ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ ဘုရားရွင္ သာဝတၳိၿမိဳ႕၊ ေဇတဝန္ေက်ာင္းမွာ သီတင္းသံုးေနေတာ္မူစဥ္တုန္းက ေကာသမၺီၿမိဳ႕က လူတစ္ေယာက္ဟာ သာသနာ့ေဘာင္ထဲကုိ ဝင္လာတယ္။ သူက ေကာသမၺီမွာပဲေနေတာ့ သူ႔ကုိ ေကာသမီၺကုိယ္ေတာ္လုိ႔ပဲ ေခၚၾကတယ္။ ဘုရားရွင္လက္ထက္က ရဟန္းေတာ္ေတာ္မ်ားအားလံုးဟာ ဘယ္မွာပဲ ဝါဆုိဆုိ ဝါကၽြတ္တာနဲ႔ ဘုရားရွင္ရွိရာအရပ္ကုိ ျပန္ႂကြလာၾကပါတယ္။ တရားထုိင္ေနခဲ့ရင္လည္း ဘယ္အဆင့္ကုိ ေရာက္ၿပီ။ တရားေမးျမန္းလုိတဲ့ ပုဂၢိဳလ္ေတြလည္း ဘယ္လုိတရားက ဘယ္သို႔ဆုိၿပီး ေမးျမန္းဖုိ႔ရယ္ ဂါရဝျပဳဖုိ႔ရယ္ အေၾကာင္းမ်ိဳးစံုနဲ႔ လာၾကပါတယ္။ အဲလိုနဲ႔ ဒီေကာသမၺီကုိယ္ေတာ္လည္း ႂကြလာေတာ့မယ္ဆဲဆဲေပါ့။ သူေက်ာင္းထုိင္တဲ့ ေက်ာင္းဒကာေတြက သကၤန္းနဲ႔ အျခားအသံုးအေဆာင္ပစၥည္းေတြ လာလွဴတယ္။ သူက “ေတာ္ပါၿပီတကာတုိ႔ ျပန္ယူသြားပါ”
“ဘာျဖစ္လုိ႔လဲဘုရား”
“အလွဴမခံခ်င္လုိ႔ မဟုတ္ပါဘူး။ ဦးဇင္းဆီမွာ ဒီပစၥည္းကုိ သင့္တင့္ေလွ်ာက္ပတ္ေအာင္ စီမံေပးႏုိင္တဲ့ ကုိရင္ေတြမရွိဘူး၊ အဲဒါေၾကာင့္ပါ”
“ဟာ ဒါဆုိ တပည့္ေတာ္ဆီမွာ သားတစ္ေယာက္ရွိတယ္ဘုရား၊ အသက္ကေတာ့ ခုႏွစ္ႏွစ္ပဲ ရွိေသးတယ္”
အဲလုိနဲ႔ ေက်ာင္းဒကာက သူ႔သားကုိ အဲဒီရဟန္းဆီမွာ ကုိရင္ဝတ္ေစပါတယ္။ ရဟန္းက ကုိရင္ကုိ ဆံခ်ေပးရင္း တစပဥၥကကမၼ႒ာန္းကုိ ရြတ္ေပးတယ္။ ကုိရင္က အဲဒီတစပဥၥကကမၼ႒ာန္းနာရင္းနဲ႔ပဲ ရဟႏၲာျဖစ္သြားပါတယ္။ အဲဒီကုိရင္ႏွင့္ပဲ ေကာသမၺီကုိယ္ေတာ္က ဘုရားရွင္ရွိရာကုိ ႂကြခဲ့ပါတယ္။ ဒီေနရာမွာ သတိထားရမွာက တရားဓမၼအားထုတ္ေနတဲ့ ရဟန္းေတာင္ သူကုိရင္ဝတ္ေပးလုိက္တဲ့ ကုိရင္ေလး ရဟႏၲာျဖစ္သြားၿပီဆုိတာကုိ မသိတဲ့ အခ်က္ပါပဲ။

လမ္းတစ္ဝက္မွာပဲ မုိးခ်ဳပ္ေတာ့ ေတာစပ္တစ္ေနရာက ကမၼ႒ာန္းေက်ာင္းေလး တစ္ေက်ာင္းေတြ႕တယ္။ သူတုိ႔ အဲဒီမွာပဲ စတည္းခ်တယ္။ ကုိရင္က ရဟန္းအိပ္ဖုိ႔ေနရာကုိ ျပင္ေပးေနရင္းနဲ႔ပဲ မုိးခ်ဳပ္သြားလုိ႔ သူ႔အိပ္ဖု႔ိ ေနရာ မျပင္လုိက္ရဘူး။
“ကုိရင့္အတြက္ေကာ ျပင္ၿပီးၿပီလား”
“မျပင္ရေသးဘူး ဘုရား”
“ကုိရင္ေရ ဒီေနရာက ဦးဇင္းတုိ႔ တစ္ခါမွ မေရာက္ဖူးတဲ့ ေနရာစိမ္းျဖစ္တယ္၊ ေတာထဲလည္း ျဖစ္တယ္၊ ဘယ္မွာ ဘာရွိတယ္ဆုိတာ မသိဘူး။ ဒီေတာ့ ကုိရင္ အျပင္ထြက္မေနနဲ႔ေတာ့၊ ဒီေက်ာင္းေလးထဲပဲ အိပ္ေတာ့”
ကမၼ႒ာန္းေက်ာင္းဆုိေတာ့က ေသးေသးေလးျဖစ္ပါတယ္။ တစ္ေဆာင္တည္းလည္း ျဖစ္တယ္။ ရဟန္းျဖစ္သူက ခရီးပန္းလာေလေတာ့ ေခါင္းခ်တာနဲ႔ အိပ္ေပ်ာ္သြားတယ္။ ကုိရင္က စဥ္းစားတယ္။
“ရဟန္းက တစ္မုိးတစ္ရံတည္းေသာ ေက်ာင္းမွာ ကုိရင္နဲ႔အတူ အိပ္ရင္ အာပတ္သင့္တယ္၊ ဒီတုိင္းဆုိရင္ ဦးဇင္းက ငါ့ေၾကာင့္ အာပတ္သင့္ေတာ့မွာပဲ၊ မျဖစ္ဘူး၊ မျဖစ္ဘူး ငါ မအိပ္ဘဲ ထုိင္ေနမွ ျဖစ္မယ္”

ကုိရင္က တစ္ညလံုး ကုတင္ရဲ႕ အနီးမွာပဲ ထုိင္ေနပါတယ္။ မနက္လင္းအားႀကီးေတာ့ ရဟန္းက ႏုိးလာတယ္။ သူႏုိးေတာ့ “ကုိရင္ကုိ အျပင္ထြက္ခုိင္းသင့္ၿပီ” လုိ႔ စဥ္းစားမိၿပီး ယပ္ေတာင္နဲ႔ ကုိရင္ကုိ လွမ္းႏႈိးတယ္။
“ကုိရင္”
ေခၚလည္းေခၚ ယပ္ေတာင္႐ုိးနဲ႔လည္း လွမ္းထုိးပါတယ္။ ကုိရင္က ထုိင္ေနတာကုိး။ ကုိရင္ဆုိတ့ဲ အသံၾကားေတာ့ ကုိရင္လွမ္းအၾကည့္နဲ႔ ယပ္ေတာင္႐ုိးအထုိးနဲ႔ ကြက္တိက်ၿပီး မ်က္လံုးတည့္တည့္ကုိ ထုိးမိပါေတာ့တယ္။ကုိရင္ မ်က္လံုးထြက္ၿပီး ကန္းသြားပါတယ္။
“တပည့္ေတာ္ မ်က္လံုးကန္းၿပီဘုရား”
လုိ႔ လံုးဝမေလွ်ာက္ဘဲ ကုိရင္က မ်က္လံုးကုိ တစ္ဖက္လက္နဲ႔အုပ္ၿပီး အမိႈက္ရွင္း၊ ေရျဖည့္စတဲ့ ေဝယ်ာဝစၥကုိ လုပ္ပါတယ္။ ရဟန္းက ထၿပီး မ်က္ႏွာသစ္တယ္။ ဒန္ပူေတာင္းေတာ့ ကုိရင္က လက္တစ္ဖက္နဲ႔ ကမ္းေပးတယ္။
“ကုိရင္ လက္တစ္ဖက္တည္းနဲ႔ မလုပ္ရဘူးေလ၊ မ႐ိုေသရာက်တယ္၊ အျပစ္ျဖစ္တယ္”

“မွန္ပါဘုရား” ဆုိၿပီးေတာ့ ကုိရင္ေလးက အေၾကာင္းစံုကုိ ေလွ်ာက္ထားပါတယ္။ ျဖစ္ေၾကာင္းစံုသိေတာ့ ရဟန္းျဖစ္သူက လန္႔သြားတယ္။
“အုိ… ငါ အရမ္းဝန္ေလးတဲ့ အလုပ္ကုိ လုပ္မိလုိက္ၿပီပဲ”
ရဟန္းက အာေမဋိတ္အျပည့္နဲ႔ ေရရြတ္လုိက္တယ္။
“သည္းခံတတ္လုိက္တဲ့ ကုိရင္ငယ္၊ ဆက္ၿပီး ငါ့အျပစ္ကုိ သည္းခံေပးပါဦး ကုိရင္ငယ္၊ အျပစ္ကုိလည္း ခြင့္လြတ္ပါ”
ရဟန္းက ကုိရင္ေလးကုိ ေတာင္းပန္ပါတယ္။
“တပည့္ေတာ္မွ အရွင္ဘုရားဆီက ေတာင္းပန္စကားလုိလုိ႔ ေလွ်ာက္ျပတာ မဟုတ္ပါဘုရား၊ တပည့္ေတာ္ လက္တစ္ဖက္တည္းနဲ႔ ေဝယ်ာဝစၥျပဳလုပ္ေနတာကုိ အရွင္ဘုရား ေဒါသထြက္မွာစုိးလုိ႔ ေလွ်ာက္ထား႐ံုပါဘုရား”
“ငါႏွင့္ သင္တုိ႔ အားထားရာတုိ႔ ေျပာင္းျပန္ျဖစ္ကုန္ၿပီေကာ ကုိရင္”
“အဲလုိ မဟုတ္ပါဘူးဘုရား၊ အရွင္ဘုရား ေနၿမဲတုိင္း ေနပါ၊ တပည့္ေတာ္လည္း အရွင္ဘုရားရ႕ဲ ေဝယ်ာဝစၥကုိ ျပဳၿမဲတုိင္း ျပဳပါ့မယ္ဘုရား၊ တပည့္ေတာ္ မ်က္စိကြယ္ရတာဟာ အရွင္ဘုရားရ႕ဲ အျပစ္လည္း မဟုတ္ပါဘူး၊ တပည့္ေတာ္ရ႕ဲ အျပစ္လည္း မဟုတ္ပါဘူး၊ တကယ္ေတာ့ သံသရာဝဋ္ေႂကြးကုိ ေပးဆပ္ရျခင္းမွ်သာ ျဖစ္ပါတယ္ဘုရား”

ကုိရင္ငယ္က ႏွစ္သိမ့္စကားဆုိေပမယ့္ ရဟန္းျဖစ္သူကေတာ့ ေဆာက္တည္ရာမရပါဘူး။ ကုိရင္ကုိ သူ႔ပစၥည္းေတြလည္း မသယ္ခုိင္းေတာ့ပါဘူး။ ဒီလုိနဲ႔ ဘုရားရွင္ရွိရာ သာဝတၳိကုိ ေရာက္ခဲ့ၾကပါတယ္။ ဘုရားရွင္က ရဟန္းနဲ႔ သာမေဏကုိ ႏႈတ္ဆက္ၿပီး လာေနက်ရဟန္းတုိင္းကုိ ေမးေနက်ေမးခြန္း ေမးေတာ္မူပါတယ္။
“ဣရိယာပထေလးပါးျဖင့္ မွ်တပါရဲ႕လား ငါ့ရွင္၊ တစ္စံုတရာ လြန္ကဲျခင္း လုိအပ္ျခင္းမ်ား ရွိခဲ့ပါေသးသလား ငါ့ရွင္”
“မွန္လွပါ၊ မွ်တာပါဘုရား တစ္စံုတရာ လြန္ကဲျခင္း လုိအပ္ျခင္းမရွိပါဘုရား၊ သုိ႔ေသာ္လည္း ဤကုိရင္းအေပၚမွာေတာ့ ႀကီးေလးတဲ့ အျပစ္ကုိ ျပဳလုပ္ခဲ့မိပါသည္ဘုရား”
“ခ်စ္သားရဟန္း၊ သင္မွ အဘယ္ႀကီးေလးေသာ အျပစ္ကုိ ျပဳမိခဲ့သလဲ ငါ့ရွင္”
အဲလုိနဲ႔ ေကာသမၺီရဟန္းက ျဖစ္ေၾကာင္းစံု ဘုရားရွင္ကုိ ေလွ်ာက္ထားတယ္။
“ဒါေပမယ့္… ကုိရင္ေလးက တပည့္ေတာ္ကုိလည္း အျပစ္မေျပာ၊ သူ႔အျပစ္လည္း မဟုတ္ဘူး၊ သံသရာဝဋ္ေႂကြးမွ်သာ ျဖစ္တယ္၊ ေဒါသမထြက္တဲ့ အျပင္ တပည့္ေတာ္ကုိ စုိးရိမ္ျခင္း၊ ပူပန္ျခင္း၊ စိတ္မေကာင္းျဖစ္ျခင္း မျဖစ္နဲ႔လုိ႔ တားျမစ္ေနေသးတဲ့အတြက္ တပည့္ေတာ္ ပုိေနရခက္ပါတယ္ဘုရား”

ဘုရားရွင္က အေၾကာင္းစံုကုိ သိၿပီးသားေပမယ့္ ျပန္လည္ေလွ်ာက္ခုိင္းၿပီး ေလွ်ာက္ထားမႈအၿပီးမွာ အဲဒီရဟန္းကုိ တရားေဒသနာ ေဟာၾကားေတာ္မူပါတယ္
“ခ်စ္သား ရဟန္း၊ ဟုတ္ပါတယ္၊ အာသေဝါကုန္ခမ္း ရဟႏၲာအျဖစ္သုိ႔ ေရာက္ၿပီးေသာ သူတုိ႔ဟာ စိတ္ဆုိးျခင္း၊ အမ်က္ထြက္ျခင္း၊ စုိးရိမ္ျခင္း၊ ေၾကာင့္ၾကျခင္း ကင္းေတာ္မူပါတယ္ ငါ့ရွင္”
ဆုိတဲ့အခါ ေကာသမၺီရဟန္းလည္း ပဋိသမၻိဒါေလးပါးႏွင့္တကြ ရဟႏၲာအျဖစ္သုိ႔ ေရာက္ေတာ္မူခဲ့ပါတယ္။ ဒီလုိဆုိရင္မည္သူမဆုိ ေဝယ်ာဝစၥကုိ ျပဳလုပ္သင့္ေၾကာင္း ေပၚလြင္မယ္လုိ႔ ထင္ပါတယ္။

see more………..
http://jqy.myanmarfriendsday.net/

About ေဂ် ဂ်ဴ ၀ုိင္

ေဂ် ဂ်ဴ ၀ုိင္ has written 7 post in this Website..

သာမန္စာေပ ၀ါသနာရွင္ တစ္ဦးပါပဲ။ http://jqy.myanmarfriendsday.net/ ဒီဆုိက္မွာ ဘာသာေရး ေရးတယ္။ http://kpubzb.blogspot.com မွာ ကဗ်ာေရးတယ္။ http://poem.myanmarfriendsday.net မွာ ကဗ်ာေတြကုိ ေရြးတယ္။ http://friendsdaygroup.ning.com/ မွာ အက္ဒမင္လုပ္တယ္။ ဒါပါပဲ