“ဆုေတာငး္မွားသလား ?အေၾကာငး္မွားသလား ?”

တစ္ရက္ ဘေ၀မွာအေျပာင္းအလဲအတက္အက်အေကြ႔အေကာက္ အလြန္မ်ားရွာတဲ႔
ေလာကဓံဆုိတာၾကီးကုိ ငါေတြ႔ ကိုယ္တုိင္ခံလုိ္က္ရရွာတဲ႔ အသိ တစ္ေယာက္ကုိ သြားရင္းလာရင္းလွမ္းေတြ႔လုိက္ပါတယ္။
သူကအေရွ႔ကေနအေနာက္ က်ေနာ္က အေနာက္ကေနအေရွ႕ကိုအသြားလမ္းမွေတြ႕ၾကတာပါ။
က်ဳံးေဘးဆုိေတာ ႔ ျမင္ယုံဘဲျမင္လုိက္ရတယ္ လွမ္းေခၚဘုိ႔ အခြင္႔မသာပါဘူး။
လမ္းႏွစ္ခုၾကားမွာ သစ္ပင္ေတြစုိက္ထားတဲ႔ ကြ်န္းခံေနလုိ႔ပါဘဲ။
ဘ၀ဆုိတာ လည္းဒီလုိပါဘဲ။
တစ္ခါတစ္ေလမွ ာ  တစ္ေယာက္နဲ႔ျမင္သာျမင္လုိက္ရ သိသာ သိလုိက္ရတယ္ တစ္ေယာက္ကိုတစ္ေယာက္ မကူနုိင္တဲ႔ အခြင္႔မသာတဲ႔ အျဖစ္မ်ဳိးေတြပါ။

သူူ႔ကိုျမင္လုိက္ေတာ႔ လြန္ခဲ႔ေသာကာလက  အျဖစ္အပ်က္ေတြကို ျပန္သတိရမိပါတယ္။အဲဒီတုန္းကေတာ ့သူက ဆယ္ေလးငါးႏွစ္သားလူပ်ဳိေပါက္သာသာေပါ႔။
သူကတစ္ဦးထည္းေသာသားေလးပါ။
သူ႔အေဖက ေက်ာက္စိမ္းကုန္သည္ အိမ္မွာမေနရတာမ်ားတယ္။ အျမဲတမ္းေမွာ္ထဲနဲ႔တရုပ္ျပည္ကူးလုိက္သန္းလုိက္ေနရတာမ်ားပါတယ္။ အဲဒီေခတ္က ခုေခတ္လုိ လမ္းပမ္းဆက္သြယ္ေရးကလဲ မေကာငး္ဘူးဆုိေတာ႔ ခရီးတစ္ခါထြက္ရင္ သုံးေလးလ ဒီေတာ႔ မိသားစုနဲ႔အျမဲကင္းကြာေနတာမ်ားပါတယ္။
အေမ႔ဖက္က  ေရွးကတည္းက ခ်မ္းသာတယ္ဆုိပါေတာ႔။
ဒါေပမယ္႔ေငြေၾကးတတ္နုိင္ျပီး ၾကီးမားမ်ားျပားလွတဲ႔ ေဆြမ်ဳိးစု အသိုင္းအ၀ိုင္းၾကီးထဲမွာ ထူးထူးျခားျခားေယာက်္ားေလးဆုိလို႔ သူတစ္ေယာက္သာ ပါေနပါတယ္။
ျဖစ္ခ်င္ေတာ႔ သူ႔အသားအရည္ ကျဖဴေဖြးေဖြး ရုပ္ကေလးကလွတပတ လက္ကေလးေတြက ေသးေသးသြယ္သြယ္။
သူငယ္ကတည္းက သူ႔အမ၀မ္းကြဲေတြ အေဒၚအပ်ုိၾကီးေတြၾကားထဲမွာေနရတာ။
မနက္မိုးလင္းတာနဲ႔ သနပ္ခါးအေဖြးသား။
သူနဲ႔ရြယ္တူေတြကစားေဖာ္ေတြကလဲ မိန္းကေလးေတြျဖစ္ေနပါတယ္။

ဒီေတာ႔လဲေန႔စဥ္ကေလးခ်င္းကစားရင္ကုိ အရုပ္လုပ္တမ္း ထမင္းဟင္းခ်က္တမ္းကစားရတာမ်ားပါတယ္။
ေနာက္သူတုိ႔ကျခံတံခါးကို အျမဲပိတ္လုိ႔ ျပင္ပနဲ႔ အဆက္အသြယ္မလုပ္တဲ႔အိမ္ျဖစ္ျပန္ေတာ႔ သူအိ္မ္မွာေယာက္်ားသားဆုိလုိ႔ ကားေမာငး္တဲ႔သူဘဲရွိပါတယ္။
ေနာက္အရြယ္ေလးရလာလုိ႔ ေက်ာင္းထားျပန္ေတာ႔လဲ ေယာက်္ားေလး မိန္းကေလးအတူထားတဲ႔ေက်ာငး္မွာ သူညီမ၀မ္းကြဲေတြနဲ႔ အတူတူေနရပါတယ္။

သူ႔တူေလးေက်ာင္းတက္တာကိုအေဒၚအပ်ဳိၾကီးေတြက စားစရာေသာက္စရာေတြနဲ႔ ေက်ာင္းအျပင္ဘက္က သစ္ပင္ေအာက္မွာ ဖ်ာခင္းျပီးေစာင္႔ၾကပါတယ္။

ေျပာရရင္ ကေလးေလးက ခပ္ႏြဲ႕ႏြဲ႔ေလးျဖစ္လာရကေန မိန္းကေလးေတြနဲ႔ အေနမ်ားလာေတာ႔ စိတ္ကေလးကလဲ မိန္းမစိတ္ဘက္ယိမ္း လုိ႔လာပါတယ္။                                                                 လူလစ္တယ္ဆုိတာနဲ႔ေယာက္်ားေလးအ၀တ္ေတြခြ်တ္ မိန္းမလုိ၀တ္စားျပင္ဆင္လုိ႔ေနေပမယ္႔ စစခ်င္းေတာ႔ ပုန္းရွုးိကြယ္ရွုိး။ေနာက္သူ႔ဘာလုပ္လုပ္အကုန္ေကာင္းေနတဲ႔႔အေဒၚေတြညီမေတြက သူမိန္းမလုိ၀တ္ျပီးထားကုိ လွတယ္လုိ႔လဲ ခ်ီးမြမ္းခန္းဖြင္႔ေရာ အိ္မ္ေရာက္တာနဲ႔ မိန္းမလုိေနမိန္းမလုိေျပာပါေတာ႔တယ္။                                                                                                                                                                                                                                                  သူတုိ႔အေမကလဲ ေတေပပ်က္စီးတာထက္စာရင ္ဒါကမွေတာ္ေသးဆုိတဲ႔သေဘာနဲ႔ လႊတ္ထားၾကပါတယ္။                                                                                                                                           သူ႔ အေဖကေတာ့ အိမ္မွာလဲသိပ္မေနတာရယ္ ပုိက္ဆံေနာက္ကုိ ေကာက္ေကာက္ပါေအာင္လုိက္ေနလုိ႔သတိမထားလုိ္က္မိပါဘူး။                                                         သူတုိ႔အေဒၚေတြအမေတြကလဲ သူ႔အေဖအိမ္မွာရိွေနတဲ႔အခ်ိန္မွာေတာ႔ ကေလးကို  မိန္းမပုံစံေဖ်ာက္ထားခုိငး္ပါတယ္။ အေဖကလဲအိမ္မွာ အလြန္ဆုံးေနေလးငါးရက္ဆုိေတာ႔ သားဒီလုိျဖစ္ေနတာကို လုံး၀မရိ္ပ္မိပါဘူး။

ဒီလုိနဲ႔ကေလးလူပ်ဳိေပါက္ေရာက္စအခ်ိန္မွာမွ သူ႔အေဖကက်န္းမာေရးမေကာင္းလုိ႔ အိမ္မွာနားတဲ႔အခ်ိန္နဲ႔ဆုံပါေတာ႔တယ္။                                                                 သူ႔အေဖအိမ္မွာေနတာရက္ရွည္ျဖစ္တာရယ္ဆုိေတာ႔ မိန္းမစိတ္ေပါက္ေနတဲ႔ေကာင္ေလးခမ်ာအရင္လုိဟန္ေဆာင္မေနနုိင္ေတာပါဘူး။                                                    အဲဒီအခါမွာအေဖၾကီးကေဒါသပုန္ထလုိ႔တစ္အိမ္လုံးကိုပါတ္ရမ္းပါေတာ႔တယ္။                                                                                                                                                                                                                               အဲဒီအခိ်န္မွာ သူ႔အေဖက က်ေနာ္ဆီလာျပီး သူ႔သားကိုထုိးအပ္ပါေတာ႔တယ္။သူနဲ႔ရြယ္တူ က်ေနာ္တူေလးေတြ  က်ေနာ္အလုပ္ထဲကေကာင္ေလးေတြန႔ဲသူကိုအတူတြဲထား၊ ဒီကေလးေတြသြားေလရာကိုသူ႔ကုိေခၚသြားခုိငး္ပါတယ္။                                                             ဒါေပမယ္႔ သူနဲ႔ဒီကေလးေတြၾကားမွာ အမ်ားၾကီးကြာေ၀းေနသလိုပါဘဲ။                                    အေဖ႔ကိုေၾကာက္လုိ႔သာလုိက္ေနရတယ္ လူကသာ ဒီမွာစိတ္ကအေ၀းမွာပါဘဲ။ ဒါေပမယ္႔မိန္းမပုံနည္းနညး္ေလးေပ်ာက္သြားလုိ႔ေယာက်္ားလုိေတာ႔ျဖစ္လာပါတယ္။ ဒါေပမယ္လဲအိမ္ျပန္ေရာက္ခ်ိန္သူ႔အေဒၚေတြညီမေတြနဲ႔ဆုိသူေနခ်င္သလုိေနလုိ႔ရတယ္ဆုိတာကုိ  ေတာ႔ က်ေနာ္တုိ႔ကမတြက္မိလုိက္ပါဘူး။                                                                                                                            အဲ ကံဆုိးခ်င္ေတာ႔ သူ႔အေဖလဲေမွာ္ထဲကုိအရင္လုိျပန္သြား သူကလဲအရင္လုိျပန္ျဖစ္ က်ေနာ္တုိ႔ကလဲ ကိုယ္အလုပ္နဲ႔ကိုယ္ဆုိေတာ႔ သူကုိ ျပန္သတိမထားနုိင္။သူလဲဘဲမိန္းမၾကီးလုံးလုံးျဖစ္သြားပါေတာ႔တယ္။   သူ႔အေဖက ေဘာ္ဒါေဆာင္ထားဆုိလုိ႔ သူ႔အေမေတြအေဒၚေတြက မလြန္ဆန္၀ံ႔လုိ႔သြားထားေပမယ္႔မိန္းကေလးထဲလဲ၀င္မရ ေယာက္်ားေလးေတြနဲ႔ကလဲ အံမ၀င္ လြဲေခ်ာ္ေနတဲ႔ ဘ၀အမွားေၾကာင္႔ အေနရခက္ျပီး အေဆာင္ကထြက္လာပါတယ္။                                                                                              ေနာက္ေတာ႔ ဆယ္တနး္လဲဆက္မေျဖ သူ႔အေမရဲ႕အေမြဆက္ခံလုိ႔ ရတနာပြဲစားျဖစ္သြားျပီးအေတာ္ေလးကို စီးပြားေရးဘက္မွာ ဟန္က်ပန္က်နဲ႔ျဖစ္သြားပါတယ္။                                                                                                                    အေဖအေမက စီးပြားေရးကုိအရင္လုိစြမ္းစြမး္တမာန္မလုပ္နုိင္ေတာ႔တဲ႔အခိ်န္မွာ အိမ္စီးပြားေရးလုပ္ငန္းက သူ႔လက္သူ႔ေျချဖစ္ရုံမက တစ္မ်ဳးိလုံးကုိသူကသာ ရွာေဖြေၾကြးေမြးေနရတဲ႔အခါမွာေတာ႔ ဘယ္သူမွ သူ႕ၾသဇာကုိ မလြန္ဆန္နုိင္ေတာ႔ပါဘူး။

သူ႔အေဖကလဲ ျပင္မရမွန္းသိေတာ႔ အရွက္ၾကီးစြာ စိတ္ဆင္းရဲၾကီးစြာနဲ႔ဘဲ ၾကိတ္မွိတ္လုိ႔ေနရပါေတာ႔တယ္။                                                                    သူအေဖနဲ႔အေမ ေရွ႔ဆင္႔ေနာက္ဆင္႔ကြယ္လြန္သြားျပီးတဲ႔အခါမွာ သူ႔အိမ္မွာက သူလိုတူရာလူေတြရဲ႕ကြန္းခုိရာေနရာျဖစ္လာပါတယ္။ စီးပြားေရးကလဲေအာင္ျမင္ေတာ႔ “ထြန္းလြင္”ဆုိတဲ႔နာမယ္ရင္းေနရာမွာ“မမလြင္”“မၾကီးလြင္”ဆုိတဲ႔အေခၚအေျပာေတြေအာက္မွာ သူကလဲယစ္မူးသာယာေနပါေတာ႔တယ္။လူဘ၀ကံအလွည္႔ေလးေကာငး္ေနခ်ိန္မွာေတာ႔ ဘာလုပ္လုပ္အဆင္ေျပ။                                                                                               ဒီေတာ႔လည္း ၀ိုင္းရံခစားသူေတြကမ်ားမွာမ်ား။သူ႔အိမ္မွာကအျမဲတမ္းလူတရုံးရုံး။သူကလဲ လုပ္ငန္းေလးတစ္ခုေအာင္ျမင္တယ္ ရတနာပစၥည္းတစ္ခုထြက္ျပီတည္႔ျပီဆုိတာနဲ႔ နတ္ကနားေပး။ ေနာက္ေတာ႔လဲ ကိုယ္ေတာ္ၾကီးကိုယ္ေတာ္ေလးေပးတယ္ဆုိတဲ႔ “ႏွစ္လုံးသုံးလုံး” ဇာတ္လမ္းကိုလည္း “စ”     ရဘူးျပီးဆုိေတာ႔ ငါ႔ကို  “မ “   တယ္ဆုိျပီးထပ္ေဆာ္ပါေတာ႔တယ္။

ကံအလွည္႔အေျပာငး္မေကာင္းဘူးဆုိတဲ႔အခိ်န္မွာေတာ႔ သူ႔ယူထားတဲ႔ ေကာင္ေလးကလည္း သူ႔ေဖာက္သည္အိ္မ္က သမီးေလးကို ခုိးေျပးတဲ႔အခ်ိန္ သူပုိင္ဆုိင္သမွ်ေတာ္ေတာ္ေလးကို မသြားပါတယ္။                                                  စီးပြါးေရးက်ပ္တည္းတယ္ဆုိတဲ႔ေခတ္မွာ ရတနာပစၥည္း     အေရာင္းအ၀ယ္အရင္လုိမျဖစ္ခဲ႔ရတဲ႔အထဲမွာ လူအလိမ္ကခံလုိက္ရျပန္ပါေသးတယ္။                                                                                        အဆင္မေျပဘူးဆုိေတာ႔တဲ႔အခိ်န္က်မွ ကိုယ္ေတာ္ေလးက မ   မ“ ျပန္တဲ႔အခါႏွစ္လုံးေၾကြး၊အသုံးေၾကြး ၊အျဖဳန္းေၾကြးေတြကလည္း  လည္ပင္းထိေရာက္လာျပန္ေရာ ။                                                                                                    နာမယ္အပ်က္မခံနုိင္ဘူးဆုိတဲ႔ မာနနဲ႔ ရွိသမွ်အကုန္ေရာငး္ခ်ျပီးထုိးဆပ္လုိက္ရတဲ႔အထိအေျခအေနပ်က္သြားပါတယ္။                                                   ဒီအခ်ိန္လဲေရာက္ေရာ သာလုိ႔နားၾကတဲ႔ လူအားလုံးက သူ႔ကိုစြန္႔လုိ႔ေျပးၾကပါေတာ႔တယ္။ အရင္ကေၾကာ႔ေၾကာ႔ေမာ႔ေမာ႔ကားေလးတ၀ီ၀ီနဲ႔သြားခ်င္ရာကို သြားေနႏိုင္တဲ႔အေနအထားက ေန ဆုိက္ကားသမားလုိက္ပုိ႔မွ ေရာက္ရတဲ႔ ဘ၀ကို ေလွ်ာဆင္းလို႔သြားပါတယ္။

တစ္ရက္က်ေနာ္ကလဲ ေျမာက္ျပင္ဘက္ကအျပန္ 19လမ္းေညာင္ပင္ေစ်းနားေလးမွာ သူနဲ႔ဆုံၾကပါတယ္။က်ေနာ္ကိုျမင္ေတာ႔

“ အကုိ“ ဆုိျပီး၀မ္းသာအားရလွမ္းေခၚပါတယ္။                                                                                               က်ေနာ္စက္ဘီး နဲ႔သူစီးလာတဲ႔ဆုိက္ကားနဲ႔ယွဥ္မိေတာ ႔သူကဆုိက္ကားကုိရပ္ခုိင္းျပီးဆင္းလာပါတယ္။               က်ေနာ္အနားေရာက္ေတာ႔ “ အကို က်ေနာ္႔ကုိ ေဒၚစင္းယုံက ထမင္းေပါင္းနဲ႔ ၀က္သားအစုံသုတ္လိုက္ေၾကြးစမ္းပါေနာ္“ လုိ႔ေျပာလုိက္ေတာ႔ က်ေနာ္ေတာ္ေတာ္ေလးစိတ္မေကာင္းျဖစ္သြားပါတယ္။

အရင္က ဒီထက္မကတဲ႔ အဆေပါင္းမ်ားစြာ ရွိတဲ႔ေငြေၾကး ကိုပက္ခနဲ႔ အႏွေမ်ာမရွိသုံးခဲ႔တဲ႔ လူတစ္ေယာက္က             သူ႔ကိုဘယ္ေတာ႔မွ မ်က္နွာသာမေပးခဲ႔တဲ႔၊အေရာမ၀င္ခဲ႔တဲ႔၊သူလုိလူတနး္စားကုိ မႏွစ္ျမဳိ႔ဘူးဆုိတာ သိခဲ႔တဲ႔ ေပၚေပၚထင္ထင္ကို ရွူတ္ခ်ခဲ႔တဲ႔ လူတစ္ေယာက္ကုိ မ်က္ႏွာေအာက္ခ်ျပီးေျပာလုိက္လုိ႔ပါ။

သူမိသားစုနဲ႔ က်ေနာ္တုိ႔မိသားစုျခင္းက အေတာ္ေလးကို ရင္းနွီးပါတယ္။ သူတုိ႔အိမ္ကုိလဲအျမဲ၀င္ထြက္သြားလာေနတာခဲ့ဘူးတာမွန္ေပမယ္႔ သူဒီလုိ ဘ၀အမွားၾကီးနဲ႔က်င္လည္ေနတဲ့အခ်ိန္ သူေအာင္ျမင္ေနတဲ႔အခ်ိန္မွာက်ေနာ္က သူတုိ႔အိမ္နဲ႔ ခပ္ကင္းကင္းေနခဲ႔သလုိ သူအလွဴအတန္းလုပ္တယ္ေမြးေနပြဲေတြလုပ္လုိ႔ ဖိတ္ရင္ေတာင္ က်ေနာ္လုံး၀မသြားခဲ႔ပါဘူး။ သူ႔မိဘႏွစ္ပါးကြယ္လြန္ျပီးတဲ႔ေနာက္ က်ေနာ္သူဆီကုိလုံး၀အ၀င္အထြက္မရွိေပမယ္႔ သူကေတာ႔ ဘာေလးျဖစ္ျဖစ္ က်ေနာ္မိဘႏွစ္ပါးဆီကို က်ေနာ္႔အမမ်ားဆီကုိ လာေလ႔ တုိင္ပင္ေလ႔ရွိပါတယ္။ က်ေနာ္ကေတာ႔လာလုိ႔မ်က္ႏွာခ်င္းဆုိင္ေတြ႔ရင္ေတာင္ ႏုတ္မဆက္တတ္ပါဘူး။

အဲဒီတုံးကေတြ႔ျပီး ေနာက္သူေပ်ာက္သြားျပန္ပါတယ္။တရုပ္ျပည္ဘက္ကုိတက္သြားတာလုိလုိ ထုိင္းနယ္စပ္ကတစ္ဆင္႔ဘဲဟုိဘက္နုိင္ငံေရာက္သြားတာလုိလုိနဲ႔ဘဲ ၾကားလုိက္ရျပီး ျပီးခဲ႔တဲ႔ ေလးငါးလေလာက္ကေတာ႔သူက်ေနာ္အမေတြဆီကို လာျပီးလက္ေဆာင္ေတြနဲ႔လာျပီးကန္႔ေတာ႔ရင္းသူအိမ္အသစ္ဘုရားအေနကဇာတင္ဘုိ႔လာဖိတ္တာကိုေတြ႔လုိက္ရပါေသးတယ္။၀တ္စားထားတာေျပာင္ေျပာင္လက္လက္ ဟန္းဖုန္းေလးက လက္ထဲမွာျမင္ရေတာ့ အေျခအေနျပန္ေကာင္းတယ္လုိ႔ ဆုိရမွာေပါ႔။

“ခင္ဗ်ားဇာတ္လမ္းက ဒါဘဲလား ကိုေဌး” လုိ႔ ဘ၀မွားတဲ႔ဇာတ္လမ္းကိုေျပာျပေနတဲ႔ ကိုေဌး၀င္း ကိုက်ေနာ္က စကားေထာက္လုိက္ေတာ႔မွ “မဟုတ္ဘူးကုိေပါက္ရ က်ေနာ္ေျပာခ်င္တာက က်ေနာ္႔ အေဖကို က်ေနာ္စိတ္နဲ႔ ကိုယ္အမူအရာနဲ႔ျပစ္မွားခဲ႔ တဘက္သတ္မုန္းတီးခဲ႔တာကို ေနာက္ မွ ျပန္ေတြးေတြးျပီး ေနာင္တေတြ ရခဲ႔တာကိုေျပာျပခ်င္တာ“ဆုိျပီးဆက္ေျပာပါတယ္။

က်ေနာ္ငယ္ငယ္ကလဲ သူလုိ႔ဘဲ အေဒၚေတြ အမေတြမ်ားတဲ႔ မိန္းမၾကီးစိုးတဲ႔အသိုင္းအ၀ုိင္းထဲမွာၾကီးျပင္းခဲ႔ရတာပါ။ က်ေနာ္အေဖက က်ေနာ္ကုိ အျမဲတမ္းမာမာထန္ထန္ေျပာေလ႔ရွိပါတယ္။က်ေနာ္က တစ္ခါတစ္ေလ သူေျပာလုိက္ခိုင္းလုိ္္က္တာကုိ မပြင္႔တပြင္႔နဲ႔မ်ားေျပာမိရင္ ဖိနပ္နဲ႔လွမ္းထုျပီး “ငေဌး ေယာက်္ားလုိ က်ယ္က်ယ္ေျပာစမ္း မင္းကုိငါေယာက်္ားေလးေမြးထားတာ “လုိ႔ေျပာေလ႔ရွိပါတယ္။တကယ္တမ္းေတာ႔ က်ေနာ္ကလဲ အေျခာက္စိတ္လဲမ၀င္ပါဘူး။                                        တစ္ခုေတာ့ရွိတာေပါ႔ အေမအမအေဒၚေတြၾကားမွာ ေနေတာ႔ လူက နည္းနည္းေတာ႔ႏြဲ႔သလုိလုိ ႏုသလုိလုိေတာ႔ ရွိပါတယ္။ခပ္ေအးေပးေနခ်င္တာလဲပါ ပါတယ္။

ထုံးစံအတုိင္းဇာတ္ေတြအျငိမ္႔ေတြကို အေဒၚအမေတြနဲ႔ၾကည္႔ျပီးရင္ က်ေနာ္က မင္းသမီးကတာကို သိပ္သေဘာက်။ အိမ္ကလူေတြကို ျပန္ျပီး မင္းသမီးလုိ ကျပ။အားလုံးကသေဘာက် လက္ခုပ္ေတြ၀ိုင္းတီး က်ေနာ္ကလဲ ပီတိေတြျဖစ္ေပါ႔။     မွတ္မွတ္ရရေျပာရရင္ က်ေနာ္ (8)တန္းအေရာက္ က်ေနာ္တုိ႔ေက်ာင္း ကထိန္မွာ ကပြဲေလးထည္႔ပါတယ္။ အတန္းထဲကဆရာမေတြကလည္းက်ေနာ္ကို အျငိမ္႔ခန္းမွာမင္းသမီးေနရာကခုိင္းပါတယ္။က်ေနာ္ကလဲ သေဘာတူတာေပါ႔။                                                အဲေက်ာင္းကပြဲကတဲ႔ေနမွာ ဆရာမေတြက က်ေနာ္ကုိအလွျပင္ဆုိင္မွာသြားျပင္ေပးပါတယ္။                     အိမ္ကလူေတြကမွာလုိက္တာက  ကပြဲျပီးရင္ အိမ္ကိုဒီအတုိင္းျပန္လာခဲ႔ နင္မိန္းခေလးလုိ ၀တ္လာတာၾကည္႔ခ်င္လုိ႔ေပါ႔။        ဒါနဲ႔ဘဲ ပြဲျပီးေတာ႔ အ၀တ္အစားမလဲဘဲ မင္းသမီးအ၀တ္အစားနဲ႔ျပန္လာတာေပါ႔။                                                             အိမ္ထဲလဲ ၀င္လုိက္ေရာအေဖ႔ကုိ ရိပ္ခနဲ႔ေတာ႔ျမင္လုိက္ပါတယ္ “ေခြးမသား”ဆုိတဲ႔အသံကုိလဲအၾကားလူလဲ ၾကယ္ေတြလေတြျမင္သြားပါတယ္။ က်ေနာ္အေဖက က်ေနာ္ကုိလက္သီးနဲ႔ ႏွစ္ခ်က္ဆင္႔ထုိးတာခံလုိက္ရတာပါ။                                 ပုံလဲသြားတဲ႔က်ေနာ္ကို ေျခေထာက္နဲ႔ေဆာင္႔ကန္ရင္း “မိဘက ေယာက္်ားစစ္စစ္ေမြးထာတာကုိေခြးဇာတ္ခင္းတဲ႔ေကာင္ “လို႔လဲေျပာလဲေျပာ ကန္လဲကန္ေပါ႔။ တစ္အိမ္လုံးလဲ ဆူညံ။ က်ေနာ္ကလဲ “က်ေနာ္အေျခာက္မဟုတ္ဘူး ေယာက်္ား “လို႔ငုိသံပါၾကီးနဲ႔ ျပန္ေအာ္တာေပါ႔ ရွက္တာကိုးဗ်။                                                                                                          ” ေယာက်္ားဆုိ ေယာက်္ားအလုပ္လုပ္ ဘာလုိ႔မိန္းမအလုပ္လုပ္လဲ“ဆုိျပီးထပ္ကန္ပါတယ္။                တစ္အိမ္လုံးပြက္ေလာရုိက္ျပီး၀ုိင္းဆြဲမွ ျပီးသြားပါတယ္။

အဲဒီကစလုိ႔ က်ေနာ္ကလဲ မာနနဲ႔ေနပါတယ္။အေဖကိုလုံး၀စကားမေျပာပါဘူး။ ဒါေပမယ္႔အေဖထင္တာမဟုတ္ဘူးဆုိတာသိေအာင္က်ေနာ္ လက္ေ၀ွ႔ထုိးတာ သြားသင္ပါတယ္။ ညေနဆို စက္ဘီးမွာ အ၀တ္အစားထုတ္ကေလးခ်ိတ္ျပီး ျမန္မာ႔လက္ေ၀ွ႕သင္ေပးတဲ႔ အကိုၾကီး ေတြဆီကိုညေနဆုိသြားပါတယ္။ ေနာက္မွျပန္ေျပာလုိ႔သိတာအေဖ႔က က်ေနာ္မ်ားအဲလုိမ်ားထြက္သြားျပီဆုိရင္ ျပဳံးျပဳံးၾကီးနဲ႔မ်က္ေစ႔တစ္ဆုံးလုိက္ၾကည္႔ေနတတ္ပါသတဲ႔။

က်ေနာ္ လက္ေ၀ွ႔သင္တာကုိ အေမတုိ႔က မၾကဳိက္ေပမယ္႔မတားရဲလုိ ႔မတားေပမယ္႔ စင္ေပၚထိတက္မထုိးဘုိ႔ေတာ႔တားပါတယ္။    က်ေနာ္ကလည္း အေဖကိုေယာက်္ားျဖစ္ေၾကာင္းျပခ်င္လုိ႔သာ သြားသင္ေတာ႔ စင္ေပၚတက္ဘုိ႔ေလာက္ထိေတာ႔လဲ စိတ္မရွိပါဘူး။ က်ေနာ္က ရီးစားေတြဘာေတြထားတာေတာ႔လဲ အေဖဘာမွမေျပာပါဘူး။က်ေနာ္ေကာင္မေလးနဲ႔တြဲသြားတဲ႔အခ်ိန္ တစ္ခါတစ္ရံအေဖနဲ႔တုိးေပမယ္႔ မျမင္ခ်င္ေယာင္ေဆာင္ေနတတ္ပါတယ္။

အေမတုိ႔ကိုေတာ႔ “ နင္႔တုိ႔ေကာင္က မိန္းမေတာ႔ အစြံသား“လုိ႔ေျပာတတ္ပါသတဲ႔။                                 က်ေနာ္ကလဲတစ္အိမ္ထဲသာေနတာ အေဖနဲ႔မ်က္နွာခ်င္းဆုိင္မိေအာင္ ေရွာင္ေနပါတယ္။                                           စိတ္ထဲမွာလူကို အထင္ေသးတယ္ ေပါ႔။အမွန္အတုိင္းေျပာရရင္အဲဒီအခ်ိန္ေတြမွာအေဖ႔ကိုမုနး္ပါတယ္။                   က်ေနာ္ေက်ာင္းေနေတာ႔ အမေတြေနတဲ႔ေက်ာင္းက အိမ္နဲ႔နီးပါတယ္။ ေယာက်္ားေလးနဲ႔ မိန္းကေလးေရာထားတဲ႔နာမယ္ၾကီးေက်ာင္း။က်ေနာ႔္ကိုေတာ႔ အိမ္နဲ႔ေ၀းတဲ႔ ေယာက္်ားေလးသီးသန္႔ ေက်ာင္းမွာသြားထားပါတယ္။                                                                                 ေက်ာင္းသြားေတာ႔လဲ ကိုယ္႔ဖာသာကိုယ္လမ္းေလ်ွာက္လုိ႔သြားရပါတယ္.။                                    ေနာက္အသားအေရက်ျပန္ေတာ႔လဲအေဖက အညာသား အသားခပ္မဲမဲ။က်ေနာ္ကေတာ႔ ခပ္လတ္လတ္ အေဒၚေတြက နင္ကေမြးစားသားေကာက္ရတာလုိ႔ စခဲ႔တာေနာက္ခဲ႔တာကလည္း  “ဟုတ္မွာဘဲ ဒါေၾကာင္႔ငါ႔ကိုႏွိမ္တာ”ဆုိတဲ႔ အေတြးကို ပုိခုိင္မာေစေလေလ ပုိပုိ ျပီးနာၾကည္းမိေလပါဘဲ။ အပြင္႔လင္းဆုံးေျပာရရင္ အေဖဆုံးသြားတာေတာင္ မ်က္ရည္မက်မိဘူးခဲ႔ဘူး။

တစ္ခါေတာ႔ အေဖ႔သူငယ္ခ်င္း ဦးျမေမာင္နဲ႔ အလွဴမွာေတြ႔ေတာ႔ သာေၾကာင္းမာေၾကာင္းေျပာၾကရင္း ေလးျမေမာင္က

“ ငေဌးရ မင္းအေဖက မင္းဘ၀မွားျပီးေရာက္မွာကို သိပ္စုိးရိမ္ရွာတာ ။က်ဳပ္မွာသားေလးတစ္ေယာက္ထဲပါတာ မိန္းမေတာၾကားထဲထားရတာ စိတ္မခ်ဘူး။မိန္းမစိတ္ေပါက္သြားရင္ေတာ႔ က်ဳပ္ေတာ႔ ေသမယ္ထင္တာဘဲ လုိ႔ေျပာလုိေျပာ

မင္းမိန္းမလုိ၀တ္ျပီး ျပန္လာတဲ႔ေန႔ကမင္းကုိထုိးႏွက္ကန္ေၾကာက္ျပီးငါ႔အိမ္ကုိလာငုိေသးတယ္။ခ်စ္လြန္းလို႔လုပ္ရတာပါ ေပါ႔ဆုိျပီးေတာ႔။ေနာက္မင္းအိမ္ေထာင္ျပဳမယ္လဲဆုိေရာ ငါ႔ဆီလာျပီး စိတ္ခ်ျပီ စိတ္ခ်ျပီဆုိျပီး ျပဳံးျပဳးံၾကီးနဲ႔လာၾကြားတာကြ ငါေတာ့မ်က္ေစ႔ထဲေတာင္ျပန္ျမင္ေသးသကြာ”

လုိ႔ေျပာလုိက္တဲ႔စကားကုိ ၾကားမိတဲ႔ေန႔က အိမ္အေရာက္ ကေလးအေဖအေလာင္းအလ်ာက်ေနာ္ ရွုိက္ၾကီးတငွင္ငုိမိပါတယ္။ဒါေပမယ္႔ အဲဒီအခ်ိန္မွာ က်ေနာ္အေဖဆုံးတာ သုံးလေက်ာ္သြားပါျပီ။               ထြန္းလြင္လုိေကာင္ေတြျမင္တုိင္း၊ေနရာတကာမွာ ေယာက်္ားစင္စစ္က မိန္းကစိတ္ေပါက္လုိ႔ ဘ၀မွားျပီးေနၾကတဲ႔သူေတြကို ျမင္တုိင္းအေဖ႔ကိုသတိရပါတယ္။အေဖသာမကယ္ရင္ က်ေနာ္လဲသူတုိ႔လုိဘ၀မ်ုဳးိကုိေရာက္သြားနုိင္တယ္ေလဗ်ာ။

က်ေနာ္ကုိေျပာျပေနတဲ႔ ကိုေဌး မ်က္၀န္းအစုံမွာမ်က္ရည္စေတြက တြဲလဲခုိေနပါတယ္။

ကိုေပါက္လက္ေဆာင္အေတြးပါးပါးေလး။

About ကိုေပါက္(မႏၱေလး)

ko pauk mandalay has written 1612 post in this Website..

အေတြးပါးပါးေလးကေန ထူသြားျပီထင္ေတာ႔ အရင္ေလာက္ေတာ႔ စာမေရးျဖစ္ေတာ႔ဘူး။