ်ား၊နတ္

ထိန္းမ်ားက ႀကီးမွဴးစီစဥ္က်င္းပေသာပြဲသဘင္ျဖစ္ပါသည္။နတ္ကႏၷားေပးသူ၏ပမာဏအ

ေလ်ာက္ မ႑ပ္အေဆာက္အဦခမ္းနားျခင္း၊ ရက္ရွည္ၾကာျခင္း၊ နတ္ပုံေတာ္မ်ား၊ငွက္ေပ်ာ

အုန္းပြဲမ်ား၊ဆုိင္း၀ုိင္းအတီးအမွဳတ္ပစၥည္းမ်ား၊စုံလင္မွဳ -နည္းပါးမွဳ ျဖစ္ရပါသည္။အနည္းဆုံး

မွာရက္သတၱ(၁)ပတ္ခန္ ့က်င္းပျပဳလုပ္ေလ့ရွိၾကပါသည္။ထုိရက္အတြင္း၌ ဦးစြာအစတြင္

ဘုရားအမွဴးရွိေသာသံဃာေတာ္တုိ ့အား ဆြမ္းကပ္လွဴဒါန္းမွဳ ျပဳၾကပါသည္။ထုိ ့ေနာက္မူ

နတ္ဆိုင္းမ်ားကုိ အခ်က္က်က် တီးမွဳတ္ၾကကာ၊ နတ္၀င္သည္မ်ားက နတ္မ်ားကုိ ပင့္ဖိတ္

ေခၚယူၾကသည္။ထုိ သုိ ့ေခၚယူရာတြင္ “နတ္ပင့္ဆုိင္း”တီးလုံးတီးကြက္ႏွင့္၊ အခ်က္က်ျမိဳင္

ဆုိင္စြာ ကခုန္ေအာ္ဟစ္လ်က္ ျမဴးထူးစြာ ပင့္ဖိတ္ျခင္းျဖစ္သည္။“နတ္ဒုိး”“နတ္ပင့္သီခ်င္း”

“နတ္ေတး”စသည္တုိ ့မွာ “နတ္တုိ ့၏ရာဇ၀င္”“နတ္သမုိင္း”ႏွင့္တကြ စူးစူးယွယွ ပင္လူတုိ ့

၏စိတ္ကုိထိခုိက္ေစသည္။နတ္၀င္သည္တုိ ့မွတစ္ဆင့္ နတ္မ်ားပူး၀င္လာေသာဟန္အမူ

အရာျဖင့္ တုန္ခါယိမ္းယုိင္ေသာရုပ္၊နတ္တုိ ့၏စရုုိက္အသြင္၊အသံတုိ ့ကုိလူအမ်ားေတြ ့ျမင္

ၾကရသည္။နတ္ကႏၷားေပးသူႏွင့္ နတ္ပြဲလာပရိႆတ္မ်ား၏ေကာင္းက်ိဳး၊ဆုိးကိ်ဳး ေမးျမန္း

သမွ်တုိ ့ကုိ၊ေဟာေျပာေျဖၾကားမွဳ ျပဳၾကသည္။ပူး၀င္လာေသာနတ္တုိ ့၏ႏွစ္သက္ရာ အစား

အေသာက္၊ပစၥည္းတုိ ့ျဖင့္ပူေဇၚပသ တင္ေျမွာက္ျခင္း၊ေတာင္းပန္ေျပာဆုိျခင္း၊ဆုမြန္

ေကာင္းေတာင္းျခင္းမ်ားျပဳၾကသည္။“နတ္ပင့္ေတး” “နတ္သီခ်င္း” “နတ္ဆုိင္း”မ်ားသည္

ၾကည့္ရွဳနားေထာင္သူတုိ ့၏ စိတ္ဓါတ္ကုိ လွဳပ္ယွားထိခိုက္ ျမဴးၾကြေစေသာေၾကာင့္၊လူငယ္

လူရြယ္မ်ားသည္ နတ္ကႏၷားေပးရာဌာနသို္ ့ လာေရာက္ကခုန္ျမဴးေပ်ာ္ေလ့ရွိၾကပါသည္။

“နတ္ကႏၷားေပးျခင္း”သည္ နတ္တုိ ့အတြက္ ေခတၱယာယီရက္အပုိင္းအျခားအားျဖင့္

ပင့္ဖိတ္ေနရာေပးျခင္းျဖစ္သည္။နတ္ကြန္း၊နတ္နန္းမ်ားေဆာက္လုပ္ပူေဇၚျခင္းသည္ ေဒသ

ဆုိင္ရာနတ္တုိ ့အား ၊ အၿမဲတန္းေမြ ့ေလ်ာ္ေနေပ်ာ္ရန္အေလးထားလ်က္ ေနရာေပးျခင္းျဖစ္

ပါသည္။ျမန္မာျပည္ ေနရာအႏွံ ့အျပား၌ ေဒသဆုိ္င္ရာျဖစ္ရပ္၊ဇာတ္လမ္း၊သမုိင္းမွတ္တမ္း

မ်ိဳးစုံတုိ ့ျဖင့္ နတ္ကြန္း၊နတ္နန္း၊နတ္ပုံေတာ္မ်ားစြာ တည္ရွိေနၾကပါသည္။ပိဋကက်မ္းစာ၌

ေဖၚျပေသာ“နတ္ပူေဇၚနည္း”မွာဦးစြာေဒသဆုိင္ရာနယ္အတြင္းမွ(၁)ကုိယ္က်င့္သီလျပည့္စုံ

ေသာ၊(၂)စိတ္တည္ၾကည္ေျဖာင့္မတ္ေသာ၊(၃)ျဗဟၼစရိယ(ေခၚ)ဖုိ-မဆက္ဆံမွဳကင္းရွင္း

ေသာပုဂၢိဳလ္တုိ ့အားး စားေသာက္ဖြယ္၀တၳဳ ပစၥည္းတုိ ့ျဖင့္ကုသုိလ္ျပဳ လွဴဒါန္းရမည္။ထုိ ့

ေနာက္မွ နယ္ပယ္ေဒသအတြင္းမွ နတ္အေပါင္းတုိ ့အား အမွ်ေပးေ၀၍ ၊ျမတ္နိဳးပူေဇၚမွဳ

ျပဳရမည္-ဟုဆုိပါသည္။“ဘုရားေဟာေသာနတ္ပူေဇၚနည္း”ျဖင့္ ပူေဇၚမွသာလွ်င္ မိမိတုိ ့၏

အလုိရွိေတာင့္တအပ္ေသာ ေကာင္းက်ိဳးလုိရာ ဆႏၵမ်ားျပည့္စုံနိဳင္ၾကမည္ျဖစ္ေၾကာင္းကုိ

သံဃာေတာ္၊ဆရာေတာ္မ်ားကေဟာေျပာရွင္းျပေလ့ရွိၾကပါသည္။

နတ္ေတာ္လအခါတြင္ ၊ေတာေတာင္ အရိပ္ႀကီးရာ၌ ပြင့္ေသာ“သဇင္ပန္း”ကုိ“နတ္ပန္း”

ဟုေခၚၾကပါသည္။“သဇင္ပန္း”ကုိခူးယူ၍ ရွင္ဘုရင္၊မိဖုရား၊နန္းတြင္းမိသားစုမ်ားအားဆက္

သရေသာေၾကာင့္ဤလရာသီကုိ“ပန္းေတာ္ဆက္ရာသီ”(၀ါ) “ပန္းေတာ္ဆက္ပြဲရာသီ” ဟု

လည္းဆုိၾကပါသည္။ခူးဆြတ္ရန္ မလြယ္ကူ၊ခက္ခဲလွ၍ တန္ဘုိးႀကီးမားလွေသာေၾကာင့္၄င္း

၊နန္းတြင္းသူတုိ ့ႏွင့္သာထုိက္တန္ေသာေၾကာင့္ နန္းေတာ္သုံး၊နန္းေတာ္၀င္ပန္း-ဟုလည္း

ေခၚၾက၍၊ယေန ့အခါတုိင္ေအာင္“ေတာ္၀င္ပန္း”ဟူ၍ ဂႏၳ၀င္မွတ္တမ္းအျပဳခံထားရပါသည္။

ဤလ ဤရာသီ၌၊ ေတာေတာင္ေဒသမ်ားအတြင္း ၊မုိးေလကင္းရွင္းေသာေၾကာင့္ ၊ေရွးျမန္

မာဘုရင္မ်ားေခတ္အခါက ဆင္မ်ားကုိက်ဳံးသြင္း၍ဖမ္းယူေသာ“ဆင္ဖမ္းပြဲသဘင္”လည္း

က်င္းပေလ့ရွိေၾကာင္း ဆုိၾကပါသည္။

ကုန္းေဘာင္ေခတ္၊ဘုိးေတာ္မင္းလက္ထက္(ေအဒီ၊၁၇၈၂-၁၈၁၉)တြင္ ၊ဤရာသီအခါ၌

နတ္ပူေဇၚပြဲ၊နတ္ကပြဲမ်ားက်င္းပမွဳကုိျပဳျပင္ေျပာင္းလဲခဲ့သည္။“နတ္”တုိ ့ကဲ့သုိ ့ပူေဇၚထုိက္

ေသာျမင့္ျမတ္သည့္ပညာရွိ၊စာဆုိေတာ္မ်ားကုိ ျခီးျမွင့္ပူေဇၚေသာအခမ္းအနားမ်ား စတင္

က်င္းပခဲ့သည္-ဟုဆုိပါသည္။ထိုအခ်ိန္မွစ၍ စာဆုိေတာ္ပညာရွိ(၀ါ)စာေရးဆရာမ်ား၊စာေပ

ပညာရွင္မ်ားအားပူေဇၚကန္ေတာ့ေသာ ပြဲသဘင္မ်ားျဖစ္ေပၚလာခဲ့သည္။နတ္ေတာ္လဆန္း

(၁)ရက္ေန ့အား“စာဆုိေတာ္ေန ့”အျဖစ္သတ္မွတ္နိဳင္ရန္ ၊ဂ်ပန္ေခတ္(ေအဒီ၊၁၉၄၂-၁၉၄၅)၌ ၊ ရန္ကုန္ျမိဳ ့ ပညာ့တံခြန္အသင္းႀကီးက စတင္အဆုိျပဳခဲ့သည္။၁၉၄၄-ခု၊ေမလ(၈)

ရက္ေန ့တြင္ အတည္ျပဳသတ္မွတ္၍ ၊ျမန္မာသကၠရာဇ္-၁၃၀၆-ခု၊နတ္ေတာ္လဆန္း(၁)

ရက္(၁၅၊၁၁၊၁၉၄၄)ေန ့တြင္ ၊ရန္ကုန္ၿမိဳ ့၊ကန္ေတာ္ႀကီးေစါင္းရိွ ျမိဳင္ဇာတ္ရုံ၌ ၊ပထမဆုံးအ

ႀကိမ္“စာဆုိေတာ္ေန ့အခမ္းအနား”ကုိက်င္းပခဲ့ၾကသည္။ျမန္မာနိဳင္ငံစာေရးဆရာမ်ား

အသင္းမွ“၀ိဇယ”ျပဇာတ္ကုိ ကျပခဲ့သည္။အနယ္နယ္ အရပ္ရပ္၌ “စာဆုိေတာ္ေန ့”

အထိ္မ္းအမွတ္အျဖစ္ စာေပေဟာေျပာပြဲမ်ား၊စကားရည္လုပြဲမ်ား၊စာေပသရုပ္ေဖၚပြဲမ်ား၊စာေပျပိဳင္

ပြဲမ်ား၊စာေပေဆြးေႏြးပြဲမ်ားကုိ က်င္းပခဲ့ၾကေၾကာင္းမွတ္တမ္းမ်ားက ေဖၚျပခဲ့ၾကပါသည္။

“စာဆုိေတာ္ေန ့”အခမ္းအနားမ်ားကုိ ျမန္မာနိဳင္ငံစာေရးဆရာမ်ားအသင္းက ႀကီးမွဴး

က်င္းပခဲ့ၾကျခင္းျဖစ္သည္။အသက္အရြယ္ႀကီးရင့္ေသာ စာေရးဆရာႀကီးမ်ားအား စုေပါင္း

ပူေဇၚကန္ေတာ့ၾကသည္။စာေပေစာေျပာပြဲမ်ား ျပဳလုပ္ၾကသည့္အျပင္၊ ညပုိင္းအခါ၌ ေရွး

ေခတ္စာဆုိေတာ္ႀကီးတစ္ဦးဦး၏ အတၳဳပၸတၱိ(ကုိယ္ေရးျဖစ္စဥ္)ကုိ ဇာတ္အိမ္ဖြဲ ့ကာ ျပဇာတ္ခင္းက်င္းျခင္းျဖင့္ ဂုဏ္ျပဳၾကသည္။၁၃၁၂-ခု၊နတ္ေတာ္လဆန္း(၁)ရက္(၁၀၊၁၂၊

၁၉၅၀)တြင္က်င္းပေသာ စာဆုိေတာ္ေန ့လူထုအခမ္းအနားမွစတင္၍ တစ္မ်ိဳးသားလုံးႏွင့္

ဆုိင္ေသာေန ့တစ္ေန ့အျဖစ္ ျမွင့္တင္ေဆာင္ရြက္ခဲ့ၾကသည္။နတ္ေတာ္လဆန္း(၁)ရက္

ေန ့သာမက၊နတ္ေတာ္လတစ္လလုံးလုံး၊ စာေပေဟာေျပာပြဲ၊ေဆြးေႏြးပြဲ၊ဂုဏ္ျပဳပူေဇၚပြဲမ်ား

ျပဳလုပ္ၾကျခင္းျဖင့္“စာဆုိေတာ္ရာသီ”ျဖစ္လာခဲ့သည္။ခရစ္ႏွစ္၁၉၆၂-ခုႏွစ္တြင္ ၊အမ်ိဳးသား

စာေပ ဆုႏွင္းသဘင္ပြဲ၊ စာေပဗိမာန္စာမူဆုႏွင္းသဘင္ပြဲမ်ားက်င္းပကာ စာေပပညာရွင္

မ်ားအား ႏွစ္စဥ္ဂုဏ္ျပဳ ျခီးျမွင့္ခဲ့ပါသည္။ယခုအခါတြင္မူ ၊ စာဆုိေတာ္(ေခၚ)စာေပပညာရွင္

မ်ားအားပူေဇၚဂုဏ္ျပဳျခီးျမွင့္ေသာ ပုဂၢလိကစာေပဆုမ်ားလည္းေပၚထြန္းေနၿပီျဖစ္သည္။

ဘ၀တစ္သက္တာကုိစာေပလုပ္ငန္းျဖင့္ ရင္းႏွီးျမွဳပ္ႏွံ၍ ၊နိဳင္ငံေတာ္ႏွင့္ျပည္သူလူထုအမ်ား

ကုိ အက်ိဳးျပဳခဲ့ၾကေသာ စာေပပညာရွင္ထူးခၽြန္သူတုိ ့အား“တစ္သက္တာစာေပဆု”ျဖင့္

ျခီးျမွင့္ဂုဏ္ျပဳပူေဇၚလ်က္ရွိေနၾကပါၿပီ။

缅甸12月节日(9)

纳多月

供神节及文人节

“纳多月”是缅历第九个月,相当于阳历11及12月。到了纳多月,虽然雨季结束,冬季已经到来,然而,天上仍然乌云密布,丝毫没有晴朗稳定之意,因此就有“纳多月,天空乱,乌云漫”之说。栽种甘蔗的农民却说:“纳多、巴斗,蔗香甜”。(巴斗为下一个月)

纳多月意为供神的月。在古代巴利文中,“纳”一词意味“崇拜者”之意。人们将崇拜者分为(3)类:1.佛、罗汉是为保护人们现世后世的幸福、为人们免除灾难的“纯洁之神”(好神);2.在天国中的神仙,是能够保佑现世的幸福,避免发生灾难的“显灵之神”;3.统治管理国家的君主皇族,是让今生今世幸福,能够避免发生各种灾难的“称呼之神”。

所谓崇拜神,大多是表示崇拜“好神”。其他“神”虽然能够造福人类,然而,也能嫁祸给人。因此人们便要“供奉”他们。缅语俗话有:“爱神、神赐、神佑”之说;也有“神捏、神怒、神罚”之谈。有些显灵之神,在他们管辖的领土范围内,假若做出他们禁忌之举措,便要遭受惩罚性的恶果。“供神”之风俗,在缅甸较早历史时期,便已产生,并根深蒂固,流传至今。缅甸人民供奉的神明当中,自古就列分为内(37)王,外(37)王。在全缅各地,比较信奉卜巴山一带著名的“马哈季禹”姐弟俩神仙;在缅甸南部,却十分信奉“吴辛基”神。之所以要选择“纳多月”做为“供神月”,估计是因为纳多月,天气凉爽,不是很热的原因。又一说法:“纳多月是神喜悦之月”。

“供神”时“迎神”仪式是缅甸的一种传统风俗。迎神仪式由专业巫婆亲自主持。按照主办者的经济能力,给予安排“迎神”活动的场地大小、时间长短、乐队规模、神像多少。基本上这种活动最少举行一周。在举行活动之前,首先要请高僧念经,举行布施,之后“迎神乐”开始演奏,按照“神乐”旋律,巫婆们便要欢腾起舞,所谓“神乐”,均按照该神有关故事编奏而成。之后,巫婆们便要表演“神上身”,人们便可以看到各种神的神态,对观众的各种有关将来命运的探询,巫婆都要给予一一解答。根据已上身的神明的要求,主人家应该给予各种食品、物品的供奉。由于“神乐”旋律节奏的诱惑,吸引大批年轻人,一起前来观看欣赏,最后竟也受不住欢快节奏的打动,竟融入起舞的人群当中,共同欢腾,共同起舞。气氛异常热闹。

“迎神”活动,是迎接神明暂时到来之地;建造“神龛”,才是让有关神明长期居住安享之地。缅甸各地,都有建造各式各样的神龛、神宫、神像。在古经文中曾记载,对以下神圣方能供奉崇拜:(1)人格崇高者;(2)理念高尚者;(3)欲望皆空者。首先以食品果蔬供奉清高之神圣,其次还让其他各方神仙共享。有关高僧教导:必须遵循佛祖所指引之“供神法”,方能功德无量。

到了纳多月,在森林中,树荫深处,有一种叫“德馨花”又称“神花”的花朵开放。据说,人们采取此“德馨花”贡献皇上、皇后、宫女,因此又称“献花节”。由于此花不易摘采,只有皇宫内才能用此花,因此这种花又被称之为“皇室花”,这称呼流传至今。纳多月的山地,天空晴朗,古代缅王便在此时捕获大象,因此又有举行“捕象”的风俗。

到了贡榜王朝,波多普亚王(公元1782-1819)时期,将“供神”活动,进行了改革。将德高望重的文人,取代“神”,改为供奉文人学者的活动。从此便产生敬拜文人学者、作家艺人的活动。日本占领时期(1942-1945),仰光一文教组织,首次倡议,将纳多月,初一日定为“文人节”。(1944)年5月8日,获准举行。1944年11月15日,(缅历1306年,纳多月初一日),在仰光燕子湖畔的大剧院中,首次举行第一届文人节。缅甸作家协会,表演“吴社雅”戏剧,欢庆佳节。此后,缅甸各地到处举行演讲会、作品介绍会、文学演说会等活动,庆祝“文人节”。

文人节多由缅甸作家协会举办。联合举办“拜老作家会”。除举行文学演说会,晚上,还将某著名作家的生平,编撰成剧本,进行歌颂演出。缅历1312年纳多月初一日(10.12. 1950)举行的文人节活动中决定:将文人节活动提高至全民族性质的活动。不仅纳多月初一日,将整个纳多月定为“文人月”。整个纳多月,到处举行文学演说会、磋商会、奖励会,形成了文人季节。自(1962)年国家开始举办颁发“民族文学大奖”活动。到了今天,已经有许多民间组织,自发组织颁发文学奖活动。更有对一些终身为文学事业而奉献的学者颁发“文学终身奖”。(中文译者;李祖清老师)

(တရုတ္နိဳင္ငံ၊ယူနန္ျပည္နယ္ ၊ကူမင္းၿမိဳ့မွတရုတ္-ျမန္မာႏွစ္ဘာသာျဖင့္ ထုတ္ေ၀ေသာ

“မဂၤလာစာေစါင္-吉祥杂志တြင္ ၂၀၀၅-၂၀၀၆-ခုႏွစ္အတြင္း၌ ေဖၚျပၿပီးသည္ကုိ ျပန္လည္

ကူးယူေဖၚျပပါသည္။)

About Visesa

Ashin Revata has written 22 post in this Website..

arriving in China to study the Chinese Language.