အႏုပညာႏွင့္ ကေလးဘ၀

null

ျပီးခဲ့တဲ့ေန႔က ဆရာမ ေမျငိမ္းရဲ႕ စာေပေဟာေျပာပြဲနားေထာင္ရင္းနဲ႔ အႏုပညာအေၾကာင္း ေတြးမိခဲ့ပါတယ္။ ငယ္ငယ္တုန္းက အႏုပညာဆိုတာ ဘာမွန္းမသိခဲ့ေပမယ့္ အႏုပညာအလုပ္ေတြ အလိုအေလ်ာက္လုပ္ခဲ့မိပါလားလို႔ ျပန္ေတြးမိပါေတာ့တယ္ …

ကၽြန္မတို႔မိသားစုေတြ ေဆြမ်ိဳးေတြထဲမွာေတာ့ အႏုပညာရွင္တစ္ေယာက္မွမရွိပါဘူး။ အမ်ားစုက အေရာင္းအ၀ယ္အလုပ္ကိုပဲ လုပ္ၾကပါတယ္။ ကၽြန္မတို႔ေခတ္မူလတန္းက ေက်ာင္းတက္ရံုနဲ႔ျပီးတယ္ .. က်ဴရွင္မရွိေသးဘူး။ အခ်ိန္ေတြပိုတာေပါ့။ ေရႊေသြး၊ ေတဇနဲ႔ မိုးေသာက္ပန္းကို ထြက္သမွ်၀ယ္ေပးပါတယ္။ အဲဒါေတြကိုပဲ အလုအယက္ဖတ္ခဲ့ရတယ္။ ညအိပ္ခါနီးရင္ ေမေမက ပံုေျပာျပပါတယ္။ အမ်ားအားျဖင့္ သီခ်င္းဆိုျပတာမ်ားတယ္။ ကၽြန္မ အေမက ၀င္းဦးကို သိပ္ၾကိဳက္ေတာ့ ၀င္းဦးသီခ်င္းအားလံုးကို အလြတ္ရပါတယ္။ ကၽြန္မတို႔ကို ခဏခဏဆိုျပေတာ့ ကၽြန္မတို႔လဲ ကေလးဘ၀ကထဲက ၀င္းဦးသီခ်င္းေတြကို အလြတ္ရေနပါေတာ့တယ္။

ကၽြန္မ ၅ တန္းေရာက္တဲ့အခ်ိန္မွာေတာ့ အိမ္မွာ တီဗီနဲ႔ ဗီဒီယိုစက္ ၀ယ္ျဖစ္ပါတယ္။ အစီအစဥ္အကုန္လံုးနဲ႔ ရုပ္ရွင္ေတြကို စၾကည့္ျဖစ္ပါတယ္။ ေမေမက ကၽြန္မတို႔ကို မၾကည့္နဲ႔လို႔ မပိတ္ပင္ခဲ့ပါဘူး။ ည ၁၀ နာရီထိုးရင္ အိပ္ရမယ္လို႔ပဲ စည္းကမ္းထားပါတယ္။ ေနာက္တစ္ခုကေတာ့ ကၽြန္မက ၀တၳဳစာအုပ္ေတြ စျပီး ဖတ္ေနပါတယ္။ စာအုပ္ကိုေရြးဖတ္ႏိုင္တဲ့အသိဥာဏ္မရွိေသးေတာ့ ၾကံဳရာကိုဖတ္ျဖစ္ပါတယ္။ ေမေမကလဲ မအားတာနဲ႔ ကၽြန္မဘာစာအုပ္ေတြဖတ္ေနမွန္း သူမသိတာမ်ားပါတယ္။ အခ်စ္၀တၳဳေတြကိုစြဲျပီး ခိုးဖတ္တယ္။ တီဗီက စီးရီးေတြအကုန္ၾကည့္တယ္။ တရုတ္ကား၊ အဂၤလိပ္ကား၊ ကုလားကားလဲ အကုန္ၾကည့္ပါတယ္။ မၾကည့္ရမေနႏိုင္ေလာက္ေအာင္ၾကိဳက္ပါတယ္။ ေမေမက စည္းကမ္းသိပ္မတင္းၾကပ္ပါဘူး။ ေဘာင္တစ္ခုပဲေပးထားတယ္။ အတန္းထဲမွာ အဆင့္က်သြားရင္ ရုပ္ရွင္မၾကည့္ရေတာ့ဘူးတဲ့။ ရုပ္ရွင္မၾကည့္ရမွာစိုးရိမ္ေတာ့ အဆင့္မက်ေအာင္ ၾကိဳးစားရပါတယ္။ ဘယ္လိုေျဖေျဖ အဆင့္မက်ဘူး။ အဲဒီေတာ့ ရုပ္ရွင္ေတြ ၾကည့္ေစသတည္းေပါ့ … ဘာလို႔အဆင့္မက်လဲဆိုေတာ့ ကၽြန္မက စာသင္ရင္ အာရံုအရမ္းစိုက္ျပီး တစ္ခါထဲ အလြတ္ရေအာင္လုပ္ပါတယ္။ မေမ့ေအာင္လဲ နည္းမ်ိဳးစံု အေတြးမ်ဳိးစံု မွတ္နည္းမ်ဳိးစံုနဲ႔မွတ္ပါတယ္။ အိမ္ေရာက္တာနဲ႔ လြယ္အိပ္ခ်ျပီး ကစားနည္းေပါင္းစံုနဲ႔ကစားတယ္။ ညဘက္ရုပ္ရွင္ၾကည့္တယ္။ ေက်ာင္းပိတ္ရက္ ၀တၳဳခိုးဖတ္ပါတယ္။ ၈ တန္းေအာင္တဲ့အထိ က်ဴရွင္မတက္ပါဘူး။ ကစားခ်ိန္၊ ၀တၳဳဖတ္ခ်ိန္နဲ႔ ရုပ္ရွင္ၾကည့္ခ်ိန္ ေလ်ာ့သြားမွာစိုးလို႔ပါ။

အဲဒီအက်ိဳးအေနနဲ႔႕ေတာ့ အလယ္တန္းအဆင့္ ျမိဳ႕နယ္အဆင့္စာစီစာကံုးျပိဳင္ပြဲေတြမွာ အနဲဆံုးႏွစ္သိမ့္ဆုအျမဲရပါတယ္။ စာေတြကို စိတ္ကူးတည့္သေလာက္ ကြန္႔ေရးတတ္တဲ့အက်င့္ကို အလယ္တန္းကထဲကရခဲ့ပါတယ္။ ကၽြန္မရဲ႕ အႏုပညာ (creation) တစ္ခုကို အဲဒီအခ်ိန္မွာ စလုပ္္ခဲ့ဖူးတယ္။ အဲဒါကေတာ့ အက်ီခ်ဳပ္ျခင္းျဖစ္ပါတယ္။ ဘိုမရုပ္ကေလးတစ္ခုကို ကၽြန္မစိတ္ကူးယဥ္တဲ့ အက်ီ ေဘာင္းဘီ စကတ္ ဒီဇိုင္းမ်ိဳးစံု ခ်ဳပ္ေပးပါတယ္။ ေသးေသးေလးေတြဆိုေတာ့ လက္ခ်ဳပ္နဲ႔ခ်ဳပ္ရပါတယ္။ ရသမွ်မုန္႔ဖိုးကို မုန္႔မ၀ယ္စားပဲ ၾကယ္သီး အပ္ခ်ည္ေတြ၀ယ္ရတယ္။ ပိတ္စအတိုအစေတြကိုေတာ့ ေမေမ့အသိ အပ္ခ်ဳပ္ဆိုင္မွာ သြားေတာင္းပါတယ္။ ပိတ္စေလးေတြ စပ္ျပီးလဲခ်ဳပ္ပါတယ္။ ကၽြန္မတီထြင္ခဲ့တဲ့ အ၀တ္အစားဒီဇိုင္းေတြ မ်ိဳးစံုရွိခဲ့ဖူးပါတယ္။
ကၽြန္မရဲ႕စိတ္က အျမဲတမ္းလြတ္လပ္ျပီး ေတြးေနတတ္ပါတယ္။ အခ်စ္၀တၳဳေတြဖတ္ေပမယ့္ ၈ တန္းေလာက္ေရာက္ေတာ့ စာေရးဆရာကို ေရြးဖတ္ပါတယ္။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ မင္းသိခၤလို စာေရးဆရာေတြကို စဖတ္တတ္လာပါျပီ။ အေတြးပါသလို ဗဟုသုတလဲပါပါတယ္။ ကၽြန္မ ဘယ္ေလာက္အထိ စာဖတ္ႏိုင္သလဲဆိုရင္ ၈၈ မွာ တစ္ႏွစ္ေက်ာင္းပိတ္လိုက္တာ စာအုပ္အငွားဆိုင္တစ္ဆိုင္က စာအုပ္အကုန္လံုးကုန္သြားပါတယ္။ အဲဒီေခာတ္တုန္းကေတာ့ ကလ်ာ၊ ယု၀တီခင္စိန္လိႈင္၊ မစႏၵာ၊ ျငိမ္းေက်ာ္၊ ေမာင္စိန္၀င္း (ပုတီးကုန္း)၊ တကၠသိုလ္ဘုန္းႏိုင္ စသျဖင့္ ထြက္ဖူးသမွ်စာအုပ္ အကုန္ဖတ္လုိက္ပါတယ္။ ဖတ္စရာမက်န္ေတာ့ခ်ိန္မွာ ဘာသာျပန္၀တၳဳေတြကိုပါ ဖတ္ပါတယ္။ စာရင္းစာအုပ္ေလးနဲ႔မွတ္ထားျပီး ဖတ္ပစ္လိုက္တာ၊ အဲဒီတုန္းက ေန႔ခ်င္းျပန္ ျပန္အပ္ရင္ တစ္အုပ္ကို ၂၅ ျပားပဲ ေပးရပါတယ္။ တစ္ေန႔ကို အနဲဆံုး ၃ အုပ္ ဖတ္ပါတယ္။ ရုပ္ရွင္က အနဲဆံုး တစ္ကား ၾကည့္ပါတယ္။ အဲဒီအခ်ိန္မွာေတာ့ ၀ါသနာပါလို႔သာလုပ္ေနခဲ့ေပမယ့္ အက်ိဳးရွိတယ္လို႔ မထင္ခဲ့မိပါဘူး။ စိတ္ကူးယဥ္တတ္သလိုေတာင္ ျဖစ္ေနပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ကၽြန္မက မစႏၵာရဲ႕ အရိပ္ဆိုတဲ့၀တၳဳနဲ႔ ဂ်ီေဟာသူ၀တၳဳကို ေတာ္ေတာ္ၾကိဳက္လို႔ အပိုင္ေတာင္၀ယ္သိမ္းထားခဲ့ဖူးပါတယ္။ ေတာ္တဲ့ဇာတ္ေကာင္ေတြ၊ ယဥ္ေက်းတဲ့ဇာတ္ေကာင္ေတြကို အားက်မိခဲ့ပါတယ္။ အဂၤလိပ္ကားေတြၾကည့္ရင္း အဖိုးက ဘာသာျပန္ျပရင္းနဲ႔ ထပ္ခါထပ္ခါေျပာေနတဲ့စကားေတြကို အလိုလိုနားလည္ျပီး အလြတ္ရေနပါတယ္။ တရုတ္သိုင္းကားေတြေၾကာင့္ ကၽြန္မတို႔ ေမာင္ႏွမေတြ ခဏခဏသိုင္းခ်ၾကတာ လူၾကီးေတြ မ်က္စိေနာက္ရတဲ့အထိပါပဲ။

အဲဒီအက်ိဳးဆက္အေနနဲ႔ ကၽြန္မက ျမန္မာစာနဲ႔ အဂၤလိပ္စာကို ေတာ္ေတာ္ရေနပါတယ္။ အထူးသျဖင့္ စာစီစာကံုးကို ျမန္မာစာမွာေရာ အဂၤလိပ္စာမွာပါ အိုင္ဒီယာနဲ႔ အေရးအသားက ဆရာမက အတန္းထဲမွာ ျပန္ဖတ္ျပရေလာက္ေအာင္ ေကာင္းေနခဲ့ဖူးပါတယ္။ ေက်ာင္းစာျပင္ပကို ေက်ာ္ေတြးတတ္တဲ့ အက်င့္ အဲဒီအခ်ိန္တုန္းကထဲက ရွိခဲ့တာကို အသက္ေတာ္ေတာ္ၾကီးေတာ့မွ သတိထားမိပါတယ္။ ေနာက္ပိုင္း တကၠသိုလ္ပညာေရးမွာက်ေတာ့ ေက်ာင္းစာနဲ႔တင္မလံုေလာက္တဲ့အခ်ိန္မွာ ကၽြန္မရဲ႕ အထက္တန္းက ေတြးေခၚႏိုင္တဲ့အေလ့အက်င့္ေၾကာင့္ အခက္အခဲမရွိခဲ့ပါဘူး။ ေနာက္ဆံုးအလုပ္လုပ္ခ်ိန္မွာေတာ့ အလြန္႔အလြန္အသံုးတည့္ေနပါသျဖင့္ ကေလးဘ၀က မသိမသာနဲ႔ ၀ါသနာပါခဲ့တဲ့ အႏုပညာနဲ႔ ဖန္တီးမႈေတြဟာ အေျခခံအုတ္ျမစ္အျဖစ္ တစ္သက္လံုး အသံုးတည့္ေနပါလားလို႔ ဆင္ျခင္မိရင္း ေနာင္လာေနာက္သားမ်ားလဲ ဖန္တီးျခင္း အႏုပညာကို အေလးထားႏိုင္ပါေစလို႔ ဆႏၵျပဳလိုက္ပါတယ္ ….

weiwei

About weiwei

weiwei has written 367 post in this Website..

မဂၤလာပါ ....