လူရယ္လို႔ျဖစ္လာတာနဲ႔ သင္ခန္းစာေတြကို တစ္ခုျပီးတစ္ခုသင္ၾကားရပါတယ္။ လက္ဦးဆရာ မိဘနဲ႔ ဆရာဆရာမေတြကလဲ သိသင့္သိထိုက္တဲ့ သင္ခန္းစာေတြ သင္ၾကားေပးၾကပါတယ္။ မိဘရင္ခြင္က ခြဲခြာျပီး အလုပ္ခြင္ထဲေရာက္ေတာ့လဲ အလုပ္ခြင္သင္ခန္းစာေတြအျပင္ လူမႈေရးသင္ခန္းစာေတြပါ အမ်ိဳးမ်ိဳး သင္ၾကားရတယ္။ သင္ခန္းစာတိုင္းမွာ တန္ဖိုးတစ္ခုခုေတာ့ ေပးဆပ္ရစျမဲပါပဲ။ တစ္ခ်ိဳ႕လက္ေတြ႔သင္ခန္းစာဆိုရင္ အရင္းအႏွီးက မတန္တဆလဲ ျဖစ္ေနတတ္ပါေသးတယ္။

ကၽြန္မတရုတ္ျပည္ကို ေရာက္ခါစ တစ္ပတ္အတြင္းမွာပဲ သင္ခန္းစာတစ္ခုကို ေစ်းၾကီးၾကီးနဲ႔ သင္ယူမွတ္သားလိုက္ရဖူူးပါတယ္။ အဲဒီေန႔ကေတာ့ ေရာက္ေရာက္ခ်င္းဆိုေတာ့ ဘယ္မွလဲ မသြားတတ္၊ ဘာမွလဲမ၀ယ္တတ္၊ အိမ္ကလဲ မသယ္လာေတာ့ လိုအပ္တဲ့ပစၥည္းေတြကို အပူတျပင္း၀ယ္ယူခ်င္ေနပါတယ္။ ဘယ္သူမွလဲ ကူညီမဲ့သူမရွိနဲ႔ ေတာ္ေတာ္ဒုကၡေရာက္ေနတုန္း အေဆာင္တစ္ခုပဲအတူေနတဲ့ ပါကစၥတန္က ေကာင္မေလးက စူပါမတ္ကတ္ကို သူလိုက္ပို႔မယ္ဆိုျပီး ေျပာတာနဲ႔ အရမ္း၀မ္းသာျပီး သူနဲ႔အတူ အနီးအနားက စူပါမတ္ကတ္ကို လိုက္သြားျပီး လိုအပ္တာသြား၀ယ္ပါတယ္။ အဲဒီေကာင္မေလးက ကုန္တိုက္အေပါက္၀ေရာက္ေတာ့ ကၽြန္မကို ထားခဲ့ျပီး ေနာက္ ၂ နာရီေနရင္ ျပန္လာေခၚမယ္လို႔ေျပာျပီး ထြက္သြားပါတယ္။ ကၽြန္မလဲ တြန္းလွန္းတစ္ခုယူျပီး လိုအပ္တဲ့ပစၥည္းေတြကို တစ္ခုျပီး တစ္ခု ေအးေအးေဆးေဆးပဲ ယူျပီးထည့္ေနတာေပါ့။ အခ်ိန္ ၂ နာရီေလာက္ျပည့္ေတာ့မွ ပိုက္ဆံရွင္းတဲ့ ေကာင္တာကိုသြားျပီး ပိုက္ဆံသြားရွင္းပါတယ္။ အဲဒီမွာစျပီး မ်က္လံုးျပဴးသြားပါတယ္။ ပိုက္ဆံအိတ္မရွိေတာ့ဘူး …. ဘယ္လိုရွာရွာမေတြ႔ေတာ့ဘူး။

ကၽြန္မက ေက်ာပိုးအိတ္ထဲမွာ ပိုက္ဆံအိတ္အေသးေလးကို ထည့္ထားလိုက္မိတာျဖစ္ပါတယ္။ ဘယ္အခ်ိန္ကထဲက ခါးပိုက္ႏိႈက္မိသြားတယ္ေတာ့ မသိဘူးေပါ့။ တာ၀န္က်ရဲကိုေျပာျပေတာ့လဲ ဘာမွ အရာမထင္ပါဘူး။

ပိုက္ဆံအကုန္ပါသြားတာမွ အေၾကြေစ့ေတာင္မက်န္ပါဘူး။ ျဖစ္ခ်င္ေတာ့လဲ အဲဒီေန႔မနက္ကမွ ေဒၚလာ ၄၀၀ ကို တရုတ္ေငြလဲျပီး ပိုက္ဆံအိတ္ထဲ အကုန္ထည့္သြားလိုက္မိတယ္။ ကၽြန္မတကယ္ႏွေျမာမိတာက ပိုက္ဆံအိတ္ေလးကိုပါ။ သူငယ္ခ်င္းက အမွတ္တရကိုင္ဖို႔ဆိုျပီး ရန္ကုန္ကေန ေစ်းၾကီးၾကီးေပးျပီး ၀ယ္ေပးလိုက္တဲ့အိတ္ကေလးမို႔လို႔ပါပဲ။ အဲဒီေန႔မွာေတာ့ွ နီးစပ္ရာ တရုတ္ေတြေရာ တရုတ္ျပည္မွာေရာက္ေနျပီးသား ဗမာသူငယ္ခ်င္းေတြကပါ ၀ိုင္း၀န္းျပီး သင္ခန္းစာပို႔ခ်ၾကပါတယ္။ တရုတ္ျပည္မွာ အလြန္ခါးပိုက္ႏိႈက္ေပါေၾကာင္း၊ ေက်ာပိုးအိတ္ကို အေနာက္ဘက္မွာထားျပီးလြယ္လို႔မရေၾကာင္း၊ ပိုက္ဆံအိတ္ထဲမွာ ပိုက္ဆံမ်ားမ်ားမထည့္သင့္ေၾကာင္း၊ ဘဏ္ကတ္ကိုသာ အသံုးျပဳသင့္ေၾကာင္း၊ စံုေနတာပါပဲ ၀ိုင္းသတိေပးလိုက္ၾကတာ။

ကၽြန္မေရာက္လာတဲ့ေက်ာင္းကလဲ ေရာက္ေရာက္ခ်င္းေတာင္းလိုက္တဲ့ ဘာေၾကး ညာေၾကးေတြ စံုေနတာပါပဲ။ ၂ လ ေလာက္ အေၾကြးပတ္လည္၀ိုင္းျပီး ေနလိုက္ရေသးတယ္။

ေစ်းၾကီးၾကီးနဲ႔ ေပး၀ယ္လိုက္ရတဲ့ သင္ခန္းစာကို တစ္သက္လံုး အမွတ္ရေနလိမ့္မယ္လို႔ေတာ့ မထင္လိုက္ပါနဲ႔ … ၄ ႏွစ္ေလာက္ၾကာေတာ့ ေမ့ေလ်ာ့သြားျပီး ေနာက္တစ္ၾကိမ္ ထပ္မံေပါ့ဆလိုက္ပါေသးတယ္ … ပထမအၾကိမ္တုန္းကေတာ့ မလည္မ၀ယ္နဲ႔မို႔လို႔ ကၽြန္မအျပစ္မဟုတ္ဘူးလို႔ စိတ္ထဲကခံစားႏိုင္ေပမယ့္ ဒုတိယအၾကိမ္ကေတာ့ ကၽြန္မအျပစ္လံုးလံုးျဖစ္တာေၾကာင့္ ရွက္ရွက္နဲ႔ ဘယ္သူ႔ကိုမွ မေျပာရဲဘဲ တိတ္တိတ္ေလးပဲ ၾကိတ္ခံလိုက္ရပါေတာ့တယ္ ….

weiwei

About weiwei

weiwei has written 367 post in this Website..

မဂၤလာပါ ....