အရိုက္အလြန္ၾကမ္းေသာ စတုတၴတန္းမွ ဆရာတစ္ဦးကို ကၽြန္မတစ္သက္ ဘယ္လိုမွေမ့လို႔မရပါ။ သူက ကၽြန္မ (၄) တန္းတုန္းက အတန္းပိုင္ဆရာျဖစ္ပါတယ္။ ကၽြန္မတို႔ (၄) တန္းေက်ာင္းသားအားလံုး သူ႔ရဲ႔ေနာက္ဆံုးတပည့္ေတြလဲျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။ ကၽြန္မတို႔ ၄ တန္းေျဖျပီးတဲ့ ေႏြရာသီမွာပဲ ဆရာကြယ္လြန္သြားလို႔ ျဖစ္ပါတယ္။
ဆရာက သခ်ၤာကို အဓိကထားသင္ျပီး အဲဒီေခတ္တုန္းက ဘာသာစံုကို ဆရာတစ္ဦးတည္းကသင္ရတဲ့အခ်ိန္မို႔လို႔ တျခားဘာသာေတြလဲ သူပဲသင္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ သူက သခ်ၤာပဲစိတ္၀င္စားပါတယ္။ ေက်ာင္းစတက္တဲ့အခ်ိန္တိုင္းမွာ သခ်ၤာနဲ႔စသင္ျပီး တစ္ခန္းလံုးကို စိတ္မခ်မ္းမသာျဖစ္ေအာင္လုပ္ေတာ့တာပဲ။ သခ်ၤာတြက္ရင္ အေယာက္ (၂၀) ျပီးလို႔ စာအုပ္ထပ္ျပီးတာနဲ႔ က်န္တဲ့ ေက်ာင္းသား ၅၀ က စာအုပ္ဆက္တင္ခြင့္မရွိေတာ့ပဲ ခံုေပၚမတ္တပ္ရပ္ေနရပါတယ္။ စာအုပ္တင္လိုက္တဲ့ ေက်ာင္းသား ၂၀ ကလဲ ဘုရားတရားသာတေနေပေတာ့။ မွားလို႔ကေတာ့ အရိုက္ခံရပါတယ္။ ၾကိမ္လံုးအၾကီးၾကီးနဲ႔ေတာ္ေတာ္နာေအာင္ရိုက္တဲ့ဆရာပါ။ တစ္ႏွစ္လံုး အဲဒီနည္းနဲ႔ သခ်ၤာသင္လို႔ ဆရာ့ကိုအလြန္ေၾကာက္ၾကရပါတယ္။ ကၽြန္မတစ္ၾကိမ္မွ မမွားခဲ့ဖူးပါ။ တစ္ၾကိမ္မွာေတာ့ စာအုပ္တင္လိုက္တဲ့ အေယာက္ (၂၀) ထဲမွာ ၁၉ ေယာက္တိတိမွားျပီး ကၽြန္မတစ္ေယာက္ထဲ မွန္ေနခဲ့ဖူးပါတယ္။ အဲဒီေန႔က ဆရာအလြန္စိတ္ဆိုးပါတယ္။ ေဒါသၾကီးလိုက္တာလဲ ေၾကာက္စရာေတာင္ေကာင္းပါတယ္။ သူထိုင္တဲ့ထိုင္ခံုကို အတန္းေရွ႕ကိုထုတ္ျပီး ကၽြန္မကိုထိုင္ခိုင္းပါတယ္။ ျပီးေတာ့ တစ္တန္းလံုးကေက်ာင္းသားအားလံုးကို တန္းစီျပီးလက္ပိုက္ခိုင္းျပီး ကၽြန္မေရွ႔မွာ ေခါင္းငံု႔ျပီး “မမက ကၽြန္မ/ကၽြန္ေတာ္ထက္ေတာ္ပါတယ္” လို႔ေျပာခိုင္းပါတယ္။ ဒီေန႔အထိ အဲဒီေန႔က အျဖစ္အပ်က္ကို မေမ့ေသးပါဘူး။ သူ႔ၾကိမ္လံုးကိုလြတ္တဲ့သူကလဲ တခန္းလံုးမွာ ကၽြန္မတစ္ေယာက္ထဲရွိခဲ့ဖူးပါတယ္။

ေနာက္တစ္ခု ဆရာ ကၽြန္မတို႔ကို ပေဟဌိျဖစ္ေစတာကေတာ့ နာရီျဖစ္ပါတယ္။ သူ႔မွာ နာရီမရွိပါဘူး။ လက္မွာ မပတ္ထားတာေတာ့ ေသခ်ာပါတယ္။ ကၽြန္မသူငယ္ခ်င္းေကာင္မေလးက နာရီပတ္ထားပါတယ္။ ဆရာက နာရီကို မိနစ္အတိအက်နဲ႔ေျပာႏိုင္ပါတယ္။ ဘယ္အခ်ိန္ျဖစ္ျဖစ္ တစ္ခါမွ မလြဲဖူးပါဘူး။ ကၽြန္မတို႔ကေတာ့ ဆရာ့ကို အထူးအဆန္းတစ္ေယာက္လို အံ့ၾသေနခဲ့ပါတယ္။
ဆရာ့မွာ ပန္းနာရင္ၾကပ္ေရာဂါလိုမ်ိဳးရွိပါတယ္။ ပရုတ္ဆီကို ကေလာ္ျပီး အာေခါင္ထဲထည့္တာကို ခဏခဏေတြ႔ရလို႔ ကၽြန္မစိတ္ထဲမွာ တအံ့တၾသျဖစ္ခဲ့ဖူးပါတယ္။ သူက ကၽြန္မတို႔ ထမင္းဗူးထဲက ဟင္းေတြကို မွန္ေအာင္ေျပာႏိုင္ပါတယ္။ ေန႔တိုင္းေတာ့ မေျပာဘူး။ ေမးလိုက္တိုင္း ေျဖခ်င္မွေျဖေပမယ့္ သူေျဖလိုက္တိုင္းမွန္ေနပါတယ္။ သူ႔မ်က္ႏွာက ျပံဳးေနေလ့ရွိပါတယ္။ ကၽြန္မတို႔ေက်ာင္းသားေတြက ဆရာ့ကိုအရမ္းအထင္ၾကီးပါတယ္။ အၾကားအျမင္ရေနတယ္လို႔ေတာင္ ထင္မိခဲ့ၾကတယ္။ စာေမးပြဲတစ္ခါေျဖျပီးတိုင္း ရတဲ့အဆင့္အတိုင္း ေယာက္်ားေလး မိန္းကေလးေရာထိုင္ရလို႔ ဆရာ့ကို ေတာ္ေတာ္မေက်နပ္လဲျဖစ္ဖူးပါတယ္။

ႏွစ္ေတြေျပာင္း အတန္းေတြၾကီးလာခ်ိန္အထိ သခ်ၤာကို မေၾကာက္ခဲ့တာ အဲဒီဆရာေၾကာင့္ပဲလို႔ ေတြးမိေတာ့ ဆရာ့ကို ေက်းဇူးတင္စိတ္ ယေန႔အထိရွိေနခဲ့ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ (၄) တန္းက ျမိဳ႔နယ္စစ္ စာေမးပြဲမွာ အဆင့္ (၁၀) အတြင္း မ၀င္ခဲ့တာကလဲ ဆရာ့ေၾကာင့္ပါလားလို႔ ေနာက္ပိုင္းေတာ့ ေတြးႏိုင္ခဲ့ပါတယ္။ ေနာက္တစ္ဆင့္ေတြးမိတာေတာ့ အဆင့္ဆိုတာက တကယ္တန္းေတာ့ အေရးမပါပါလား။ အေရးပါတာက စာတစ္ခုကို နားလည္တတ္ေျမာက္ျခင္းပဲလို႔လဲ တျဖည္းျဖည္းနားလည္လာခဲ့ပါတယ္။

ဆရာ့နံမည္ကေတာ့ ဦးေအးသြင္ ျဖစ္ပါတယ္ …..

weiwei

About weiwei

weiwei has written 367 post in this Website..

မဂၤလာပါ ....